Margery Allingham - Jak najwięcej grobów

Autorka brytyjska, a bohater tego kryminału Albert Campion, detektyw amator z wyższych sfer, pojawił się w jej 17 powieściach, jak podaje uprzejmie Wikipedia. Niestety na polski przełożono jedynie Jak najwięcej grobów, ale uwaga - jestem do przodu, bo okazuje się, że w maju tego roku przywiozłam z Pragi czeskie tłumaczenie Death of a Ghost*, więc któregoś pięknego dnia będę mogła powiedzieć a ja czytałam dwie jej powieści, aha! Oczywiście, jak ktoś czyta po angielsku, to może być lepszy, ale no przyznajcie się - Wy, angielskojęzyczni - czytaliście Margery Allingham? A jeszcze mój błogosławiony katalog mi mówi, że jakieś jej opowiadanie jest zawarte w tomie Modern Detective Stories, który zachomikowałam gdzieś pod sufitem - że kiedyś będę może w stanie to przeczytać w oryginale (nikt w to nie wierzy, łącznie ze mną).  

* właśnie odkrywam, że Czesi wydali jeszcze OSIEM jej powieści, krucafuks! może się tak zdarzyć, że coś przywlokę (mimo iż co? iż obiecuję sobie solennie, że już nic z Pragi, bo nie ma miejsca!) 

 Z racji posiadania rodziny z zakładem pogrzebowym jestem żywo zainteresowana takimi wątkami 😁 z tym, że do tej pory nie obejrzałam serialu, który jest na "mojej" stronce (choć nie sprawdzałam, czy ma polskie napisy). Mapki z miejscem akcji też uwielbiam - choć mój pomysł racjonalizatorski byłby taki, żeby mapkę dodawać do książki luzem, jako wkładkę - wtedy by można ją sobie rozłożyć przy czytaniu. Ale wiadomo, że takie dodatki łatwo się zapodziewają.

A więc mamy dwie małe uliczki gdzieś na peryferiach Londynu niedługo po II wojnie światowej, zubożałą i bardzo ekscentryczną rodzinę, typowo angielski pensjonat, typowo angielską policję i typowo angielski humor. Znaczy nie wiem, czy ten humor jest typowo angielski w sumie, ale rozbawił mnie niejeden raz. Czekajcie czekajcie, jak to było o urzędnikach? Coś w rodzaju uprzejmie proszę napisać to w trzech egzemplarzach i podrzeć. 

W intrydze się trochę pogubiłam, a to dlatego, że czytałam w przerwach od Prousta: trochę w pociągu, a resztę po parę stron przy obiedzie 🙄 Jak kiedyś do tej książki wrócę (co przy odpowiednio długim życiu może się zdarzyć), to od razu sobie rozpiszę na kartce pojawiające się nazwiska. Jednak zasada powinna być taka - kryminał czytamy ciurkiem, a nie kapiemy po troszeczku.

Początek: 

Koniec (daję, bo mogę):

Wyd. Iskry, Warszawa 1973, nakład 100 tys. egz., 283 strony

Tytuł oryginalny: More Work for the Undertaker

Przełożyła: Irena Doleżal-Nowicka

Z własnej półki (przyniesione z knihobudki 30 lipca 2025 roku - 20 starych kryminałów wtedy wyfasowałam! z tej mojej budeńki kochanej!)

Przeczytałam 9 listopada 2026 roku 

 

Z życia emerytki w Krakowie

Emerytka jest uzależniona. Od czego - nie warto nawet wspominać, wszyscy wiedzą.

Ale chciałaby tak bardzo mieć porządek... więc dzielnie działa. Oto podłoga w ostatnich dniach. Jak widać powolutku ubywa, a dziś to już zostało zaledwie kilka sztuk 😏 

 

Na ostatnim zdjęciu z lewej strony widać stosik - to są książki, których nie wpisuję do katalogu ani nie szukam dla nich miejsca gdzieś na półce - bo mam je tylko przeczytać i wynieść z powrotem.

No, ale gdzieś do tej pory je trzymać trzeba, tak? Zaczęłam się więc rozglądać za jakąś sympatyczną niedużą półką, którą mogłabym postawić pod mapą Pragi 🤣 Jak będzie na kółkach, to jeszcze lepiej.

I najbardziej spodobał mi się numer 1. Cóż, kiedy za głęboka, zbyt wystaje na pokój (to jest pomocnik kuchenny, ale mniejsza o to).

 

I tak przeglądam i przeglądam internety nie mogąc się na nic zdecydować... aż sobie przypomniałam, że przecież w pokoju (moim byłym, teraz tam mieszka córka) stoi na podłodze taka usztywniona torba na czasopisma 😎 Więc czasopisma fru NA RAZIE na fotel 🙄 Cały stos tych lektur na raz się zmieścił! A jest tego w danym momencie 31 sztuk. Problem stworzony i bohatersko rozwiązany (pod warunkiem systematycznego opróżniania, bo wiadomo, że z drugiej strony będą napływać kolejne).

Tymczasem pan ze Spółdzielni nie kwapi się z rozwiązaniem problemu okradzionej knihobudki i w kuchni gromadzą mi się stosy książek równie bohatersko wytypowanych do wyniesienia.

Białe płyty, z których mają dociąć półki, dalej stoją w przedpokoju oparte o słup. Jeszcze chwila, jeszcze moment i wypierniczę je na klatkę.

Już bym to dawno zrobiła, ale czuję się zobowiązana wobec tego chłopaka, który się z nimi zgłosił i dzielnie je na głowie przytargał...

Nie dzwonię już tam ani nie chodzę, bo mi normalnie za nich wstyd. Ostatnim razem usłyszałam, że przeciek jest na dachu i wszyscy tam są. A niech ich!

Marcel Proust - W cieniu zakwitających dziewcząt

Czytałam już 15 lat temu. Nie wiem, jak to możliwe, ale zajęło mi to wówczas trzy czy cztery dni. Podobnie zresztą jak pierwszy tom. Czy to oznacza, że starość faktycznie nie radość i wszystko spowalnia? 

Owszem, nałożyły się na to i porządki z książkami, które staram się doprowadzić do końca (czytaj: upchnąć wszystkie stosy), a zajmują cholernie dużo czasu, i sobotnie wydarzenia w Krakowie, które zajęły głowę dokumentnie. Te pierwsze dni to kompletna panika - wiesz, że to jednorazowy wyczyn jakiegoś pojeba, ale co z tego, gdy ciągle się oglądasz za siebie i generalnie boisz się wyjść z domu. Ba, nawet klniesz na to, że mieszkasz na parterze i każdy ci może strzelić w łeb przez okno. A największym strachem napawają cię mężczyźni w kapturach (kurde, powinni tego zabronić). Po prostu utrata poczucia bezpieczeństwa i tyle. Psychika zrąbana, bo dotarło do ciebie, że to nie wydarza się jedynie gdzieś daleko, że jest możliwe tu i teraz. 

A ile zjebów wypełzło przy okazji spod kamienia, to już kompletna abstrakcja... 

Świat Prousta wydaje się przy tym sielankowy - ale i narrator przechodzi przez ciężkie chwile 😉 Najpierw przeżywa miłość do Gilberty (córki Swanna i Odety z pierwszego tomu), z którą przestaje się widywać, żeby ją tym bardziej do siebie przyciągnąć i przywiązać (ale ta taktyka nie zdaje egzaminu*), potem zakochuje się w całej grupce dziewcząt nad morzem, nie wiedząc, którą ostatecznie wybrać, a gdy decyduje się na Albertynę, ze zdziwieniem stwierdza, że twierdzenie Blocha, jakoby wszystkie kobiety były łatwe i tylko czekały na znak mężczyzny, niekoniecznie się sprawdza w praktyce. Miłość rozłożona na czynniki pierwsze - najpierw w poprzednim tomie, gdy dotyczyła dorosłego Swanna, a teraz, gdy mowa o młodym chłopcu. I zawsze śmieszna, gdy się na nią spojrzy z boku, a przecież wszyscy przez to przechodzimy. 
* wypróbowane w podstawówce, gdy jakoś się oziębiły stosunki z ówczesną przyjaciółką i zadając sobie psychiczne tortury udawałam, że mi wcale na niej nie zależy 😁

Cieszy mnie zaznaczenie, że ta nadmorska wiledżiatura, ten pobyt w Balbec z babką i służącą Franciszką jest pierwszy, bo jeśli Marcel pojedzie tam ponownie za rok, i on będzie inny i dziewczęta będą inne. A więc czekają nas inne wrażenia.

Początek pierwszej części: 

Koniec pierwszej części:

Początek drugiej części: 

Koniec drugiej części:

Wyd. Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1957, 603 strony

Tytuł oryginalny: A' l'ombre des jeunes filles en fleurs

Przełożył z francuskiego: Tadeusz Żeleński (Boy)

Z własnej półki

Przeczytałam 8 listopada 2026 roku  

 

Nie było lekko, a w grudniu i styczniu będzie jeszcze ciężej. Czy po prostu dłużej.  Kolejne tomy mają więcej stron 😉 Ale potem już z górki!

Malwina Bareła - Lunchbox na każdy dzień

Lunchbox czyli japońskie bento. Bloga tej autorki nie znam, a książkę z półki z nowościami wzięłam, bo co prawda nie potrzebuję już nosić jedzenia do pracy, ale przecież można zjeść większość tych potraw normalnie z talerza w domu na obiad 😁

W tym tomie to głównie japońszczyzna i przyznam się, że nie przeczytałam dokładnie każdego przepisu od A do Z czyli nie wyszukiwałam typowych błędów ze składnikami, których potem nie ma w samym sposobie przyrządzania - może takich błędów zresztą nie było 😎 Przejrzałam pod kątem, co by tu można u mnie zastosować (czyli bez udziwnień i łatwe); znalazłam parę inspiracji, więc przed oddaniem książki do biblioteki wpiszę coś tam do zeszytu. 

W kuchni japońskiej, jak wiadomo, bardzo ważny jest wygląd potrawy i tu trzeba oddać honor autorce za piękne zdjęcia. Daje też dużo porad, co mrozić albo suszyć w danej porze roku; mnie się to nie przyda, ale jak ktoś ma ogródek czy inne tanie możliwości, to pewnie tak. Generalnie przy czytaniu nabawiłabym się kompleksów (że są ludzie tak zdolni kulinarnie i zaradni), gdybym już dawno nie zrozumiała, że co nie dla mnie, to nie dla mnie 🤣 Urodziłam się neptkiem w tej dziedzinie i neptkiem umrę, a to, że sobie czytam te książki kucharskie, to nie tyle po to, żeby się doskonalić, ile żeby znajdować coś łatwego do ugotowania.

Shawarma z kurczaka na taką właśnie łatwiznę wygląda, tylko ta przyprawa... 

Jest na nią przepis i w sumie można by się pokusić o zrobienie samemu, ale gorczycy to ja nie mam, a goździki i kolendrę zmielić też nie wiem, jak (moździerza nie posiadam i nie zamierzam posiadać w przyszłości, wystarczy mi bambetli kuchennych).

Przepisy wyglądają tak jak poniżej.

 

Miałabym ewentualnie uwagi co do podanego czasu przygotowania. Często analizując przepis dochodziłam do wniosku, że MNIE* w życiu by się to nie udało zrobić w 15 minut. Samo obranie i pokrojenie warzyw na przykład albo zanim się zagotuje woda na makaron itd.

*Ale przecież ja neptek jestem, tak?

Spis treści, gdyby ktoś był zainteresowany:

 

Wyd. ZNAK, Kraków 2022, II wydanie, 342 strony

Z biblioteki

Przeczytałam 30 października 2026 roku 

Skoro już jesteśmy przy gotowaniu, to moja ostatnia porażka była taka, że dałam się nabrać w Lidlu na ratowanie warzyw i owoców. Wcześniej rano można było w sklepie znaleźć torby w cenie 8 zł bodajże, gdzie popakowano te produkty, którym czas się kończy. Akurat nigdy nie korzystałam. A tu niedawno widzę nowość: teraz te torby są na wagę i w cenie 5 zł za kilogram. Wybrałam jedyną, która nie zawierała opakowania rukoli, bo córka nie przepada. I było tam to:

Torba ważyła ponad 3 kg, więc cena wyniosła ponad 16 zł. Jak dla mnie, która nie umiem w natychmiastowe wymyślenie i wykorzystanie, nie opłacało się. Córka odpakowała od razu ogórka-węża do kanapek... i był miękki i nie do uratowania. Trzy jabłuszka z gatunku leżały koło drogi - musiałam usmażyć racuchy, no bo co z tym 😉 Z kalarepy zrobiłam talarki smakosza, bo mi się na szczęście przypomniał przepis. Banana zjadłam od razu, a pietruszki i parę ziemniaczków poszły do zupy. Najlepszą miałam rozkminę, co zrobić z jednym batatem, w końcu dodałam do wymuszonego sytuacją leczo, no bo papryki były. Mini marchewki leżą w lodówce do tej pory 🤣

Wniosek z tego doświadczenia: kiepski interes kupować ziemniaki, jabłka czy banany po 5 zł/kg. Tylko te papryki ratowały sytuację. Tak że już mnie nie nabiorą na hasło ciesz się ceną, ciesz się smakiem 😂
 

Zawiozłam wczoraj córkę do jej roboty (czyli pilnowania kota), a dlatego wybrałam się razem z nią, że czas był również na grobing czy tam inny cmentarzing. Wspominać nawet nie warto, że za każdym razem, jak zatrzymaliśmy się w polu i stali (a było tak w obie strony), zastanawiałam się, czy jestem w dobrym wagonie, jak na nas z tyłu najedzie inny pociąg...

Tym razem będę sama miesiąc i z jednej strony mam takie poczucie Wielkiego Luzu, że nic nie muszę (w sumie to dotyczy obiadów, ale nie tylko 😂), ale z drugiej - wiadomo, już milion planów. No bo skoro jej nie będę przeszkadzać rozkładaniem betów, to porobię trochę porządków, co zawsze wiąże się z wcześniejszym nabałaganieniem. Byłoby miło, gdyby panowie ze Spółdzielni spięli się i docięli i domocowali nowe półki (mam w domu kolejne płyty, tym razem białe czyli pasujące do knihobudki; jeden pan się do mnie zgłosił i je wspólnie od niego przenieśliśmy, co oznacza, że on targał je na głowie, a ja zabawiałam go konwersacją 🤣; nie można było bezpośrednio do Spółdzielni, bo pan w tym czasie pracuje), bo mam tu chyba masę książek do wydania. Znaczy mam masę tak w ogóle, ale liczę, że części się pozbędę.

Tymczasem w czwartek takie wydarzenie. Tam koło knihobudki pani sprzedaje warzywa. Przyszło dwóch chłopców, smarkaczy z 7. klasy, i najpierw coś tam z nią normalnie rozmawiali, nawet pokazywali zeszyt od angielskiego z jakimś ćwiczeniem, a potem jeden z nich zaczął pluć na warzywa w skrzynkach na ziemi. Ta go zrugała, a on wyciągnął gaz i psiknął jej prosto w oczy. Ktoś zadzwonił po policję, ta przyjechała w towarzystwie ambulansu pogotowia i straży pożarnej, okazało się, że to samo zrobił ekspedientce ze sklepu osiedlowego i jakiemuś starszemu panu. Powiedzcie mi, co się dzieje z ludźmi... A idąc z pociągu przez centrum handlowe byłam świadkiem, jak z jednego ze sklepów wypadł młody człowiek z gaśnicą w ręce, walnął ją na ziemię i uciekł. Za chwilę pojawił się sprzedawca, pokazałam mu, w którą stronę pobiegł ten chuligan, dogonił go, złapał za fraki i zaciągnął do sklepu z powrotem. Co było dalej, nie wiem.

Ale historia z gazem to dodatkowy argument za monitoringiem na osiedlu. Kiedyś się na niego mieszkańcy nie zgodzili (dodatkowa pozycja w czynszu), może byłoby warto wrócić do dyskusji na ten temat. Tym bardziej, że wszędzie też ryją na trawnikach w poszukiwaniu dragów.

Ja tymczasem pogrążam się w świecie wyimaginowanych zbrodni, albowiem natknęłam się na wzmiankę o Kulawych koniach - kiedyś oglądałam, ale tylko pierwszy sezon. Już wtedy mi się podobał ten brytyjski serial o agentach wywiadu, więc zabrałam się za nadrabianie (jest 6 sezonów). Póki co, jestem w trzecim i ciągle są polskie napisy, nie wiem, jak w kolejnych. No, po angielsku to bym w życiu nie dała rady, z tymi wszystkimi wyzwiskami, jakimi Gary Oldman (wymiata!) darzy swoich pracowników 🤣 

Chyba się prędko znowu nie spotkamy, bo założyłam, że pierwszą listopadową lekturą będzie ten drugi tom Prousta, a mam go jeszcze ho ho i trochę przed sobą. W teorii mogłabym sobie zrobić parę Dni Brudasa i zakopać się w łóżku, ale da się to? A to listonosz, jak wiecie, a to sąsiadka 😉 Właśnie, listonosz. Nie było go TRZY TYGODNIE! To już myślałam bógwico: że ciężko chory albo że stał za drzwiami, gdy ja akurat mówiłam do córki, że może listonosz przyjdzie albo że przypadkiem natknął się na siebie tu na blogu... I w końcu poszłam na pocztę o niego zapytać, żeby przestać o tym myśleć 🤣 Uspokojono mnie, że będzie po niedzieli. No i faktycznie był, miał jakieś rehabilitacje i był na L4. A potem byłam na spacerze i z daleka widzę - ktoś na mnie macha przed pocztą... to on?

A to wystawili jakiegoś pocztowca z dykty 😂 

Zbigniew Kiwka - Araukarie pana Crolla

Takiego rupiecia zgarnęłam z osiedlowej knihobudki miesiąc temu, z zamiarem szybkiego przeczytania - ciągle sobie mówię w takich niejasnych przypadkach (dziwne książki o nigdy nie słyszanych tytułach i autorach), że raz-dwa przeczytam i być może odniosę... po czym na podłodze gromadzą się stosy. Toteż w listopadzie chyba zabiorę się ZNOWU (po dwóch latach) za odkurzanie i ponowną segregację. W listopadzie, bo córka znów jedzie pilnować kota i będę mogła swobodnie robić bałagan, a co! 😂

Znaleźć coś w internecie o tej pozycji to ciężka sprawa. Owszem, autor ma swoje hasło na Wiki, ale to tylko parę podstawowych faktów: gdzie się urodził, gdzie mieszkał (w Słupsku, Goooosia może powinna coś wiedzieć na ten temat 😁), kiedy debiutował, tytuły kilku wydanych powieści, reszta pozostała w rękopisie. Tematyka - wojna. Trochę tego jakby dość... ale to książka pisana pod koniec lat 60-tych, więc sprawa była ciągle jeszcze żywa (dwadzieścia osiem filmów o tym zrobiłem). Co prawda Kiwka miał zaledwie 13 lat, gdy wojna się skończyła, ale niewątpliwie wpłynęła na jego życie - rodzina była repatriowana do Polski. 

Narrator Araukarii pana Crolla jest literatem i z grupą pisarzy znalazł się w Berlinie, gdzie urywa się z oficjalnych uroczystości, by spełnić prośbę starca nad grobem, poszukującego syna zaginionego w czasie wojny. Twierdzi, że ten syn jest teraz sławnym śpiewakiem o zmienionym nazwisku, funkcjonującym na Zachodzie, więc pisarz obiecał mu, że znajdzie na to dowody. W tym celu odwiedza w Berlinie Zachodnim dawnego komendanta lagru, przypuszczając, że to on wywiózł i przekazał niemieckiej rodzinie zdolnego chłopca. To właśnie Johann Croll, który - jak wielu innych hitlerowców - nie poniósł po wojnie żadnej odpowiedzialności, a teraz świetnie prosperuje. Tenże Croll jest opiekunem czy też przybranym ojcem Gerdy, z którą narrator miał jeszcze w Polsce romans, a teraz dziewczyna szykuje się do zamążpójścia za... syna Crolla (ale tak naprawdę kocha jego, narratora, ha ha). Cała historia jest tak pogmatwana, a to jesteśmy w Berlinie wcześniej, a to później, a to czas wojny, też poplątany, jakieś rozgrywki partyzanckie, jakaś Xymena przyjmująca w swym domu Niemców, ale szpiegująca dla Polaków, karuzela różnych nazwisk - gubiłam się w tym, być może i dlatego, że nie czytałam jednym ciągiem, tylko po kawałku, bo - szczerze - niezbyt byłam zachwycona tą lekturą i doczytałam z jakiegoś dziwnego obowiązku 😏 Elementem humorystycznym (żeby nie powiedzieć baśniowym) było kilkukrotne wspomnienie o tym, że Gerda jest znudzona dobrobytem, znużona i rozczarowana, że chciałaby z nim wrócić do Polski, że w Polsce życie byłoby może interesujące, dalekie od tego toczącego się ponad próżnią. Tylko to życie miałoby godność i sens 😉

A na koniec muszę wspomnieć o kiepskiej pracy redaktora i korekty w Wydawnictwie Poznańskim, no nie przyłożyli się w tym wypadku, dużo błędów językowych, niezręczności. Stangreci ubrani są w czarnych liberiach. Z oczu Marthy wysunęło się parę łez. Popadałem w długie fazy milczenia. 

Bez żalu odnoszę do  budki. 

Początek:

Koniec:

Wyd. Wydawnictwo Poznańskie 1970, 180 stron

Z knihobudki (czyli do niej wraca)

Przeczytałam 25 października 2026 roku

Z życia emerytki 

Wczoraj migrenowo i choć po paru godzinach zelżało (nie żeby samo, tabletka pomogła) to już mi się nie chciało wyłazić z łóżka. Czytałam drugi tom Prousta (ale ma 600 stron, a dałam radę 125, więc jeszcze droga daleka) zerkając co chwilę na Waszą ulubioną ścianę 😂

Migrena nie wzięła się znikąd. Poprzedniego wieczora będąc w toalecie zwróciłam uwagę na nieustannie lejącą się wodę słyszalną w pionie kanalizacyjnym. Przy tej nowej rurze plastikowej  doprawdy nie jestem w stanie stwierdzić, czy to dźwięk z rury czy nie-daj-boże leje się z góry gdzieś w pionie. Nawet odkręciłam płytkę w zabudowie i świeciłam telefonem, ale wody nie widziałam. Jednak było to w cholerę niepokojące - że tak cały czas słychać, a nie zrywami, gdy ktoś spuszcza wodę w toalecie. Było po 22.00, ale poszłam do sąsiadki wyżej. Pukania oczywiście nie słyszała (podwójne drzwi, telewizor głośno, bo niedosłyszy), ale na szczęście odebrała telefon, więc mnie wpuściła. I szerokim gestem ukazała na ławę w dużym pokoju, zastawioną bukietami. Miała 80-te urodziny. Ładnie pięknie, gratulacje, ale czy mogę zajrzeć do ubikacji. Tam nic się nie dzieje. Jednak słyszę jakiś jednostajny szum z łazienki. Pralka? Ale pralkę ona ma przecież w kuchni. Mogę zajrzeć? Proszbardzo.

Otwieram drzwi i bucha na mnie gorąc. W brodziku leży słuchawka od prysznica i leje się z niej woda. Spływa sobie, więc OK, ale na co po co. Puściła, żeby spłukać brodzik... i zapomniała. Trzy godziny temu. Ten szum to nie był szum wody, tylko - piecyka gazowego! Który chodził od 3 godzin!

Nosz k. 

- Znowu mnie Pani uratowała!

Taaa? Chyba siebie. I innych sąsiadów. Przecież ten piecyk mógł wybuchnąć albo co. Dostała prikaz, żeby go do następnego dnia nie używać, niech ostygnie. 

Ale coraz bardziej się martwię. Ostatnio sama wspomniała, że myśli o likwidacji tego cholernego piecyka i przyłączeniu ciepłej wody, toteż nawet będąc w Spółdzielni w Wiadomej Sprawie Knihobudki zapytałam i o to. Bez problemu, wpłaca 3800 i robią. Przekazuję jej info.

- Nie jestem na to gotowa psychicznie.

Aha. Ja jestem gotowa już od dłuższego czasu, bo ten jej piecyk nie daje mi spokoju. Że też się nie da zmusić administracyjnie do wymiany...

Tak że kogo by zdziwił globus następnego ranka?  

Christine Lindop - Ned Kelly

Ted Nelly Ned Kelly - nie znałam ani nazwiska ani historii, a to postać bardzo żywa w kulturze australijskiej. Powstały książki i filmy na jego temat - taki australijski Robin Hood z drugiej połowy XIX wieku. Pochwycony i skazany na karę śmierci w wieku zaledwie 25 lat. 

Lekturka na poziomie dla początkujących siłą rzeczy traktuje jego historię skrótowo. Kelly Gang został osaczony przez policję, a jego przywódca ostrzelany po nogach i w ten sposób złapany - bo wyobraźcie sobie, że przezornie sporządził zbroję, która go chroniła przed ówczesną bronią palną, ale na nogach nie miał osłony.

Początek:

Koniec:

Wyd. Oxford Bookworms Library - Oxford University Press 2005, 55 stron

Stage 1 (400 headwords) 

Z własnej półki

Przeczytałam 22 października 2026
 

Trzynasta lekturka z angielskiego i ciągle jestem na poziomie początkującym 🤣  

Parę dni temu Duolingo mnie triumfalnie zawiadomiło, że spotkaliśmy się już 500 razy.

To fajnie... szkoda, że po tylu dniach nauki pytają mnie o słowo name 🤣 To naprawdę wielkie wyzwanie.
 

 

Chyba pora wrócić do podręcznika, bo w ten sposób nigdy do niczego nie dojdziemy. Znaczy - JA nie dojdę, niedojda jedna. A czas płynie. Jakże to tak do trumny (coffin) bez znajomości angielskiego?

Obejrzałam więc wczoraj w ramach motywowania się film po angielsku (zwłaszcza, że nie było do niego innych napisów). Wybrałam coś lekkiego, dzień z życia Nowojorczyka, próbującego związać koniec z końcem jako pracownik agencji nieruchomości, któremu nagle zjawia się na progu 10-letnia córka. Strasznie dużo gadali, niestety, ale tym się nie przejęłam - ważne, żeby mniej więcej wiedzieć, o co kaman 😂 

Jako że już chyba z półtora miesiąca nie zamieszczałam spisów filmów z LM - nadrabiam. Tak że kto nie zainteresowany - niech spokojnie na tym zakończy czytanie, bo niżej już nic poza tymi kartkami nie ma 😂