sobota, 31 października 2026

Malwina Bareła - Lunchbox na każdy dzień

Lunchbox czyli japońskie bento. Bloga tej autorki nie znam, a książkę z półki z nowościami wzięłam, bo co prawda nie potrzebuję już nosić jedzenia do pracy, ale przecież można zjeść większość tych potraw normalnie z talerza w domu na obiad 😁



W tym tomie to głównie japońszczyzna i przyznam się, że nie przeczytałam dokładnie każdego przepisu od A do Z czyli nie wyszukiwałam typowych błędów ze składnikami, których potem nie ma w samym sposobie przyrządzania - może takich błędów zresztą nie było 😎 Przejrzałam pod kątem, co by tu można u mnie zastosować (czyli bez udziwnień i łatwe); znalazłam parę inspiracji, więc przed oddaniem książki do biblioteki wpiszę coś tam do zeszytu. 

W kuchni japońskiej, jak wiadomo, bardzo ważny jest wygląd potrawy i tu trzeba oddać honor autorce za piękne zdjęcia. Daje też dużo porad, co mrozić albo suszyć w danej porze roku; mnie się to nie przyda, ale jak ktoś ma ogródek czy inne tanie możliwości, to pewnie tak. Generalnie przy czytaniu nabawiłabym się kompleksów (że są ludzie tak zdolni kulinarnie i zaradni), gdybym już dawno nie zrozumiała, że co nie dla mnie, to nie dla mnie 🤣 Urodziłam się neptkiem w tej dziedzinie i neptkiem umrę, a to, że sobie czytam te książki kucharskie, to nie tyle po to, żeby się doskonalić, ile żeby znajdować coś łatwego do ugotowania.

Shawarma z kurczaka na taką właśnie łatwiznę wygląda, tylko ta przyprawa... 

Jest na nią przepis i w sumie można by się pokusić o zrobienie samemu, ale gorczycy to ja nie mam, a goździki i kolendrę zmielić też nie wiem, jak (moździerza nie posiadam i nie zamierzam posiadać w przyszłości, wystarczy mi bambetli kuchennych).


Przepisy wyglądają tak jak poniżej.

 

Miałabym ewentualnie uwagi co do podanego czasu przygotowania. Często analizując przepis dochodziłam do wniosku, że MNIE* w życiu by się to nie udało zrobić w 15 minut. Samo obranie i pokrojenie warzyw na przykład albo zanim się zagotuje woda na makaron itd.

*Ale przecież ja neptek jestem, tak?

Spis treści, gdyby ktoś był zainteresowany:

 


Wyd. ZNAK, Kraków 2022, II wydanie, 342 strony

Z biblioteki

Przeczytałam 30 października 2026 roku 


Skoro już jesteśmy przy gotowaniu, to moja ostatnia porażka była taka, że dałam się nabrać w Lidlu na ratowanie warzyw i owoców. Wcześniej rano można było w sklepie znaleźć torby w cenie 8 zł bodajże, gdzie popakowano te produkty, którym czas się kończy. Akurat nigdy nie korzystałam. A tu niedawno widzę nowość: teraz te torby są na wagę i w cenie 5 zł za kilogram. Wybrałam jedyną, która nie zawierała opakowania rukoli, bo córka nie przepada. I było tam to:

Torba ważyła ponad 3 kg, więc cena wyniosła ponad 16 zł. Jak dla mnie, która nie umiem w natychmiastowe wymyślenie i wykorzystanie, nie opłacało się. Córka odpakowała od razu ogórka-węża do kanapek... i był miękki i nie do uratowania. Trzy jabłuszka z gatunku leżały koło drogi - musiałam usmażyć racuchy, no bo co z tym 😉 Z kalarepy zrobiłam talarki smakosza, bo mi się na szczęście przypomniał przepis. Banana zjadłam od razu, a pietruszki i parę ziemniaczków poszły do zupy. Najlepszą miałam rozkminę, co zrobić z jednym batatem, w końcu dodałam do wymuszonego sytuacją leczo, no bo papryki były. Mini marchewki leżą w lodówce do tej pory 🤣

Wniosek z tego doświadczenia: kiepski interes kupować ziemniaki, jabłka czy banany po 5 zł/kg. Tylko te papryki ratowały sytuację. Tak że już mnie nie nabiorą na hasło ciesz się ceną, ciesz się smakiem 😂
 

Zawiozłam wczoraj córkę do jej roboty (czyli pilnowania kota), a dlatego wybrałam się razem z nią, że czas był również na grobing czy tam inny cmentarzing. Wspominać nawet nie warto, że za każdym razem, jak zatrzymaliśmy się w polu i stali (a było tak w obie strony), zastanawiałam się, czy jestem w dobrym wagonie, jak na nas z tyłu najedzie inny pociąg...

Tym razem będę sama miesiąc i z jednej strony mam takie poczucie Wielkiego Luzu, że nic nie muszę (w sumie to dotyczy obiadów, ale nie tylko 😂), ale z drugiej - wiadomo, już milion planów. No bo skoro jej nie będę przeszkadzać rozkładaniem betów, to porobię trochę porządków, co zawsze wiąże się z wcześniejszym nabałaganieniem. Byłoby miło, gdyby panowie ze Spółdzielni spięli się i docięli i domocowali nowe półki (mam w domu kolejne płyty, tym razem białe czyli pasujące do knihobudki; jeden pan się do mnie zgłosił i je wspólnie od niego przenieśliśmy, co oznacza, że on targał je na głowie, a ja zabawiałam go konwersacją 🤣; nie można było bezpośrednio do Spółdzielni, bo pan w tym czasie pracuje), bo mam tu chyba masę książek do wydania. Znaczy mam masę tak w ogóle, ale liczę, że części się pozbędę.

Tymczasem w czwartek takie wydarzenie. Tam koło knihobudki pani sprzedaje warzywa. Przyszło dwóch chłopców, smarkaczy z 7. klasy, i najpierw coś tam z nią normalnie rozmawiali, nawet pokazywali zeszyt od angielskiego z jakimś ćwiczeniem, a potem jeden z nich zaczął pluć na warzywa w skrzynkach na ziemi. Ta go zrugała, a on wyciągnął gaz i psiknął jej prosto w oczy. Ktoś zadzwonił po policję, ta przyjechała w towarzystwie ambulansu pogotowia i straży pożarnej, okazało się, że to samo zrobił ekspedientce ze sklepu osiedlowego i jakiemuś starszemu panu. Powiedzcie mi, co się dzieje z ludźmi... A idąc z pociągu przez centrum handlowe byłam świadkiem, jak z jednego ze sklepów wypadł młody człowiek z gaśnicą w ręce, walnął ją na ziemię i uciekł. Za chwilę pojawił się sprzedawca, pokazałam mu, w którą stronę pobiegł ten chuligan, dogonił go, złapał za fraki i zaciągnął do sklepu z powrotem. Co było dalej, nie wiem.

Ale historia z gazem to dodatkowy argument za monitoringiem na osiedlu. Kiedyś się na niego mieszkańcy nie zgodzili (dodatkowa pozycja w czynszu), może byłoby warto wrócić do dyskusji na ten temat. Tym bardziej, że wszędzie też ryją na trawnikach w poszukiwaniu dragów.

Ja tymczasem pogrążam się w świecie wyimaginowanych zbrodni, albowiem natknęłam się na wzmiankę o Kulawych koniach - kiedyś oglądałam, ale tylko pierwszy sezon. Już wtedy mi się podobał ten brytyjski serial o agentach wywiadu, więc zabrałam się za nadrabianie (jest 6 sezonów). Póki co, jestem w trzecim i ciągle są polskie napisy, nie wiem, jak w kolejnych. No, po angielsku to bym w życiu nie dała rady, z tymi wszystkimi wyzwiskami, jakimi Gary Oldman (wymiata!) darzy swoich pracowników 🤣 

Chyba się prędko znowu nie spotkamy, bo założyłam, że pierwszą listopadową lekturą będzie ten drugi tom Prousta, a mam go jeszcze ho ho i trochę przed sobą. W teorii mogłabym sobie zrobić parę Dni Brudasa i zakopać się w łóżku, ale da się to? A to listonosz, jak wiecie, a to sąsiadka 😉 Właśnie, listonosz. Nie było go TRZY TYGODNIE! To już myślałam bógwico: że ciężko chory albo że stał za drzwiami, gdy ja akurat mówiłam do córki, że może listonosz przyjdzie albo że przypadkiem natknął się na siebie tu na blogu... I w końcu poszłam na pocztę o niego zapytać, żeby przestać o tym myśleć 🤣 Uspokojono mnie, że będzie po niedzieli. No i faktycznie był, miał jakieś rehabilitacje i był na L4. A potem byłam na spacerze i z daleka widzę - ktoś na mnie macha przed pocztą... to on?

A to wystawili jakiegoś pocztowca z dykty 😂 

środa, 28 października 2026

Zbigniew Kiwka - Araukarie pana Crolla

Takiego rupiecia zgarnęłam z osiedlowej knihobudki miesiąc temu, z zamiarem szybkiego przeczytania - ciągle sobie mówię w takich niejasnych przypadkach (dziwne książki o nigdy nie słyszanych tytułach i autorach), że raz-dwa przeczytam i być może odniosę... po czym na podłodze gromadzą się stosy. Toteż w listopadzie chyba zabiorę się ZNOWU (po dwóch latach) za odkurzanie i ponowną segregację. W listopadzie, bo córka znów jedzie pilnować kota i będę mogła swobodnie robić bałagan, a co! 😂


Znaleźć coś w internecie o tej pozycji to ciężka sprawa. Owszem, autor ma swoje hasło na Wiki, ale to tylko parę podstawowych faktów: gdzie się urodził, gdzie mieszkał (w Słupsku, Goooosia może powinna coś wiedzieć na ten temat 😁), kiedy debiutował, tytuły kilku wydanych powieści, reszta pozostała w rękopisie. Tematyka - wojna. Trochę tego jakby dość... ale to książka pisana pod koniec lat 60-tych, więc sprawa była ciągle jeszcze żywa (dwadzieścia osiem filmów o tym zrobiłem). Co prawda Kiwka miał zaledwie 13 lat, gdy wojna się skończyła, ale niewątpliwie wpłynęła na jego życie - rodzina była repatriowana do Polski. 

Narrator Araukarii pana Crolla jest literatem i z grupą pisarzy znalazł się w Berlinie, gdzie urywa się z oficjalnych uroczystości, by spełnić prośbę starca nad grobem, poszukującego syna zaginionego w czasie wojny. Twierdzi, że ten syn jest teraz sławnym śpiewakiem o zmienionym nazwisku, funkcjonującym na Zachodzie, więc pisarz obiecał mu, że znajdzie na to dowody. W tym celu odwiedza w Berlinie Zachodnim dawnego komendanta lagru, przypuszczając, że to on wywiózł i przekazał niemieckiej rodzinie zdolnego chłopca. To właśnie Johann Croll, który - jak wielu innych hitlerowców - nie poniósł po wojnie żadnej odpowiedzialności, a teraz świetnie prosperuje. Tenże Croll jest opiekunem czy też przybranym ojcem Gerdy, z którą narrator miał jeszcze w Polsce romans, a teraz dziewczyna szykuje się do zamążpójścia za... syna Crolla (ale tak naprawdę kocha jego, narratora, ha ha). Cała historia jest tak pogmatwana, a to jesteśmy w Berlinie wcześniej, a to później, a to czas wojny, też poplątany, jakieś rozgrywki partyzanckie, jakaś Xymena przyjmująca w swym domu Niemców, ale szpiegująca dla Polaków, karuzela różnych nazwisk - gubiłam się w tym, być może i dlatego, że nie czytałam jednym ciągiem, tylko po kawałku, bo - szczerze - niezbyt byłam zachwycona tą lekturą i doczytałam z jakiegoś dziwnego obowiązku 😏 Elementem humorystycznym (żeby nie powiedzieć baśniowym) było kilkukrotne wspomnienie o tym, że Gerda jest znudzona dobrobytem, znużona i rozczarowana, że chciałaby z nim wrócić do Polski, że w Polsce życie byłoby może interesujące, dalekie od tego toczącego się ponad próżnią. Tylko to życie miałoby godność i sens 😉

A na koniec muszę wspomnieć o kiepskiej pracy redaktora i korekty w Wydawnictwie Poznańskim, no nie przyłożyli się w tym wypadku, dużo błędów językowych, niezręczności. Stangreci ubrani są w czarnych liberiach. Z oczu Marthy wysunęło się parę łez. Popadałem w długie fazy milczenia. 

Bez żalu odnoszę do  budki. 

Początek:

Koniec:


Wyd. Wydawnictwo Poznańskie 1970, 180 stron

Z knihobudki (czyli do niej wraca)

Przeczytałam 25 października 2026 roku


Z życia emerytki 

Wczoraj migrenowo i choć po paru godzinach zelżało (nie żeby samo, tabletka pomogła) to już mi się nie chciało wyłazić z łóżka. Czytałam drugi tom Prousta (ale ma 600 stron, a dałam radę 125, więc jeszcze droga daleka) zerkając co chwilę na Waszą ulubioną ścianę 😂

Migrena nie wzięła się znikąd. Poprzedniego wieczora będąc w toalecie zwróciłam uwagę na nieustannie lejącą się wodę słyszalną w pionie kanalizacyjnym. Przy tej nowej rurze plastikowej  doprawdy nie jestem w stanie stwierdzić, czy to dźwięk z rury czy nie-daj-boże leje się z góry gdzieś w pionie. Nawet odkręciłam płytkę w zabudowie i świeciłam telefonem, ale wody nie widziałam. Jednak było to w cholerę niepokojące - że tak cały czas słychać, a nie zrywami, gdy ktoś spuszcza wodę w toalecie. Było po 22.00, ale poszłam do sąsiadki wyżej. Pukania oczywiście nie słyszała (podwójne drzwi, telewizor głośno, bo niedosłyszy), ale na szczęście odebrała telefon, więc mnie wpuściła. I szerokim gestem ukazała na ławę w dużym pokoju, zastawioną bukietami. Miała 80-te urodziny. Ładnie pięknie, gratulacje, ale czy mogę zajrzeć do ubikacji. Tam nic się nie dzieje. Jednak słyszę jakiś jednostajny szum z łazienki. Pralka? Ale pralkę ona ma przecież w kuchni. Mogę zajrzeć? Proszbardzo.

Otwieram drzwi i bucha na mnie gorąc. W brodziku leży słuchawka od prysznica i leje się z niej woda. Spływa sobie, więc OK, ale na co po co. Puściła, żeby spłukać brodzik... i zapomniała. Trzy godziny temu. Ten szum to nie był szum wody, tylko - piecyka gazowego! Który chodził od 3 godzin!

Nosz k. 

- Znowu mnie Pani uratowała!

Taaa? Chyba siebie. I innych sąsiadów. Przecież ten piecyk mógł wybuchnąć albo co. Dostała prikaz, żeby go do następnego dnia nie używać, niech ostygnie. 

Ale coraz bardziej się martwię. Ostatnio sama wspomniała, że myśli o likwidacji tego cholernego piecyka i przyłączeniu ciepłej wody, toteż nawet będąc w Spółdzielni w Wiadomej Sprawie Knihobudki zapytałam i o to. Bez problemu, wpłaca 3800 i robią. Przekazuję jej info.

- Nie jestem na to gotowa psychicznie.

Aha. Ja jestem gotowa już od dłuższego czasu, bo ten jej piecyk nie daje mi spokoju. Że też się nie da zmusić administracyjnie do wymiany...

Tak że kogo by zdziwił globus następnego ranka?  

poniedziałek, 26 października 2026

Christine Lindop - Ned Kelly

Ted Nelly Ned Kelly - nie znałam ani nazwiska ani historii, a to postać bardzo żywa w kulturze australijskiej. Powstały książki i filmy na jego temat - taki australijski Robin Hood z drugiej połowy XIX wieku. Pochwycony i skazany na karę śmierci w wieku zaledwie 25 lat. 

Lekturka na poziomie dla początkujących siłą rzeczy traktuje jego historię skrótowo. Kelly Gang został osaczony przez policję, a jego przywódca ostrzelany po nogach i w ten sposób złapany - bo wyobraźcie sobie, że przezornie sporządził zbroję, która go chroniła przed ówczesną bronią palną, ale na nogach nie miał osłony.


Początek:


Koniec:

Wyd. Oxford Bookworms Library - Oxford University Press 2005, 55 stron

Stage 1 (400 headwords) 

Z własnej półki

Przeczytałam 22 października 2026
 

Trzynasta lekturka z angielskiego i ciągle jestem na poziomie początkującym 🤣  

Parę dni temu Duolingo mnie triumfalnie zawiadomiło, że spotkaliśmy się już 500 razy.

To fajnie... szkoda, że po tylu dniach nauki pytają mnie o słowo name 🤣 To naprawdę wielkie wyzwanie.
 

Chyba pora wrócić do podręcznika, bo w ten sposób nigdy do niczego nie dojdziemy. Znaczy - JA nie dojdę, niedojda jedna. A czas płynie. Jakże to tak do trumny (coffin) bez znajomości angielskiego?

Obejrzałam więc wczoraj w ramach motywowania się film po angielsku (zwłaszcza, że nie było do niego innych napisów). Wybrałam coś lekkiego, dzień z życia Nowojorczyka, próbującego związać koniec z końcem jako pracownik agencji nieruchomości, któremu nagle zjawia się na progu 10-letnia córka. Strasznie dużo gadali, niestety, ale tym się nie przejęłam - ważne, żeby mniej więcej wiedzieć, o co kaman 😂 


Jako że już chyba z półtora miesiąca nie zamieszczałam spisów filmów z LM - nadrabiam. Tak że kto nie zainteresowany - niech spokojnie na tym zakończy czytanie, bo niżej już nic poza tymi kartkami nie ma 😂

 





sobota, 24 października 2026

Celia Svedhem - Ciemny pokój. O historii migreny i poszukiwaniu ulgi

Czegoś takiego nie mogłam nie pożyczyć z biblioteki, skoro stało na półce z nowościami. Ja, migreniczka od półwieku. Właściwie dłużej, bo w pamięci mam już ataki w podstawówce. 

W sumie to kto wie, czy mój upadek ze schodów, jak byłam mała, rok czy jakoś tak, nie odegrał pewnej roli... 

Autorka zaczyna od opisu zwykłego dnia - bo migrena jest dla niej stanem codziennym. A przy tym oprócz pracy ma jeszcze dwójkę małych dzieci. No tak źle to jednak nie miałam. Owszem, często zdarzały się dwudniowe ataki, ale potem był zawsze kilka dni spokój. No i jedno dziecko, które ewentualnie było zabierane do dziadków, gdy ja leżałam... a potem, już większe, samo sobie radziło. Gorzej, gdy pracowałam. A to nie zdążyłam dobiec do łazienki i ozdobiłam pawiem ścianę przy drzwiach, a to w ostatniej chwili wyciągałam w tramwaju foliową torebkę (przepraszam tę panią, co koło mnie siedziała), a to obrzygałam żywopłot idąc już do domu, a to ktoś zajrzał do pokoju, gdy siedziałam z głową na biurku i doniósł na recepcji, że ta pani jest pijana. No bywało. O tym, jak migrena może zdeterminować całe życie (bo pewnych zawodów nie wybierzesz), wiem doskonale. Jak również o tym, że lepiej nie umawiać się dziś na jutro (czy jeszcze dalej), bo jutro może być migrena. Zresztą wywołana samym faktem, że jestem umówiona. Tylko dziś na dziś. O tym, że żadnych teatrów. Że każda emocja wywoła atak. I o tym, że rzeczywiście ludzie, którzy migreny nie zaznali, nie mają pojęcia, o czym mówią, gdy proponują, żeby się przejść. Tytułowy ciemny pokój to jedyne rozwiązanie (bo nie remedium) w ataku. 

I o tym wreszcie, że nie ma ratunku. 

Owszem, zdarzają się przypadki, że komuś migrena minie po menopauzie (bo na tę przypadłość cierpią głównie kobiety), ale liczyć na to za bardzo nie można.  


Dawno temu czytałam na forum migreny o tryptanach i była to dla mnie jakaś bajka o żelaznym wilku, zważywszy, że pisały o nich Polki, ale mieszkające za granicą. Ja byłam skazana na zwykłe tabletki przeciwbólowe, które raczej nie pomagały, umówmy się. Do czasu, aż w końcu wybrałam się do neurologa. Wówczas okazało się, że i u nas są one dostępne i nastał złoty okres, gdy - w odpowiednim momencie zażyta (kluczowe!) - tabletka likwidowała atak. Z czasem organizm się przyzwyczaił, zresztą te tabletki były na tyle drogie, że brałam je tylko wtedy, gdy musiałam, czyli - gdy trzeba było iść do roboty. I zastanawiałam się, co będzie POTEM, bo w ulotce wyraźnie napisano, że do 65 roku życia można je brać. Tyle, że do pracy już nie chodzę... ale dalej ich potrzebuję... w Pradze na przykład. Na Pragę zabieram zawsze potężny zapas, no bo co - położę się i będę zdychać cały dzień i całą noc?

Gdy byłam ostatni raz u neuro - nowej pani doktor - zapytałam o ten limit wiekowy i powiedziała, żeby się tym nie przejmować. Hm. Czyli będę dalej brać 😁

A co w książce? Te same lub podobne objawy, tylko bardziej intensywne szukanie pomocy, w tym poprzez psychoterapię (ale to już zboczenie zawodowe). Po drodze akupunktura,  bo też niektórym pomaga. Ale przede wszystkim UNIKANIE. Unikanie emocji, bo to najistotniejsze. Czyli poniekąd unikanie życia jako takiego... Unikanie pewnych potraw, pewnych napojów. Słońca. Zmiany rutyny. Tyle jest migrenogennych rzeczy na świecie...

Celia Svedhem wgłębia się w życiorysy znanych osób i odkrywa, że też cierpiały na migreny (nieraz nie zdiagnozowane jako takie), co widoczne jest w ich twórczości - Virginia Woolf, Zygmunt Freud, Darwin. Sprawdza, jak sobie kiedyś próbowano radzić z atakami, te pijawki, to opium. Przypominam sobie słój z pijawkami u babci. Czyżby ona też cierpiała na migreny? Ale mama nigdy mi nic takiego nie mówiła, więc może to było "zwykłe" nadciśnienie?

Początek:


Koniec:

Wyd. Czarne, Wołowiec 2025, 163 strony

Tytuł oryginalny: Det mörka rummet: om migränens historia och jakten på lindring

Przełożyła: Elżbieta Ptaszyńska-Sadowska

Z biblioteki

Przeczytałam 20 października 2026 roku
 

Z życia emerytki (w tym tygodniu bez migreny) (odpukać, bo kto wie, co będzie jutro) 

Sobotni poranek... i cóż, że ponury i chłodny? Życie na emeryturze jest CUDOWNE (gdy nigdzie nie trzeba iść 😁), żadnego myślenia o pracy, żadnej listy rzeczy do zrobienia i spraw do załatwienia, tylko tabletki rozłożyć na cały tydzień 🤣 Nic, tylko spożywać słodkie owoce żywota mego pracowniczego, przysyłane mi przez ZUS 😏

Pan Romek wpadł wczoraj wymierzyć dokładnie nakastlik pod spodem, bo widział w OBI tę podstawkę na kółkach, co jest przeznaczona pod kwiatki. Wygląda na to, że będzie pasować, więc ma nabyć i po niedzieli nastąpi operacja wybebeszania zawartości szafki, żeby ją położyć na boku i przykręcić 😉 Miałam się pozbyć, a inwestuję 🤣 Co prawda zostało mi tylko 200 zł na przyszły tydzień, ale może styknie?

Na kulturę w końcu nie wydaję, uczęszczając do knihobudek, a filmy oglądając online* 😎 Jeden z blogerów ostatnio wyraził się, że w knihobudkach można znaleźć jedynie książki w gównianym stanie. No to proszę, znalezisko z wczoraj, nówka sztuka nieśmigana.


Tak się zastanawiam, czy nie założyć na FB grupy o łupach z knihobudek... żeby każdy mógł tam pokazać swoje znajdy 😁 Bo na przykład na Starych polskich książkach dużo osób pokazuje, ale zgodnie z nazwą grupy, a w Łupach by można wszystko.

* Miałam chodzić raz w miesiącu do kina, a ostatni raz chyba w marcu czy kwietniu byłam, a i to tylko dlatego, że był przegląd z Fabryki... jakoś się bronię przed wyjściem z domu takim konkretnym, nie że na spacerek 

Ze spaceru właśnie:

Nie pytajcie, co to za ustrojstwo w ogródku przed kamienicą. A raczej - powiedzcie, co to za ustrojstwo.


Nowy mural. TUSE LA VIE, napisane i nie wiedziałam, o co chodzi.

A tu teraz usłyszałam w radiu* piosenkę C'est la vie i do mnie dotarło, że to przecież właśnie Zauchy jest. Ale dlaczego TUSE? Czyżby pseudonim autora malowidła? Tak, powiedziało AI, jest nim niejaki Piotr "Tuse" Jaworski**. Czyli tak sobie sprytnie połączył nick z tytułem piosenki 😁

* Było to Radio Pogoda, bo jeszcze jak pracowałam, to kolega jeden nieraz wspominał o takim radiu i teraz wreszcie je sobie wyszukałam i w kuchni włączam. Fakt, mnóstwo wspomnień z dawnych czasów przy tych starych piosenkach 😍 ale reklamy i bzdetne programy też oczywiście są, więc nie wytrzymuję dłużej niż pół godziny, nie mam do tego cierpliwości.

** Z jednym Jaworskim byłam na studniówce, ale to nie był Piotr 😏

czwartek, 22 października 2026

Michail Bulgakov - Uova fatali [Bułhakow - Fatalne jaja]

Chyba na Orlenie to znalazłam. Znaczy tam koło stacji Orlenu jest plac zabaw i są TRZY knihobudki 😁 Wtedy dopiero sobie uświadomiłam, że w domu Fatalnych jaj niet. I jak to się stało? No Ślubny zabrał w ramach podziału majątku, tak musiało być. 

Lepsze po włosku, niż żadne, więc zabrałam. Jest tu jeszcze Diaboliada, ale do niej się nie palę.


To jakieś szkolne wydanie, zaopatrzone w materiały dydaktyczne - ciekawam, czy u nas w szkołach przerabia się coś poza Mistrzem i Małgorzatą, zresztą całe szczęście, że za moich czasów to było w ogóle niemożliwe, bo bym pewnie MiM nienawidziła, gdyby mi go kazali rozbierać na części pierwsze 😂 

Gdy byłam na stypendium w Perugii - a był to sierpień - handlowano tam akurat podręcznikami szkolnymi i sobie trochę przywiozłam, jakieś gramatyki, historie literatury... też podpisane przez poprzednich właścicieli, jak ta tutaj 😉 


Fatalne jaja pewnie czytałam wtedy, gdyśmy je ze Ślubnym mieli do spółki, ale nie pamiętałam. Teraz, po lekturze we włoskim tłumaczeniu, miałabym chęć wrócić do egzemplarza po polsku, no ale NIE POŻYCZAM Z BIBLIOTEKI, jak wiadomo 😂 Pozostaje liczyć na to, że któregoś pięknego dnia trafię w knihobudce (bo dlaczego nie). Kto nie czytał, temu mówię, że historia jest pokrótce taka: profesor Piersikow odkrywa w swym laboratorium tajemniczy promień, który powoduje gigantyczne i błyskawiczne namnażanie organizmów. Władze nakazują mu przekazać jedno z urządzeń kierownikowi sowchozu, który w ten sposób ma zaradzić kryzysowi jajecznemu w kraju... tyle że przez pomyłkę trafiają tam nie jaja kurze, ale pewnych gadów. Satyryczne spojrzenie na pierwsze lata SS (Sowieckiego Sojuza znaczy), a teraz piszą, że to ostrzeżenie przed ingerencją człowieka w inżynierię przyrody.

Początek:


 Jak bym tak miała każde zdanie powieści analizować, to bym wolała sobie strzelić w łeb... albo raczej strzelić flaszkę czerwonego, bo na trzeźwo się nie da 🤣


Wyd. Juvenilia, Edizioni Scolastiche Walk Over spa, Bergamo 1988

W stopce jest napisany tytuł oryginalny następująco: Rokovya jajca

A przełożyła na włoski: Linda Pettinari 

Z własnej półki (przyniesione z knihobudki 27 września 2026)

Przeczytałam 17 października 2026 roku 


Z życia emerytki

Wczoraj wreszcieśmy się zmówili z panem Krzysztofem i mapa powieszona, jak również dwa kwietniki u sufitu. Chwilowo co prawda na te kwietniki nie mam odpowiednich, zwisających i ładnych, gęstych roślin, ale wszystko po kolei, w jednym z nich wisi Franek 😁 


W środowe popołudnie zakończyłam też epopeję galeryjną. Trwała trzy dni. Trylogia znaczy.

W poniedziałek pojechałam "po orzechy". Do nich nie dotarłam, bo po drodze obtorbiłam się w kurtkę (świetny zakup, bo brakowało mi czegoś pomiędzy cienką kurteczką a puchówką) i spodnie dresowe - więc znowu nie miałam wolnych rąk na pakowanie bakalii. Czy ja się nauczę brać wózek? Wcześniej jednak zdążyłam wstąpić do Media Markt i pan mi polecił pilota do tv (nasz coś się chrzani, naciskasz trzy przyciski, po czym musisz odczekać parę minut, żeby kolejne nacisnąć, bo nie reaguje). Kosztował 70 zł, więc zapytałam przytomnie, czy można zwrócić. Tak, byle nie uszkodzony. OK.

W domu telewizor na niego nie reaguje. Instrukcja każe go sparować z kodem jakimś, klikam i klikam, nic. Pakuję z powrotem do pudełka, żeby oddać. Na allegro odkrywam, że piloty do Sharpa można kupić za 20 zł i wystarczy włożyć baterie, bez żadnego parowania. Super...

We wtorek popołudniu jadę więc do galerii. Zgłaszam się w MM i dowiaduję się, że... zwroty jedynie na kartę podarunkową! P...one gnoje ukradły mi 70 zł. Niby, że mam czas wykorzystać tę kartę trzy lata, ale ja nic stamtąd nie potrzebuję, zwłaszcza po tym doświadczeniu. Wchodzę na sklep, żeby wypłacić z liścia temu facetowi, co mnie zapewnił, że można zwrócić (bez drobnej uwagi, że specyficznie), ale gość najwyraźniej wyczuł pismo nosem, bo rozpłynął się w powietrzu.

Orzechów znów nie kupiłam, bo nie miałam nerwów na Auchana jeszcze. Na pocieszenie za to oglądam w Pepco lampę stołową. Ładna taka, ceramiczna podstawa w kolorze pudrowy róż 🤣, będzie na okno przy kanapie, bo tam taka starutka stoi. I w dodatku na wyprzedaży za 40 zł, bo końcówka serii, jak mnie pani objaśniła. Ale też pytam, czy mogę oddać, skoro przeceniona (bo ma duży dość abażur i nie wiem, czy się zmieści). Można.

Jak się domyślacie, nie mieści się. Znaczy mieści, ale wygląda jak pół dupy zza krzaka. Czyli do zwrotu. Cudny dzień doprawdy.

Środa po południu, jadę do galerii. Oddaję lampę bez problemu. Ale jeszcze rozglądam się po sklepie i odkrywam inną, z abażurem o mniejszej średnicy. Za 50 zł, zwykła biała lampa na drewnianej nóżce, ale niech już będzie. Pani na kasie skanuje i oznajmia, że 20 zł. Ale że jak to????

- Promocja jest.

😍😍😍 

Swoją drogą już się kiedyś spotkałam gdzieś z taką sytuacją, że inna cena na regale, a przy kasie niższa... Dziwne.

No, ale grunt, że tym razem nic już nie muszę zwracać i szlus z tymi wycieczkami, bo córka już opowiada u ojca, że ja teraz codziennie jeżdżę do galerii 🤣

/orzechy też kupione, spokój na tydzień/ 


Tym pisaniem o szufladzie na kółkach w regale z Ikei natchnęliście mnie na pomysła - żeby nakastlikowi takie kółka przykręcić i postawić go koło biurka, bo wtedy można łatwo go przesunąć, żeby mieć dostęp do okna. Czyli żeby się go nie pozbywać. Wezwałam na obdukcję szafki pana Romka (on ma inną specjalizację, niedawno naprawiał mi zawiasy w szafie), się podjął i będzie szukał czy to kółek odpowiednich czy też jeszcze innej opcji - są takie tacki na kółkach, pod rośliny doniczkowe - gdyby taką przymocować od spodu do nakastlika, byłoby to prostsze. 

Tymczasem sytuacja z knihobudką rozwija się następująco: jakiś pan z osiedla pochodził, znalazł białe fronty od szuflad, zabrał i przyciął i umieścił w budce. Tacy są ludzie 😍 

Jak widać, część półeczek jest płytsza i generalnie to ma być tymczasowe, ja się kopsnęłam do Spółdzielni, żeby się wstrzymali z docinaniem tych docelowych półek, bo jest jeszcze inny pomysł - żeby kupić metalowy regał, taki magazynowy. I żeby oczywiście Spółdzielnia go sfinansowała w tym wypadku. Dowiedziałam się, z kim rozmawiać w tej sprawie i dziś się wybieram na negocjacje. A tu rano wchodzę na FB i widzę zdjęcie zrobione w nocy, że już ktoś dwie półki zap...

Tacy są ludzie 😖

Jedna pani twierdzi, że w tym bloku mieszka jakiś były wojskowy, który ciągle na tę budkę narzeka, przeszkadza mu, bo tak i że to może on wziął się na sposób? Patrzcie, kiedyś pani z kiosku narzekała i w końcu budka została przeniesiona, bo miałam dosyć wysłuchiwania, jak to jej klientów odbieram, ale teraz to już nie ma gdzie jej przenieść, żeby była dostępna 24h, a jednocześnie pod dachem. 

Leje od rana, jeszcze nie wychodziłam i sama nie wiem, co robić. 

W poniedziałek kontaktował się ze mną ktoś z krakowskiej telewizji, że chce zrobić reportaż; na razie mówię, żeby poczekać, bo zobaczymy, co Spółdzielnia powie.  

===========

I znów rozmawiałam w Spółdzielni, pomysł z regałem metalowym też nie jest najlepszy - bo złomiarze ukradną. Więc wracamy do koncepcji, że dorobią półki z tych drzwi meblowych, które ściągnęłam z wystawki, tyle że je solidnie przykręcą. To jedno, a dodatkowy pomysł jest taki, żeby tam zainstalować fotopułapkę. Tylko że oczywiście potrzebna jest zgoda Zarządu, jak na wszystko 😂 I kwestia RODO wchodzi, wyobraźcie sobie. Znaczy ta fotopułapka musi być oznaczona*, a jeśli się przyłapie na zdjęciu złodzieja, to najpierw z tym na policję, która musi wyrazić zgodę na upublicznienie wizerunku czy coś w tym guście. Takie mamy czasy, że chronieni są głównie złodzieje. 

* fotopułapkę też można ukraść albo rozwalić, wiadomo... 

W każdym razie pan mówił, że owszem, domyślają się, kto to jest, no ale bez złapania za rękę nic nie można zrobić.