A było tak. Pojechałam w sierpniu zlokalizować jedną willę w ulicy o takiej nazwie:
Bo tę willę widziałam z daleka w maju i uparłam się, że ją znajdę 😁
Co uczyniłam, oczywiście. Wdając się przy tym w dyskusję z jakąś babą przechodzącą, która chciała mi wmówić, że nie mam prawa jej fotografować (willi znaczy). No, kobieto, nie rozśmieszaj!
A jaki związek z książką? Taki, że tam dalej w lewo była (jest) knihobudka 😁 Gdzie wyhaczyłam nie tylko Wszystkiemu winna babcia, ale jeszcze Aniczkę z IA - niedawno oglądałam film, a zapomniałam, że mam też książkę 😏 Całe szczęście, że ta kobita sobie poszła, bo gdyby widziała, że zabieram coś z ICH KNIHOBUDKI, to mogłoby dojść do rękoczynów!
No, to już wszystko wiecie. Powspominało się. A co do babiczki, to:
- są wczesne lata 90-te czyli nastał dziki kapitalizm
- babiczka (nauczycielka rosyjskiego) zmusza zięcia do wzięcia spraw w swoje ręce czyli do założenia firmy
- zięć był naukowcem, całe życie coś tam skrobiącym w Instytucie i nie ma zielonego pojęcia o niczym
- ale babiczka jest bardzo przedsiębiorcza i przede wszystkim znajduje prawniczkę /notariuszkę, która wszystkich zna i wszystko załatwi
- tak więc następnego dnia po założeniu przedsiębiorstwa ta Herod-baba przysyła transport filtrów do wody z zagranicy
- filtry do wody idą jak woda (towar nieważny, ważna odpowiednia reklama) i już pierwsze miliony pojawiają się na koncie
- od człowieka do człowieka, od towaru do towaru, rodzinka sprawia sobie basen w ogrodzie i tak dalej
Od pucybuta gryzipiórka do milionera. Autorka w satyryczny sposób ukazuje, jak powstawały fortuny (na uwłaszczaniu państwowego majątku oczywiście; na słynnych restytucjach) i jacy to ludzie wówczas przyszli nie tylko do pieniędzy, ale i władzy. Znamy to i u nas. Niby to humorystyczne, książka reklamowana jako najdowcipniejsza powieść roku, ale i smutne.
Ciężko mi się przy tym czytało, bo jest tam mnóstwo słownictwa, którego w słownikach nie znajdziecie i równie wielkie mnóstwo odniesień do rzeczywistości czeskiej wówczas. Radowałam się jak głupia, gdy mi się coś udało zajarzyć 😂
Początek:
Koniec:
Wyd. FAUN, Praha 2003, 260 stron
Z własnej półki (7 sierpnia 2026 roku z knihobudki)
Przeczytałam 17 listopada 2026 roku
Z życia emerytki
Emerytka jest na jutro umówiona w sprawie przykręcenia karnisza. Będą cztery dziury w suficie i dużo kurzu, jak to przy takich okazjach. Toteż trzeba naszykować odkurzacz, który zdaje się osiągnął już maksimum wypełnienia worka (od dłuższego czasu). Emerytka o dziwo znalazła w szafie pudełko z workami, pomedytowawszy nieco udało jej się wyciągnąć z wnętrzności odkurzacza pięknie wypakowany poprzedni worek... i na tym się skończyło. Zero pojęcia, jak ten nowy zainstalować. Hm, córka jest od odkurzania, więc. Ale do powrotu córki jeszcze prawie dwa tygodnie, a jutro wiercenie, nosz kurde.
Jestem święcie przekonana, że KIEDYŚ to wszystko było prostsze.
Dodatkowo wczoraj powiesiłam w przedpokoju Przodka. Bo gdzie indziej nie ma miejsca, a koło drzwi sterczą ze ściany dwa kabelki (jak widać zaizolowane) od dzwonka, którego nigdy nie miałam, więc tak. Czekam na wielki huk, najlepiej w nocy, gdy toto spadnie i szkło rozpirzy się wszędzie. Z drugiej strony przecież prowizorki trwają najdłużej, to może nie?
Historia Przodka jest taka, że kiedyś go nabyłam w jakiejś graciarni, ale dopiero w domu zorientowałam się, że się nie nadaje, bo to prosty ogrodnik jest 🤣🤣🤣 Wobec tego uznałam, że dziewczynka, ta dziedziczka, to Przodkini. Ale jakoś z rozpędu ciągle funkcjonuje jako Przodek. Przy remoncie kuchni stracił swoje miejsce na ścianie i biedak stał gdzieś pod regałem. To teraz pilnuje wejścia jako Kamerdyner.
To tyle na dziś, bo mnie ten odkurzacz cholerny wykończył. Włączyłam sobie na pocieszenie płytę o wiele mówiącej nazwie La vie est une chanson, a ta zaczęła się jedną z moich ukochanych francuskich piosenek czyli Maintenant je sais. Dobranoc Państwu!










