Gdy się tak w sylwestra położyłam po 23.00 do łóżka z nową książką, nie przypuszczałam, że doczytam od razu do końca. A tu wciągnęło jak odkurzaczem. No bo tak - to może spotkać każdego z nas (choć chyba częściej mężczyzn). Zawał, szpital, operacja, rehabilitacja. A że stało się na progu śmierci czyli nieistnienia (chyba, że komuś się marzy jakieś życie wieczne, wtedy proszę bardzo, nie ma sprawy), zaczyna się myśleć o dotychczasowym istnieniu. Zaczyna się widzieć te różne drobiazgi, na które w codziennym zabieganiu nie było czasu. Zaczyna się coś tam doceniać i dostrzegać, że coś innego się przeceniało. Rodzina i przyjaciele. Co po nas pozostanie (nic, nie łudźmy się) oprócz wspomnień tych, którzy nas znali. I jakie to będą wspomnienia.
Nie ma tu wielkiej filozofii, jest samo życie. Polecam.
Początek:
Koniec:
Z biblioteki
Przeczytałam 1 stycznia 2026 roku
Pierwszy dzień roku był super. Tyle zrobiłam! Przede wszystkim wstałam o 7.15 - ha ha ha, nie dlatego, że chciałam, tylko się obudziłam po prostu mimo, że czytałam powyższą książkę do 1.15. Zjadłam więc śniadanie i poszłam robić kroki, co rano jest zawsze dobrym pomysłem, nabiera się szwungu i już dzień inaczej ustawiony. Na świecie bożym nikoguśko, dopiero gdy wracałam pojawili się pierwsi właściciele piesków. Najwyraźniej lud odsypiał całonocne szaleństwa. Poszłam do fortu, trochę się pokolebałam na siłowni, a w drodze powrotnej sprawdziłam, co słychać w "mojej" willi.
A co potem? Rozmowa z Psiapsiółą z Daleka (zabrała się za czytanie Boskiej Komedii, oh my God), filmiki do angielskiego na YT (nowe odkrycia), jeden z nowych radzieckich dvd obejrzany i jeszcze popołudniowe wyjście na kroki, ukoronowane znalezieniem w jednej z knihobudek zbiorku opowiadań detektywistycznych po angielsku 😁
Za to dziś pobudka z globusem, żeby za dobrze nie było. Z porannych kroków nic nie wyszło. Z reszty planów też. Jedyne, na co się zdobyłam, to obejrzenie ekranizacji 4.50 z Paddington - Murder She Said z 1961 roku. Oczywiście przystosowanej do wymogów filmu kinowego, więc i zmiany w scenariuszu i bohaterka przedstawiona jako energiczna dorodna staruszka, z komediowymi akcentami, żeby publiczność się pośmiała, mimo że to kryminał. Za to fajne angielskie wnętrza i klimaty 😍
Z takich kolekcji kioskowych to jeszcze chętnie bym wróciła do Przystanku Alaska...
Przed świętami przejrzałam pudełka, gdzie są te kwadratowe filmy dodawane niegdyś do czasopism i odłożyłam wszystkie z napisem VCD. Paszły won, skoro i tak nie mogę ich odtwarzać. Próbowałam jeden czy drugi i nic. Brat zabrał, że sprawdzi jeszcze u siebie. I dziwne, bo mówi, że któryś obejrzał.
Przyszedł sms z neurologii, że pani doktor teraz będzie przyjmować w Prokocimiu, a nie na Botanicznej. Zgroza, bo nienawidzę tego nowego szpitala, o dojeździe z przesiadkami nie wspominając. Na Botaniczną mam pyk tramwajem 25 minut. Przełożyli termin wizyty i żeby dzwonić jak by co. Więc dzwonię. Ale co się okazuje: podany numer jest już na ogólną rejestrację tam w Prokocimiu i jestem 33. w kolejce. Szukam w internecie numeru na Botaniczną, znajduję do sekretariatu. Pani mnie usiłuje zbyć, ale ja tylko chcę się dowiedzieć, czy na Botanicznej już w ogóle poradni nie ma, czy tylko ta moja pani doktor się przeniosła. Poradnia jest.
- Czyli mogę się przenieść do innego lekarza, który tu został?
Nie ma takiego zmieniania lekarzy! Każdy by se tak chciał 😉
Najwyraźniej trzeba będzie uskutecznić wycieczkę i na miejscu coś próbować wyżebrać. Na pani doktor, choć sympatyczna, mi tak nie zależy, jak na miejscu. A ja tam i tak nie jestem leczona, tylko utrzymywana pod kontrolą, więc wszystko jedno.
Chodzi o globusy oczywiście.
Tymczasem w przyszłą środę wycieczka do Ojczastego, bo w piątek brat znowu rusza w rejs. Na tapecie Etiopia. Mają tam zakładki do książek? W Wigilię zrobił mi swoją listę na 2026 - na razie sześć wyjazdów. Cały czas trzęsę portkami, że zadzwonią z ZOL-u z miejscem dla Ojczastego, jak go nie będzie. Potem to już niech sobie jeździ ile chce i gdzie chce 😏
