Elżbieta Strzałkowska, Grażyna Latos - Jak złodziej przyszła. Reportaże i rozmowy o starości

 

Starość, jak ogólnie wiadomo, Panu Bogu się nie udała. Toteż mało tutaj pozytywnych historii. Oczywiście z największą uwagą przeczytałam rozdział Mandarynki o DPS-ie. Dwie rzeczy zrobiły na mnie największe wrażenie: w jadalni osoby na wózkach, zwiezione na śniadanie, siedzą i czekają na obiad; i rząd krzeseł ustawionych w korytarzu przed windą - zawsze zajętych, to miejscowe kino czy teatr.

 Choć... różnie bywa. Weźmy taką panią Wacławę.

Wacława pisała w dzienniku, co tam u niej i jak stoi finansowo, w końcu stan konta warunkuje prawie wszystko. Ale pod datą 30 grudnia mnie zaskoczyła.

Kurde balans, toż ja jestem Wacława! Też rozkładam dzień na części, to, tamto, siamto, byle nie zmarnować tego czasu. Jak by to miało jakieś znaczenie... Zazdroszczę jej jednak, że mogła 9-10 godzin spać 😁 

Ogólnie za mało było starych ludzi, a za dużo rozmów ze specjalistami. Jakby zapełnianie ram. Niedosyt.

Początek:

Koniec:

Wyd. Wydawnictwo Poznańskie, 2024, 237 stron

Z biblioteki

Przeczytałam 7 stycznia 2025 roku

Stwierdzam, że gdy się nie chodzi do pracy, zima jest fajna 😁 Tym bardziej, że - uwaga! - po raz pierwszy od 44 lat założyłam czapkę! To jest jedna z tych pierwszych rzeczy na emeryturze 🤣 No bo co, w końcu mogę. Wrócę do domu, ściągnę i nikt nie widzi, jak wyglądają moje włosy 🤣 Przy okazji powspominałyśmy na Fabryce, o którą dziś zahaczyłam, dawne czasy, gdy panie nauczycielki albo urzędniczki jak przyszły do roboty w futrzanej czapie, tak w niej siedziały. No, a co miały zrobić, jak po zdjęciu kołpaka włosy im stawały dęba, albo na odwrót, przyklejały się do czaszki.

Bałwany wszędzie rządzą, a mnie córka zmusza, żeby iść na sanki. Twierdzi przy tym, że obok górki ktoś zbudował igloo, więc muszę zobaczyć. 

Skoro o zamarzniętej wodzie mowa, to: gdzieś byłam ze Śmieciarki i takie coś zobaczyłam. Niech mi ktoś wytłumaczy jak 3-letniemu dziecku, o co tutaj kaman. W jakim celu ta miska pod rynną?

Z okazji spaceru w niedzielne południe w pięknych śnieżnych okolicznościach przyrody wspomniałam film nakręcony według pewnej rosyjskiej powieści. Bo tam wśród bezkresnej równiny pokrytej śniegiem ten drewniany ni to dom ni to pałac... Wszystko pamiętałam, że główne role grali Omar Shariff i Julie Christie, że żoną była Geraldine Chaplin... tylko za cholerę nie wiedziałam ani tytułu ani nazwiska pisarza. Szłam, szłam przez 10 minut i intensywnie myślałam - i nic. 

I niech mi ktoś powie, że to nie są początki Alzheimera, pliz!

W domu okazało się, że film trwa 192 minuty, więc obejrzałam go na dwa razy, właśnie skończyłam i może teraz serial? 

Tymczasem nie wiem, na co się wybrać do kina w styczniu, chciałabym na Emilię Pérez, ale na razie nie grają w moim 12-złotowym kinie, za to leci Agent szczęścia, tyle że o głupiej godzinie, jak się ma obowiązki służebne (14.30), ale może jakoś się wyrobię?

Poprzysięgłam sobie ostatnio, że jak przywlokę do domu coś znowu związanego z kuchnią, to obowiązkowo zaraz zrobię. Padło na pisemko Mój przepis zostawione przez kogoś w knihobudce, rok 2009, nr 6, cena 0,95 zł 😁 Było wszystko w domu, więc... No i tak: córka nie omieszkała użyć swojej ulubionej frazy dobre, ale więcej tego nie rób 🤣 A ja uważam, że wręcz przeciwnie, zwłaszcza, że mam duże parcie na kaszę. I na zimno też dobre, zjadłam resztę na kolację 😁 Tylko z tym podanym niżej sposobem gotowania kaszy to nie bardzo miałam zaufanie. Znaczy pamiętam, że mama tak robiła, ale chyba jednak najpierw gotowała, a nie tak surowe w sumie do poduszki?

Ponieważ kaszy ugotowałam więcej (lubię na przykład z mlekiem, podobnie jak ryż czy makaron) dziś dokonałam odkrycia - dla Ojczastego miałam resztę pomidorowej i nie chciało mi się gotować makaronu, więc mu dałam z tą kaszą, wcześniej sprawdziwszy w internetach, że STOSUJE SIĘ 😁 Tak więc od teraz już wiem, że pomidorową można i z kaszą; popatrzcie tylko, jaka uniwersalna zupa: z makaronem, z ryżem, z kaszą, z lanymi kluskami, z ziemniakami też przecież można. Nawet z naleśnikiem pokrojonym, ale tego to już by Ojczasty nie zmamlał 😂

Ciężką pracą dochrapałam się kolejnej porcji wydanych książek moich. Oczywiście w tym samym czasie w domu pojawiły się nowe z budki, ale oj tam.

Chodząc co najmniej cztery razy dziennie ustawiać i poprawiać znajduję rozmaite pozycje. Powiem jednak, że mnie zadziwiła ta tutaj. Za moich czasów (znaczy w PRL-U) dzieła czy to wybrane czy zebrane wydawano uznanym autorom: Mickiewicz, Słowacki, Sienkiewicz, Prus, Żeromski, no takie wiecie.

Szybko ktoś zabrał zresztą. Może nawet tomy 1-20 były na półce, zanim się tam pojawiłam i ktoś wziął tyle, ile udźwignął, a potem przyszedł po resztę. 

A teraz trzymajcie za mnie kciuki, żebym sobie nic nie złamała na tych sankach!

Czwartek 9 stycznia: 7.490 kroków - 4,4 km

Piątek 10 stycznia: 8.305 kroków - 4,7 km

Sobota 11 stycznia: 3.143 kroki - 1,9 km

Niedziela 12 stycznia: 10.441 kroków - 6,3 km

Monika Białkowska - Siostry. O nadużyciach w żeńskich klasztorach

Była tu kiedyś awantura, bo wspominając o koleżance, która poszła do klasztoru, nie mogłam się nadziwić jej decyzji. Teraz, czytając te rozmowy z byłymi zakonnicami, zaczęłam się zastanawiać, co się z Anią stało, czy wytrwała, choćby zaciskając zęby, i ciągle tam jest czy też może odeszła. Bo do tej pory brałam za pewnik, że nie, że mając 18 lat wybrała już na całe życie. A tu okazuje się, że sporo sióstr rezygnuje, jedne po roku, inne po ćwierćwieczu. Podjęcie decyzji jest zawsze bardzo trudne, ale przeżyte traumy w pewnej chwili nie pozwalają dłużej trwać. Większość rozmów przeprowadzonych z eks-zakonnicami potwierdza moje wcześniejsze zdanie na ten temat - że decydowanie o takim zamknięciu w pewnego rodzaju bańce w młodym wieku jest kompletną pomyłką, te dziewczyny mają zerowe pojęcie o tym, co je czeka. Owszem, wierzę w ich wiarę, w chęć poświęcenia życia dla - nazwijmy to - idei. Ale w większości przypadków zderzają się ze ścianą, bo ich wyobrażenia maja się nijak do zastanej rzeczywistości, której nie mogą zmienić, bo przecież zawsze tak było. 

Z książki wyłania się obraz sekty, choć oczywiście różne zakony mają różne zasady, niektóre mogą się wydać dość nowoczesne - ale zawsze chodzi o totalne podporządkowanie się, zniszczenie jakiejkolwiek indywidualności, pozbawienia godności i człowieczeństwa. Klepanie modlitw na komendę, a w charakterze życia duchowego wieczne szorowanie korytarzy. Taka wola Boża.

Nie chcę tu epatować drastycznymi przykładami fizycznego i mentalnego dociskania do podłogi, ale mam wrażenie, że życie w żeńskim zakonie nie różni się od życia w więzieniu. Tyle, że do więzienia nie idzie się dobrowolnie...

 

Początek:

Wyd. WAM, Kraków 2023, 328 stron

Z biblioteki

Przeczytałam 4 stycznia 2025 roku 

Ciągle z biblioteki, kiedy się spod tego stosu wykopię? A tu już mam zapisane następne do pożyczenia 😢

Snułam sobie swego czasu taki plan, że zrobię PROJEKT BIBLIOTECZNY, który miał polegać na tym, że co tydzień pojadę do kolejnej filii bibliotecznej w Krakowie, poczynając od numeru 1, i pożyczę jedną książkę. Miał w ten sposób powstać Rok Biblioteczny, nawet się zastanawiałam, czy takiego bloga specjalnego nie założyć. No, ale to na razie nierealne, zwłaszcza, że filie się kocą i jest ich więcej niż tygodni w roku (aktualnie 60). Przeczytać 60 książek w ciągu roku niby dałoby się, ale ten projekt wymaga wielkiej systematyczności: w każdym tygodniu jechać pożyczyć, przeczytać, napisać, jechać oddać. Z bólem serca na razie rezygnuję.

Drugi projekt był typu MÓJ ROK ZE ŚMIECIARKĄ albo NA ŚMIECIARCE. Miałam dokumentować swoje wyprawy 😉 Ale też chwilowo się mi nie chce. Konkretnie to nic mi się nie chce, jak już wspominałam. Te krótkie szare dni... Brat był wczoraj i zaproponował, że może wziąć Ojczastego do siebie na 2 tygodnie, żebym się zresetowała. Przemyślę. Bo nie wiem, czy nie będzie jeszcze trudniej wracać w utarte koleje...

A' propos resetu. Przyszedł mail:

Szanowna Klientko.

Zwrócony do nas produkt nie został przyjęty do zwrotu.

Produkt jest zabezpieczony hasłem i nie mamy możliwości przywrócenia ustawień fabrycznych.

Produkt zostanie do Pani odesłany.

Telefon podany oczywiście na infolinię, która z panem Marcinem podpisanym pod mailem nie ma nic wspólnego. Tenże pan Marcin bezczelnie dodał:

Jeśli masz więcej pytań, poszukaj odpowiedzi na [adres strony] lub odpowiedz na tego maila.

Zabrałam się za odpowiadanie... na adres maila noreply 🤣 Generalnie z infolinią uzgodniliśmy, że Marcin wyszedł z założenia, że klient może w krawacie, nie awanturujący się, więc pokornie powie sobie trudno i zabierze se sprzęt z powrotem, po co dzwonić i pytać o to hasło, prawda? Numer telefonu podałam w formularzu widocznie dla celów statystycznych. No, a przesyłka już i tak wyszła.

Tak że dziś kurier przywiózł chromebooka po raz drugi. Córka go zresetowała według wskazówek z Gooogle'a (znaczy mamy taką nadzieję, że się powiodło) i jutro znów go powiozę do sklepu, żeby odesłali. Miałabym ochotę dołączyć liścik do Działu Zwrotów, że te podróże na ich koszt zawdzięczają panu Marcinowi, który pożałował paru minut na wykonanie telefonu... ale on pewnie wypełnia procedury 😒 

No i tak. Łeb mnie boli, choć pewnie nie z powodu tych perypetii, tylko tak ogólnie, albo pogody. Nie mam siły zabierać się za cokolwiek, już i tak wielkim sukcesem jest, że w ostatnich dniach skatalogowałam dwie półki i zlikwidowałam kolejne książki! Zwolniło się trochę miejsca, od razu zagospodarowałam je zdobycznymi młodzieżówkami z knihobudki 😉

 

 

Resztką sił potoczyłam się na przebieżkę po osiedlu.

Tak było, nie ściemniam. Od dołu wstająca mgła, od góry niewiarygodne kolory. Może jeszcze wyjdę, gdy dam Ojczastemu kolację - zobaczę, co z tą mgłą.

Wiecie, że:

Od 1 stycznia nie należy wyrzucać butów, odzieży i innych tekstyliów do pojemnika na odpady zmieszane! Jeśli mogą się one komuś przydać, wystarczy się umówić z MPO Kraków pod numerem 801084084, a rzeczy zostaną odebrane i trafią do PCK.

Jeśli to tekstylia, które nadają się wyłącznie do śmieci, powinny zostać przywiezione do PSZOK.

 

Tak właśnie myślę, że jak mi się majtki podrą, to zawiozę je do PSZOK-u...

 

A wczoraj był Dzień Sprzątania Biurka. Całe szczęście, że już nie pracuję, moje biurko na Fabryce zawsze było koszmarnie zawalone 😂 W domu nie jest koszmarnie, tylko same najpotrzebniejsze rzeczy na nim leżą 🤣 Jak mi się uda raz na jakiś czas zyskać czysty blat, to jest wielkie wydarzenie (ale bardzo nietrwałe).

 

Ach, jeszcze tragedia praska - ewentualna. Prezydent Czech w orędziu noworocznym wrócił do tematu przejścia na euro. Rany rany rany, mam nadzieję, że jak najdłużej nie. Toż mnie nie będzie stać na wyjazdy! 

 

Poniedziałek 6 stycznia: 7.574 kroki - 4,8 km

Wtorek 7 stycznia: 6.398 kroków - 3,6 km

Środa 8 stycznia: 6.150 kroków - 3,4 km 

Brat mówi, że robi minimum 12 tys., ale on ma las za furtką, to się nie dziwię.

Wisława Szymborska, Czesław Miłosz - Pod dyskretną opieką Wielkich Mocy. Listy i nie tylko

Taki drobiażdżek. W godzinę do ogarnięcia, i to przy dokładnym wpatrywaniu się 😉 Miłe, bo Szymborska z tymi wyklejankami była sympatyczna. Miłosz natomiast to sztywniak i choć próbował wejść w poetykę, nie mogło mu się to udać. 

Nie widzę powodu, żeby cokolwiek tu jeszcze dodawać. Rzecz na raz. Jeśli ktoś chce mieć na półce, bo Miłosz, bo Szymborska, to proszę bardzo 😁

 

 

Wyd. Znak, Kraków 2024, 258 stron

Z biblioteki

Przeczytałam 2 stycznia 2025 roku

Ponieważ przewijał się tam stary adres Szymborskiej - ul. Chocimska 19/39 - wybrałam się na rekonesans. Ale cóż to? Blok się ogrodził! No i przez to nie mogłam stwierdzić, które to jej mieszkanie było - wszystkich jest 40, więc jej na ostatnim piętrze, ale od której strony liczone? To są mieszkania od ulicy:

A to od drugiej strony, gdzie też jest wejście.

I bądź tu mądry, człowieku.

Pozdrawiamy!

 

No więc tak:

1/ laptop

Ten stary, córki, pół godziny się włącza i od jakiegoś czasu mówię, że przydałby się nowy. A ta, że nieeee, a po co... W rezultacie bijemy się o złotą patelnię, która z nas teraz potrzebuje siedzieć na kompie. Aż tu nagle, bodajże w poniedziałek 30 grudnia, ta ciumra mówi a może byśmy kupiły, teraz jest wietrzenie magazynów... Moim zdaniem to magazyny już przed świętami zostały wywietrzone, ale przeglądamy internety i w końcu decydujemy się wziąć jakowyś chromebook za tysiaka, nie wiemy, czym to się je, no ale głównie do internetu potrzebny, to niech będzie. Życzyłam sobie z odbiorem w sklepie, żeby zapłacić gotówką i niby tak strona zapewniała, ale jak przyszło co do czego, to nieeeeee tylko kartą, więc zmieniłam na kuriera, bo co będę jeździć jak ta głupia. W czwartek kurier przywiózł i córka spędziła upojne dwie godziny próbując ogarnąć ustrojstwo, po czym cichutko zapytała, czy możemy to oddać. Bo niczego tam nie ma, nawet folderu nie można stworzyć. No i co było robić - wycieczka do sklepu jednak mnie czekała... Zwrot nastąpił bez problemu, piniondze mają oddać w przeciągu 2 tygodni, ale nie w tym rzecz, tylko w tym, że był to zakup grudniowy, ja już sobie nie tylko grudzień, ale cały zeszły rok podliczyłam - i co teraz??? Nie zgadza mi się księgowość! 🤣

Przy okazji przeszłam się po sklepie i najtańszy laptop (nie żaden chromebook) był za 1700 zł, ale reszta co najmniej od 2 tysięcy z hakiem. No to nie zaoszczędzimy... choć na razie w tej kwestii panuje w domu milczenie...

2/ lampki choinkowe

Były kupione w kwietniu 2023 roku (za Chiny nie pamiętam, dlaczego? na Wielkanoc czy co?) czyli posłużyły na Boże Narodzenie 2023, a w 2024 po paru dniach powiedziały, że basta. Kurna, chińskie dziadostwo - ale żeby na jeden sezon? Wyszło na to, że chyba musimy choinkę już rozebrać, bo nawet gdyby kupić nowe, to jak zdjąć stare, najpierw trzeba przecież wszystkie bombki, zwane bańkami i inne dekoracje pościągać! No, ale tak przykro jakoś, a z drugiej strony choinka bez światełek to jakiś ciemny dziad w kącie. Wobec tego kupimy. Przeglądamy allegro: ona chce zimne. Dobrze, niech będą zimne, ja zgodna jestem. Tamtych było 300, ale jakoś tak mizernie wyglądały, więc weźmiemy 500. Zanim przyszły, córka zdołała stare ściągnąć, twierdzi, że żadna bombka się przy tym nie stłukła, nie wiem, bo mnie nie było w domu. Powiesiła nowe tak po wierzchu, podłączyła do kontaktu... no cóż, powiedzieć, że teraz oświetlamy drogę do bloku, to nic nie powiedzieć 🤣 Ciekawe, ile pożyją. I OCZYWIŚCIE muszą mieć osiem trybów i OCZYWIŚCIE ten stały, bez durnego mrugania, musi być ostatni. 

3/ konsul meksykański

Z konsulem było tak, że na pobliskim osiedlu domków zamieszkiwał, był konsulem honorowym, z tego, co pamiętam, bodajże inżynierem z zawodu, który tam w Meksyku pracował niegdyś. Jak córka była mała i siedziałam z nią w domu, bywało, że dorabiałam sobie a to pilnowaniem synków Makłowicza, gdy starzy wychodzili na imprę 😂 a to sprzątaniem właśnie u konsula raz w tygodniu pięć godzinek. Ten dom rozpoznawałam zawsze po fladze. No, a teraz, gdy chodzę na przebieżki, bywam i tam i nie mogłam sobie przypomnieć, który to był dokładnie, bo flagi dawno już nie ma. A chodziło mi o to, że chciałabym wiedzieć, czy żyją ci państwo jeszcze - oni wtedy już chyba byli oboje na emeryturze. Ostatnio jednak znalazłam w papierach artykuł z gazety, gdzie był podany numer domu, więc na ostatnim spacerze przyglądałam się i zobaczyłam, że w kuchni jest uchylone okno - ale to oczywiście o niczym nie świadczyło, mógł tam już mieszkać kto inny. Jakiś starszy pan otwierał furtkę w bocznej uliczce i ja za nim pognałam, żeby zapytać. Pan mi bardzo chętnie udzielił informacji: oboje państwo żyją, pan eks-konsul napisał jakieś wspomnienia (spytałam, czy tylko napisał, czy też wydał - wydał, ale to wspomnienia z wojennych czasów), tyle że teraz już ma kłopoty z pamięcią, wiadomo, co to oznacza. Zamieszkał z nimi brat żony, tak że jakoś w trójkę przędą. Ucieszyłam się, bo raczej byłam skłonna przypuszczać, że nie ma ich już na tym świecie (a drugi, jak wiadomo, nie istnieje).

4/ pani z kiosku

Pani z kiosku, gdy jej poszłam złożyć noworoczne życzenia, jak zwykle powiedziała, że nikt nic nie kupuje. 

- A niech to pani zamknie w cholerę!

E nie, bo co ja będę robić, nikt mnie do pracy nie weźmie (osiemdziesiątka na karku), będę tylko leżeć na kanapie i tak umrę.

Proponuję to i owo, różne zajęcia outdoorowe (że tak to nazwę), no bo chodzi w końcu o ruch, ale nie, nic jej nie odpowiada. Jak nie musi, to nie wyjdzie z domu. Z Uniwersytetu Trzeciego Wieku zgodnie zrezygnowałyśmy, komu by się chciało 😉 Mówię, żeby na początek wyrzuciła telewizor. To nic nie zmieni, bo ma bogatą bibliotekę, więc będzie czytać.

Więc oto wołam o ratunek dla pani z kiosku: weźcie coś wymyślcie, jak ją z domu wyciągnąć, co zaproponować. 

5/ kino

Zgodnie z planem poszłam do kina w Sylwestra i okazało się, że tam wszystko jest inaczej, normalna sala kinowa z fotelami i ciepło, a nie tak, jak zapamiętałam sprzed lat 🤣 A że bilet dla seniora kosztuje... 12 zł, to będę uczęszczać. Tylko jest jedno ale (zawsze musi być jakieś ale): czekam w korytarzu studiując jakieś pismo, wychodzą ludzie z poprzedniego seansu i nagle! rany boskie! pani Marysia! 

Pani Marysia to zmora wszelkich instytucji kultury w Krakowie. Moja też, wiecznie mnie nachodziła i truła. Pani Marysia bowiem ma ambicję zaliczyć wszystko, tylko dobrze byłoby za darmo, no bo ma ograniczone fundusze. Co ja się nasłuchałam, jak to nasza sekretarka nigdy jej nie dała biletu na Opera Rara, a sama tam ze znajomymi chodziła, ona widziała 🤣 Bo pani Marysia tak czy siak dopnie swego i się wślizgnie, a to zapłaci wejściówkę, a to jakoś inaczej... a to ewentualnie uprosi biletera, żeby ją wpuścić 😁 Znają ją we wszystkich kinach na mieście i myślę, że dla świętego spokoju nieraz wpuszczają. 

Więc jak zobaczyłam panią Marysię, to w trymiga zasłoniłam się tą gazetą. Boże, zdążyłam zapomnieć o jej istnieniu na tej emeryturze! Ale nie był to koniec, bo potem, gdy już siedziałam na sali, słyszę, że pM mówi do biletera, że ona teraz by weszła tylko na początek filmu, bo coś tam. Bo pewnie była poprzedniego dnia, ale spóźniona - to też dla niej charakterystyczne, bo się nie wyrabia ze wszystkimi kulturalnymi ofertami 🤣 Znowu się zakryłam... Usiadła na szczęście gdzieś z przodu i faktycznie po kwadransie może wyszła. 

W każdym razie zdałam sobie sprawę, że pani Marysi nie uniknę i czeka mnie prędzej czy później czarująca rozmowa. No, ale trudno. Może udam, że jej nie poznaję, że mam demencję? Albo że ja to nie ja? 🤣

Natomiast jeśli chodzi o sam film czyli W pokoju obok, to niestety - nie. Poszłam na Almodovara, a Almodovar to hiszpański i hiszpańskość. Zostały z niego tylko kolory, tego nie neguję, ale całej reszty nie ma. Obie aktorki, gwiazdy takie, drewniane, dialogi drętwe, film się dłuży i mało nie zasnęłam (ale weźcie poprawkę na mój deficyt snu). No nuda, bo sam temat to za mało, w końcu to nic nowego i odkrywczego, dyskurs o prawie do godnej śmierci, do wyboru. Ale wszystko tak bezsensownie pozszywane i jeszcze ni z gruchy ni z pietruchy ten ich dawny kochanek ze swoimi wykładami o kończącym się świecie... Oczywiście każdy, kto Almodovara lubi, będzie chciał film zobaczyć, tak jak ja, więc nie odradzam, tylko raczej uprzedzam - chcecie się wynudzić przez prawie dwie godziny, idźcie 😁

A ja się teraz muszę poważnie zastanowić, na co iść w styczniu, żeby być bardziej usatysfakcjonowaną. Tymczasem może sobie obejrzę w domu Kikę albo co 😁

 

Następnym razem o ewentualnej tragedii praskiej (nie sztokholmskiej), Śmieciarce i bibliotekach.

 

Sobota 4 stycznia: 11.819 kroków - 7,7 km

Niedziela 5 stycznia: 7.637 kroków - 5,4 km

Dziś nie piszę, bo jeszcze wyskoczę do budki, ktoś tam przyniósł masę książek i muszę ponownie skontrolować i poukładać, wszak minęły już dwie godziny od poprzednich porządków 😂

John Castle, Arthur Hailey - 714 wzywa pomocy

Co to, jak to, spytacie. A to mianowicie tak:

Żeby 12-latce dać jako nagrodę sensacyjną amerykańską powieść, to chyba można usprawiedliwić jedynie permanentnym stanem niedoborów w księgarniach w owych latach 🤣
 

Od dawna już mnie kusiło, żeby do tego wrócić - bowiem tak, wtedy przeczytałam i podobało mi się nawet. Bardzo możliwe zresztą, że czytałam jeszcze raz później, bo stan książki na to by wskazywał... W każdym razie ocalała i jakimś cudem czy może raczej sentymentem kierowana ją przywiozłam z Dżendżejowa.

Podoba mi się dalej, mimo, że to taki stary rupieć (rok pierwszego wydania 1958) i bardzo bym sobie życzyła obejrzeć również film, ale pogubiłam się w opisach i w końcu nie wiem, czego szukać, jakiego tytułu. Oczywiście liczę tu na Was 😍

Początek:

Wyd. Iskry, Warszawa 1974, 177 stron

Tytuł oryginalny: Flight into Danger

Przełożył: Jan Zakrzewski

Z własnej półki

Przeczytałam 1 stycznia 2025 roku

Dzielnie zaczęłam Nowy Rok z godzinnym angielskim. W tym celu musiałam kompletnie przestawić plan dnia i powiem Wam, że niby to tylko godzina, a już wszystko się wali. Bo chcę to robić do południa, kiedy głowa świeża, może coś się uda zapamiętać. A dopołudnie jest bardzo krótkie, między śniadaniem dla Ojczastego a obiadem dla wszystkich (którego to obiadu jakoś nie donoszą na srebrnej tacy). I nagle już jest 15.00 i przebieżka i zaraz ciemno i do dupy z takim interesem.

No, ale walczę. I próbuję urozmaicać tę naukę, a to piosenka, a to Duolingo (słuchajcie, to jest jakaś masakra, już 55 dni tam siedzę, a ciągle mi każą wpisywać, jak jest brat albo różowa sukienka), a to mój Angielski w tłumaczeniach, a to wyciągnęłam podręcznik metody Callana (przyniosłam kiedyś z budki cztery tomy) i tak po troszeczku z każdego.

Wczoraj zapragnęłam jeszcze jakichś lekcji angielskiego z YT i pierwsze, co znalazłam, to English with Lucy, ładna taka dziewczyna 😁 więc obejrzałam jej pierwszą lekcję:

W wyniku takiej zmasowanej akcji w notatniku na złote myśli trochę zbyt szybko zapełniają się kolejne strony 🤣

Aha, ten Słownik tematyczny wyżej. Otóż w jednym zdaniu było wyrażenie at the moment i chciałam się upewnić co do jego znaczenia, sięgam po wielkiego Stanisławskiego, a tam at the moment akuratnie nie ma... Rozglądam się, gdzie by tu i pada na ten tematyczny. A w nim jak najbardziej było! Zaraz się zrobiłam niesłychanie wdzięczna knihobudce na Konarskiego (w tej bramie), bo stamtąd go kiedyś pobrałam, toteż pojechałam tam popołudniu i zostawiłam dwie fajne książki w podzięce 😁

I co wtedy? I wtedy odkryłam, że gdzieś z boku czeka na mnie Wszystko dla naszej mamy - w ogóle tego nie znałam (podobnie jak autorki), ale ilustracje Butenki są wystarczającą rekomendacją, więc jest już moją własnością i teraz będzie czytać moja córka, a potem ja (jak się odrobię z bibliotecznymi), pewnie się do tej pory rozleci kompletnie. Rok 1963. Czy ktoś z Was to zna?

A Nienacki z mojej knihobudki. Zabrałam, żeby sobie podmienić, a okazało się, że w domu nie było, taka niespodzianka 😉

 

Mam jeszcze (jak zwykle) dużo do napisania, ale mnie córka popędza, żeby jej oddać laptop 🤣 Właśnie, o nieudanym zakupie nowego laptopa też. Tak więc następnym razem o laptopie, o lampkach choinkowych, o kinie i o konsulu meksykańskim. Ach, i o pani z kiosku! Papatki!
 

Poniedziałek 30 XII: 9.185 kroków - 5,6 km

Wtorek 31 XII: 8.444 kroki - 5,2 km

Środa 1 stycznia: 11.046 kroków - 7,1 km

Czwartek 2 stycznia: 7.377 kroków - 4,3 km

Piątek 3 stycznia: 8.480 kroków - 5,3 km

Donna Leon - Ulotne pragnienia

Na fali żalu, że kobita mi podebrała kiedyś dwie Donny Leon z knihobudki, pożyczyłam sobie z biblioteki. I och, jak mi się za Wenecją zatęskniło! Do tego stopnia, że wyciągnęłam mapę i śledziłam ruchy komisarza Brunettiego. Zwłaszcza, że tenże przechodził ulicą Barbaria della Tole chcąc zajrzeć do sklepu z japońszczyzną, a myśmy tam z córką raz mieszkały 😍

Oczywiście blurba napisał ktoś, kto książki nie czytał, ale to już (prawie) normalka, niestety.
Gdy kładłam książkę na biurku bibliotekarki, zobaczyłam, że jest zalana barszczem. Znaczy tak pomyślałam w pierwszej chwili 😉 Bibliotekarka zresztą mówiła, że ona też tak myślała.

O ile ciągle lubię czytać te weneckie kryminały, o tyle coraz bardziej mnie denerwuje maniera autorki, żeby opisywać detalicznie szczegóły nic nie znaczących ruchów. Obaj uważnie przyglądali się swoim dłoniom; palce Brunettiego były teraz splecione, Duso uciskał kłykcie palcami drugiej dłoni. I takie tam bajery.

I taka ciekawostka. Ja też czytam na leżąco, ale nie kojarzę tego z ubóstwem mojej rodziny 😂 A Wy jak czytacie? I w jakiej porze dnia?
 

Początek:

 Koniec:

Wyd. Noir sur Blanc, Warszawa 2024, 291 stron

Tytuł oryginalny: Transient Desires

Przełożył: Marek Fedyszak

Z biblioteki

Przeczytałam 27 grudnia 2024 roku  

A gdybyście mi kazali wymienić JAKIKOLWIEK tytuł z serii o komisarzu Brunettim - nie, no way. Nie pamiętam żadnego, żadne mi się z niczym nie kojarzy, tak samo i te Ulotne pragnienia. Czy to świadczy o jakości tych tytułów czy jedynie o mojej cudownej pamięci?

W parku Koło Fortu - czy jakoś tak się nazywa -  byłam już co najmniej parę razy, zwłaszcza, że jest tam knihobudka. Ale nigdy, ani razu nie przyszło mi do głowy pójść nieco dalej 😂 Tak sobie myślałam, że nazwa pochodzi od fortu, który kiedyś tam był (teren powojskowy). A wczoraj na południowej przebieżce przy pięknym słoneczku odkryłam, że on tam ciągle jest... to dwa kroki ode mnie przecież! Jak to jednak dobrze być na emeryturze (mimo wszelkich ograniczeń) i móc sobie pozwolić na skoki w bok 🤣 A nie wiecznie się spieszyć...

 Zdjęcie powyższe daję, żeby uświadomić, że ławka ławce nierówna 😂 bo było dużo pisania w internetach o koszcie jednej krakowskiej ławki (ale nie tej). A ta tutaj przypuszczam, że będzie dobra dla żyrafy, gdyby przypadkiem uciekła z Zoo, bo spokojnie sobie oprze głowę (a zwłaszcza szyję).

Na mapie się to nazywa Fort reditowy 7 "Za Rzeką". Oczywiście, gdyby się ktoś pytał, mam książki o fortach krakowskich, ale zajrzę tam dopiero na wiosnę, gdy spróbuję zejść na dół (i to w towarzystwie raczej, bo nigdy nie wiadomo). Ze zdumieniem natomiast odkryłam już teraz, że fort jest obecnie własnością Uniwersytetu Pedagogicznego, obecnie zwanego Ukenem. Co oni tam robią?

Wycieczka zakończyła się - jak każda - ponownym zajrzeniem do "mojej" knihobudki. Ja tam chodzę skontrolować i wyrównać książki co najmniej cztery razy dziennie 😂 I o bogowie! Patrzcie tylko, co znalazłam! Nie oddam, to już zostanie u mnie!

No, a teraz czas pomyśleć o Nowym Roku. Jakieś plany? Natürlich 😁 Głównie zainspirowana filmikiem Planety Abstrakcji na YT o uczeniu się języków. Dotarło do mnie, że w ten sposób, jak to teraz robię z angielskim, daleko nie zajadę. Tu trzeba intensywniej, a nie 20 minut dziennie i to przed spaniem. Oni uczą się nowego języka (azjatyckie jakieś, teraz farsi) po 3 godziny dziennie przez 4 miesiące... i to im pozwala na swobodną konwersację z lokalsami podczas podróży. No dobrze, ja mam może inne cele, ale jednak trzeba to zintensyfikować. Z wiadomych względów nie mam aktualnie możliwości poświęcać 3 godzin dziennie nauce - i być może ani bym nie dała rady - ale godzinę MUSZĘ. To jest mój plan noworoczny. Jeszcze do dopracowania, jak konkretnie ma wyglądać ta nauka, bo przecież w dobie internetu nie warto zajmować się tylko podręcznikiem. Na przykład stare piosenki - wyszukać tekst, przerobić z niego słówka, jeśli są nieznane jakieś i śpiewać razem z YT 😂

Ostatnio usłyszałam w radiu jedną pościelówę ze szkolnych czasów i przypomniałam sobie, jak się tego słuchało nic a nic nie rozumiejąc i zniekształcając angielskie słowa 😂 Ale co tam angielskie, całe życie myślałam, że jadą jadą panny, obok jadą siki 🤣 A ta piosenka po angielsku to było I can't live without you, zwana wówczas Kenli 😁, będzie jedna z pierwszych do opanowania.

W każdym razie zaczęłam już robić notatki z lekcji. Albowiem w knihobudce na Grottgera znalazłam pięcioletni notes do zapisywania złotych myśli, ale jako że takowych nie miewam, wolę zapisywać, że ATM to bankomat. Ten notes jest pięcioletni, bo każdego dnia idzie się na następną stronę, a dopiero po skończeniu roku wraca do początku. I tak pięć razy.

Dziś rano powstał też plan, żeby raz w miesiącu chodzić do kina, jak za dawnych dobrych czasów. Jest to projekt kontrowersyjny - ponieważ ja płaczę jak głupia 😂 No, ale spróbujmy. Wypisałam sobie pięć kin, które wchodzą w grę (no bo że jakieś tam multipleksy nie wchodzą, to chyba jasne) i oto już jutro w najtańszym z nich grają o 16.00 nowego Almodovara. Ono jest najtańsze, bo pamiętam, że nie było tam foteli, tylko krzesła oraz ogrzewanie szwankowało 🤣 Ale może to się zmieniło? Na wszelki wypadek ciepło się ubiorę!

 

Sobota 28 XII: 8.922 kroki - 5,3 km

Niedziela 29 XII: 11.093 kroki - 6,5 km