Na obozie pionierskim wybucha epidemia - wszyscy strzelają z potajemnie wyprodukowanych łuków. Strzały ozdobione kolorowymi piórami są już wszędzie, starszyzna obozowa przyjmuje więc rieszenie, że należy tę zarazę skanalizować: zorganizować turniej. Wezmą w nim udział starsi pionierzy, a maluchy będą ich giermkami. I oto Wołodii przydzielono małego Kaszkę (zdrobnienie od Arkaszki): był taki jakiś nijaki, miniesz go i nie zauważysz. Oko nie ma się tam na czym zatrzymać: spłowiałe włosy, rozdeptane sandały, szare spodenki na szelkach i wyblakła koszulka gimnastyczna. Po drzewach nie łaził, nad rzeczkę nie uciekał, nie pchał się do bójek i nie brał udziału w obozowych występach. Nie chwalono go na zbiórkach ani nie wymyślano, ponieważ nic mu się nie przydarzało.
Oczywiście już pierwsze zadanie, jakie dał mu Wołodia, mały Kaszka zawalił: miał pomalować strzały w czerwone paski, żeby były łatwe do odnalezienia w trawie. Owszem, Kaszka pomalował strzały, ale zamiast wziąć szybkoschnącą minię, użył farby olejnej i Wołodia okazał się zdobny w jaskrawe ślady na rękach.
Z czasem jednak chłopcy przekonują się do siebie, a właściwie to Kaszka zdobywa zaufanie i przyjaźń Wołodii, który od początku stał się dla niego rodzajem guru. Teraz trzeba zrobić wszystko, by Wołodia po zakończeniu obozu pojechał w gości do domu Kaszki, żeby te wspólne chwile przedłużyć choćby o kilka dni, bo mały Kaszka już wie, że życie takie już jest: spotkania z przyjaciółmi są krótkie, potem przyjaciel odchodzi i pewnie nie zobaczą się więcej.
Oryginalny tytuł:
Оруженосец Кашка. Повесть. 1965 г.
Wydanie polskie: Nasza Księgarnia 1969
Tłumaczyła: Hanna Ożogowska
Krapiwin jest autorem jednej z najukochańszych książek mojego dzieciństwa - Skąd wieje wiatr. Na grzbiecie numer naszego wspólnego z bratem księgozbioru :) jak się kłóciliśmy, to księgozbiór dzieliliśmy i nadawaliśmy nowe numery.
Obie te powieści są pełne atmosfery smutku i melancholii; być może to cecha charakterystyczna całej twórczości Krapiwina? Jeśli uda mi się coś jeszcze upolować na allegro lub w jakiejś bibliotece, przekonam się sama.
Ze zdumieniem dowiedziałam się z Wikipedii, że autor jeszcze żyje :) Jak to możliwe? Ktoś, kogo czytałam jeszcze w podstawówce? Żyje i nawet jeszcze dalej pisze, a nadto prowadzi kursy pisania na uniwersytecie w Tiumenie.
Ilustrował Mieczysław Kwacz.
Tutaj Kaszka spotyka na dworcu dzielnych i wesołych matrosów:
A tu zastępowa sprowadza do obozu dwóch gagatków, którzy się pobili:
Książka, pobrana na allegro, niegdyś zdobiła zbiory Miejskiej Biblioteki Publicznej w Pruszkowie. Aż strach pomyśleć, jacy gangsterzy czy inni mafiosi zdobywali na niej instrukcje co do męskiej solidarności i przyjaźni :)
Przeczytałam 8 października 2012.
czwartek, 11 października 2012
środa, 10 października 2012
Franciszek Klein - Notatnik krakowski
Wtorkowy blues, dies sine linea - dosłownie, z powodu migreny nie przeczytałam ani linijki, nawet w tramwaju do pracy siedziałam sztywno jak pal Azji, nie ważąc się na wyciągnięcie książki z torby, a czytam sobie właśnie Dickensa, więc sami rozumiecie, jaki ból.
Tymczasem niedzielna jeszcze zaległość.
Wspaniały tom szkiców, powstałych na przestrzeni ponad pięćdziesięciu lat, a opublikowanych przez Wydawnictwo Literackie w 1965 roku. Franciszek Klein (1882-1961) był historykiem sztuki, a przede wszystkim miłośnikiem starego Krakowa, któremu poświęcił wiele prac publicystycznych. To on opracował Rocznik Krakowski zatytułowany Stary Kraków i zilustrował go własnymi, charakterystycznymi fotografiami.
W Notatniku krakowskim Klein pisze sporo o ratowaniu starych zabytków: otwierający tom szkic Pałac Pod Krzysztofory opowiada ciekawą historię o tym, jak to przed I wojną światową pałac omal nie uległ zagładzie, gdy krakowski potentat handlowy Gustaw Gerson Bazes postanowił go zburzyć i na tym miejscu wznieść... galerię handlową. Coś mi to przypomina... Trzeba było dopiero interwencji Wiednia u prezydenta Leo, by sprawie ukręcono łeb.
W szkicu Mały Rynek Klein zachwyca się urokiem dawnego Krakowa i boleje nad przeprowadzeniem przez to miejsce linii tramwajowej, co spowodowało zamknięcie wszystkich malowniczych budek i straganów. Kiedyś Mały Rynek huczał i żył pełną piersią. Wtedy także szynkownia Barbera przeżywała swoje najpiękniejsze chwile, a na twarzach stałych mieszkańców Małego Rynku widać było owo zadowolenie, jakie daje człowiekowi tylko owocna praca no i... alkohol.
:)
W rozdziale o Plantach autor wylicza ilość zabytkowych drzew i ubolewa nad złą gospodarką, która każe wycinać starodrzew bez potrzeby, zamiast odpowiedniego podcinania. Czyż to nie aktualne i dziś?
Mamy tu opowieści o cukierni Maurizia, której ostatnich dwóch właścicieli znał Klein dobrze i często u nich bywał. Nie brak szkiców o artystach: Zofii Stryjeńskiej, Janie Styce, o Wyspiańskim, Sichulskim, Wyczółkowskim czy Dunikowskim, wszystkie okraszone odpowiednią ilością anegdotek, jak ta o Dunikowskim właśnie, który pojechał do Paryża w gronie kilku osób i zapomniał wynająć pokój w hotelu, a z okazji Wielkiejnocy wszędzie było przepełnienie. Jeden z towarzyszy wybawił go z kłopotu, zapraszając do swego szerokiego łoża małżeńskiego. Po kilku dniach Dunikowski spotkał Kleina i odwiedził go w jego hotelu, gdzie położył się na kanapie i spał do wieczora. Na drugi dzień Klein spotkał dotychczasowego towarzysza łoża Dunikowskiego w kwaśnym humorze. Był on przekonany, że artysta się na niego obraził, bo wróciwszy do hotelu wynajął osobny pokój i przeniósł się nie mówiąc ani słowa. Klein uspokoił go, że po prostu Dunikowski zobaczył u niego, że można samemu spać,a niekoniecznie we dwóch w jednym łóżku :)
Jest tu też ciekawy rozdział o bibliotekach krakowskich, gdzie naturalnie Klein wspomina Karola Estreichera z jego nieodstępnym pieskiem Dżimusiem (Dżimuś miał do obroży przywiązane dzwoneczki i zawsze chodził ze swym panem, więc wszyscy wiedzieli, że dyrektor się zbliża; dramatyczną historię o tym, jak Dżimusia pochwycił hycel i babka chodziła do magistratu go wyreklamować, opowiada wnuk dyrektora Biblioteki Jagiellońskiej, też Karol Estreicher w "Nie od razu Kraków zbudowano"), jest kilka historii z prowincji o sprzedaży antyków... co ja będę wyliczać, oto spis treści:
Obwolutę zaprojektował Daniel Mróz, a w jakim jest stanie - sami widzicie :) książkę kupiłam w antykwariacie już tak wyszmelcowaną, nie że ja mało szanująca.
Przeczytałam 7 października 2012.
Obejrzałam włoski film Giorni e nuvole (Obłoki i dni), reż. Silvio Sodini, 2006
Na YT tylko trailer i jakieś drobne kawałki:
Historia dobrze sytuowanego małżeństwa po czterdziestce: Michele jest przedsiębiorcą w 3-osobowej spółce, Elsa właśnie ukoronowała swoje długoletnie marzenie: zrobić dyplom z historii sztuki.
Córka Alice właściwie już nie mieszka z rodzicami, trochę zawiodła rodziców, bo nie chciała studiować i prowadzi małą restauracyjkę; ma chłopaka, który również nie skończył studiów i z tego powodu nie przypadł do gustu ojcu.
Warunki finansowe rodziny pozwalają na luksusowe mieszkanie w centrum Genui, na łódź w porcie i na dom starców dla ojca Michele, który żyje we własnym świecie. Elsa nie musi pracować, za to z pasją oddaje się restauracji fresku w jednym ze starych domów genueńskich, nie licząc na wynagrodzenie.
Bohaterów poznajemy w momencie, gdy Elsa broni pracy magisterskiej i świętuje ten wyczekany dzień z rodziną i przyjaciółmi. Następny poranek jest jednak gorzki: Michele wyznaje żonie, że od 2 miesięcy jest bez pracy.
Całe dotychczasowe życie wali się w gruzy. Z upływem dni Michele traci nadzieję na znalezienie jakiegokolwiek zatrudnienia. Trzeba sprzedać mieszkanie i przeprowadzić się do jakiejś klitki na peryferiach. Trzeba też sprzedać łódź, z którą wiąże się wiele wspomnień.
Elsa wydaje się lepiej sobie radzić z powstałą sytuacją, co potwierdza tezę, że kobiety są silniejsze psychicznie; szybko znajduje pracę part-time w call center, potem przyjmuje dodatkowe wieczorne zatrudnienie w biurze.
Jednak najgorszy jest wstyd: jak przyznać się do nagłego zubożenia przed przyjaciółmi? Co zrobić z ojcem w przytułku? Co będzie dalej z ich życiem?
Michele załamuje się psychicznie po tym, gdy rozwożącego przesyłki jako kuriera na motorowerze zobaczyła go córka - długo nie znająca prawdy o ich sytuacji.
Woli spędzać dni na niczym, wyprzedawać rzeczy ze starego mieszkania, by móc zapłacić za dom starców ojca...
Małżonkowie powoli oddalają się od siebie.
Jednak koniec filmu zostawia promyk nadziei, że nie wszystko dla nich skończone.
Główne role zagrali Margherita Buy (która zainkasowała dwie najważniejsze filmowe nagrody włoskie za tę kreację), Antonio Albanese i Alba Rohrwacher.
Można tu znaleźć trzy filmy w jednym: film o miłości, film społeczny (świetny obraz współczesnej rzeczywistości włoskiej) i film-spojrzenie na miasto Genuę, na jej port, na jej otwarcie na świat, ale i zamknięcie pewnych zaułków, takie spojrzenie metafizyczne...
Tymczasem niedzielna jeszcze zaległość.
Wspaniały tom szkiców, powstałych na przestrzeni ponad pięćdziesięciu lat, a opublikowanych przez Wydawnictwo Literackie w 1965 roku. Franciszek Klein (1882-1961) był historykiem sztuki, a przede wszystkim miłośnikiem starego Krakowa, któremu poświęcił wiele prac publicystycznych. To on opracował Rocznik Krakowski zatytułowany Stary Kraków i zilustrował go własnymi, charakterystycznymi fotografiami.
W Notatniku krakowskim Klein pisze sporo o ratowaniu starych zabytków: otwierający tom szkic Pałac Pod Krzysztofory opowiada ciekawą historię o tym, jak to przed I wojną światową pałac omal nie uległ zagładzie, gdy krakowski potentat handlowy Gustaw Gerson Bazes postanowił go zburzyć i na tym miejscu wznieść... galerię handlową. Coś mi to przypomina... Trzeba było dopiero interwencji Wiednia u prezydenta Leo, by sprawie ukręcono łeb.
W szkicu Mały Rynek Klein zachwyca się urokiem dawnego Krakowa i boleje nad przeprowadzeniem przez to miejsce linii tramwajowej, co spowodowało zamknięcie wszystkich malowniczych budek i straganów. Kiedyś Mały Rynek huczał i żył pełną piersią. Wtedy także szynkownia Barbera przeżywała swoje najpiękniejsze chwile, a na twarzach stałych mieszkańców Małego Rynku widać było owo zadowolenie, jakie daje człowiekowi tylko owocna praca no i... alkohol.
:)
W rozdziale o Plantach autor wylicza ilość zabytkowych drzew i ubolewa nad złą gospodarką, która każe wycinać starodrzew bez potrzeby, zamiast odpowiedniego podcinania. Czyż to nie aktualne i dziś?
Mamy tu opowieści o cukierni Maurizia, której ostatnich dwóch właścicieli znał Klein dobrze i często u nich bywał. Nie brak szkiców o artystach: Zofii Stryjeńskiej, Janie Styce, o Wyspiańskim, Sichulskim, Wyczółkowskim czy Dunikowskim, wszystkie okraszone odpowiednią ilością anegdotek, jak ta o Dunikowskim właśnie, który pojechał do Paryża w gronie kilku osób i zapomniał wynająć pokój w hotelu, a z okazji Wielkiejnocy wszędzie było przepełnienie. Jeden z towarzyszy wybawił go z kłopotu, zapraszając do swego szerokiego łoża małżeńskiego. Po kilku dniach Dunikowski spotkał Kleina i odwiedził go w jego hotelu, gdzie położył się na kanapie i spał do wieczora. Na drugi dzień Klein spotkał dotychczasowego towarzysza łoża Dunikowskiego w kwaśnym humorze. Był on przekonany, że artysta się na niego obraził, bo wróciwszy do hotelu wynajął osobny pokój i przeniósł się nie mówiąc ani słowa. Klein uspokoił go, że po prostu Dunikowski zobaczył u niego, że można samemu spać,a niekoniecznie we dwóch w jednym łóżku :)
Jest tu też ciekawy rozdział o bibliotekach krakowskich, gdzie naturalnie Klein wspomina Karola Estreichera z jego nieodstępnym pieskiem Dżimusiem (Dżimuś miał do obroży przywiązane dzwoneczki i zawsze chodził ze swym panem, więc wszyscy wiedzieli, że dyrektor się zbliża; dramatyczną historię o tym, jak Dżimusia pochwycił hycel i babka chodziła do magistratu go wyreklamować, opowiada wnuk dyrektora Biblioteki Jagiellońskiej, też Karol Estreicher w "Nie od razu Kraków zbudowano"), jest kilka historii z prowincji o sprzedaży antyków... co ja będę wyliczać, oto spis treści:
Obwolutę zaprojektował Daniel Mróz, a w jakim jest stanie - sami widzicie :) książkę kupiłam w antykwariacie już tak wyszmelcowaną, nie że ja mało szanująca.
Przeczytałam 7 października 2012.
Obejrzałam włoski film Giorni e nuvole (Obłoki i dni), reż. Silvio Sodini, 2006
Na YT tylko trailer i jakieś drobne kawałki:
Historia dobrze sytuowanego małżeństwa po czterdziestce: Michele jest przedsiębiorcą w 3-osobowej spółce, Elsa właśnie ukoronowała swoje długoletnie marzenie: zrobić dyplom z historii sztuki.
Córka Alice właściwie już nie mieszka z rodzicami, trochę zawiodła rodziców, bo nie chciała studiować i prowadzi małą restauracyjkę; ma chłopaka, który również nie skończył studiów i z tego powodu nie przypadł do gustu ojcu.
Warunki finansowe rodziny pozwalają na luksusowe mieszkanie w centrum Genui, na łódź w porcie i na dom starców dla ojca Michele, który żyje we własnym świecie. Elsa nie musi pracować, za to z pasją oddaje się restauracji fresku w jednym ze starych domów genueńskich, nie licząc na wynagrodzenie.
Bohaterów poznajemy w momencie, gdy Elsa broni pracy magisterskiej i świętuje ten wyczekany dzień z rodziną i przyjaciółmi. Następny poranek jest jednak gorzki: Michele wyznaje żonie, że od 2 miesięcy jest bez pracy.
Całe dotychczasowe życie wali się w gruzy. Z upływem dni Michele traci nadzieję na znalezienie jakiegokolwiek zatrudnienia. Trzeba sprzedać mieszkanie i przeprowadzić się do jakiejś klitki na peryferiach. Trzeba też sprzedać łódź, z którą wiąże się wiele wspomnień.
Elsa wydaje się lepiej sobie radzić z powstałą sytuacją, co potwierdza tezę, że kobiety są silniejsze psychicznie; szybko znajduje pracę part-time w call center, potem przyjmuje dodatkowe wieczorne zatrudnienie w biurze.
Jednak najgorszy jest wstyd: jak przyznać się do nagłego zubożenia przed przyjaciółmi? Co zrobić z ojcem w przytułku? Co będzie dalej z ich życiem?
Michele załamuje się psychicznie po tym, gdy rozwożącego przesyłki jako kuriera na motorowerze zobaczyła go córka - długo nie znająca prawdy o ich sytuacji.
Woli spędzać dni na niczym, wyprzedawać rzeczy ze starego mieszkania, by móc zapłacić za dom starców ojca...
Małżonkowie powoli oddalają się od siebie.
Jednak koniec filmu zostawia promyk nadziei, że nie wszystko dla nich skończone.
Główne role zagrali Margherita Buy (która zainkasowała dwie najważniejsze filmowe nagrody włoskie za tę kreację), Antonio Albanese i Alba Rohrwacher.
Można tu znaleźć trzy filmy w jednym: film o miłości, film społeczny (świetny obraz współczesnej rzeczywistości włoskiej) i film-spojrzenie na miasto Genuę, na jej port, na jej otwarcie na świat, ale i zamknięcie pewnych zaułków, takie spojrzenie metafizyczne...
poniedziałek, 8 października 2012
Aleksandra Marinina - Obraz pośmiertny
Co prawda będę to czytać w oryginale za 4 miesiące, jak wynika z grafiku :) ale gdy zobaczyłam w bibliotece - musiałam wziąć - bowiem do tej pory się z tą powieścią nie zetknęłam. Mam nadzieję, że przez 4 miesiące zdążę zapomnieć, kto zabił.
Na początku lektury się przestraszyłam, bo było o Stasowie, bohaterze Czarnej listy, którą uważam za kiepską. Ale zaraz się wyjaśniło, że śledztwo jak najbardziej prowadzi major Anastazja Kamieńska, więc mogłam spokojnie kontynuować :)
Historia dzieje się w środowisku filmowym: ginie zamordowana młoda aktorka, mająca zadatki na gwiazdę Alina Waznis. Rozpacza głównie jej kochanek, reżyser Andriej Smułow, którego thrillery Alina ozdabiała swoimi kreacjami. Nastia zaczyna kreślić portret psychologiczny młodej kobiety na podstawie zeznań otaczających ją osób: Alina była zimna emocjonalnie, co wynikało z odniesionej w dzieciństwie traumy. Krąg podejrzanych stale się poszerza, ale brak przede wszystkim motywu.
Przeczytałam 6 października 2012.
Przy okazji obejrzałam też film, jeden z odcinków serialu o Nastii Kamieńskiej:
Na YT odcinek poszatkowany na kawałki:
Serial jest kiepski, a w tym konkretnym przypadku scenarzysta zainspirował się najwyraźniej Wszystkim czerwonym tak popularnej w Rosji Joanny Chmielewskiej, bo przeniósł akcję za granicę (do Finlandii), gdzie niby Nastia i Pączek pojechali umacniać przyjaźń milicyjną rosyjsko-fińską, a w tym samym hotelu zatrzymała się ekipa kręcąca film i doszło do zbrodni. W czym podobieństwo z Chmielewską? Otóż ze strony fińskiej śledztwo prowadzi Fin o rosyjskich korzeniach i ma podobne lapsusy językowe, jak sławetny inspektor Muldgaard. Czego oczywiście nie jestem w stanie właściwie docenić, jako władająca rosyjskim nieco hm... intuicyjnie :)
PS. Właśnie wyszło mi, że to moja notka nr 500 czyli pięćsetna książka przeczytana od 2010 roku. Przyjmuję gratulacje :)
Na początku lektury się przestraszyłam, bo było o Stasowie, bohaterze Czarnej listy, którą uważam za kiepską. Ale zaraz się wyjaśniło, że śledztwo jak najbardziej prowadzi major Anastazja Kamieńska, więc mogłam spokojnie kontynuować :)
Historia dzieje się w środowisku filmowym: ginie zamordowana młoda aktorka, mająca zadatki na gwiazdę Alina Waznis. Rozpacza głównie jej kochanek, reżyser Andriej Smułow, którego thrillery Alina ozdabiała swoimi kreacjami. Nastia zaczyna kreślić portret psychologiczny młodej kobiety na podstawie zeznań otaczających ją osób: Alina była zimna emocjonalnie, co wynikało z odniesionej w dzieciństwie traumy. Krąg podejrzanych stale się poszerza, ale brak przede wszystkim motywu.
Przeczytałam 6 października 2012.
Przy okazji obejrzałam też film, jeden z odcinków serialu o Nastii Kamieńskiej:
Na YT odcinek poszatkowany na kawałki:
Serial jest kiepski, a w tym konkretnym przypadku scenarzysta zainspirował się najwyraźniej Wszystkim czerwonym tak popularnej w Rosji Joanny Chmielewskiej, bo przeniósł akcję za granicę (do Finlandii), gdzie niby Nastia i Pączek pojechali umacniać przyjaźń milicyjną rosyjsko-fińską, a w tym samym hotelu zatrzymała się ekipa kręcąca film i doszło do zbrodni. W czym podobieństwo z Chmielewską? Otóż ze strony fińskiej śledztwo prowadzi Fin o rosyjskich korzeniach i ma podobne lapsusy językowe, jak sławetny inspektor Muldgaard. Czego oczywiście nie jestem w stanie właściwie docenić, jako władająca rosyjskim nieco hm... intuicyjnie :)
PS. Właśnie wyszło mi, że to moja notka nr 500 czyli pięćsetna książka przeczytana od 2010 roku. Przyjmuję gratulacje :)
Etykiety:
Film rosyjski i radziecki,
Kryminał i sensacja
niedziela, 7 października 2012
Theodor Fontane - Schach z Wuthenow
Powieść wydana w Czytelniku w 1978 roku. W serii, którą roboczo nazywałam arabeskową, która charakteryzuje się właśnie ornamentami na sztywnej kartonowej okładce, płóciennym bordowym grzbietem i dodaną półobwolutą z nazwiskiem autora i tytułem książki. Serii tej nigdy nie miałam w wielkim poważaniu :) nigdy też nie kupiłam ani jednej pozycji w niej prezentowanej, a to, czym u siebie dysponuję, zabrałam z rodzinnego domu:
Na Schacha z Wuthenow rzuciłam się na fali entuzjazmu po przeczytaniu Effi Briest tegoż autora czyli XIX-wiecznego pisarza niemieckiego Theodora Fontane. Spodziewałam się co najmniej tak samo wartko toczącej się opowieści o uczuciach i konwenansach.
Czy się rozczarowałam?
Niestety tak.
Otóż Fontane przez dziesiątki lat, zanim zaczął pisać powieści, zajmował się publicystyką. Dopiero po sześćdziesiątce opublikował pierwszy utwór powieściowy - Przed burzą. Drugim z kolei był właśnie Schach z Wuthenow. Tomasz Mann pisał w 1910 roku, że każdy z osiemnastu wydanych tomów "na Effi Briest kończąc, jest lepszy od poprzedniego". Jasno z tej wyliczanki wynika, że Schach znajduje się na niskim szczeblu w tej powieściowej drabinie... i otóż odzywa się cała przeszłość publicystyczna. Spora część książki poświęcona jest dyskusjom i rozważaniom na tematy polityczne. Jako osoba kompletnie nie zorientowana w historii Prus czułam się dosłownie wyautowana (cóż za piękne słowo) z kilku rozdziałów.
O czym to historia?
Mamy dwie panie von Carayon, zamieszkałe w Berlinie i prowadzące salon, w którym bywa kwiat oficerów regimentu Gensdarmes. Starsza jest ciągle piękną, niespełna 40-letnią wdową, młodsza to jej córka Victoire, niegdyś śliczna dziewczynka, ale po przebytej ospie naznaczona na zawsze śladami choroby. Paniom asystuje od dłuższego czasu rotmistrz von Schach, wszyscy sądzą, że małżeństwo między nim a panią von Carayon jest już przesądzone. Również Victoire spodziewa się, że wkrótce rotmistrz oświadczy się matce. Krążą jednak słuchy, że tak jak wiele małżeństw nie doszło do skutku z powodu nie dość reprezentacyjnej matki, tak to właśnie mogłoby nie dojść do skutku z powodu niereprezentacyjnej córki. Schach jest do śmieszności wręcz uzależniony od sądów ludzkich i nie zdobędzie się na przedstawianie utytułowanym znajomym brzydkiej oszpeconej Victoire jako swojej córki.
Przeczucie tego ogarnia Victoire na pewnej wspólnej wycieczce do Tempelhofu, gdy rotmistrz spaceruje z Victoire pod rękę, póki są w szczerym polu, gdy natomiast zbliżają się do zajazdu pełnego ludzi, Schach bez słowa bierze pod ramię jej matkę.
Jednak pewnego wieczoru, gdy matka jest w teatrze, Victoire przyjmuje wizytę rotmistrza i między nimi dochodzi do zbliżenia. Dziewczyna jest pełna nadziei, w następne dni zauważa jednak z rozpaczą obojętny do niej stosunek Schacha, toteż zwierza się matce z tego, co zaszło.
Ojej, chciałam tu chyba wszystko opisać po kolei - a ktoś może jednak skusi się na lekturę i woli sam dowiedzieć się, co było dalej.
Czy Schach zachowa się honorowo i ożeni się z uwiedzioną Victoire? Co uczyni matka dziewczyny? Co wreszcie powiedzą ludzie?
To właśnie pytanie zaprząta najmocniej myśli rotmistrza... uwikłanie w staroświecką moralność i w towarzyskie konwenanse, pruski porządek...
Tylko po co te nudne jak flaki z olejem debaty na temat pokoju z Francją :)
Przeczytałam 6 października 2012.
Na Schacha z Wuthenow rzuciłam się na fali entuzjazmu po przeczytaniu Effi Briest tegoż autora czyli XIX-wiecznego pisarza niemieckiego Theodora Fontane. Spodziewałam się co najmniej tak samo wartko toczącej się opowieści o uczuciach i konwenansach.
Czy się rozczarowałam?
Niestety tak.
Otóż Fontane przez dziesiątki lat, zanim zaczął pisać powieści, zajmował się publicystyką. Dopiero po sześćdziesiątce opublikował pierwszy utwór powieściowy - Przed burzą. Drugim z kolei był właśnie Schach z Wuthenow. Tomasz Mann pisał w 1910 roku, że każdy z osiemnastu wydanych tomów "na Effi Briest kończąc, jest lepszy od poprzedniego". Jasno z tej wyliczanki wynika, że Schach znajduje się na niskim szczeblu w tej powieściowej drabinie... i otóż odzywa się cała przeszłość publicystyczna. Spora część książki poświęcona jest dyskusjom i rozważaniom na tematy polityczne. Jako osoba kompletnie nie zorientowana w historii Prus czułam się dosłownie wyautowana (cóż za piękne słowo) z kilku rozdziałów.
O czym to historia?
Mamy dwie panie von Carayon, zamieszkałe w Berlinie i prowadzące salon, w którym bywa kwiat oficerów regimentu Gensdarmes. Starsza jest ciągle piękną, niespełna 40-letnią wdową, młodsza to jej córka Victoire, niegdyś śliczna dziewczynka, ale po przebytej ospie naznaczona na zawsze śladami choroby. Paniom asystuje od dłuższego czasu rotmistrz von Schach, wszyscy sądzą, że małżeństwo między nim a panią von Carayon jest już przesądzone. Również Victoire spodziewa się, że wkrótce rotmistrz oświadczy się matce. Krążą jednak słuchy, że tak jak wiele małżeństw nie doszło do skutku z powodu nie dość reprezentacyjnej matki, tak to właśnie mogłoby nie dojść do skutku z powodu niereprezentacyjnej córki. Schach jest do śmieszności wręcz uzależniony od sądów ludzkich i nie zdobędzie się na przedstawianie utytułowanym znajomym brzydkiej oszpeconej Victoire jako swojej córki.
Przeczucie tego ogarnia Victoire na pewnej wspólnej wycieczce do Tempelhofu, gdy rotmistrz spaceruje z Victoire pod rękę, póki są w szczerym polu, gdy natomiast zbliżają się do zajazdu pełnego ludzi, Schach bez słowa bierze pod ramię jej matkę.
Jednak pewnego wieczoru, gdy matka jest w teatrze, Victoire przyjmuje wizytę rotmistrza i między nimi dochodzi do zbliżenia. Dziewczyna jest pełna nadziei, w następne dni zauważa jednak z rozpaczą obojętny do niej stosunek Schacha, toteż zwierza się matce z tego, co zaszło.
Ojej, chciałam tu chyba wszystko opisać po kolei - a ktoś może jednak skusi się na lekturę i woli sam dowiedzieć się, co było dalej.
Czy Schach zachowa się honorowo i ożeni się z uwiedzioną Victoire? Co uczyni matka dziewczyny? Co wreszcie powiedzą ludzie?
To właśnie pytanie zaprząta najmocniej myśli rotmistrza... uwikłanie w staroświecką moralność i w towarzyskie konwenanse, pruski porządek...
Tylko po co te nudne jak flaki z olejem debaty na temat pokoju z Francją :)
Przeczytałam 6 października 2012.
sobota, 6 października 2012
Georges Simenon - Maigret et l'homme du banc
Czyli Maigret i człowiek z ławki.
Napisana w 1952 roku.
W zaułku przy jednym z paryskich bulwarów zostaje znaleziony mężczyzna, zamordowany ciosem noża w plecy. Maigret rozpoczyna śledztwo, zaintrygowany żółtymi butami nieboszczyka. Okazuje się, że jest to również detal, na który w pierwszym rzędzie zwróciła uwagę żona zabitego. Louis Thouret nigdy nie miał żółtych butów ani czerwonego krawata. Był od wielu lat magazynierem w firmie Kaplan i Zanin, a aspiracje żony, której dwie siostry wyszły za mąż za kolejarzy i pobudowały domki na przedmieściu Paryża, sięgały co najmniej dorównania im, więc kosztem wielu wyrzeczeń Thouretowie również osiedlili się w Juvisy, skąd Louis dojeżdżał codziennie tym samym pociągiem do Paryża, prowadząc regularny i nudny do bólu tryb życia w cieniu żony.
Skąd więc te żółte buty i krawat w krzyczącym kolorze? Rychło okazuje się, że firma Kaplan i Zanin nie istnieje już od 3 lat, a Thouret prowadził podwójne życie, wynajmując w mieście pokój, spotykając się z kochanką i spędzając większość dnia na ławce na bulwarach. Skąd czerpał środki na życie i kto postanowił przerwać tę idyllę?
Zazwyczaj u Simenona od któregoś momentu książki znamy tożsamość przestępcy i tylko kibicujemy Maigretowi w usiłowaniach znalezienia dowodów... tymczasem grande surprise: do ostatniej strony autor trzymał czytelnika w niepewności :)
Przeczytałam 5 października 2012.
Obejrzałam film radziecki z 1966 roku Nie samyj udacznyj dień (Dzień nie najbardziej udany, tłumacząc dosłownie).
Na YT znalazłam jedynie kawałek z końca filmu, gdy Nikita rozmawia przez telefon z Anią:
Не самый удачный день
Reż. Jurij Jegorow
- Алё, вы спите? А мне морду набили.
- Больно?
- Нет, меня под наркозом били.
Kto rozpoznał? To oczywiście Nikita Michałkow!
Może ze względu na niego właśnie, grającego jedną z głównych ról (jeśli nie najgłówniejszą), przypominał mi się inny film, wcześniejszy o 3 lata, z jego udziałem - Ja szagaju po Moskwie - podobny w stylu. Tam Michałkow włóczy się cały dzień po Moskwie, najpierw pomagając przyjezdnemu chłopakowi, potem szukając dziewczyny, która mu się spodobała...
Tu Nikita też włóczy się po mieście, uszczęśliwiony małą siostrzeniczką Dunią,
której rodzice właśnie udali się do sądu, by przeprowadzić rozwód.
Nie przychodzi im łatwo spowiadać się przed obcymi ludźmi z wzajemnych żalów i pretensji, choć w sądzie można spotkać i takich, dla których rozprawa to chleb powszedni:
Nikita też ma ciężki dzień i mała Dunia trochę mu przeszkadza podczas nagrania audycji w radio, egzaminu w szkole teatralnej, wieczornego spotkania w kawiarni z Anią, z którą się posprzeczali.
We wspomnianej kawiarni młodzi adepci aktorstwa dyskutują, przedstawiają przygotowane przez siebie scenki.
W filmie jest piękne wykonanie piosenki Bułata Okudżawy "Do swidania malcziki, postarajties wiernutsia nazad".
Chciałam tu wstawić tę piosenkę (w wykonaniu samego BO) z YT, ale zamieszczenie drugiego obrazka z YT na razie przekracza me zdolności pojmowania, więc daję tylko linka, pewnie ją znacie: До свидания, мальчики.
Film niespieszny, z powolną akcją, spacery, rozmowy, żarty, dyskusje, Moskwa lat sześcdziesiątych.
Napisana w 1952 roku.
W zaułku przy jednym z paryskich bulwarów zostaje znaleziony mężczyzna, zamordowany ciosem noża w plecy. Maigret rozpoczyna śledztwo, zaintrygowany żółtymi butami nieboszczyka. Okazuje się, że jest to również detal, na który w pierwszym rzędzie zwróciła uwagę żona zabitego. Louis Thouret nigdy nie miał żółtych butów ani czerwonego krawata. Był od wielu lat magazynierem w firmie Kaplan i Zanin, a aspiracje żony, której dwie siostry wyszły za mąż za kolejarzy i pobudowały domki na przedmieściu Paryża, sięgały co najmniej dorównania im, więc kosztem wielu wyrzeczeń Thouretowie również osiedlili się w Juvisy, skąd Louis dojeżdżał codziennie tym samym pociągiem do Paryża, prowadząc regularny i nudny do bólu tryb życia w cieniu żony.
Skąd więc te żółte buty i krawat w krzyczącym kolorze? Rychło okazuje się, że firma Kaplan i Zanin nie istnieje już od 3 lat, a Thouret prowadził podwójne życie, wynajmując w mieście pokój, spotykając się z kochanką i spędzając większość dnia na ławce na bulwarach. Skąd czerpał środki na życie i kto postanowił przerwać tę idyllę?
Zazwyczaj u Simenona od któregoś momentu książki znamy tożsamość przestępcy i tylko kibicujemy Maigretowi w usiłowaniach znalezienia dowodów... tymczasem grande surprise: do ostatniej strony autor trzymał czytelnika w niepewności :)
Przeczytałam 5 października 2012.
Obejrzałam film radziecki z 1966 roku Nie samyj udacznyj dień (Dzień nie najbardziej udany, tłumacząc dosłownie).
Na YT znalazłam jedynie kawałek z końca filmu, gdy Nikita rozmawia przez telefon z Anią:
Не самый удачный день
Reż. Jurij Jegorow
- Алё, вы спите? А мне морду набили.
- Больно?
- Нет, меня под наркозом били.
Kto rozpoznał? To oczywiście Nikita Michałkow!
Może ze względu na niego właśnie, grającego jedną z głównych ról (jeśli nie najgłówniejszą), przypominał mi się inny film, wcześniejszy o 3 lata, z jego udziałem - Ja szagaju po Moskwie - podobny w stylu. Tam Michałkow włóczy się cały dzień po Moskwie, najpierw pomagając przyjezdnemu chłopakowi, potem szukając dziewczyny, która mu się spodobała...
Tu Nikita też włóczy się po mieście, uszczęśliwiony małą siostrzeniczką Dunią,
której rodzice właśnie udali się do sądu, by przeprowadzić rozwód.
Nie przychodzi im łatwo spowiadać się przed obcymi ludźmi z wzajemnych żalów i pretensji, choć w sądzie można spotkać i takich, dla których rozprawa to chleb powszedni:
Nikita też ma ciężki dzień i mała Dunia trochę mu przeszkadza podczas nagrania audycji w radio, egzaminu w szkole teatralnej, wieczornego spotkania w kawiarni z Anią, z którą się posprzeczali.
We wspomnianej kawiarni młodzi adepci aktorstwa dyskutują, przedstawiają przygotowane przez siebie scenki.
W filmie jest piękne wykonanie piosenki Bułata Okudżawy "Do swidania malcziki, postarajties wiernutsia nazad".
Chciałam tu wstawić tę piosenkę (w wykonaniu samego BO) z YT, ale zamieszczenie drugiego obrazka z YT na razie przekracza me zdolności pojmowania, więc daję tylko linka, pewnie ją znacie: До свидания, мальчики.
Film niespieszny, z powolną akcją, spacery, rozmowy, żarty, dyskusje, Moskwa lat sześcdziesiątych.
czwartek, 4 października 2012
Andrzej Wasilewski - Paszport do Włoch
Jest to jedna z tych staroci, które stoją u mnie na półkach od 30 lat, kurząc się coraz intensywniej i po które postanowiłam sięgać teraz, kiedy już nic nie muszę :)
Tu trzeba wyznać, że pracuję w bardzo kulturalnym środowisku, znakiem czego - rzadko trafia się możliwość rozmowy o przeczytanych książkach. Większość mych znajomych uważa, że jeśli przeczytała w młodości trochę klasyki, zwolniona jest na resztę życia od tego żmudnego zajęcia. Wszak na spotkaniach towarzyskich omawia się raczej zalety plazmy niż najnowszej książki Pamuka. Tak więc nie muszę czytać nowości, by utrzymać się na powierzchni - a wewnętrznej, osobistej potrzeby nie czuję - i mogę śmiało pogrążać się w zapomnianych już dawno przez ogół czytelników tomach i tomikach.
No, usprawiedliwiłam się, a teraz wracam do Paszportu do Włoch. Zaliczyłam tę pozycję do reportaży, ale jest to raczej próba studium socjologicznego i przynosi jedynie uogólnienia na temat zjawisk współczesnych Włoch - współczesnych oczywiście autorowi w momencie pisania, a więc ho ho - 45 lat temu. Nieuchronne są więc porównania z rzeczywistością socjalistycznej Polski. Porównania z założenia wypadające na korzyść naszego kraju :) choć czasem udaje się autorowi wbić małą szpilkę systemowi, a głównie jego niewydolności gospodarczej. Poszczególne rozdziały zatytułowane są Gorączka luksusu, Gorączka nowoczesności i Gorączka używania, co daje nam już pojęcie, o czym rzecz ta będzie. Wasilewski docenia poziom rozwoju cywilizacyjnego Włoch, ale boleje nad tym, że odbywa się on kosztem spraw kultury i intelektu, podczas gdy u nas w byle domu kultury czy świetlicy gminnej prosty człowiek ma o wiele szerszy dostęp do dóbr kulturalnych.
Przemówił do mnie fragment o etosie pracy, o wiele wyższym w kapitaliźmie niż w socjaliźmie, gdzie czy się stoi, czy się leży... za to rozbawiły te tyrady na temat owczego pędu do konsumpcji u Włochów... przerabiamy to wszak teraz dokładnie :)
O Andrzeju Wasilewskim nie udało mi się nic dowiedzieć (jest za to bokser o tym imieniu i nazwisku), więc za fragment biogramu niech posłużą skrzydełka z obwoluty książki:
Książka wydana przez istniejące nadal Iskry w 1967 roku.
Przeczytałam 3 października 2012.
Gdy mówiłam, że nie kupuję już książek do końca roku, oczywiście jasnym było, że nie dotyczy to cracovianów, prawda? Taką staroć sprzed 4 lata wygrzebałam w Księgarni Akademickiej.
Plus nowy numer Książek, na razie przeczytałam jedynie artykuł o Susan Sontag i obowiązkowo felieton Szczygła.
Obejrzałam wreszcie film Alonka.
Gdy wpisywałam w googlu tytuł, najczęściej pojawiającym się obrazkiem była etykieta czekolady o tej samej nazwie, jak się okazuje kultowej w Związku Radzieckim (i produkowanej do dziś):
Ale i kadry z filmu się znalazły.
Stiep, stiep kak morie... przypomniały mi się słowa z wiersza, wyuczonego naizust w podstawówce.
Film wyreżyserował Boris Barnet w 1961 roku. Nieco szerzej przedstawia jego biografię ciocia Wiki.
Był to jego przedostatni film, został źle przyjęty przez krytykę i Barnet w dwa lata później popełnił samobójstwo.
Rzecz dzieje się w 1956 roku, kiedy młodzież z całego kraju wezwano do kampanii zagospodarowania nieużytków, głównie stepów w Kazachstanie.
Chodziło o podniesienie produkcji rolnej.
Nazywano to po rosyjsku oswojenie celiny. Ciągle w filmie się wspomina o tej celinie, a ja nie wiedziałam, o co chodzi, wiwat jednak ciocia.
Było to wielkie pospolite ruszenie, naturalnie nieprzygotowane technicznie: ani odpowiednich odmian zboża ani wyszkolonych kadr czy odpowiedniej infrastruktury. Toteż koszty uzyskania plonów były o wiele wyższe niż w europejskiej części Rosji, no ale z czasem zbiory okazały się wielkim sukcesem i rozwiązały problem żywnościowy w Związku Radzieckim.
W czasie trwania kampanii wybudowano ponad 400 sowchozów, a na te tereny przyjechało ponad 300 tys. osób.
O takich właśnie świeżych kazachskich imigrantach opowiada film.
Główną bohaterką jest 9-letnia Alonka,
którą rodzice wysyłają do szkoły do miasta. Jechać trzeba poputczikom – przygodną ciężarówką. Wraz z Alonką podróżują inne osoby: opiekująca się nią Wasilisa, kłótliwa lecz złote serce,
szofer Stiepan (grany przez Szukszyna),
młoda matka z niemowlęciem na ręku,
główny mechanik sowchozu czy entuzjastka z Komsomołu Elza,
świeżo upieczona dentystka, błądząca po stepie w poszukiwaniu dentystycznego fotela :)
Jest oczywiście szofer Tola, który gubi drogę wśród stepu, w wyniku czego ciężarówka błądzi w tę i we wte, a gdzie nie zajadą, dowiadują się, że do miasta jeszcze 450 km :)
Jest to jak najbardziej film drogi, zaczyna się w momencie, gdy Alonka żegna się z matką gdzieś wśród stepu, gdzie tylko gnają ciężarówki wyładowane ziarnem – potem trwa podróż – wreszcie przybywają do miasta, gdzie Stiepan spotyka się z żoną, a Alonka z kazachskim chłopcem, poznanym wcześniej przy studni. Sceną, gdy oboje jedzą eskimo – czyli lody na patyku w czekoladowej polewie – kończy się film.
Konstrukcja przypominała mi trochę Dekameron Boccaccia, gdzie też mamy kilka osób zgromadzonych w jednym miejscu, opowiadających sobie różne historie.
Tu Alonka opowiada, jak dla zakładu postanowiła dostać pięć dwójek, czym mało nie doprowadziła do obłędu nauczyciela matematyki,
upierając się że dwie tykwy (dynie?) – jedna o wadze 25 kg, druga o 3 kilo lżejsza – ważą razem 28 kg.
Stiepan opowiada o swojej kulturalnej żonie,
którą przywiózł w step z samej Moskwy i która nie może tu sobie znaleźć miejsca. Cudny moment, gdy Stiepan wraca do domu i widzi na ścianie zawieszony obraz: goła baba. Jako że jest porywczy natychmiast chwyta za strzelbę i wypala do niego.
Żona protestuje, że to Rubens. No nie można przecież w domu na ścianie trzymać gołych bab, Rubensów jakichś :)
Wasilisa jedzie do młodszej córki z dramatyczną relacją o śmierci starszej, która utonęła próbując ratować ziarno pod zasiew.
Elza-komsomołka opowiada swoją epopeję kazachską:
dziewczyna ciągle myli cele i środki podróży, a gdy już pojawia się na miejscu, okazuje się, że nikt tam nawet nie słyszał o dentystycznych fotelach. Co by na jej miejscu zrobił Pawka Korczagin? Wszak ma ze sobą kleszcze do wyrywania zębów: te do szczęki górnej i te do dolnej :)
Wiwat Alonka, rezolutna i szczera dziewczynka, trzymająca cały film w ryzach.
Świetna komedia, opowiadająca lekko i ze swadą o trudnych nieraz sprawach.
Tu trzeba wyznać, że pracuję w bardzo kulturalnym środowisku, znakiem czego - rzadko trafia się możliwość rozmowy o przeczytanych książkach. Większość mych znajomych uważa, że jeśli przeczytała w młodości trochę klasyki, zwolniona jest na resztę życia od tego żmudnego zajęcia. Wszak na spotkaniach towarzyskich omawia się raczej zalety plazmy niż najnowszej książki Pamuka. Tak więc nie muszę czytać nowości, by utrzymać się na powierzchni - a wewnętrznej, osobistej potrzeby nie czuję - i mogę śmiało pogrążać się w zapomnianych już dawno przez ogół czytelników tomach i tomikach.
No, usprawiedliwiłam się, a teraz wracam do Paszportu do Włoch. Zaliczyłam tę pozycję do reportaży, ale jest to raczej próba studium socjologicznego i przynosi jedynie uogólnienia na temat zjawisk współczesnych Włoch - współczesnych oczywiście autorowi w momencie pisania, a więc ho ho - 45 lat temu. Nieuchronne są więc porównania z rzeczywistością socjalistycznej Polski. Porównania z założenia wypadające na korzyść naszego kraju :) choć czasem udaje się autorowi wbić małą szpilkę systemowi, a głównie jego niewydolności gospodarczej. Poszczególne rozdziały zatytułowane są Gorączka luksusu, Gorączka nowoczesności i Gorączka używania, co daje nam już pojęcie, o czym rzecz ta będzie. Wasilewski docenia poziom rozwoju cywilizacyjnego Włoch, ale boleje nad tym, że odbywa się on kosztem spraw kultury i intelektu, podczas gdy u nas w byle domu kultury czy świetlicy gminnej prosty człowiek ma o wiele szerszy dostęp do dóbr kulturalnych.
Przemówił do mnie fragment o etosie pracy, o wiele wyższym w kapitaliźmie niż w socjaliźmie, gdzie czy się stoi, czy się leży... za to rozbawiły te tyrady na temat owczego pędu do konsumpcji u Włochów... przerabiamy to wszak teraz dokładnie :)
O Andrzeju Wasilewskim nie udało mi się nic dowiedzieć (jest za to bokser o tym imieniu i nazwisku), więc za fragment biogramu niech posłużą skrzydełka z obwoluty książki:
Książka wydana przez istniejące nadal Iskry w 1967 roku.
Przeczytałam 3 października 2012.
Gdy mówiłam, że nie kupuję już książek do końca roku, oczywiście jasnym było, że nie dotyczy to cracovianów, prawda? Taką staroć sprzed 4 lata wygrzebałam w Księgarni Akademickiej.
Plus nowy numer Książek, na razie przeczytałam jedynie artykuł o Susan Sontag i obowiązkowo felieton Szczygła.
Obejrzałam wreszcie film Alonka.
Gdy wpisywałam w googlu tytuł, najczęściej pojawiającym się obrazkiem była etykieta czekolady o tej samej nazwie, jak się okazuje kultowej w Związku Radzieckim (i produkowanej do dziś):
Ale i kadry z filmu się znalazły.
Stiep, stiep kak morie... przypomniały mi się słowa z wiersza, wyuczonego naizust w podstawówce.
Film wyreżyserował Boris Barnet w 1961 roku. Nieco szerzej przedstawia jego biografię ciocia Wiki.
Był to jego przedostatni film, został źle przyjęty przez krytykę i Barnet w dwa lata później popełnił samobójstwo.
Rzecz dzieje się w 1956 roku, kiedy młodzież z całego kraju wezwano do kampanii zagospodarowania nieużytków, głównie stepów w Kazachstanie.
Chodziło o podniesienie produkcji rolnej.
Nazywano to po rosyjsku oswojenie celiny. Ciągle w filmie się wspomina o tej celinie, a ja nie wiedziałam, o co chodzi, wiwat jednak ciocia.
Było to wielkie pospolite ruszenie, naturalnie nieprzygotowane technicznie: ani odpowiednich odmian zboża ani wyszkolonych kadr czy odpowiedniej infrastruktury. Toteż koszty uzyskania plonów były o wiele wyższe niż w europejskiej części Rosji, no ale z czasem zbiory okazały się wielkim sukcesem i rozwiązały problem żywnościowy w Związku Radzieckim.
W czasie trwania kampanii wybudowano ponad 400 sowchozów, a na te tereny przyjechało ponad 300 tys. osób.
O takich właśnie świeżych kazachskich imigrantach opowiada film.
Główną bohaterką jest 9-letnia Alonka,
którą rodzice wysyłają do szkoły do miasta. Jechać trzeba poputczikom – przygodną ciężarówką. Wraz z Alonką podróżują inne osoby: opiekująca się nią Wasilisa, kłótliwa lecz złote serce,
szofer Stiepan (grany przez Szukszyna),
młoda matka z niemowlęciem na ręku,
główny mechanik sowchozu czy entuzjastka z Komsomołu Elza,
świeżo upieczona dentystka, błądząca po stepie w poszukiwaniu dentystycznego fotela :)
Jest oczywiście szofer Tola, który gubi drogę wśród stepu, w wyniku czego ciężarówka błądzi w tę i we wte, a gdzie nie zajadą, dowiadują się, że do miasta jeszcze 450 km :)
Jest to jak najbardziej film drogi, zaczyna się w momencie, gdy Alonka żegna się z matką gdzieś wśród stepu, gdzie tylko gnają ciężarówki wyładowane ziarnem – potem trwa podróż – wreszcie przybywają do miasta, gdzie Stiepan spotyka się z żoną, a Alonka z kazachskim chłopcem, poznanym wcześniej przy studni. Sceną, gdy oboje jedzą eskimo – czyli lody na patyku w czekoladowej polewie – kończy się film.
Konstrukcja przypominała mi trochę Dekameron Boccaccia, gdzie też mamy kilka osób zgromadzonych w jednym miejscu, opowiadających sobie różne historie.
Tu Alonka opowiada, jak dla zakładu postanowiła dostać pięć dwójek, czym mało nie doprowadziła do obłędu nauczyciela matematyki,
upierając się że dwie tykwy (dynie?) – jedna o wadze 25 kg, druga o 3 kilo lżejsza – ważą razem 28 kg.
Stiepan opowiada o swojej kulturalnej żonie,
którą przywiózł w step z samej Moskwy i która nie może tu sobie znaleźć miejsca. Cudny moment, gdy Stiepan wraca do domu i widzi na ścianie zawieszony obraz: goła baba. Jako że jest porywczy natychmiast chwyta za strzelbę i wypala do niego.
Żona protestuje, że to Rubens. No nie można przecież w domu na ścianie trzymać gołych bab, Rubensów jakichś :)
Wasilisa jedzie do młodszej córki z dramatyczną relacją o śmierci starszej, która utonęła próbując ratować ziarno pod zasiew.
Elza-komsomołka opowiada swoją epopeję kazachską:
dziewczyna ciągle myli cele i środki podróży, a gdy już pojawia się na miejscu, okazuje się, że nikt tam nawet nie słyszał o dentystycznych fotelach. Co by na jej miejscu zrobił Pawka Korczagin? Wszak ma ze sobą kleszcze do wyrywania zębów: te do szczęki górnej i te do dolnej :)
Wiwat Alonka, rezolutna i szczera dziewczynka, trzymająca cały film w ryzach.
Świetna komedia, opowiadająca lekko i ze swadą o trudnych nieraz sprawach.
wtorek, 2 października 2012
Wasyli Szukszyn - Jest taki chłopiec
Tytuł oryginalny: Сельские жители: Рассказы (Мол. гвардия, 1963)
Mała przyjemność na początek roku akademickiego. Co prawda już mnie od dawna rok akademicki nie dotyczy, ale zawsze z przyjemnością wygrzebuję wśród liści na Plantach kasztany i przypominam sobie dawne czasy :)
Powinnam napisać, że przyjemność nie tyle mała, co krótka. Książeczka małych rozmiarów i tylko 165 stron, zaledwie 10 krótkich opowiadań. Poniżej zamieszczam kilka pierwszych stron tych opowiadań, z ilustracjami Józefa Czerwińskiego.
Jak zwykle u Szukszyna, bohaterami jego opowiadań są prości wiejscy ludzie w swoim zwykłym otoczeniu.
Czasem trafiają do miasta, jak bohater opowiadania Rozhasały się konie na łące...: Kondrat, przewodniczący kołchozu gdzieś na Ałtaju, wraca z uzdrowiska i wstępuje po drodze do Moskwy, by odwiedzić syna, który uczęszcza do szkoły teatralnej. Kolka wstąpił do niej wbrew woli ojca, który poznał artystów będąc na froncie, to sami alkoholicy i blagierzy :) Ojciec z synem wybierają się razem na wystawę rolniczą, gdzie oglądają wzorcowego ogiera i ojciec jest już myślami u siebie w kołchozie, wspomina, jak mu zdyskwalifikowano wspaniałego Bujana, któremu nawet fikusa do stajni wstawił. Kolka odprowadza ojca na pociąg,a potem długo nie może zasnąć, mając przed oczami dawno zapomniany w Moskwie step i tabun pędzących koni...
Innym razem to stary rymarz Antip z żoną Marfą, w opowiadaniu Samotni. Dzieci wyrosły, odeszły, a oni zostali sami w dużym jasnym domu, gdzie Antip od czterdziestu lat zajmuje się tym samym: szyciem uprzęży, siodeł i chomąt. Jedyną jego miłością jest bałałajka: być może, gdyby życie potoczyło się inaczej, gdyby Marfa wiecznie nie żądała od niego pieniędzy, zostałby grajkiem, muzykantem? Pewnego wieczoru nawet przyziemna Marfa daje się ponieść wspomnieniom i wzruszeniu i pozwala Antipowi kupić nowy instrument.
Kierowca na medal to znana mi już z filmu Jest taki chłopiec historia szofera Paszki Chołmańskiego, który pojawiwszy się przypadkowo w Bystriance, zakochał się w miejscowej bibliotekarce Nastii, dzielnie jednak zniósł miłosne rozczarowanie, gdy okazało się, że Nastię kocha też nieśmiały inżynier. Paszka potrafi zdobyć się na bohaterski wyczyn, popychając parę zakochanych ku sobie, wbrew własnym interesom. Ja nie mam szczęścia do ładnych bab, kwituje. Choć w piersi paskudnie zapiekło.
Przeczytałam 1 października 2012.
Ku swemu wielkiemu zdziwieniu odkryłam w książce skasowane pieczątki tegoż samego Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego, co w ostatnim Stoberskim. Jakiż ten świat jest mały :)
Wały korbowe to chyba najzabawniejsze opowiadanie z tego zbiorku. Mechanik Sienia przez cały dzień ugania się za dwoma wałami korbowymi, niezbędnymi w sezonie żniwnym.
A tu zawartość skrzydełka. Biogram Szukszyna według stanu na rok 1966. Rok później wyszła Rodzina Lubawinów.
Mam tę Alonkę na płycie, ale nie wiedziałam, że tam Szukszyn grał, chyba sobie w najbliższym czasie obejrzę.
Na końcu czekała mnie informacja o kolejnych książeczkach do wyszukania i pożarcia :)
PS. Udało się zamienić przewodnik po Wenecji na porządny egzemplarz w sklepiku Wybiórczej na Brackiej, hura hura.
Mała przyjemność na początek roku akademickiego. Co prawda już mnie od dawna rok akademicki nie dotyczy, ale zawsze z przyjemnością wygrzebuję wśród liści na Plantach kasztany i przypominam sobie dawne czasy :)
Powinnam napisać, że przyjemność nie tyle mała, co krótka. Książeczka małych rozmiarów i tylko 165 stron, zaledwie 10 krótkich opowiadań. Poniżej zamieszczam kilka pierwszych stron tych opowiadań, z ilustracjami Józefa Czerwińskiego.
Jak zwykle u Szukszyna, bohaterami jego opowiadań są prości wiejscy ludzie w swoim zwykłym otoczeniu.
Czasem trafiają do miasta, jak bohater opowiadania Rozhasały się konie na łące...: Kondrat, przewodniczący kołchozu gdzieś na Ałtaju, wraca z uzdrowiska i wstępuje po drodze do Moskwy, by odwiedzić syna, który uczęszcza do szkoły teatralnej. Kolka wstąpił do niej wbrew woli ojca, który poznał artystów będąc na froncie, to sami alkoholicy i blagierzy :) Ojciec z synem wybierają się razem na wystawę rolniczą, gdzie oglądają wzorcowego ogiera i ojciec jest już myślami u siebie w kołchozie, wspomina, jak mu zdyskwalifikowano wspaniałego Bujana, któremu nawet fikusa do stajni wstawił. Kolka odprowadza ojca na pociąg,a potem długo nie może zasnąć, mając przed oczami dawno zapomniany w Moskwie step i tabun pędzących koni...
Innym razem to stary rymarz Antip z żoną Marfą, w opowiadaniu Samotni. Dzieci wyrosły, odeszły, a oni zostali sami w dużym jasnym domu, gdzie Antip od czterdziestu lat zajmuje się tym samym: szyciem uprzęży, siodeł i chomąt. Jedyną jego miłością jest bałałajka: być może, gdyby życie potoczyło się inaczej, gdyby Marfa wiecznie nie żądała od niego pieniędzy, zostałby grajkiem, muzykantem? Pewnego wieczoru nawet przyziemna Marfa daje się ponieść wspomnieniom i wzruszeniu i pozwala Antipowi kupić nowy instrument.
Kierowca na medal to znana mi już z filmu Jest taki chłopiec historia szofera Paszki Chołmańskiego, który pojawiwszy się przypadkowo w Bystriance, zakochał się w miejscowej bibliotekarce Nastii, dzielnie jednak zniósł miłosne rozczarowanie, gdy okazało się, że Nastię kocha też nieśmiały inżynier. Paszka potrafi zdobyć się na bohaterski wyczyn, popychając parę zakochanych ku sobie, wbrew własnym interesom. Ja nie mam szczęścia do ładnych bab, kwituje. Choć w piersi paskudnie zapiekło.
Przeczytałam 1 października 2012.
Ku swemu wielkiemu zdziwieniu odkryłam w książce skasowane pieczątki tegoż samego Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego, co w ostatnim Stoberskim. Jakiż ten świat jest mały :)
Wały korbowe to chyba najzabawniejsze opowiadanie z tego zbiorku. Mechanik Sienia przez cały dzień ugania się za dwoma wałami korbowymi, niezbędnymi w sezonie żniwnym.
A tu zawartość skrzydełka. Biogram Szukszyna według stanu na rok 1966. Rok później wyszła Rodzina Lubawinów.
Mam tę Alonkę na płycie, ale nie wiedziałam, że tam Szukszyn grał, chyba sobie w najbliższym czasie obejrzę.
Na końcu czekała mnie informacja o kolejnych książeczkach do wyszukania i pożarcia :)
PS. Udało się zamienić przewodnik po Wenecji na porządny egzemplarz w sklepiku Wybiórczej na Brackiej, hura hura.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


















































