Kredą na tablicy

Paskudnie się dałam nabrać przy zakupie tego tomu... tylko komu? Własnemu nieuctwu chyba. Tytuł znalazłam w jakiejś bibliografii, nabrałam ochoty, więc poszukałam na allegro - i kompletnie nie zwróciłam uwagi na ilość stron w różnych ofertach - zaślepiło mnie wydanie Czytelnikowskie, z lubianej serii. Dopiero, gdy książka do mnie dotarła, przeczytałam na odwrocie co następuje:

WYBRANE!!! Aj aj aj! No i tak, mądry Polak po szkodzie, sprawdziłam dopiero wówczas pierwsze wydanie z 1958 roku - 508 stron. A tu zaledwie dwieście :(
Kogo straciłam? Brzechwę, Hena, Irenę Krzywicką, Jana Wiktora, Stanisława Zielińskiego, Kazimierza Koźniewskiego, Jana Baranowicza (nie znam), Anatola Sterna i Helenę Duninównę (takoż). Wspomnień o latach szkolnych tych właśnie autorów zabrakło w skróconej wersji drugiego wydania. No ale cóż, nic nie da plucie sobie w brodę, drugiego egzemplarza kupować nie będę, choć można go znaleźć na allegro już za 3 zł... naprawdę muszę być BARDZO ostrożna z zakupami przez to małe mieszkanie... o bogatym zamążpójściu i zmianie lokum na większe przestałam już marzyć, a moja działalność gospodarcza nie zna co prawda upadków, ale nie zna też wzlotów, więc na siebie w tym zakresie nie mogę liczyć :)
Książka po nabyciu została upchnięta w przypadkowym wolnym miejscu... wśród literatury radzieckiej :) coś jest na rzeczy, bo często gęsto we wspomnieniach tych mówią autorzy o naukach pobieranych w języku rosyjskich (znana nam już z Syzyfowych prac rusyfikacja):

Regał, oczywiście, skoro chodzi o w miarę nowe nabytki, ten "ostatni":

Książka nosi podtytuł Wspomnienia z lat szkolnych. Oto spis treści:

Ilu autorów, tyle sposobów ujęcia tych lat w literacką formę, tyle spojrzeń w przeszłość. Oczywiście najzabawniejsze są wspomnienia Tuwima, zwłaszcza - jakże mi bliskie - opisy kolejnych bzików, jakie go opanowywały w szczenięcych latach. Wśród nich najciekawszy dla mnie bzik lingwistyczny, który go zresztą nie opuścił i w dojrzałym wieku. Zapisywał całe zeszyty (o, przepraszam - kajety) tysiącami słówek w najfantastyczniejszych językach świata, wynotowywanymi z najrozmaitszych dzieł podróżniczych i etnograficznych, a któregoś dnia uprosił ojca, by napisał mu po niemiecku list do antykwariuszy w Lipsku z prośbą o katalogi dzieł lingwistycznych (podpisał go "prof. dr Julian Tuwim), po czym dostał paczkę katalogów, z listem zaczynającym się od słów "Sehr geehrter Herr Professor". Katalogi przestudiował dokładnie i wynotował wszystkie wspaniałości, jakie pragnął mieć, w rodzaju "Podstaw języka tunguskiego" czy "Gramatyki języka papuaskiego" lub słowników kirgiskich i buriackich. W kajetach pilnie notował rozmowę z Cyganką, która twierdziła, że wszyscy Cyganie mówią jednym językiem, tylko bułgarskich nie można zrozumieć, albo słowa chińskiej piosenki, podyktowane mu przez małego grajka podwórzowego tej nacji.
Jakże inne od tego dostatniego życia syna urzędnika bankowego w Łodzi było dzieciństwo Gustawa Morcinka, biedne i półsieroce, w niepięknym krajobrazie górniczego Śląska. "Czarna Julka" to opowieść o przywódczyni nieformalnego szkolnego gangu, uwrażliwionej na krzywdę i nierówność społeczną. To mi przypomina, że kupiłam jakiś czas temu tom opowiadań Morcinka i ciągle jest nietknięty :(

Bardzo mi się spodobało opowiadanie Mieczysława Jastruna zatytułowane "Wychowanie prowincjalne". Mam wielką słabość do małomiasteczkowych klimatów i obraz tego spadzistego rynku, gdzie pasą się kozy i małego chłopca wysiadującego na parapecie okna w oczekiwaniu na coś, co się wydarzy, aż wreszcie nadchodzi ten moment, ale wtedy okazuje się, że nic dobrego on nie przyniesie - wybucha Wielka Wojna i trzeba opuścić miasteczko i uciekać. Dobrotliwy cesarz z portretu w urzędzie miejskim nie uratuje mieszkańców.

Wspomnienie Hanny Mortkowicz-Olczakowej to właściwie pean na cześć Stefanii Sempołowskiej, nauczycielki i działaczki, która towarzyszyła całemu dzieciństwu autorki, pochodzącej z jakże zasłużonej rodziny wydawców. Mnie tym bliższej, że przecież córka Mortkowicz-Olczakowej to współzałożycielka Piwnicy pod Baranami i autorka jej monografii, a także pięknych wspomnień rodzinnych W ogrodzie pamięci, które chętnie bym znowu przeczytała (gdybym je miała - ot, proszę znów wyszła na jaw jakaś luka w zbiorach). A jeszcze wnuczka, Katarzyna Zimmerer, która napisała Zamordowany świat o zagładzie krakowskich Żydów. Niezwykła rodzina!

Mundurek galowy Józka Willnera Adama Grzymały-Siedleckiego to opowieść o żydowskim koledze ze szkolnej ławy, która staje się pretekstem do opisu buntu uczniów rosyjskiego gimnazjum w dniu narodowego święta. Buntu, który polegał na przywdzianiu w tym dniu galowych mundurków, co groziło relegacją i wilczym biletem. Dla wszystkich przewidziana kara była jednakowa, ale nie wszystkim jednakowo zależało na nauce, byli i tacy jednak, dla których nauka stanowiła o być albo nie być ich przyszłości...

I tak dalej i tak dalej. Lektura miła podwójnie: raz ze względu na temat, który - im się jest starszym - tym większe wywołuje emocje i budzi własne wspomnienia, dwa - bo podana "do użytku" przez znanych pisarzy i poetów. Polecam! Tylko to pierwsze wydanie :)

Początek:

i koniec:

Wyd. CZYTELNIK Warszawa 1976, wyd. 2 skrócone, 205 stron
Z własnej półki (kupione na allegro 14 maja 2014 roku za 4 zł)
Przeczytałam 7 stycznia 2015 roku



NAJNOWSZE NABYTKI
No cóż było robić, udałam się do Taniej Jatki i nabyłam za 12 zeta:

Po resztę wybrałam się do biblioteki na Rajską:

I teraz, chcąc nie chcąc, muszę nieco zmodyfikować plany czytelnicze na styczeń :) Ale tak bardzo się nie spieszę, bowiem na Rajskiej są trzykrotne prolongaty!

Stefan Żeromski - Syzyfowe prace

Obiecywałam sobie od dawna sięgnięcie po Żeromskiego, w kilku wypadkach ponowne, w większości jednak po raz pierwszy i oto stało się. Na pierwszy rzut poszły Syzyfowe prace. Za oknem prószył śnieg, a ja wczytywałam się w dzieje gimnazjalistów z Klerykowa, poddawanych okrutnej rusyfikacji.

Najpierw jednak, tradycyjnie, półki. Otóż Żeromski został nabyty w latach 50-tych - oczywiście przez Ojczastego w jego kawalerskich czasach - jako całość Dzieł, w 23 tomach. Aliści do Krakowa zabrałam tylko część, która w dodatku została spostponowana umieszczeniem jej w drugim rzędzie. Nie od razu jednak, dopiero gdy się zagęściło i z przodu znalazły się nikczemne kryminały:

Po zdjęciu tych pierdółek, co specjalnie dla fotografii uczyniłam, widzimy trochę lepiej, aczkolwiek dalej kiepskawo, bowiem pozłotka dawno zeszła:

To, ogólnie rzecz biorąc, najbrzydsze półki w domu, straszne na nich pomieszanie z poplątaniem i na dodatek pełno durnostojek i bambetli. Ale moja córka powoli powoli zgadza się na rozstanie z różnymi "pamiątkami" z dzieciństwa, więc i tu może kiedyś zrobi się porządek. Cierpimy w domu na brak szuflad, stąd ten bałagan.

Całość Dzieł przedstawia się tak:

Jak więc widać, wszystkich tutaj nie mam. Gdy tak przeglądałam je ostatnio, widzę, że nie ma Przedwiośnia, a przecież powinno być, zabrałam wszak najważniejsze. Zadzwoniłam więc do Ojczastego z prośbą, żeby sprawdził, czy w domu jest. I oto HIOBOWA WIEŚĆ! Nie ma! Wcięło! Najwyraźniej - skoro to lektura - zostało pożyczone złym ludziom :( Mama się przejęła (jest bardzo czuła na straty finansowe, nie daj Boże jej powiedzieć, że się coś wyrzuciło) i zaraz wykonała dwa telefony do podejrzanych, niestety bez skutku. Cóż, ja podejrzewam, że książka mogła z domu wybyć nawet i 30 lat temu. Sprawie zaradziłam zaglądając na allegro i zakupując brakujący tom za całe 2 zł :) Tak więc Przedwiośniu też się bliżej przyjrzę prędzej czy później. Może powinnam czytać chronologicznie? Sama nie wiem, czy narzucić sobie jakąś kolejność czy też brać jak leci lub jak fantazja wskazuje :)
Swoją drogą (córka mi zarzuciła, że nadużywam zwrotu swoją drogą i powinnam nad tym popracować), jakie kiedyś monumentalne wydawnictwa wychodziły. Gdzie teraz nabyć komplet dzieł Mickiewicza, Słowackiego, Prusa, Sienkiewicza, Żeromskiego? Za to skompletuje się bez trudu Vargasa Llosę czy Coelho. O czym to świadczy, moja pani?

Syzyfowe prace. Jak się czytało po latach? Trochę się obawiałam, ale poszło całkiem dobrze... podejrzewam, że to z późniejszymi powieściami Żeromskiego będzie gorzej, ta jego maniera, którą pamiętam jak przez mgłę... Wydanie w Dziełach zostało kompletnie pozbawione przypisów, co czasem utrudniało lekturę. Dobrze jeszcze, że ja jestem akurat niecnie zrusyfikowana i to, co podawano po rosyjsku, rozumiałam... ale było też sporo wyrazów czy to gwarowych czy po prostu wyszłych już z użycia - i tu przypisy by się przydały. Na pewno nie poleciłabym tego wydania dzisiejszym uczniom :)

Treść powieści powinna przemawiać do uczniów niezależnie od czasów, wszak mowa tu o szkole, o pierwszych samotnych chwilach w życiu młodych ludzi, o dorastaniu i dojrzewaniu, o pierwszych uczuciach. Czy przemawia? I znów nie wiem, trzeba by być nauczycielem, by to wiedzieć. Inna rzecz, że omawianie lektur w szkole wiadomo, zniechęca do nich kompletnie - i oto natknęłam się na jakieś zadanie szkolne związane z tą książką: podaj nazwiska trzech nauczycieli etc. Noooo, w ten sposób to my daleko nie zajdziemy!

Nie obeszło się bez obejrzenia filmu Pawła Komorowskiego z 2000 roku, po raz pierwszy zresztą. Nie jest to ekranizacja, ale adaptacja, obejmuje tylko ostatnie lata Borowicza w gimnazjum, eksponuje wątek pierwszej miłości, dodaje też pewne wydarzenia, które w powieści nie miały miejsca. Ale myślę, że dla młodzieży jest akurat. A i dla starej gwardii miłe jest spotkanie z Franciszkiem Pieczką czy nawet krótkie mignięcie mojego ulubieńca Jerzego Bińczyckiego w roli księdza. Na YT jest cały film, ale coś mi link nie wchodzi :(

Początek:

i koniec:

Wyd. CZYTELNIK Warszawa 1956, 245 stron
Z własnej półki
Przeczytałam 4 stycznia 2015 roku



W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
1/ następny film z udziałem Stanisława Lubszina MY WIESIEŁY, SCZASTLIWY, TAŁANTLIWY (Мы веселы, счастливы, талантливы - Jesteśmy weseli, szczęśliwi, utalentowani), reż. Aleksandr Surin, 1986
Na YT znalazłam tylko kawałki, oto jeden z ich:


Znalazłam taki opis:
Психологическая мелодрама по мотивам пьесы Т.Хлоплянкиной "Смешной случай" Восемнадцатилетняя дочь журналистки Елены Суриковой сообщает, что ждет ребенка. При этом о замужестве - ни слова. А вернувшийся из длительной экспедиции отец, собирается обратно, приехав только для того, чтобы опубликовать материалы о снежном человеке. Переживания, обиды и огорчения приводят Елену в оздоровительный клуб к Павлу Петровичу Клюеву, убежденному в том, что с помощью сыроедения и аутотренинга можно преодолеть любые препятствия...
Syrojedienie mi się podoba, zobaczymy, czy dało rezultaty :)

2/ film polski MIASTO NIEUJARZMIONE, reż. Jerzy Zarzycki, 1950
Na YT w całości:


Warszawa, październik 1944 roku, kilka dni po upadku powstania. Andrzej (Igor Śmiałowski), młody powstaniec, dostaje rozkaz pozostania w mieście i ukrycia sowieckiego spadochroniarza - telegrafisty. Nocą, wraz z Jankiem (Jerzy Rakowiecki) i Julkiem (Kazimierz Sapiński), umieszcza go w ruinach getta, jednak Niemcy podążają ich tropem. Niebawem Andrzej spotka w ruinach Krystynę (Zofia Mrozowska) i również ją sprowadzi do kryjówki w getcie.

3/ film czeski WSI MOJA SIELSKA, ANIELSKA (Vesničko má středisková), reż. Jiří Menzel, 1985
Na YT cały, ale w oryginale:


Komedia o mieszkańcach małego miasteczka w Czechosłowacji. Przez lata apodyktyczny Pávek musiał znosić Otíka, miejscowego głupka, ale i kolegę z pracy, dzielącego się z nim jego posiłkami i miejscem z przodu służbowej ciężarówki. Pávek nieustannie dręczy podwładnego, że kiedyś zmieni go na innego pracownika, dłużej nie może znieść niepozbieranego kolegi. Na groźbach zawsze się kończy, bo tak naprawdę Pávek lubi Otíka i współczuje mu: chłopak mieszka sam, do tego ma końskie zęby i wielkie odstające uszy. Stanie się jego serdecznym przyjacielem po tym jak odkrywa, że pewien miejscowy polityk chce przerobić dom Otíka na domek letniskowy, a samego chłopaka wysłać do dużego miasta... Poza tym miejscowy lekarz regularnie rozbija swój samochód, bo uwielbia podziwiać okoliczne tereny. Pewien nastolatek odkrywa, że rozpaczliwie podkochuje się w nauczycielce swojej młodszej siostry. Gospodyni domowa zdradza męża z młodym chłopakiem... Co z tego wszystkiego wyniknie?

4/ film japoński ARUITEMO ARUITEMO (Ciągle na chodzie), reż. Hirokazu Koreeda, 2008
Na YT trailer:


Letni dzień. Dorosłe dzieci odwiedzają swoich starych rodziców w rodzinnym domu. Syn i córka rzadko przyjeżdżają, a są tu teraz z powodu rocznicy śmierci najstarszego syna, który utopił się przed piętnastoma laty. Miłość, niechęć i rodzinne sekrety stanowią delikatną więź między nimi. Na ekranie jeden dzień z japońską, doświadczoną przez życie radością i smutkiem rodziną.

5/ historia kina, odc.2 - pierwsze filmy Georgesa Mélièsa, wśród nich NAWIEDZONY ZAMEK z 1896 roku:


Mam takie wydanie 5 DVD zatytułowane GEORGES MELIES - FIRST WIZARD OF CINEMA, jest tam chyba wszystko :) w tym tygodniu obejrzę pierwszy z nich, obejmującą lata 1896-1901.

Tu muszę wyjaśnić, że od Nowego Roku postanowiłam wreszcie zapoznać się z początkami kina, projekt ambitny, albowiem połączony z lekturą czterech tomów HISTORII SZTUKI FILMOWEJ Jerzego Toeplitza. Dostałam je kiedyś od mego kochającego małżonka, znającego pasję swej połowicy do kina. Ślubny posunął swą atencję nawet do tego, że zabrał owe cztery tomy ze sobą w podróż, w której towarzyszył autorowi (było to przy okazji którejś Szkoły Letniej na UJ, Ślubny dzielnie przy niej pracował, dzięki czemu zachowywaliśmy nasz pokój również w czasie wakacji :), a Toeplitz chyba przyjechał na wykład) i zdobył dla mnie dedykację :)
Niemniej jednak cztery tomiszcza utknęły gdzieś pod sufitem, albowiem omawiały okres do 1939 roku, a to mnie mało interesowało. I oto nadszedł ich czas (zawsze nadchodzi):

Rzecz pochodzi z 1955 roku i jak się można domyślać, pisana jest z jedynie słusznych pozycji, niestety. Dużo tam frazesów w rodzaju BURŻUAZYJNY RZĄD NIE DOCENIA ROLI KINA :) zresztą to wszystko dopiero przede mną... niemniej jednak to jedyne takie fundamentalne dzieło z historii kina na temat tego okresu, jakie znajduję się w moim posiadaniu. Mam jeszcze HISTORIĘ FILMU DLA KAŻDEGO Jerzego Płażewskiego, ale jest to kompendium wiedzy na temat całości, jednotomowe, siłą rzeczy dość skrótowe.
Toeplitza ciężko byłoby przeczytać od deski do deski na raz, natomiast gdy zapoznaję się z kolejnymi rozdziałami w miarę oglądania filmów, czyta się to bardzo dobrze. Mam więc nadzieję, że kiedyś tam, w odległej przyszłości (wszystko zależy od tego, ile filmów uda się znaleźć) lekturę całości uznam za zakończoną :) niewątpliwie o tym z triumfem doniosę!

Andrzej Kozioł - Na krakowskim Rynku

Przerwałam lekturę Żeromskiego, by w Nowy Rok wkroczyć godnie, jak na krakauera przystało: z cracovianum pod pachą. Poświęciłam więc książce Na krakowskim Rynku ostatnie chwile Starego Roku i pierwsze trzeźwe momenty Nowego :)
Słoneczny Sylwester pozwolił na sfotografowanie półki w kuchni (od północy), gdzie dzieło to zazwyczaj stoi:

To trzon, podstawa moich krakowskich zbiorów, które po latach rozpełzły się po całym mieszkaniu:

Ale tu był początek. Pierwsze półki. Gdyby mi przyszło zastanowić się nad tym, co było naprawdę pierwsze - przecież nie od początku swego żywota poczciwego interesowałam się Krakowem, mało tego, najpierw Krakowa nie cierpiałam! - to może byłby to jakiś skromny przewodnik, który chyba już się nawet nie zachował (mam jeszcze w oczach jego fioletową okładkę, ale nie widzę na półkach). Potem chyba kolejne tomy Dziejów Krakowa, ale to już za czasów mego Ślubnego, z którym chadzaliśmy na spacery-wycieczki, organizowane w soboty i niedziele przez Koło Grodzkie PTTK dla chętnych, pragnących zdobyć odznakę Przyjaciela Krakowa. Odznaki nie zdobywaliśmy, ale do grupy ciekawskich krakowskich tajemnic chętnie dołączaliśmy. Jakiś toporny przewodnik po Wawelu, w stylu, jaki wówczas obowiązywał, i półalbumowe wydawnictwo o katedrze wawelskiej w języku francuskim (bo takie udało się zdobyć) to chyba jedyne pamiątki z tych czasów. No i roczniki kwartalnika Kraków, naprawdę nieodżałowanego. Prawdziwe szaleństwo, by nie powiedzieć mania gromadzenia cracovianów ogarnęła mnie dopiero pod koniec lat 90-tych i tak to się już potoczyło, zwłaszcza gdy po odchowaniu dziecka i po powrocie do pracy miałam większe możliwości zakupowe. Oczywiście podstawą był Rożek czyli Biblia miłośników Krakowa. Co dopiero mówić, gdy ukazała się wreszcie długo oczekiwana Encyklopedia Krakowa! Mogłam ją przeglądać bez ustanku. Dziś moje zbiory - aczkolwiek nie są naprawdę imponujące w sensie białych kruków, przedwojennych wydawnictw, bo nie mam takich ambicji - liczą jednak kilkaset pozycji i ciągle się powiększają. Zebrałam większość tego, co o Krakowie ukazało się po wojnie, nieliczne braki nadal uzupełniam, choć bez szaleństwa w oku, no i kupuję nowości. Tego sobie nie odmawiam i to głównie zagraża małej ilości wolnego miejsca na półkach. Ale choćby przyszło tysiąc atletów... kupować będę! Aż do emerytury, gdy nastanie posucha (w kieszeni) :) na szczęście będę miała co czytać, bo cracoviana mogę na okrągło.

Na krakowskim Rynku też już kiedyś czytałam, więc była to lektura z gatunku ZNACIE, TO POSŁUCHAJCIE. Jeśli ktoś myśli, że rzecz to będzie o budowlach stojących przy Rynku, to się może zdziwić :) Owszem, jest tam rozdział poświęcony Sukiennicom czy trzem przyrynkowym pałacom (Pod Baranami, Spiskiemu i Krzysztoforom), ale książka ta opowiada o LUDZIACH. Ludziach Krakowa, poczynając od tych średniowiecznych, często anonimowych, a kończąc na Walentym Badylaku, który w 1980 roku przy rynkowej studzience dokonał samospalenia w proteście przeciw kłamstwu katyńskiemu. Większość tych historii dla kogoś, kto się Krakowem interesuje, będzie znajoma, ale zawsze to miło je sobie odświeżyć, zwłaszcza gdy podane są w lekkiej formie i jednocześnie przypominają o tylu innych krakowskich lekturach. A' propos, na końcu znajduje się obszerna bibliografia, z której wynotowałam sobie kilka tytułów do natychmiastowego przypomnienia: dwa z nich zresztą autorstwa samego Andrzeja Kozła (Kozioła? zawsze mam z tym problem), ale dwie inne zakupione jakiś czas temu na allegro, a jeszcze nie przeczytane.

Właściwie powinnam tu przytoczyć z jedną lub dwie anegdotki, dla zachęty ewentualnego czytelnika - bo zachęcić do tej lektury jak najbardziej pragnę - ale oto przekroczyłam czas, wyznaczony mi łaskawie przez córkę na podanie obiadu, zanim udała się w objęcia Morfeusza ("żeby był o drugiej, nie pięć po drugiej, nie piętnaście po drugiej, o drugiej, rozumiesz?"), a tu, z powodu siedzenia na blogu, ryż "wstawił się" nieco późno i wygląda na to,że jednak będzie gotów piętnaście po drugiej. W dodatku dopijam resztki szampanskowo z wczoraj i chyba powoli staję się lekko niedysponowana (wiele mi nie trzeba). Więc...
Drodzy moi! Niech Wam Nowy Rok przyniesie dużo dobrego, mało (lub całkiem nic) złego, niech czytane książki dają satysfakcję, a prawdziwe życie jeszcze większą!

No dobra, dołączam :)

Początek:

i koniec:

Wyd. WAM Kraków 2007, 160 stron
Z własnej półki
Przeczytałam 1 stycznia 2015 roku

Edmund Niziurski - Klub włóczykijów

Ostatnia książka w tym roku! Łyknęłam ją w trymiga, bo też przygody Kornela i jego stryja Dionizego czyta się błyskawicznie i z wielką przyjemnością. Któż ich nie zna? Tak pytam, niby to retorycznie, ale diabli wiedzą, jak się przedstawia czytelnictwo Niziurskiego w naszych czasach... tam przecież nie ma nic ani o wampirach ani o czarodziejach... są za to przestępcy-dżentelmeni, malowniczy członkowie rodziny o szerokich zainteresowaniach i pasjach, inteligentne dzieciaki (choć czasami z poprawką z geografii), budki telefoniczne, bary mleczne, dociekliwi milicjanci i przychodnie zdrowia, gdzie o 23.00 udzielają pomocy. Wobec tego pytam: któż z NAS, starej gwardii, ich nie zna?
Na półce nieco więcej Niziurskiego, choć daleko mi do pełnej kolekcji.

Tu naliczyłam jeszcze dwanaście tomów. Akurat na dwanaście miesięcy zbliżającego się roku. A więc kolejny mały projekcik :)

Należało go zacząć chronologicznie, ale MUSIAŁAM, po prostu musiałam wrócić do Pułtuska jak najszybciej!
Może zresztą dopożyczę coś z biblioteki, może projekcik się rozrośnie? Wikipedia podaje całkiem sporo tytułów, nawet myślałam je tutaj skopiować, żeby mieć listę pod ręką, ale stanowczo tego za dużo :) W każdym razie w 2015 startuję z Księgą urwisów, pierwszą powieścią dla młodzieży (bo wcześniej były Gorące dni dla dorosłych), której akcja toczy się w kieleckiej wiosce. Niziurski pochodził z Kielc i tam też mieszkał, swej rodzinnej ziemi złożył hołd w niejednej powieści - co jako urodzona na ziemi kieleckiej, w krainie scyzoryków, muszę docenić :)

Klub włóczykijów też ma wątek kielecki, a dokładniej świętokrzyski. Dla tych, co nie czytali (nie wierzę, że są tacy!) małe streszczenie. Kornel ma poprawkę z geografii i w upalny lipiec zamiast być na wakacjach dusi się w Warszawie, dręczony korepetycjami przez Zieloną Niedojrzałą i pilnowany przez ciotkę Pelagię - maniaczkę roślin doniczkowych. Pewnego dnia pojawia się u niego dawno nie widziany kolega Pirydion z prośbą o pożyczenie namiotu. W tym samym czasie dzwoni stryj Dionizy, inny rodzinny maniak, archiwariusz. Jest na tropie sensacyjnego odkrycia z czasów powstania styczniowego, ale potrzebuje pomocy Kornela w celu dostania się do kufra z papierami po dziadku Hieronimie (uczestniku powstania). Obaj chłopcy udają się na spotkanie z Dionizym w Łazienkach, gdzie odkrywają, że padł on ofiarą dwóch znanych przestępców: dra Bogumiła Kadrylla i Wieńczysława Nieszczególnego. Ci dwaj kieszonkowcy (szopenfeldziarze) postanowili również - w ramach rozrywki wakacyjnej - odnaleźć kasę powstańczą, ukrytą przez dziadka Hieronima w tajemniczej jaskini w Górach Świętokrzyskich. Od tej pory ekipa poszukiwawcza, nazwana Klubem włóczykijów, a składająca się z Kornela, Pirydiona, jego brata-inżyniera i Zielonej Niedojrzałej, pod wodzą stryja Dionizego - po ugłaskaniu ciotki Pelagii za pomocą lipki afrykańskiej (Sparmania africana) - będzie szukać papierów po dziadku Hieronimie najpierw w Pułtusku, potem na Mazurach, a wreszcie w Górach Świętokrzyskich, wszędzie przeżywając rozliczne przygody, głównie dzięki nieustającemu towarzystwu arystokracji przestępczej.

Chciałoby się ruszyć w ślad za bohaterami książki. To jednak tylko Pułtusk pozostaje moim niedościgłym marzeniem. Chciałabym zwiedzić kolegiatę, gdzie Dionizy wynurzył się z podziemnej krypty w rycerskim hełmie na głowie, kościół, gdzie pracował kościelny Robiś, wieżę obronną z XVI wieku, zamek biskupi, wreszcie muzeum, gdzie Zielona Niedojrzała i brat Pirydiona spędzili mnóstwo czasu, wpatrując się... w siebie. Nie wspomnę o Spółdzielni "Antyk Pułtuski", ponoć mającą siedzibę przy samym Rynku :)
Aż zerknęłam na mapę. Jest to, cholerka, jeszcze na północ od Warszawy. Jakieś 50 km. Wygląda na to, że powinnam się wybrać z wizytą do kuzynki w stolicy, a stamtąd dopiero na całodniową wycieczkę sentymentalno-krajoznawczą :) Niestety spóźniłam się na kolej - zlikwidowali ją w 2002 roku... a nie lubię jeździć autobusami, zwłaszcza, że to teraz najczęściej busy.

Początek:

i koniec:

Wyd. "Śląsk" Katowice 1974, wyd.II, 290 stron
Z własnej półki
Przeczytałam 29 grudnia 2014 roku


W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
1/ kolejny film z rolą Stanisława Lubszina - KIN-DZA-DZA! reż. Georgi Danielija, 1987
Na YT z angielskimi napisami:


Na ulicach Moskwy pojawia się dziwny bosonogi przybysz, który mimo chłodu jest odziany tylko w liche, potargane palto. Zaczepianym przez siebie przechodniom przedstawia się jako mieszkaniec planety Uzm, który stracił z nią kontakt i nie może powrócić do swojej galaktyki. Przechodnie ignorują przybysza, tylko budowlaniec zwany wujkiem Wową i gruziński student Gedewan, zwany Skrzypkiem decydują się mu pomóc. Wowa przez przypadek uruchamia pojazd, należący do przybysza i obaj ze Skrzypkiem zostają przeniesieni na planetę Pliuk w galaktyce Kin-dza-dza. Pod względem cywilizacyjnym Pliuk jest bardziej zaawansowana technicznie niż Ziemia, ale jej mieszkańcy wydają się zacofani pod względem organizacji społecznej. Do rozpoznawania istot żywych Pliukanie używają strumienia światła, który skierowany w odpowiednim kierunku ujawnia, czy osobnik należy do wyższej kasty Czatlanów czy do gorszych Pacaków. Pliukanie rozmawiają ze sobą, używając sylab, ale dość szybko uczą się rozmawiać po rosyjsku z przybyszami. Wowa i Skrzypek są jednak traktowani na równi z Pacakami, a jedyną umiejętnością, cenioną przez Czatlanów jest to, że przybysze śpiewają rzewne rosyjskie piosenki. Dzięki zastosowaniu tajemniczej broni Czatlanów − tranklukatora Wowie i Skrzypkowi udaje się powrócić na Ziemię.

2/ film polski ZA WAMI PÓJDĄ INNI, reż. Antoni Bohdziewicz, 1949
Na YT w całości:


Dramat wojenny, ukazujący działalność lewicowego podziemia w okupowanej stolicy. Bohaterami są członkowie Gwardii Ludowej, osią akcji zaś dzieje tajnej drukarni "Gwardzisty" w okupowanej Warszawie. W akcję filmu włączono nie tylko pewne elementy autentyczne historii drukarni "Gwardzisty", ale także przedstawiono udany zamach członków GL na rozrywkowy lokal hitlerowski Cafe Club w odwet za hitlerowską akcję "50 powieszonych".

3/ film czeski LATAJĄCY CZESTMIR (Létající Cestmír), reż Václav Vorlíček, 1984 - to właściwie serial 6-odcinkowy
Na YT w kawałkach:


W drodze do szkoły Czestmir za sprawą błękitnego meteorytu trafia na planetę kwiatów, które sprawiają, że może latać i przemieniać się w dorosłego. A ponieważ „Czestmir to wykapany tata“ - w miejsce ucznia IV klasy pojawia się dorosły pan Trynka. Dzięki łudzącemu podobieństwu Czestmir może udać się do szkoły, jako własny ojciec. Wraz z przyjaciółmi, Barbarką i Dawidem, latający Czestmir wywołuje nieoczekiwane komplikacje w świecie dorosłych. Tymczasem cudowne kwiaty, które mogłyby zmienić na lepsze życie wszystkich ludzi, wpadają w ręce sprytnego i ambitnego fryzjera Blechy, który nie myśli dzielić się z nikim… Nim życie rodziny Czestmira i całego miasta wróci do równowagi, rozegra się szereg dramatycznych i zabawnych przygód.

4/ film wietnamski BI, DUNG SO! (Nie bój się, Bi!), reż. Dang Di Phan, 2010
Polski trailer:


"Nie bój się, Bi" to intymny portret wietnamskiej rodziny. Oczami sześcioletniego chłopca obserwujemy relacje jego najbliższych, poznajemy ich najskrytsze pragnienia i tajemnice. Chociaż wszyscy mieszkają razem, każdy podąża wyboistą drogą własnego życia. Bi (Thanh Minh Phan) mieszka z rodzicami, ciotką oraz kucharką w starym domu w Hanoi. Jest bardzo przywiązany do ciotki, nauczycielki po trzydziestce (Thuy Hoa). Atrakcyjna, samodzielna kobieta nie zgadza się na kompromisy w związkach, nie wyszła dotąd za mąż, przez co rodzina skazuje ją na los starej panny. Rodzicom chłopca nie układa się, a jego ojciec (Ha Phong Nguyen) coraz częściej przebywa poza domem unikając schorowanego dziadka (Tran Tien) Bi, który po latach wraca do rodzinnego domu. Bi często zostaje sam pod opieką kucharki. Gdy tylko może ucieka do swojego ulubionego miejsca - pobliskiej fabryki lodu. Fascynują go wysokie szuwary nad rzeką, gdzie wyszukuje rzadkie gatunki roślin. W zamian za nie dziadek daje mu egzotyczne liście i kwiaty. Między chłopcem a starcem wytwarza się silna więź. Jednak zły stan zdrowia dziadka Bi wciąż się pogłębia, tak samo jak obsesja jego ojca na punkcie masażystki, czy nagła fascynacja ciotki jednym z uczniów... "Nie bój się, Bi" to zmysłowe kino, świetnie oddające charakter i klimat Azji Południowo-Wschodniej. Film jest przesiąknięty erotyzmem i atmosferą tropikalnych miast. Lód odgrywa zasadniczą rolę w życiu wszystkich bohaterów - za jego pomocą dowiadujemy się, co jest naprawdę ważne dla każdego z nich. Bryły lodu fascynują, przynoszą ukojenie i ulgę w filmie, gdzie panujący upał jest prawie namacalny.

5/ kolejny projekt na Nowy Rok to obejrzenie kilku filmów z początków kina. Odc. 1. Zaczynam oczywiście od braci Lumière:




NAJNOWSZE NABYTKI
Tak, są takie. Tylko zbyt ciemno było dziś rano, by zrobić zdjęcie. Zrobię jutro (mamy wyjść wcześniej z pracy, więc zdążę za dnia) i dołożę, bo nie chcę z zaszłościami wkraczać w Nowy Rok :)
Więc tak. Newsletter z allegro doniósł, że pojawili się Towarzysze podróży Panowej. Ktoś co prawda od razu zalicytował, ale się nie przestraszyłam konkurencji, tylko odczekałam do ostatniej chwili i cenę podniosłam. O zwyczajowe 50 groszy. Okazało się, że ta zaoferowana pierwotnie przez konkurenta była jednak wyższa, więc szybciutko dołożyłam kolejne 50 groszy i tu już byłam górą! Za całe 6,49 zł Panowa była moja! Przeglądam, co tam jeszcze sprzedawca ma, a tu Święto przebiśniegu za 4,99! Biere. Przecież dopiero co zachwycałam się filmem. No i jeszcze kryminał doszedł za 3,99. Co prawda mam niejasne wrażenie, że znamy się dobrze, ale zasadniczo przejrzałam półkę kryminologiczną i tego tam nie znalazłam :)

Grubo przed świętami (ale zapomniałam o tym napisać) upolowałam też drugi tom Rabskiej, na którego lekturę ostrzę sobie teraz zęby :) No, właściwie oczy.

Daria Doncowa - Koncert dla Kołobka s orkiestrom

W ostatniej chwili przypomniałam sobie o Doncowej na grudzień, ale dzięki nadmiernej wręcz ilości wolnego czasu w tych świątecznych dniach udało się kolejny tom przeczytać. Aż żal, że tak szybko poszło :)
Książkę wyciągnęłam z ruskiej półki:

W pierwszy dzień świąt była dość ładna pogoda i udało się zrobić zdjęcie przy świetle dziennym :

Chciałam skorzystać z okazji i zrobić nieco fot na zapas, ale nie wiem, co będę czytać w najbliższej przyszłości. Może warto byłoby usiąść i pomedytować na ten temat w tych ostatnich dniach roku, przemyśleć, z czym chciałabym się zapoznać PILNIE, a co odłożyć na później. Ojczasty przyjechał na Wigilię z konkretnym zamówieniem w kwestii pożyczkowej: zabrał ze sobą Nie ma Albertyny Prousta i 2-tomową biografię pisarza autorstwa Harolda Paintera (niegdyś zresztą jego własne zakupy). No to na Prousta nie ma co się po raz kolejny rzucać :) tak tu sobie będę dłubać powolutku, po staremu, bez żadnych noworocznych postanowień.
Rok kończę bardzo lajtowo: ta Doncowa, a teraz leży przede mną... Niziurski :) Może go sobie odświeżę w całości, a może skończy się na Klubie włóczykijów, jednej z najulubieńszych książek z dzieciństwa. Niedawno tutaj na blogu ktoś pisał w komentarzu a'propos Tarniny, że spełnił swoje marzenie o odwiedzeniu Puław - ja z kolei zawsze marzyłam o zobaczeniu sławetnego Pułtuska z Klubu - marzenie to pozostaje jednak niespełnione.

Cóż napisano na okładce kolejnej Doncowej?

Wiola Tarakanowa spotyka znajomą Anię, która oferuje na lato swą daczę pod Moskwą i "rodzinka" Wioli szumnie przeprowadza się tam ze wszystkimi betami już w maju. Panowie jednak szybko dają nogę z powrotem do moskiewskiego mieszkania, a Wiola i Tomoczka z dziećmi zostają w prymitywnym domku, który bardzo szybko okazuje się naprawdę pozbawiony cywilizacyjnych wygód: owszem, jest wanna, ale brak od niej spływu. Są rury gazowe, ale gaz tylko w butlach, które przywożą do miejscowego sklepu raz w tygodniu. Co gorsza, woda cieknie z kranu tylko wtedy, gdy napełni się nią wielki zbiornik na dachu domku. W tym celu należy najpierw udać się do studni z wiadrami. Toaleta znajduje się w krzakach, a prysznic - w stojącym w ogrodzie starym autobusie. Cóż, są wakacje i teoretycznie Wiłka mogłaby poświęcić się domowym zajęciom, ale nie byłaby sobą, gdyby nie wpakowała się w kolejną kryminalną historię, zostawiając całe gospodarstwo na głowie cierpliwej Tomoczki.

Otóż przechodząc obok domu tajemniczego Fiodora, którego mieszkańcy wioski szczerze nie cierpią, oberwała kamieniem w plecy. Kamień zawinięty był w kawałek gazety, gdzie znalazł się ręczny dopisek z błaganiem o pomoc. Wiłka włazi po drabinie na poddasze domu Fiodora, uwalnia przykutą łańcuchem do łóżka dziewczynę Miłę, odprowadza ją do drogi, gdzie ta łapie stopa do Moskwy... i tu sprawa byłaby zakończona, gdyby roztrzepana Wiola nie zgubiła portmonetki na terenie posiadłości Fiodora. W portmonetce była też wizytówka właścicielki daczy, Wiłka boi się, że ten dojdzie po nitce do kłębka czyli do tego, kto uwolnił Miłę i zemści się. I rzeczywiście, wkrótce dzwoni do niej Ania i błaga o pomoc, po czym połączenie zostaje przerwane. Trzeba ruszyć do akcji i odnaleźć najpierw tę uwolnioną Miłę, by przez nią dotrzeć do Fiodora. Jak zwykle zaczyna się seria przygód, morderstw, tajemniczych śmierci i historii z przeszłości.

Zabrakło tym razem cudacznych pomysłów ojca Leninida, mąż Oleg świecił nieobecnością - aczkolwiek jak zwykle pojawił się w decydującym momencie, by ratować swą nierozsądną żonę - sfera prywatna rozgrywała się wyłącznie na daczy i związana była z próbami zaradzenia problemom życia bez wody, gazu, a czasem nawet i prądu. W charakterze powtarzającego się refrenu występowała jazda na specjalnym ustrojstwie do wożenia wody ze studni, za każdym razem kończąca się rąbnięciem o ścianę domu (bo z górki). Ustrojstwo to pożyczyła dziewczynom sąsiadka, a nazywało się w oryginale 'bakłażka'. Widać je na okładce - to to coś na czterech kółkach. A cóż znaczy sam tytuł? Jak zwykle problem. Słownik mówi, że kołobok to okrągły bochenek. Jest bajka o takim okrągłym bochenku:

Tutaj tekst bajki.
Do tej to bajki nawiązuje bohaterka-czarny charakter-uwolniona Miła, obiecując urządzić swej przyrodniej siostrze KONCERT NA KOŁOBOK Z ORKIESTRĄ.
Nawiasem mówiąc, o ile dobrze pamiętam - wybaczcie, nie chce mi się wstać i sprawdzić - szef Nastii Kamieńskiej od Marininy właśnie zwany jest przez współpracowników Kołobkom - w polskiej wersji Pączkiem.
O, znalazłam film na YT:


To dziesiąty tom przygód Wioli Tarakanowej:

Początek:

i koniec:

Wyd. EKSMO Moskwa 2005, 348 stron
Tytuł oryginalny: Концерт для Колобка с оркестром
Z własnej półki
Przeczytałam 28 grudnia 2014 roku

Antoni Czechow - Trzy lata

Tym razem padło na opowiadanie z ósmego tomu Dzieł. Jak zwykle z powodu przypadającego na ten tydzień filmu ze Stanisławem Lubszinem, trzeba wszak było najpierw przeczytać literacki pierwowzór. Nawiasem mówiąc określany po rosyjsku jako 'powiest' - jest to chyba odpowiednik naszej 'opowieści'.

W każdym razie dzieło zostało opublikowane po raz pierwszy w 1895 roku. To opowieść o trzech latach z życia bogatego kupca Aleksieja Łaptiewa z Moskwy. Przyjechał do małego miasteczka odwiedzić starszą siostrę, umierającą na raka i przy jej łóżku spotkał córkę miejscowego lekarza, piękną Julię. Jak prawdziwy Romeo zakochał się w niej bez pamięci, przedłużał pobyt u siostry, aż wreszcie doszło do dziwnych (w oczach Julii) oświadczyn: na schodach, bez wcześniejszego oficjalnego zalecania się. Julia w pierwszej chwili oświadczyny nie najmłodszego już kawalera odrzuciła...

Sprawę jednak przez noc przemyślała i zdecydowała powiedzieć jednak 'tak'. Po trosze z chęci ucieczki od ojca z ciężkim charakterem, po trosze z obawy przed staropanieństwem. Łaptiew już wówczas wiedział, że panna go nie kocha, ale cóż było robić. Sam był zakochany do szaleństwa. Pisał do przyjaciela:
"Dopóki nie byłem zakochany, też świetnie wiedziałem, co to jest miłość."
Ich niełatwe wspólne życie, zmienianie się uczuć, dojrzewanie, tracenie złudzeń, stosunki rodzinne, debaty nad sensem życia - opisał Czechow przepięknie i równie pięknie sfilmowali Dmitrij Dolinin i STanisław Lubszin w telewizyjnym 2-częściowym filmie pod tym samym tytułem.


Tu z dumą prezentuję wreszcie całość Dzieł Czechowa, uzupełnionych o brakujący czwarty tom dzięki nieocenionemu allegro:

Nie muszę chyba dodawać, że gdy szukałam tego opowiadania, przeglądając tomy od pierwszego, dopiero w ósmym je znalazłam :)

Donoszę też z satysfakcją, że technik z UPC, przybyły w innej sprawie, oznajmił mi od niechcenia, że "może też pani korzystać z wi-fi". Ale jak to, przecież do tego potrzebny jest router? "Pani modem ma wbudowany router". Precz więc z kabelkiem! Aktualnie siedzę z kompem na kanapie i czuję się bardzo zaawansowana technologicznie :) Jak to niewiele człowiekowi do szczęścia potrzeba!


Wyd. CZYTELNIK Warszawa 1959, Dzieła, tom VIII, 109 stron
Tytuł oryginalny: Tri goda /Три года
Przełożyła: Natalia Gałczyńska
Z własnej półki
Przeczytałam 25 grudnia 2014 roku

Wanda Wasilewska - Pokój na poddaszu

Też macie nerwówkę przed świętami? Ja szukałam czegoś lekkiego dla odprężenia... ale znalazłam! Bardzo lekkie doprawdy. Zaczyna się pogrzebem matki-jedynej żywicielki... a potem napięcie jeszcze wzrasta :)
Z Wandą Wasilewską pewnie spotkałam się w podstawówce, bo Pokój na poddaszu to była lektura szkolna, ale jakoś szczęśliwie zapomniałam. Rzecz jest tak okropnie dydaktyczna, jak tylko być może. Zacznijmy jednak od tego, że wyszukałam ją na półce pod sufitem, gdzie stoi od trzech lat.
Ciemno niestety w ostatnich dniach jest tak, że bez lampy nie da się zrobić zdjęcia półki... a lampa - wiadomo - przekłamuje. No ale cóż począć.

To tam na samej górze, druga półka od lewej.

Więc dobrze, zdjęłam, zagłębiłam się... nawet na początku się wczułam i dzieciom osieroconym współczułam... ale w miarę lektury coraz bardziej mnie wkurzał ten natrętny dydaktyzm. Każdy rozdzialik, poświęcony innemu problemowi, kończył się happy endem, a to głównie dzięki dobrym ludziom - oczywiście towarzyszom pracy, roboczego trudu. Choć wprost nie ma żadnych porównań z czasami współczesnymi, wyobrażam sobie, że nauczycielka polskiego miała gotowy konspekt do omawiania z dziećmi: widzicie, jak to źle było w dawnych czasach, dzieci pracowały w fabryce zamiast chodzić do szkoły i traciły zdrowie, mieszkały w fatalnych warunkach, a teraz władze budują nam wszystkim szklane domy i tak dalej. Ignaś musiał sprzedać swój ukochany rower, żeby zapłacić czynsz paskudnemu kamienicznikowi i nie mógł już poznawać przyrody ojczystej. Za to biedne dzieci, gdy chcą zarobić parę groszy na przyszywaniu guzików do kamizelek, ruszają z kopyta dopiero wtedy, gdy zorganizują spółdzielnię.
Ogólnie duży nacisk autorka kładzie na wspólne działanie (jednostka zerem?). No, w dzisiejszych czasach, gdy bachory ślęczą przed komputerami zamiast szaleć na podwórku, może to i dobra idea?
W sumie więc na dwoje babka wróżyła :) pytanie tylko, jak by dziś odbierały dzieci tę książkę - gdyby się zabrały za jej czytanie (w co wątpię).

Nasuwa się też refleksja ogólna nad sytuacją czwórki powieściowego rodzeństwa: dziś nie przetrwaliby razem, rozparcelowano by ich po domach dziecka...


Początek:

i koniec:

Wyd. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1960, wyd.V, 97 stron
Z własnej półki (kupione na allegro 8 czerwca 2011 roku za 3 zł)
Przeczytałam 22 grudnia 2014 roku


W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
1/ dwudziesty piąty film z udziałem Stanisława Lubszina - TRI GODA (Три года), reż. Dmitrij Dolinin, Stanisław Lubszin 1980
Na YT w dwóch częściach (druga po prawej stronie u góry):


Ekranizacja opowiadania Czechowa. Czy ja już mówiłam, że Czechow niewyczerpaną studnią inspiracji dla kinematografii jest? Oczywiście zabrałam się za czytanie, a najpierw za szukanie tego opowiadania. Uwierzycie, że przeglądałam tom za tomem Dzieł i dopiero w ÓSMYM je znalazłam? Ale jest ŚWIETNE!

2/ film polski DOM NA PUSTKOWIU, reż. Jan Rybkowski, 1949
Na YT cały:


Pojawienie się zbiegłego więźnia hitlerowskiego zderza życie dwóch samotnych kobiet z wojenną rzeczywistością. Młoda dziewczyna, Basia i jej ciotka, Kazia, żyją w oddalonym od wojennych szlaków domu, gdzieś pod Warszawą. Ich spokój burzy pojawienie się Huberta, inżyniera związanego z lewicowym ruchem oporu, który ma się tu przez pewien czas ukrywać. Powoli rodzi się miłość między nim a dziewczyną. Basia i ciotka wciągnięte zostają do pracy konspiracyjnej.

3/ film czeski RUMBURAK, reż. Václav Vorlíček, 1984
Na YT w całości, aczkolwiek jeno w oryginale:


Głównym bohaterem filmu jest znany z serialu "Arabela" czarodziej II kategorii - Rumburak. Tym razem jest zdany sam na siebie w realnym świecie, gdyż zapomniał zaklęcia, które mogło by go przenieść z powrotem do krainy baśni i bajek. Za dnia ma postać gawrona, a w nocy - człowieka. Rumburak poznaje, czym są typowe ludzkie uczucia, musi też ukrywać się przed wrogiem wszelkich zwierząt - inżynierem Zachariaszem...

4/ film japoński RENTANEKE (Kot do wynajęcia), reż. Naoko Ogigami, 2012
Na YT z hiszpańskimi napisami:


Sayoko całymi dnami spaceruje brzegiem rzeki i wynajmuje koty do towarzystwa chętnym osobom. W ten sposób pomaga klientom poradzić sobie z ich samotnością, ale sama nie może wypełnić pustki w swoim życiu. Jako dziecko Sayoko miała dużo lepszy kontakt z kotami niż ludźmi i ta sytuacja przez lata niewiele się zmieniła.. Jej życie wywraca się jednak do góry nogami za sprawą interesującego się nią mężczyzny.

5/ amerykańską komedię romantyczną dla gerontofili ELSA & FRED, reż. Michael Radford, USA 2014
Na YT trailer:


Opowieść o dwójce ludzi, którzy u kresu życiowej drogi odkrywają, że nigdy nie jest za późno na miłość oraz realizację marzeń. Elsa (Shirley MacLaine) przez sześćdziesiąt lat śniła o wielkim uczuciu zwieńczonym chwilą, jak ta przedstawiona w filmie Federico Felliniego pt. "Słodkie życie". Fred (Christopher Plummer) natomiast to dobroduszny mężczyzna uważający, że zrobił już w życiu wszystko, co do niego należało. Po stracie żony czuje się zagubiony, dlatego córka decyduje się przenieść go do mniejszego mieszkania. Ojciec poznaje tam Elsę, która wkracza w jego życie z siłą huraganu i uczy na nowo czerpać radość z życia.

6/ i jeszcze i jeden film amerykański - DZIEŃ ŚWISTAKA (Groundhog Day), reż. Harols Ramis, USA 1993
Na YT trailer:


Zgorzkniały prezenter telewizyjnej prognozy pogody, Phil (Bill Murray), wyjeżdża do miasteczka Punxsutawney, żeby relacjonować coroczne Święto Świstaka - przepowiadające (lub nie) nadejście wiosny. Wieczorem dochodzi do wniosku, że to najgorszy dzień w jego życiu. Kiedy budzi się następnego ranka, z przerażeniem stwierdza, że znów jest 2 lutego. Dla Phila czas stanął w miejscu i musi przeżywać wciąż to samo.
Ja wiem, że KAŻDY NA ŚWIECIE widział ten film pięć razy... ale ja wcale. Córka odmówiła współpracy i obraziła się, że nie będzie tym razem OŚMIU KOBIET :)



A na koniec dla cierpliwych życzenia :)