wtorek, 17 listopada 2026

Witold Pyrkosz podwójnie urodzony. Rozmawiają Anna Grużewska i Iza Komendołowicz

Z knihobudki kiedyś przyniesione, a przy okazji ostatnich porządków zakwalifikowane do kosza do wydania (skoro nie mam specjalnego mebelka, stanęło na koszu). I wyciągnięte stamtąd jako pierwsze 😁

Nawet nie przypuszczałam, że to taka lekka i zabawna lektura będzie. Pyrkosza znałam z Vabanku i z Alternatyw i z Janosika, a tu okazuje się, że grał też w Czterech pancernych. Tego serialu nie widziałam tak daaaawno - może tylko w szkole? - że chyba sobie przypomnę. A jeszcze mi się duża powtórka z Bareji szykuje, bo niechcący pożyczyłam z biblio dwa tomy. No jak tu się wyrobić z tym wszystkim.

Pan Pyrkosz to urodzony gawędziarz. Zawsze podziwiam, gdy ludzie tyle pamiętają ze swojego życia (mnie wszystko z głowy ucieka). Można oczywiście powiedzieć - aktor przecież, musi mieć pamięć. A tu wielokrotnie pojawia się wątek czy to niemożności czy niechęci do uczenia się tekstów 😂 i różne sposoby na obejście tego przykrego obowiązku: sufler (jeśli jest, ale i wtedy można się naciąć) albo zapisywanie na czym tylko się da - na przykład na ławeczce, fragmencie scenografii (gorzej, gdy były występy gościnne i ławeczki nie zabrano), kartce na drzewie (którą wiatr poruszał i nagrał się głównie jej szelest). Nie wiedziałam, że studiował w Krakowie i pracował u Skuszanki w Teatrze Ludowym. I że taki ochlajtus. I że miał powodzenie u pań, w końcu warunki miał no, takie sobie 😁 Ale sam mówi, że magia zawodu aktora była wystarczająca. 

Czy Ania z Krakowa była na wywczasach nad Bałtykiem i załapała się na jakieś spotkanie autorskie? Czy też może to Gdynianka*, a książka trafiła do "mojej" krakowskiej knihobudki jakimś innym (psim) swędem? Tego się nie dowiemy. 

* napisałam małą literą, ale mi podkreślało, okazuje się, że od tego roku piszemy wielką...


Początek:

Koniec: 

Wyd. Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009, 167 stron 

Z knihobudki - z kosza do wydania nr 1 (nowa kategoria)

Przeczytałam 12 listopada 2026 roku 


A skoro o magii aktorów i aktorek. Oglądałam film radziecki z 1967 roku - Dzień słońca i deszczu (dość sympatyczny, o dwóch skłóconych chłopcach w Leningradzie, którzy po dniu wspólnie spędzonych wagarów zaprzyjaźniają się).

I tam była scena, jak w metrze bodajże jest stoisko z fotosami, wybaczcie jakość zdjęcia, przypuszczam, że aktorów właśnie (akurat nikogo nie rozpoznaję):


Przypomniałam sobie, że u nas też w kioskach Ruchu były takie widokówki do nabycia i jakieś miałam, ale zapamiętałam jedynie Urszulę Sipińską, ciekawe dlaczego - może ją zachowałam i mam w którymś pudle? Bo wiecie, mam dwa pudła i jedną walizkę do przejrzenia. Czy byli też aktorzy czy tylko piosenkarze? Zbieraliście? I jeszcze lusterka były z zagranicznymi aktorami, z Bardotką na przykład albo z Claudią Cardinale albo z Delonem 😀


Wielkie Wydarzenie w Życiu Emerytki - przyszedł pan ze Spółdzielni i zabrał materiał na półki do knihobudki! Teraz zobaczymy, ile czasu się to odleży na warstacie 😂 W każdym razie miło, że mi z przedpokoju ubyło - a książek naszykowanych do wyniesienia jest już (czy ostatecznie?) sto czterdzieści i cztery 😏 Czy to znaczy, że czeskie książki z tego i zeszłego roku znalazły miejsce na półkach? Nie i nie znajdą, będą pokutować na podłodze. Z czego wniosek, że JUŻ SIĘ PRZYWOZIĆ NIE BĘDZIE (ha ha ha).

Za to takie coś znalazłam w internetach. Że jest to stół przyścienny rozkładany.

I szukam i szukam, jak wygląda złożony na ścianie, jak to działa, i ni cholery znaleźć nie mogę. Oferta jest tutaj, ale może ja jestem ślepa? Tak tylko pytam, dla koleżanki, bo na ścianie mam mapę, więc na stół przyścienny rozkładany miejsca już nie ma, zwłaszcza, że ta konstrukcja ma wysokość 109 cm 😂


Emerytka chlapie ozorem jak głupia no i teraz zagwozdka. Byłam u przyjaciółki mojej mamy, wiekowej pani, wiadomo, po dziewięćdziesiątce. Pokazywała mi papiery z USG wątroby i była tam adnotacja, żeby pilnie wykonać jakieś kolejne badania, albo w szpitalu albo w placówce DILO. Co to jest DILO, szukam w telefonie i głośno czytam: Diagnostyka i Leczenie Onkologiczne. A pani się dziwi, bo nie wiedziała. No i już jej główka pracuje w odpowiednim kierunku. Kurdemol, przecież jej dzieci to widziały i jej najwyraźniej nie powiedziały, że jest podejrzenie nowotworu, a ja wygadałam 😨 Pewnie mnie teraz błogosławią...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz