Jiří Plachý, Ivo Pejčoch - Velké kriminální případy

Wielkie przypadki kryminalne. W Czechosłowacji oczywiście i w okresie międzywojennym. 

Autorzy skupili się na karze śmierci (wykonywanej powieszeniem). Takich wyroków wydano 443, ale jako że prezydent Masaryk był co do zasady przeciwny tej karze, zazwyczaj odwołujący się do niego o prawo łaski skazaniec miał karę zamienianą na więzienie, przeważnie na dożywocie, czasem mniej. Co ciekawe, był wtedy jeszcze zwyczaj, że w rocznicę przestępstwa więzień spędzał dzień o chlebie i wodzie w ciemnicy.

Gdy najpierw spojrzałam na fotografie, pomyślałam, że ci panowie to może wysocy urzędnicy, sędziowie czy kto tam. Nie, to - kaci. Ten z lewej trudnił się owym rzemiosłem jeszcze w XIX wieku, za Austro-Węgier.  

Tabelka pokazuje, ile było wydanych aktów łaski w konkretnych latach, a ile wyroków zostało wykonanych.

 

Książka opisuje 20 mniej lub bardziej znanych kryminalnych spraw z okresu Pierwszej Republiki. Autorzy we wstępie zastanawiają się, co jest powodem szerokiego zainteresowania społeczeństwa takimi sprawami, tak dziś, przy wydatnej pomocy mediów, jak i wtedy. Co mi kazało trochę na ten temat pomyśleć - i wyszło mi na to, że ja osobiście lubię czytać kryminały nie dla makabrycznych opisów zbrodni, ale raczej dla przyglądania się śledztwu, możliwościom, jakie były niegdyś i jakie są dzisiaj.  

Najbardziej znana nierozwiązana zagadka kryminalna z międzywojennej Czechosłowacji to sprawa zabójstwa słowackiej prostytutki. Jej poćwiartowane ciało zostało odkryte w dwóch walizkach w dwóch różnych pociągach odjeżdżających z Pragi. O tej zbrodni już czytałam gdzie indziej. Stało się to w 1933 roku, a wyobraźcie sobie, że na policję przychodziły listy z rozmaitymi wskazówkami i radami i sugestiami co do osoby mordercy aż do 1966 roku! Było ich ponad 5 tysięcy, a każdy trzeba było sprawdzić, zweryfikować, co znacznie spowalniało śledztwo. Tak czy siak, zbrodnia pozostała niewyjaśniona (i nieukarana).   

Wyd. Academia, Praha 2016, 231 stron

Z własnej półki

Przeczytałam 10 kwietnia 2026 roku

 

Nastał Wielki Dzień. 

Skończyłam katalogowanie książek 🦾🦾🦾

Nie chcecie wiedzieć, ile tego jest. ALE! Przy niektórych tytułach dopisałam ??? - że niby może wydać w przyszłości. I takich tytułów jest 85 - więc za półtora miesiąca, jak wrócę z Pragi, będzie pierwsze czyszczenie, tak na 20-30 pozycji 🤣 

Jeżeli ktoś zadaje sobie pytanie co ona teraz będzie robić - to nie bądźcie naiwni. Katalog filmów czeka 🤣🤣😃

Ale to już całkiem inna kategoria. Albowiem z książkami było konieczne do funkcjonowania na co dzień - typu, że chcę właśnie tę książkę przeczytać, a nie wiem, gdzie ona jest. Filmy mniej więcej wiadomo, gdzie są. I w ogóle. Nie pali się. Może raczej powinnam się zabrać za zeszyty praskie? Bo mam część nieopisanych. 

Cokolwiek to będzie, teraz REMONCIK. Dziś o 15.00 przychodzi Pan Malarz, należy więc wszystko powynosić z pokoju i ciągle jeszcze nie wiem, gdzie się to zmieści, ale co tam. Bywało gorzej. Mam nadzieję, że za tydzień o tej porze kanapa będzie już na swoim miejscu, po trzyletnim wygnaniu. Telewizor również.  

W święta skończyła się kawa, a w szafce nagle objawiła się jakaś zapomniana puszka ziarnistej. Cóż było robić, wyciągnęłam stary młynek, co to jeszcze Ślubny go kupił i namiętnie używał. I wiecie co? To fajny taki rytuał jest, mielenie porcji tak na jeden raz 😁 Jeśli dzisiaj zadzwoni listonosz, dostanie młynek do ręki, niech sobie kurde zmieli 😉

A prawie się kiedyś zastanawiałam, czy młynka nie wydać, no bo po co mi on. Bardzo lubię, jak coś starego się nagle przyda 😍 Katalogując kulinarne książki wytypowałam do wyniesienia "Potrawy z szybkowaru", bo szybkowar wydałam przy okazji remontu kuchni. To był taki ruski sprzęt i 30 lat temu używałam go, ale potem nagle nabrałam obaw, że wybuchnie albo co i przestałam, to i książka mi niepotrzebna...

Sąsiadka przywiozła z Egiptu kwiaty hibiskusa i co prawda nie jestem wielką fanką herbat owocowych etc., ale ta tutaj ma tak piękny kolor, że piję 😁

Planuję zrobić rewolucję kuchenną - bo bardzo chcę mieć osobną szufladę na herbaty. Już jedną wytypowałam, tylko nie ustaliłam, gdzie dam manele, które teraz w niej są. I przez kolejne trzy lata będę do niej sięgać po to, co tam było... siła przyzwyczajenia jest straszna.

Co jeszcze? Nic, bo już przebieram nogami, żeby sprzątać ten pokój do malowania. Więc tylko migawka z miasta - przy kapliczce.