- Nie, bo mi zablokujesz miejsce na karcie, zanim się za to zabierzesz! (właśnie czytałam Prousta)
No to poszłam do biblio, oddałam i wzięłam na swoją kartę 😂
To już z blurba wszystko wiecie.
Książka została wydana w 2017 roku, więc nie wiem, na ile jest aktualna - ja kojarzę te masowe wyjazdy Polek do pracy jako opiekunki etc. (badanti) we wcześniejszych dekadach. Moja koleżanka z liceum, zostawszy nagle wdową z dwójką dzieci na karku, pojechała na takie zastępstwo - nie rezygnowała z pracy nauczycielki, tylko w czasie wakacji, gdy jakaś inna dziewczyna wróciła do Polski odpocząć. Z tym, że nie była to posada badante, tylko po prostu służącej do wszystkiego, z tego, co pamiętam. A były lata 90-te. Na szczęście miała jeszcze oboje rodziców i oni się zajęli dziećmi.
W książce sytuacja jest trudniejsza: dziewczynka zostaje jedynie z dziadkiem, który stara się jak umie, ale... Zresztą w pewnym momencie czy to z racji wieku czy z powodu ciśnienia i presji zaczyna świrować (tak to nazwijmy) i ląduje w psychiatryku, a Lidka ma trafić na początek do Izby Dziecka, więc oczywiście daje nogę. Pojedzie (bez pieniędzy, bez dokumentów) do mamy, za którą tak bardzo tęskni, do której codziennie pisze listy.
Nie wiem, czy powieść podoba się nastolatkom (mnie średnio, głównie ze względu na kawałki fantasy, którego nie trawię i już). Ale doceniam za podjęcie tematu, bo takich rozkawałkowanych rodzin było (może dalej jest?) mnóstwo. Zwłaszcza w małych miejscowościach, gdzie nie ma pracy, czy na wsiach. Tyle, że niekoniecznie kończą się takie historie happy endem.
A skoro o wyjazdach za robotą, to znam dwa jeszcze przypadki - tyle że starszych już pań, które spędziły lata całe na opiece nad staruszkami w Niemczech. No, a teraz do naszych staruszków przyjeżdżają Ukrainki. I tak to się plecie...
Zaraz zaraz, co ja gadam dwa przypadki. Przecież mój kuzyn spędził kilka lat w Niemczech (żona z dziećmi małymi w domu), a przedtem jego matka w Ameryce, żeby zarobić na mieszkanie. A drugi kuzyn w Szwecji skręcał meble.
I mąż tej mojej kuzynki z Warszawy, który też wyjechał na dorobek do USA i nigdy już nie wrócił, cale życie słomiana wdowa, tyle że bezdzietna.
I pewnie, gdyby poszperać, więcej by się znalazło...
Początek:
Wyd. Literatura, Łódź 2017, 151 stron
Z biblioteki
Przeczytałam 11 listopada 2026 roku
Z życia emerytki
W październiku złożyłam wniosek o dodatek mieszkaniowy w Urzędzie. Gdy nastał już listopad, a nie miałam odpowiedzi, wybrałam się dopytać. Pani w okienku, bardzo miła, doszukała się w komputerze, że jest decyzja odmowna, ale nie miała do niej wglądu. Domyślałam się, w czym rzecz. Trzeba spełnić trzy warunki:
- tytuł prawny do lokalu czy coś w tym guście
- odpowiednio niskie dochody
- odpowiednio niski metraż
Ten ostatni warunek jest w moim wypadku kluczowy, bowiem są wytyczne w zależności od ilości osób zamieszkałych w lokalu i dla 2 sztuk to 52 metry. A ja mam 52,5 metra. Mówię od razu, jak jest - nie oddam ani centymetra!
Dodatek mieszkaniowy dostawałam jeszcze, jak był z nami Ojczasty, a ja już nie pracowałam - wtedy mieliśmy metraż dzielony przez trzy osoby.Od początku wiedziałam, że będzie z tym problem, ale miałam mocne postanowienie, że będę się odwoływać. No bo niby co, jak mi ojciec umarł, to mam zamienić mieszkanie na mniejsze?
Pani w okienku jednakże wyjaśniła mi, że ustawa i tyle, oni nie mają nic do gadania. System nie przepuści, jeśli którykolwiek z warunków nie został spełniony. Nie ludzie decydują o ludziach, tylko system. Podała mi przykład jakiejś samotnej babki, która miała o DWA CENTYMETRY za dużo. No i nie dostała. Ponieważ decyzja na piśmie jeszcze do mnie nie dotarła, dostałam numer telefonu do innej urzędniczki, żebym zadzwoniła następnego dnia po szczegóły.
Następnego dnia żadnych szczegółów mi nie udzielono, bo przez telefon nie można 😉 Jednak sprawa była dla mnie jasna jak słońce od razu i poszłam na długi spacer, coby sobie głowę przewietrzyć. Pod Wawelem chciałam zanucić na szachownicy życia pokręcisz się - ale to przecież było na karuzeli życia!
Tego pierwszego dnia mnie rąbnęło, przyznam. To jednak przykre. No, ale przecież to skutek moich własnych wyborów - gdybym nie zgadzała się przez pół wieku na pracę w charakterze tzw. przedsiębiorcy (czyli działalność gospodarcza w sytuacji, gdy wykonywałam normalną pracę biurową, spełniającą wymogi etatu) to nie miałabym teraz takich nędznych groszy. Przynajmniej praca była fajna 😎
Pani w okienku udzieliła dyskretnej porady: dopisać do mieszkania dodatkową osobę. Brat się natychmiast zaoferował - ale dodatkowa osoba to dodatkowe dochody, więc odpada 🤣 Ba, pani powiedziała, że najlepiej jest, gdy ta osoba ma jedynie dorywczą pracę, bo wtedy żadne dochody nie wchodzą w grę. Czyli lump jakiś 🤣
A przedwczoraj wreszcie dotarł polecony z decyzją, gdzie przeczytałam, że:
ustawodawca w sposób ścisły określił normy metrażowe i nie pozostawił organowi przyznającemu dodatki mieszkaniowe możliwości działania uznaniowego w tej kwestii.
A w następnym zdaniu:
Od decyzji przysługuje stronie prawo wniesienia odwołania.
Po co, skoro patrz zdanie wyżej? 😂
No nic, podliczyłam swoje zasoby, podzieliłam przez 500 i wyszło mi, przez ile miesięcy/lat mogę dokładać, zanim się skończą (oczywiście nic się w tym czasie nie zepsuje, nie będzie żadnych nieprzewidzianych wydatków i nie będę jeździć do Pragi ha ha) i ruszę z kolei do MOPS-u po darmowe obiady 🤣 A na razie powinnam być dumna, że miasto Kraków, zadłużone po kokardę, nie będzie musiało do mnie dopłacać!
/i nie, nie wybieram się za pracą do Włoch, a tym bardziej do Niemiec/
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz