Hm.
Mam co prawda w domu parę tomików poezji.
Ale nie ma tak, że biorę któryś z półki, zasiadam w fotelu i oddaję się delektowaniu wierszami.
O nie.
Wiersze są jakby dla ozdoby. Na co dzień nie zaglądam do nich wcale.
Jedyny sfatygowany tomik to Staff, który był mistrzem mojej córki, gdy oddawała się twórczości (w podstawówce).
Po prostu brak nawyku. Brak potrzeby. Brak odpowiedniej wrażliwości.
Co więc mną powodowało, gdy brałam do ręki Majakowskiego i to jeszcze w bibliotece?
Jakaś ciekawość po lekturze biografii Lili Brik. Tylko tyle i aż tyle. Podparłam się poduszką i przeleciałam przez tego Majakowskiego jak burza. Bo nic specjalnie nie zatrzymało mojej uwagi na dłużej, nie przykuło do książki, nie zafascynowało. Bardziej zainteresowały mnie kwestie językowe, przekładu... wszak to najwyższa szkoła jazdy, przekładanie poezji. Tu mamy do czynienia z takimi nazwiskami jak Mieczysław Jastrun, Anatol Stern, Seweryn Pollak, Bruno Jasieński, Adam Ważyk.
Zabrakło przekładów Tuwima, Słonimskiego i Broniewskiego, ponoć ze względu na to, że Majakowski wprowadził później (już po tych tłumaczeniach) korekty do wierszy.
Brak obwoluty, ale dwujęzyczną serię poetycką Wydawnictwa Literackiego pewnie znacie?
Przeczytałam 20 października 2012.
Obejrzałam - po raz drugi - Jestem miłością Luki Guadagniniego, z 2009 roku. I tak jak nie podobał mi się ten film za pierwszym razem - tak teraz oszalałam na jego punkcie.
Bohaterką jest Emma (Tilda Swinton), żona mediolańskiego przemysłowca. Bohaterką jest bogata rodzina Recchich, żyjąca we wspaniałej willi odseparowanej od świata osobnym budynkiem portierni, tabunem służby i ogrodem.
Bohaterką jest samotność. Bohaterką jest miłość. Bohaterem jest powrót do natury.
Emma jest z pochodzenia Rosjanką. Mąż Tancredi - znany kolekcjoner - był kiedyś w Moskwie w interesach, poznał ją i zabrał ze sobą. Do kolekcji. Znamienne były słowa, jakie wówczas wygłosił do swej matki:
- Poślubiam kobietę piękniejszą od Ciebie.
Nie kobietę, którą kocham.
Emma nigdy więcej nie widziała rodzinnego kraju, wtopiła się w rodzinę męża, straciła nawet swoje prawdziwe imię - do końca go nie poznamy. Jedyne, co jej zostało z przeszłości to język rosyjski, w którym rozmawia z najstarszym synem Edo i jego ukochana zupa rybna, którą nauczyła się przyrządzać jeszcze w kraju.
Emma ma troje dzieci: najbliżej związana jest właśnie z Edo, potem drugi syn Gianluca, z którym nie wydaje się mieć szczególnych relacji i wreszcie córka Betta - aspirująca artystka, malarka, która pragnie zostać fotografem.
To właśnie Betta powoduje pierwszy wyłom, jest pierwszym liszajem na zdrowej skórze rodziny: Emma odkrywa, że córka nie ma zamiaru wyjść za swego narzeczonego, bo właśnie zakochała się... w dziewczynie. W gruncie rzeczy to Betta popycha matkę do tego, co później nastąpi.
Edo planuje otworzyć restaurację do spółki z kucharzem Antonio.
Tak właśnie Emma poznaje Antonio i ulega jego czarowi: najpierw smakuje z rozkoszą przygotowane przez niego jedzenie, by potem ulec magii natury wśród pięknego pejzażu Ligurii.
Romans trwa i Emma wreszcie wydaje się odnajdywać sens życia.
Film nie byłby jednak dramatem, gdyby nie skończył się tragicznie. To ten koniec tak mnie drażnił za pierwszym razem, wydawał się rodem z telenoweli... a teraz mnie przekonał.
W filmie pojawiła się (w roli teściowej) dawno nie widziana Marisa Berenson, gwiazda Viscontiego i Kubricka.
poniedziałek, 22 października 2012
niedziela, 21 października 2012
Arnaldur Indriðason - Grobowa cisza
W sobotni poranek - wobec nachalnych nagabywań mojej Rodzicielki, żebym umyła okna* - wybrałam ciekawszą czynność: kolejny kryminał islandzki. Co prawda tu trup i tam trupy (w futrynach mnóstwo padłych biedronek), ale wolę, jak cudze rączki uprzątają trupy.
Komisarz Erlendur też woli powierzyć wydobywanie kościotrupa z ziemi w wykopie na budowanym właśnie Osiedlu Tysiąclecia rączkom fachowców - czyli archeologów. Trochę się na tym przejedzie, bo archeologom się nie spieszy - wszak jeśli coś leżało w ziemi kilkadziesiąt lat, może poleżeć jeszcze kilka dni, najważniejsze to odpowiednio przesiewać ziemię :)
Erlendur z pomocnikami wdraża jednak natychmiast śledztwo, nie wiedząc nawet jeszcze, jakiej płci był znaleziony człowiek. Ze znalezionych w pobliżu krzaków porzeczek wnioskuje, że kiedyś musiał tu stać jakiś dom... i zaczyna się żmudne odcyfrowywanie przeszłości. Cofamy się aż do lat II wojny światowej, kiedy to w Islandii stacjonowały wojska brytyjskie, a potem amerykańskie. Jesteśmy świadkami okrutnej przemocy domowej i niewiarygodnej historii rodzinnej. Jeden z tropów prowadzi również do starej historii rzekomego samobójstwa, popełnionego przez niedoszłą pannę młodą.
Dowiadujemy się też, dlaczego komisarza fascynują książki opowiadające o zaginionych, a także śledzimy losy jego córki-narkomanki, która w poprzedniej książce W bagnie była w ciąży.
Nie oderwałam się od lektury aż do końca, dzięki czemu obiad był nieco spóźniony :) nabrałam też ochoty na powtórzenie sobie Mankella.
Przeczytałam 20 października 2012.
Odebrane zostały kolejne przesyłki z allegro.
Tutaj mamy te sześć pozycji po złotówce :) zaczęło się od Paltiajewa (w prawym dolnym rogu), doszedł Gorki i Maszkin dla dzieci oraz dwie pozycje czeskie. Już po zakupie okazało się, że w domu jest jeden egzemplarz I ty zostaniesz Indianinem... co prawda jestem Bliźniakiem, ale dwóch egzemplarzy tej samej książki naprawdę nie potrzebuję, więc jeśli ktoś sobie życzy, to PROSZBARDZO :)
Tu z kolei weszłam po Rybakowa, żeby uzupełnić Dzieci Arbatu o kolejny tom... no i tak przy okazji uzupełniłam też Galsworthy'ego i jeszcze Czeszkę, której coś już kiedyś czytałam.
O, zajrzałam na Wiki i okazuje się, że to nie Czeszka, tylko Słowaczka, a to, co czytałam, to Jedynaczka.
No, to jeszcze dwie przesyłki w drodze i schluss.
*własne, nie mamine
Komisarz Erlendur też woli powierzyć wydobywanie kościotrupa z ziemi w wykopie na budowanym właśnie Osiedlu Tysiąclecia rączkom fachowców - czyli archeologów. Trochę się na tym przejedzie, bo archeologom się nie spieszy - wszak jeśli coś leżało w ziemi kilkadziesiąt lat, może poleżeć jeszcze kilka dni, najważniejsze to odpowiednio przesiewać ziemię :)
Erlendur z pomocnikami wdraża jednak natychmiast śledztwo, nie wiedząc nawet jeszcze, jakiej płci był znaleziony człowiek. Ze znalezionych w pobliżu krzaków porzeczek wnioskuje, że kiedyś musiał tu stać jakiś dom... i zaczyna się żmudne odcyfrowywanie przeszłości. Cofamy się aż do lat II wojny światowej, kiedy to w Islandii stacjonowały wojska brytyjskie, a potem amerykańskie. Jesteśmy świadkami okrutnej przemocy domowej i niewiarygodnej historii rodzinnej. Jeden z tropów prowadzi również do starej historii rzekomego samobójstwa, popełnionego przez niedoszłą pannę młodą.
Dowiadujemy się też, dlaczego komisarza fascynują książki opowiadające o zaginionych, a także śledzimy losy jego córki-narkomanki, która w poprzedniej książce W bagnie była w ciąży.
Nie oderwałam się od lektury aż do końca, dzięki czemu obiad był nieco spóźniony :) nabrałam też ochoty na powtórzenie sobie Mankella.
Przeczytałam 20 października 2012.
Odebrane zostały kolejne przesyłki z allegro.
Tutaj mamy te sześć pozycji po złotówce :) zaczęło się od Paltiajewa (w prawym dolnym rogu), doszedł Gorki i Maszkin dla dzieci oraz dwie pozycje czeskie. Już po zakupie okazało się, że w domu jest jeden egzemplarz I ty zostaniesz Indianinem... co prawda jestem Bliźniakiem, ale dwóch egzemplarzy tej samej książki naprawdę nie potrzebuję, więc jeśli ktoś sobie życzy, to PROSZBARDZO :)
Tu z kolei weszłam po Rybakowa, żeby uzupełnić Dzieci Arbatu o kolejny tom... no i tak przy okazji uzupełniłam też Galsworthy'ego i jeszcze Czeszkę, której coś już kiedyś czytałam.
O, zajrzałam na Wiki i okazuje się, że to nie Czeszka, tylko Słowaczka, a to, co czytałam, to Jedynaczka.
No, to jeszcze dwie przesyłki w drodze i schluss.
*własne, nie mamine
sobota, 20 października 2012
Aleksander Minkowski - Układ krążenia
Ta powieść Minkowskiego naprawdę mi się spodobała. Jest to wydanie towarzyszące pierwszej projekcji serialu w telewizji w 1978 roku. Szczerze mówiąc, nie wiem, co powstało najpierw: scenariusz do filmu czy książka, która ma w sobie dużo właśnie ze scenariusza: większość to dialogi. Ale dzięki temu czyta się niezwykle łatwo i szybko, a tematyka jest interesująca: środowisko lekarskie. Chcąc nie chcąc każdy z nas prędzej czy później się z nim zetknie (życzę wszystkim, żeby później), jakoś tak się składa, że ta tematyka jest mi bliska - chyba chcę w ten sposób zaczarować rzeczywistość - żebym nigdy nie musiała się znaleźć w szpitalu (to największy strach mego życia). Nie bez powodu jedną z moich ulubionych książek jest Czarodziejska góra, podobała mi się też Zazdrość i medycyna. A moja córka uwielbia Grey's Anatomy.
Głównym bohaterem powieści jest doktor Bognar, utalentowany chirurg, wplątany w aferę z przedawkowaniem narkotyku umierającemu pacjentowi. Wdowa twierdzi, że zapłaciła lekarzowi za skrócenie mąk męża i Bognar zostaje pozbawiony prawa wykonywania zawodu, a przed nim w perspektywie proces sądowy. Śledztwo toczy się niezwykle ślamazarnie, toteż Bognar postanawia sam znaleźć prawdziwego winnego. W ten sposób z warunków stołecznych przenosimy się do Polski B, gdzie Bognar szuka dawnych towarzyszy broni zmarłego - to któryś z nich obiecał wdowie, że zajmie się sprawą. I tu dopiero robi się ciekawie: Bognar pracuje jako felczer, higienista szkolny, a wreszcie jako pomocnik zielarki. Poznajemy fatalne warunki sanitarne wsi, układziki w małych miasteczkach (które zresztą są jedyniem odbiciem układów w miastach dużych), wszelkie niedostatki służby zdrowia. Taki to układ krążenia.
Przeczytałam 19 października 2012.
Zaczęłam przy okazji oglądać serial, który zawdzieczam Kasi Eire, kochanej dziewczynie.
Na YT tylko króciutki fragment z jakiegoś dalszego odcinka - ja wczoraj wieczorem obejrzałam zaledwie pierwszy - długie one, po półtorej godziny :) Jak zwykle w polskim filmie - prawie nic nie słychać, dialogi niewyraźne jak cholera, nikt nic nie wie to powinno być POLSKI film, a nie czeski!
Serial zrealizował Andrzej Titkow w 1978 roku.
Głowną rolę zagrał Edward Lubaszenko, co ciekawe niegdyś student medycyny i niedoszły lekarz :)
Klasyczna sytuacja - wdzięczny pacjent wyciąga zza pazuchy koniak:
Doktora Karlewicza, kolegę ze szpitala, zagrał Wardejn, który był takim lisem-przecherą w polskim filmie; tutaj też podejrzewamy go o udział w spisku na doktora Bognara.
No i wreszcie obszerny temat: doktor Bognar i kobiety. Przerabia on kobitki prawie we wszystkich miejscach, do których trafia, no ale co się dziwić, jeszcze młody, przystojny (zapomnijmy o tych uszach), wolny.
Zdjęć z serialu w internecie - nomen omen - jak na lekarstwo.
Przyszły dwie kolejne paczki z allegro, ale listonosz zostawił je u teściów i nie ma kto się po nie wybrać (dwie klatki dalej, he he).
Głównym bohaterem powieści jest doktor Bognar, utalentowany chirurg, wplątany w aferę z przedawkowaniem narkotyku umierającemu pacjentowi. Wdowa twierdzi, że zapłaciła lekarzowi za skrócenie mąk męża i Bognar zostaje pozbawiony prawa wykonywania zawodu, a przed nim w perspektywie proces sądowy. Śledztwo toczy się niezwykle ślamazarnie, toteż Bognar postanawia sam znaleźć prawdziwego winnego. W ten sposób z warunków stołecznych przenosimy się do Polski B, gdzie Bognar szuka dawnych towarzyszy broni zmarłego - to któryś z nich obiecał wdowie, że zajmie się sprawą. I tu dopiero robi się ciekawie: Bognar pracuje jako felczer, higienista szkolny, a wreszcie jako pomocnik zielarki. Poznajemy fatalne warunki sanitarne wsi, układziki w małych miasteczkach (które zresztą są jedyniem odbiciem układów w miastach dużych), wszelkie niedostatki służby zdrowia. Taki to układ krążenia.
Przeczytałam 19 października 2012.
Zaczęłam przy okazji oglądać serial, który zawdzieczam Kasi Eire, kochanej dziewczynie.
Na YT tylko króciutki fragment z jakiegoś dalszego odcinka - ja wczoraj wieczorem obejrzałam zaledwie pierwszy - długie one, po półtorej godziny :) Jak zwykle w polskim filmie - prawie nic nie słychać, dialogi niewyraźne jak cholera, nikt nic nie wie to powinno być POLSKI film, a nie czeski!
Serial zrealizował Andrzej Titkow w 1978 roku.
Głowną rolę zagrał Edward Lubaszenko, co ciekawe niegdyś student medycyny i niedoszły lekarz :)
Klasyczna sytuacja - wdzięczny pacjent wyciąga zza pazuchy koniak:
Doktora Karlewicza, kolegę ze szpitala, zagrał Wardejn, który był takim lisem-przecherą w polskim filmie; tutaj też podejrzewamy go o udział w spisku na doktora Bognara.
No i wreszcie obszerny temat: doktor Bognar i kobiety. Przerabia on kobitki prawie we wszystkich miejscach, do których trafia, no ale co się dziwić, jeszcze młody, przystojny (zapomnijmy o tych uszach), wolny.
Zdjęć z serialu w internecie - nomen omen - jak na lekarstwo.
Przyszły dwie kolejne paczki z allegro, ale listonosz zostawił je u teściów i nie ma kto się po nie wybrać (dwie klatki dalej, he he).
piątek, 19 października 2012
Natalia Ginzburg - Le piccole virtu'
Czyli Małe cnoty.
Trochę się rozczarowałam tą lekturą - ale to tylko wina mylnych oczekiwań - spodziewałam się krótkiej powieści w stylu Ginzburg - którą uwielbiam za jej pisanie o rodzinie - a tymczasem to jedenaście szkiców na różne tematy: nieco wspomnień rodzinnych (na szczęście); świetny portret wielkiego przyjaciela Ginzburgów Cesare Pavese, napisany po jego samobójczej śmierci; esej na temat Anglii, w której Natalia przebywała z drugim mężem, mianowanym dyrektorem tamtejszego Włoskiego Instytutu Kultury i która wywarła na pisarkę ogromny wpływ; "On i ja" - fantastyczny pean na cześć męża, zbudowany na zasadzie porównania kontrastów między małżonkami; a w części drugiej eseje na bardziej ogólne tematy: przemyślenia autorki o roli, jaką odegrało w jej życiu pisanie, rozważania na temat stosunków międzyludzkich czy sposobów wychowania dzieci. Do tego ostatniego odnosi się tytuł zbioru - te małe cnoty to na przykład wpajanie dzieciom przyzwyczajenia oszczędzania czy ostrożności lub pragnienia osiągnięcia sukcesu; tymczasem powinniśmy uczyć dzieci cnót wielkich - obojętności na pieniądz, odwagi i pogardy dla niebezpieczeństwa, pragnienia wiedzy.
Natalia Ginzburg właściwie nie była tłumaczona w Polsce poza jedną krótką powieścią Drogi Michele. Ja zachwyciłam się nią po przeczytaniu Lessico famigliare (Wokabularz rodzinny), cudną opowieścią o domu rodzinnym.
Pisarka urodziła się w 1916 roku w żydowskiej rodzinie Levich, w wieku 22 lat wyszła za mąż za literata Leone Ginzburga, który ze względu na swe przekonania antyfaszystowskie najpierw został skazany na zesłanie na południu Włoch (Natalia pojechała za nim wraz z dziećmi), a potem aresztowany, zmarł w rzymskim więzieniu Regina Coeli w 1944 roku w wyniku ran odniesionych podczas tortur. Natalia została z trójką dzieci. Przyjęto ją do pracy w jednym z najważniejszych wydawnictw włoskich Einaudi, współpracownikiem wydawnictwa był też Pavese. Natalia zmarła w 1991 roku. Jeden z jej synów - Carlo Ginzburg - jest znanym historykiem.
Przeczytałam 18 października 2012.
W dniu imienin dotarł prezent od Lirael. Pisała ona u siebie o Czupiradełku, niebacznie wspomniałam, że mam ciąg dalszy czyli "Córki", więc szkoda, że nie poznam "Czupiradełka", no i proszę. "Czupiradełko" już u mnie. Wraz z lubelską zakładką, kartką z boćkiem i kolorowymi samoprzylepnymi zakładeczkami :)
Wlazłam w zeszłym tygodniu na allegro, bo był tanio Aksjonow. W bonusie sprzedawca dołączył obrazek z siostrą Bernardyną, krakowską albertynką :)
No i jak już tam byłam, na tym allegro, odkryłam, że jest osobna kategoria na literaturę radziecką i rosyjską (no tak, po 10 latach...). Dalej to już poszło!
Rybakow i książeczka dla dzieci o przygodach Sierioży:
Kolejna transza kosztowała mnie ogromny wysiłek... wstania z łóżka: był to odbiór osobisty i pan się uparł, żeby zajść do niego po 20.00... a ja miałam chytry plan runięcia w bety zaraz po fajrancie. Trzeba było nastawić budzik i znów się ubierać. Mam nadzieję, że lektura mi to wynagrodzi.
Okudżawa i jakiś Antonow, ponoć zabawny:
Oczywiście, to nie wszystko. W drodze jeszcze cztery paczki!
Trochę się rozczarowałam tą lekturą - ale to tylko wina mylnych oczekiwań - spodziewałam się krótkiej powieści w stylu Ginzburg - którą uwielbiam za jej pisanie o rodzinie - a tymczasem to jedenaście szkiców na różne tematy: nieco wspomnień rodzinnych (na szczęście); świetny portret wielkiego przyjaciela Ginzburgów Cesare Pavese, napisany po jego samobójczej śmierci; esej na temat Anglii, w której Natalia przebywała z drugim mężem, mianowanym dyrektorem tamtejszego Włoskiego Instytutu Kultury i która wywarła na pisarkę ogromny wpływ; "On i ja" - fantastyczny pean na cześć męża, zbudowany na zasadzie porównania kontrastów między małżonkami; a w części drugiej eseje na bardziej ogólne tematy: przemyślenia autorki o roli, jaką odegrało w jej życiu pisanie, rozważania na temat stosunków międzyludzkich czy sposobów wychowania dzieci. Do tego ostatniego odnosi się tytuł zbioru - te małe cnoty to na przykład wpajanie dzieciom przyzwyczajenia oszczędzania czy ostrożności lub pragnienia osiągnięcia sukcesu; tymczasem powinniśmy uczyć dzieci cnót wielkich - obojętności na pieniądz, odwagi i pogardy dla niebezpieczeństwa, pragnienia wiedzy.
Natalia Ginzburg właściwie nie była tłumaczona w Polsce poza jedną krótką powieścią Drogi Michele. Ja zachwyciłam się nią po przeczytaniu Lessico famigliare (Wokabularz rodzinny), cudną opowieścią o domu rodzinnym.
Pisarka urodziła się w 1916 roku w żydowskiej rodzinie Levich, w wieku 22 lat wyszła za mąż za literata Leone Ginzburga, który ze względu na swe przekonania antyfaszystowskie najpierw został skazany na zesłanie na południu Włoch (Natalia pojechała za nim wraz z dziećmi), a potem aresztowany, zmarł w rzymskim więzieniu Regina Coeli w 1944 roku w wyniku ran odniesionych podczas tortur. Natalia została z trójką dzieci. Przyjęto ją do pracy w jednym z najważniejszych wydawnictw włoskich Einaudi, współpracownikiem wydawnictwa był też Pavese. Natalia zmarła w 1991 roku. Jeden z jej synów - Carlo Ginzburg - jest znanym historykiem.
Przeczytałam 18 października 2012.
W dniu imienin dotarł prezent od Lirael. Pisała ona u siebie o Czupiradełku, niebacznie wspomniałam, że mam ciąg dalszy czyli "Córki", więc szkoda, że nie poznam "Czupiradełka", no i proszę. "Czupiradełko" już u mnie. Wraz z lubelską zakładką, kartką z boćkiem i kolorowymi samoprzylepnymi zakładeczkami :)
Wlazłam w zeszłym tygodniu na allegro, bo był tanio Aksjonow. W bonusie sprzedawca dołączył obrazek z siostrą Bernardyną, krakowską albertynką :)
No i jak już tam byłam, na tym allegro, odkryłam, że jest osobna kategoria na literaturę radziecką i rosyjską (no tak, po 10 latach...). Dalej to już poszło!
Rybakow i książeczka dla dzieci o przygodach Sierioży:
Kolejna transza kosztowała mnie ogromny wysiłek... wstania z łóżka: był to odbiór osobisty i pan się uparł, żeby zajść do niego po 20.00... a ja miałam chytry plan runięcia w bety zaraz po fajrancie. Trzeba było nastawić budzik i znów się ubierać. Mam nadzieję, że lektura mi to wynagrodzi.
Okudżawa i jakiś Antonow, ponoć zabawny:
Oczywiście, to nie wszystko. W drodze jeszcze cztery paczki!
środa, 17 października 2012
Władysław Siedlecki - Spojrzenie wstecz
To cracovianum wpadło bezczelnie poza kolejką, bo nabrałam ochoty po Kleinie na następne wspomnienia.
Autor - Władysław Siedlecki - to nieżyjący już profesor prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim; wykładał też w Poznaniu, Toruniu i na Uniwersytecie Śląskim. W swoich wspomnieniach (wydanych własnym sumptem w 1989 roku w nakładzie 3 tys. egz.) koncentruje się na sprawach krakowskich: opisuje swoją rodzinę, lata dziecięce (urodził się w 1911 roku), młodość, studia na UJ, pierwszą pracę, dwa pobyty na zagranicznych stypendiach i powrót do kraju bezpośrednio przed wybuchem II wojny światowej. Nie zabrakło reminiscencji z okresu okupacji i pierwszych lat powojennych. W 1951 roku Siedlecki wraz z rodziną przeniósł się do poznania, gdzie zaproponowano mu świetne warunki na uczelni, a także mieszkaniowe - tu więc urywają się wspomnienia, jako nie dotyczące już wydarzeń krakowskich.
Być może niektórzy znają nazwisko ciotki profesora - Marii Siedleckiej, działaczki społecznej, założycielki Koła Pań Towarzystwa Szkoły Ludowej w 1892 roku. Koło to było ośrodkiem działalności kulturalno-oświatowej kobiet w Krakowie.
Dziadek ze strony matki, profesor medycyny Aleksander Stopczański, należał z kolei do oryginałów krakowskich. Wnuk opowiada na przykład historyjkę, jak to na egzaminie "puścił" jakiegoś kiepsko przygotowanego studenta. Inny profesor dziwił się temu, a Stopczański odrzekł:
- A co, Pan Kolega chciał, żebym drugi raz z takim osłem rozmawiał?
Z okresu I wojny światowej Siedlecki zapamiętał, że po domach chodziła specjalna komisja i sprawdzała zapasy żywnościowe rodzin - Kraków jako twierdza uzależniał pobyt w mieście od odpowiedniej ilości worków z mąką (jeden na członka rodziny) itd. Siedleccy mieli 3 worki na 4 osoby, ale ojcu udało się przekonać komisję, że jeden worek wystarczy na dwójkę dzieci. Dowodem pozwolenia na pozostanie w mieście była mosiężna blaszka z literą "K" w środku - trzeba ją było przypinać wychodząc "na pole".
Szczególnie zabawne i ciekawe są wspomnienia dotyczące szkół: najpierw była to szkoła ćwiczeń im. Sebaldy Munichowej, potem gimnazjum im. Sobieskiego, wreszcie studia na Uniwersytecie. Wśród nauczycieli gimnazjalnych był Leon Chwistek - uczył matematyki. Łatwo wpadał w złość i mawiał wtedy: "Difficile est hanc mordam non bić" :) Gdy uczniowie gratulowali mu, że został docentem UJ, odpowiedział im:
- A co wy myślicie sobie, że ja przez całe życie będę srakotłukiem?
W okresie gimnazjum w domu Siedleckiego zaprowadzono światło elektryczne. Toteż pewnego dnia kuzyn autora przywitał go wracającego do domu z ciotką oznajmieniem, że spaliły się stopki.
- Rany boskie, czyje? - zawołała z przerażeniem ciotka.
Przy okazji studiów uniwersyteckich Siedlecki opisuje przedwojenny system uczelniany. Nie było tak łatwo jak teraz. Owszem, na pierwszy rok zapisywano wszystkich, którzy się zgłosili, ale znakomita większość wykruszała się po pierwszych egzaminach. Otóż egzaminy zdawało się WSZYSTKIE W JEDNYM DNIU. Przechodziło się od jednego profesora do drugiego. Od egzaminu poprawkowego była odpowiednio wyższa opłata. Toteż po Krakowie krążyła pogłoska, że jeden z profesorów prawa wystawił sobie z tych egzaminów piękną willę :)
Przeczytałam 16 października 2012.
W Taniej Jatce na Grodzkiej byłam... po Mankella jednego... Mankella nie było, za to rzucili Purchlę:
Z okazji środy (kiedy to mam dopołudnie wolne) udałam się dziś do Króliczej Jamy odebrać nabyte na allegro dwa malutkie cracoviana. W ten sposób mam już komplet, cała serię.
I na koniec prasa. Poszłam do redakcji Alma Mater pobrać październikowy numer, a tu okazało się, że czerwcowo-wrześniowego nie miałam, na szczęście znalazł się egzemplarz. Za Nowymi Książkami musiałam udać się - a fe - do Empiku, bo w Księgarni Akademickiej zabrakło.
A ponieważ mam dziś imieniny, pan z ochrony przywitał mnie wierszykiem ułożonym na mą cześć :D Udało mi się wycyganić rękopis, więc przepisuję:
Po Krakowie lata
pani Małgorzata
jak to krakowianka
w fartuszku, bez wianka.
Krakowiaczka nie chce wcale,
cracovianów szuka stale.
Hi hi.
Autor - Władysław Siedlecki - to nieżyjący już profesor prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim; wykładał też w Poznaniu, Toruniu i na Uniwersytecie Śląskim. W swoich wspomnieniach (wydanych własnym sumptem w 1989 roku w nakładzie 3 tys. egz.) koncentruje się na sprawach krakowskich: opisuje swoją rodzinę, lata dziecięce (urodził się w 1911 roku), młodość, studia na UJ, pierwszą pracę, dwa pobyty na zagranicznych stypendiach i powrót do kraju bezpośrednio przed wybuchem II wojny światowej. Nie zabrakło reminiscencji z okresu okupacji i pierwszych lat powojennych. W 1951 roku Siedlecki wraz z rodziną przeniósł się do poznania, gdzie zaproponowano mu świetne warunki na uczelni, a także mieszkaniowe - tu więc urywają się wspomnienia, jako nie dotyczące już wydarzeń krakowskich.
Być może niektórzy znają nazwisko ciotki profesora - Marii Siedleckiej, działaczki społecznej, założycielki Koła Pań Towarzystwa Szkoły Ludowej w 1892 roku. Koło to było ośrodkiem działalności kulturalno-oświatowej kobiet w Krakowie.
Dziadek ze strony matki, profesor medycyny Aleksander Stopczański, należał z kolei do oryginałów krakowskich. Wnuk opowiada na przykład historyjkę, jak to na egzaminie "puścił" jakiegoś kiepsko przygotowanego studenta. Inny profesor dziwił się temu, a Stopczański odrzekł:
- A co, Pan Kolega chciał, żebym drugi raz z takim osłem rozmawiał?
Z okresu I wojny światowej Siedlecki zapamiętał, że po domach chodziła specjalna komisja i sprawdzała zapasy żywnościowe rodzin - Kraków jako twierdza uzależniał pobyt w mieście od odpowiedniej ilości worków z mąką (jeden na członka rodziny) itd. Siedleccy mieli 3 worki na 4 osoby, ale ojcu udało się przekonać komisję, że jeden worek wystarczy na dwójkę dzieci. Dowodem pozwolenia na pozostanie w mieście była mosiężna blaszka z literą "K" w środku - trzeba ją było przypinać wychodząc "na pole".
Szczególnie zabawne i ciekawe są wspomnienia dotyczące szkół: najpierw była to szkoła ćwiczeń im. Sebaldy Munichowej, potem gimnazjum im. Sobieskiego, wreszcie studia na Uniwersytecie. Wśród nauczycieli gimnazjalnych był Leon Chwistek - uczył matematyki. Łatwo wpadał w złość i mawiał wtedy: "Difficile est hanc mordam non bić" :) Gdy uczniowie gratulowali mu, że został docentem UJ, odpowiedział im:
- A co wy myślicie sobie, że ja przez całe życie będę srakotłukiem?
W okresie gimnazjum w domu Siedleckiego zaprowadzono światło elektryczne. Toteż pewnego dnia kuzyn autora przywitał go wracającego do domu z ciotką oznajmieniem, że spaliły się stopki.
- Rany boskie, czyje? - zawołała z przerażeniem ciotka.
Przy okazji studiów uniwersyteckich Siedlecki opisuje przedwojenny system uczelniany. Nie było tak łatwo jak teraz. Owszem, na pierwszy rok zapisywano wszystkich, którzy się zgłosili, ale znakomita większość wykruszała się po pierwszych egzaminach. Otóż egzaminy zdawało się WSZYSTKIE W JEDNYM DNIU. Przechodziło się od jednego profesora do drugiego. Od egzaminu poprawkowego była odpowiednio wyższa opłata. Toteż po Krakowie krążyła pogłoska, że jeden z profesorów prawa wystawił sobie z tych egzaminów piękną willę :)
Przeczytałam 16 października 2012.
W Taniej Jatce na Grodzkiej byłam... po Mankella jednego... Mankella nie było, za to rzucili Purchlę:
Z okazji środy (kiedy to mam dopołudnie wolne) udałam się dziś do Króliczej Jamy odebrać nabyte na allegro dwa malutkie cracoviana. W ten sposób mam już komplet, cała serię.
I na koniec prasa. Poszłam do redakcji Alma Mater pobrać październikowy numer, a tu okazało się, że czerwcowo-wrześniowego nie miałam, na szczęście znalazł się egzemplarz. Za Nowymi Książkami musiałam udać się - a fe - do Empiku, bo w Księgarni Akademickiej zabrakło.
A ponieważ mam dziś imieniny, pan z ochrony przywitał mnie wierszykiem ułożonym na mą cześć :D Udało mi się wycyganić rękopis, więc przepisuję:
Po Krakowie lata
pani Małgorzata
jak to krakowianka
w fartuszku, bez wianka.
Krakowiaczka nie chce wcale,
cracovianów szuka stale.
Hi hi.
poniedziałek, 15 października 2012
Mario Soldati - Listy z Capri
Mario Soldati (1906-1999) był reżyserem filmowym i telewizyjnym oraz autorem powieści psychologicznych i takie właśnie są Listy z Capri, opublikowane w 1954 roku. Powieść została wyróżniona najważniejszą włoską nagrodą literacką Premio Strega w tym samym roku.
Książka ma trzech narratorów: najpierw jest to reżyser Mario, który opowiada o spotkaniu w Rzymie (na via Margutta, o której pisałam tutaj) z amerykańskim przyjacielem Harrym, niegdyś urzędnikiem UNESCO w Paryżu, i jego kochanką Dorotheą, kobietą z ludu, właściwie prostytutką. Mario też próbuje u niej szczęścia, ale bezskutecznie. Wyjeżdża do Paryża i po pewnym czasie dostaje od Harry'ego maszynopis opowiadania, które miałoby się stać podstawą filmowego scenariusza - Harry po porzuceniu posady urzędnika klepie biedę i szuka u Maria możliwości zarobku.
Ten maszynopis to historia skomplikowanych relacji Harry'ego z amerykańską żoną Jane, gorliwą katoliczką, matką jego dwójki dzieci, i kochanką Dorotheą. Przy żonie trzyma Harry'ego szacunek i przywiązanie, Dora z kolei to jego wielka namiętność, z której próbuje, ale nie potrafi zrezygnować.
Trzecią narratorką jest sama Jane - a właściwie jej listy, które w chwili słabości (też namiętności) napisała do Aldo, włoskiego kochanka. Bowiem rychło się okazuje, że Harry, który dręczył się swoją niewiernością idealnej żonie, też jest rogaczem - Jane miała ognisty romans, dręcząc się z kolei swą nielojalnością wobec wzorowego męża.
Jak widać z tego streszczenia, jest to skomplikowana historia miłości i zdrad, prawdy i kłamstwa, dwuznaczności i fikcji.
Przeczytałam 14 października 2012.
Obejrzałam też film francuski La vie est un long fleuve tranquille (Życie jest jak długa spokojna rzeka) z 1988 roku.
Reż. Etienne Chatiliez
Życie w rodzinie Le Quesnoy płynie faktycznie jak długa spokojna rzeka:
Klasyczni burżuje BCBG, on dyrektor, ona zajmuje się domem i pięciorgiem dzieci oraz działalnością charytatywną, ściśle współpracując z miejscowym księdzem.
Na drugim końcu miasta mieszka uboga rodzina Groseille w typowym HLM, francuskim synonimie slumsu - zdjęcia takich bloków można zobaczyć tutaj - czy nam czegoś nie przypominają?
Nic bardziej kontrastowego.
Le Quesnoy jedzą na srebrach i grają na fortepianie:
Groseille są jak z polskiego dokumentu o lumpach:
Te dwie rodziny nigdy by się nie spotkały, gdyby nie wieloletni romans miejscowego lekarza-ginekologa z pracującą u niego pielęgniarką. Lekarz jest oczywiście żonaty i od lat zwodzi pielęgniarkę obietnicami rozwodu, tyle że żona jest chora...
Któregoś dnia żona jednak umiera. Gdy kochanka pełna nadziei zbliża się do doktora, jak grom z jasnego nieba pada z jego ust zdanie:
- Nikt mi jej nie zastąpi.
Skoro tak, zemścimy się na wiarołomnym doktorze. Pielęgniarka pisze trzy listy: do niego i do obu rodzin - wyjawiając tajemnicę sprzed 12 lat, kiedy to zaraz po porodzie zamieniła karty i bransoletki dwóch noworodków.
Pan doktor właśnie dostał list od byłej kochanki:
La salope - dziwka
Kultowy monolog :)
I oto Le Quesnoy dowiadują się, że ich córka Bernadette (sprawiająca zresztą od jakiegoś czasy drobne kłopoty wychowawcze) jest tak naprawdę córką Groseille'ów:
a ich prawdziwy syn wychowuje się w slumsach:
Postanawiają zapłacić Groseille'om i zabrać od nich chłopca, a w domu powiedzieć, że to adopcja.
Ale mały Maurice, który sprawia wrażenie, że bardzo szybko się adaptował do nowych rodziców i nowych braci i sióstr, to w rzeczywistości diabeł wcielony, Groseille do szpiku kości. W krótkim czasie doprowadza do rozpadu burżuazyjnej rodziny, dowodząc jak powierzchowne było wykształcenie i ogłada, jak szybko schodzi politura...
Książka ma trzech narratorów: najpierw jest to reżyser Mario, który opowiada o spotkaniu w Rzymie (na via Margutta, o której pisałam tutaj) z amerykańskim przyjacielem Harrym, niegdyś urzędnikiem UNESCO w Paryżu, i jego kochanką Dorotheą, kobietą z ludu, właściwie prostytutką. Mario też próbuje u niej szczęścia, ale bezskutecznie. Wyjeżdża do Paryża i po pewnym czasie dostaje od Harry'ego maszynopis opowiadania, które miałoby się stać podstawą filmowego scenariusza - Harry po porzuceniu posady urzędnika klepie biedę i szuka u Maria możliwości zarobku.
Ten maszynopis to historia skomplikowanych relacji Harry'ego z amerykańską żoną Jane, gorliwą katoliczką, matką jego dwójki dzieci, i kochanką Dorotheą. Przy żonie trzyma Harry'ego szacunek i przywiązanie, Dora z kolei to jego wielka namiętność, z której próbuje, ale nie potrafi zrezygnować.
Trzecią narratorką jest sama Jane - a właściwie jej listy, które w chwili słabości (też namiętności) napisała do Aldo, włoskiego kochanka. Bowiem rychło się okazuje, że Harry, który dręczył się swoją niewiernością idealnej żonie, też jest rogaczem - Jane miała ognisty romans, dręcząc się z kolei swą nielojalnością wobec wzorowego męża.
Jak widać z tego streszczenia, jest to skomplikowana historia miłości i zdrad, prawdy i kłamstwa, dwuznaczności i fikcji.
Przeczytałam 14 października 2012.
Obejrzałam też film francuski La vie est un long fleuve tranquille (Życie jest jak długa spokojna rzeka) z 1988 roku.
Reż. Etienne Chatiliez
Życie w rodzinie Le Quesnoy płynie faktycznie jak długa spokojna rzeka:
Klasyczni burżuje BCBG, on dyrektor, ona zajmuje się domem i pięciorgiem dzieci oraz działalnością charytatywną, ściśle współpracując z miejscowym księdzem.
Na drugim końcu miasta mieszka uboga rodzina Groseille w typowym HLM, francuskim synonimie slumsu - zdjęcia takich bloków można zobaczyć tutaj - czy nam czegoś nie przypominają?
Nic bardziej kontrastowego.
Le Quesnoy jedzą na srebrach i grają na fortepianie:
Groseille są jak z polskiego dokumentu o lumpach:
Te dwie rodziny nigdy by się nie spotkały, gdyby nie wieloletni romans miejscowego lekarza-ginekologa z pracującą u niego pielęgniarką. Lekarz jest oczywiście żonaty i od lat zwodzi pielęgniarkę obietnicami rozwodu, tyle że żona jest chora...
Któregoś dnia żona jednak umiera. Gdy kochanka pełna nadziei zbliża się do doktora, jak grom z jasnego nieba pada z jego ust zdanie:
- Nikt mi jej nie zastąpi.
Skoro tak, zemścimy się na wiarołomnym doktorze. Pielęgniarka pisze trzy listy: do niego i do obu rodzin - wyjawiając tajemnicę sprzed 12 lat, kiedy to zaraz po porodzie zamieniła karty i bransoletki dwóch noworodków.
Pan doktor właśnie dostał list od byłej kochanki:
La salope - dziwka
Kultowy monolog :)
I oto Le Quesnoy dowiadują się, że ich córka Bernadette (sprawiająca zresztą od jakiegoś czasy drobne kłopoty wychowawcze) jest tak naprawdę córką Groseille'ów:
a ich prawdziwy syn wychowuje się w slumsach:
Postanawiają zapłacić Groseille'om i zabrać od nich chłopca, a w domu powiedzieć, że to adopcja.
Ale mały Maurice, który sprawia wrażenie, że bardzo szybko się adaptował do nowych rodziców i nowych braci i sióstr, to w rzeczywistości diabeł wcielony, Groseille do szpiku kości. W krótkim czasie doprowadza do rozpadu burżuazyjnej rodziny, dowodząc jak powierzchowne było wykształcenie i ogłada, jak szybko schodzi politura...
Etykiety:
Film francuski,
Literatura włoska,
Seria NIKE
niedziela, 14 października 2012
Aleksander Minkowski - Dolina Światła
Powieść, którą Minkowski napisał w 1982 roku, a Młodzieżowa Agencja Wydawnicza opublikowała w 1985. Daty te każą myśleć o ówczesnym przełomie politycznym w kraju i o stanie wojennym.
I być może pod postacią tytułowej Doliny Słońca została zaszyfrowana właśnie ówczesna Polska?
Dolina Słońca to pozornie najlepsze miejsce pod słońcem - ale tylko dla chorych. Kiedyś istniał tam rzekomo buddyjski klasztor, potem na jego ruinach zbudowano klasztor katolicki, następnie przerobiony na sanatorium - i właśnie do sanatorium przybywa 16-letni Marceli Jung, cierpiący trochę na samotność (jedynak w dobrze sytuowanej rodzinie), trochę na depresję, a trochę na anemię. To właśnie anemię i inne choroby krwi leczy w sanatorium charyzmatyczny doktor Jael. Przebywa tu około stu nastolatków obojga płci, nad którymi pieczę sprawuje doktor Jael i Siostra Przełożona. W kuchni rządzi tajemniczy Kucharz, który ponoć wrócił z Tybetu i bez przerwy raczy pacjentów wyszukanymi potrawami, doprawianymi mnóstwem ziół rosnących w Dolinie.
Wśród młodych panuje dekmokracja, kiedyś wybrali oni spośród siebie Radę Trzech i to Rada pilnuje wszystkiego. Marceli szybko zauważa, że działania Rady przypominają bardziej rządy totalitarne niż demokrację, ale póki używa się pięknych słówek i górnolotnych fraz - wszystko wydaje się być w porządku. Tym bardziej, że Trzeci potrafi na każdym wymóc posłuszeństwo: w niewiadomy sposób wie wszystko o wszystkich, zna ich najgłębsze tajemnice, głęboko skrywane przykre fakty z przeszłości - i potrafi się nimi w odpowiedniej chwili posłużyć.
Marceli jest dość niezależnym duchem i Trzeci próbuje się z nim zaprzyjaźnić, ale ma cel, którego nie ukrywa: chce, po wyjściu z sanatorium, zostać sekretarzem ojca Marcelego, prezesa Junga. Tymczasem "z wolności" dochodzą niepokojące wieści: prezes Jung został zdjęty ze stanowiska, a nawet wytoczono mu proces. Jednak Marceli nie dostaje listów z domu, a w Dolinie Słońca nie ma dostępu do prasy ani telewizji - chorzy mają dochodzić do zdrowia w spokoju, nie niepokojeni wiadomościami z zewnątrz. Młodzi ludzie żyją sprawami sanatorium, strachem przed tajemniczą Salą 13, z której się już podobno nie wychodzi, młodzieńczymi miłościami (Marcel zakochuje się w wychowance domu dziecka Milczusze), przepychankami w łonie Rady. Marceli widuje czasem w Dolinie unoszącego się nad ziemią Białego Lamę i słyszy dochodzące spod ziemi śpiewy mnichów...
Przeczytałam 11 października 2012.
A wczoraj byłam w domu i przywiozłam awośkę książek, wśród nich Dickensa do nowego projektu :)
Dickensowskie powieści mają słuszne rozmiary doprawdy, taka Samotnia tysiąc stron na ten przykład.
Ta sierotka bez obwoluty to pierwszy tom Dombeya i syna.
Naszykowałam i rzekłam do Ojczastego:
- Bierę.
- Bier - odparł, nie mrugnąwszy powieką.
Chyba zwolnił tempo czytania. Gdy byłam w lipcu, czytał Nelly Brezy. Wczoraj dalej leżało na biurku. Nawiasem mówiąc, ta Nelly to moje wielkie rozczarowanie z dzieciństwa. Zachwycona W pustyni i w puszczy, nagle odkryłam w domowej bibliotece ten tytuł i byłam święcie przekonana, że to dalszy ciąg przygód Nel. Co za zawód...
W domu na półce pod sufitem czekają te, które przywiozłam wcześniej, odkurzyłam je przy okazji robienia zdjęcia.
Ta pierwsza to Opowieści wigilijne.
To już chyba nic mi nie brakuje - nawet jeśli ukazało się coś jeszcze, tyle mi na pewno wystarczy :)
Update: no nie, brakuje mi "Olivera Twista" i "Wielkich nadziei" :(
W piątkowy wieczór obejrzałam film jeszcze radziecki, bo z 1984 roku - Wremia otdycha s subboty do poniedielnika (Czas odpoczynku od soboty do poniedziałku). Choć nie tyle to czas odpoczynku co rozliczeń.
Scenariusz i reżyseria: Igor Tałankin
Film powstał na motywach opowiadania Jurija Nagibina Tierpienie. Opowiadanie było podobno swego czasu bardzo popularne. W dyskusji na temat filmu głosy dzielą się na TAK dla filmu, NIE dla opowiadania i na odwrót.
Na YT znalazłam jedynie krótki fragment:
«Время отдыха с субботы до понедельника»
Rzecz dzieje się przez większość filmu w zamkniętej przestrzeni statku wycieczkowego, którym płynie pewna rodzina: Anna, naukowiec
jej mąż Aloszka, dyrektor instytutu naukowego
i dwójka dzieci
Rodzice obchodzą właśnie 25-tą rocznicę ślubu. Aloszka jest pełen entuzjazmu, za to Anna nastawiona bardzo sceptycznie do ich wspólnego życia. Przeżyła ona kiedyś tragedię: nie wrócił z wojny jej ukochany Paszka. Cierpiała, po jakimś czasie zdecydowała się wyjść za mąż, przyszły na świat dzieci, potoczyła się kariera naukowa... od wojny minęło 30 lat, a Anna ciągle żyje swoją niespełnioną miłością do Paszki, tak że nie potrafi dostrzec uczuć bliskich jej ludzi. Mało tego, wcale nie uważa ich za bliskich, nie interesuje się nawet swoimi dziećmi, właściwie do tego stopnia żyje przeszłością, że wydaje się jakimś potworem.
Aloszka ze wszystkiego zdaje sobie sprawę, a jednak godzi się z tą sytuacją, bo Annę kocha, mimo że między nimi stoi nieustannie ten cień Paszki.
Powoli toczą się rozmowy między małżonkami, statek równie powoli płynie naprzód i w niedzielę dobija do brzegu wysp wałaamskich, gdzie Anna chce wyrwać się wreszcie z dusznej kabiny i zobaczyć słynny monastyr. W drodze kłóci się z mężem, który wraca na statek, i sama wsiada do łodzi, którą jakiś tubylec ma ją przewieźć do klasztoru.
I oto następuje zwrot akcji: w przewoźniku Anna rozpoznaje zaginionego Paszkę. Stracił on na froncie nogi i zaszył się w monastyrze, nie mając odwagi pokazać się na oczy Annie jako inwalida.
Zagrał go Aleksiej Batałow, to właśnie ze względu na niego zaopatrzyłam się w film :) Słynny Gosza z Moskwa nie wierzy łzom.
A o tym, jak skończył się film, czy Annie udało się namówić Paszkę do wyjazdu wraz z nią do Leningradu czy wróciła na łono rodziny czy też się utopiła - nic nie powiem, sami obejrzyjcie :)
Anna to świetna rola Ałły Demidowej, która była zasłużoną aktorką teatru Na Tagance.
Nawiasem mówiąc, jak to lepiej się nie zarzekać: Aloszka opowiada, jak to kiedyś był służbowo w Paryżu i spotkali tam rodaka, od dawna na emigracji. Zapytali, czy nie chce odwiedzić starego kraju (taaa, powiedzmy, że to było możliwe). On na to, że przyjedzie, jak Leningrad będzie się znów nazywał Petersburgiem. A Aloszka zapewnił go, że wobec tego nigdy do kraju nie wróci...
Cóż, sama pamiętam liczne dyskusje w akademiku, że tak, kiedyś rypnie się Związek Radziecki, że runie mur... ale nie za naszego życia :)
I być może pod postacią tytułowej Doliny Słońca została zaszyfrowana właśnie ówczesna Polska?
Dolina Słońca to pozornie najlepsze miejsce pod słońcem - ale tylko dla chorych. Kiedyś istniał tam rzekomo buddyjski klasztor, potem na jego ruinach zbudowano klasztor katolicki, następnie przerobiony na sanatorium - i właśnie do sanatorium przybywa 16-letni Marceli Jung, cierpiący trochę na samotność (jedynak w dobrze sytuowanej rodzinie), trochę na depresję, a trochę na anemię. To właśnie anemię i inne choroby krwi leczy w sanatorium charyzmatyczny doktor Jael. Przebywa tu około stu nastolatków obojga płci, nad którymi pieczę sprawuje doktor Jael i Siostra Przełożona. W kuchni rządzi tajemniczy Kucharz, który ponoć wrócił z Tybetu i bez przerwy raczy pacjentów wyszukanymi potrawami, doprawianymi mnóstwem ziół rosnących w Dolinie.
Wśród młodych panuje dekmokracja, kiedyś wybrali oni spośród siebie Radę Trzech i to Rada pilnuje wszystkiego. Marceli szybko zauważa, że działania Rady przypominają bardziej rządy totalitarne niż demokrację, ale póki używa się pięknych słówek i górnolotnych fraz - wszystko wydaje się być w porządku. Tym bardziej, że Trzeci potrafi na każdym wymóc posłuszeństwo: w niewiadomy sposób wie wszystko o wszystkich, zna ich najgłębsze tajemnice, głęboko skrywane przykre fakty z przeszłości - i potrafi się nimi w odpowiedniej chwili posłużyć.
Marceli jest dość niezależnym duchem i Trzeci próbuje się z nim zaprzyjaźnić, ale ma cel, którego nie ukrywa: chce, po wyjściu z sanatorium, zostać sekretarzem ojca Marcelego, prezesa Junga. Tymczasem "z wolności" dochodzą niepokojące wieści: prezes Jung został zdjęty ze stanowiska, a nawet wytoczono mu proces. Jednak Marceli nie dostaje listów z domu, a w Dolinie Słońca nie ma dostępu do prasy ani telewizji - chorzy mają dochodzić do zdrowia w spokoju, nie niepokojeni wiadomościami z zewnątrz. Młodzi ludzie żyją sprawami sanatorium, strachem przed tajemniczą Salą 13, z której się już podobno nie wychodzi, młodzieńczymi miłościami (Marcel zakochuje się w wychowance domu dziecka Milczusze), przepychankami w łonie Rady. Marceli widuje czasem w Dolinie unoszącego się nad ziemią Białego Lamę i słyszy dochodzące spod ziemi śpiewy mnichów...
Przeczytałam 11 października 2012.
A wczoraj byłam w domu i przywiozłam awośkę książek, wśród nich Dickensa do nowego projektu :)
Dickensowskie powieści mają słuszne rozmiary doprawdy, taka Samotnia tysiąc stron na ten przykład.
Ta sierotka bez obwoluty to pierwszy tom Dombeya i syna.
Naszykowałam i rzekłam do Ojczastego:
- Bierę.
- Bier - odparł, nie mrugnąwszy powieką.
Chyba zwolnił tempo czytania. Gdy byłam w lipcu, czytał Nelly Brezy. Wczoraj dalej leżało na biurku. Nawiasem mówiąc, ta Nelly to moje wielkie rozczarowanie z dzieciństwa. Zachwycona W pustyni i w puszczy, nagle odkryłam w domowej bibliotece ten tytuł i byłam święcie przekonana, że to dalszy ciąg przygód Nel. Co za zawód...
W domu na półce pod sufitem czekają te, które przywiozłam wcześniej, odkurzyłam je przy okazji robienia zdjęcia.
Ta pierwsza to Opowieści wigilijne.
To już chyba nic mi nie brakuje - nawet jeśli ukazało się coś jeszcze, tyle mi na pewno wystarczy :)
Update: no nie, brakuje mi "Olivera Twista" i "Wielkich nadziei" :(
W piątkowy wieczór obejrzałam film jeszcze radziecki, bo z 1984 roku - Wremia otdycha s subboty do poniedielnika (Czas odpoczynku od soboty do poniedziałku). Choć nie tyle to czas odpoczynku co rozliczeń.
Scenariusz i reżyseria: Igor Tałankin
Film powstał na motywach opowiadania Jurija Nagibina Tierpienie. Opowiadanie było podobno swego czasu bardzo popularne. W dyskusji na temat filmu głosy dzielą się na TAK dla filmu, NIE dla opowiadania i na odwrót.
Na YT znalazłam jedynie krótki fragment:
«Время отдыха с субботы до понедельника»
Rzecz dzieje się przez większość filmu w zamkniętej przestrzeni statku wycieczkowego, którym płynie pewna rodzina: Anna, naukowiec
jej mąż Aloszka, dyrektor instytutu naukowego
i dwójka dzieci
Rodzice obchodzą właśnie 25-tą rocznicę ślubu. Aloszka jest pełen entuzjazmu, za to Anna nastawiona bardzo sceptycznie do ich wspólnego życia. Przeżyła ona kiedyś tragedię: nie wrócił z wojny jej ukochany Paszka. Cierpiała, po jakimś czasie zdecydowała się wyjść za mąż, przyszły na świat dzieci, potoczyła się kariera naukowa... od wojny minęło 30 lat, a Anna ciągle żyje swoją niespełnioną miłością do Paszki, tak że nie potrafi dostrzec uczuć bliskich jej ludzi. Mało tego, wcale nie uważa ich za bliskich, nie interesuje się nawet swoimi dziećmi, właściwie do tego stopnia żyje przeszłością, że wydaje się jakimś potworem.
Aloszka ze wszystkiego zdaje sobie sprawę, a jednak godzi się z tą sytuacją, bo Annę kocha, mimo że między nimi stoi nieustannie ten cień Paszki.
Powoli toczą się rozmowy między małżonkami, statek równie powoli płynie naprzód i w niedzielę dobija do brzegu wysp wałaamskich, gdzie Anna chce wyrwać się wreszcie z dusznej kabiny i zobaczyć słynny monastyr. W drodze kłóci się z mężem, który wraca na statek, i sama wsiada do łodzi, którą jakiś tubylec ma ją przewieźć do klasztoru.
I oto następuje zwrot akcji: w przewoźniku Anna rozpoznaje zaginionego Paszkę. Stracił on na froncie nogi i zaszył się w monastyrze, nie mając odwagi pokazać się na oczy Annie jako inwalida.
Zagrał go Aleksiej Batałow, to właśnie ze względu na niego zaopatrzyłam się w film :) Słynny Gosza z Moskwa nie wierzy łzom.
A o tym, jak skończył się film, czy Annie udało się namówić Paszkę do wyjazdu wraz z nią do Leningradu czy wróciła na łono rodziny czy też się utopiła - nic nie powiem, sami obejrzyjcie :)
Anna to świetna rola Ałły Demidowej, która była zasłużoną aktorką teatru Na Tagance.
Nawiasem mówiąc, jak to lepiej się nie zarzekać: Aloszka opowiada, jak to kiedyś był służbowo w Paryżu i spotkali tam rodaka, od dawna na emigracji. Zapytali, czy nie chce odwiedzić starego kraju (taaa, powiedzmy, że to było możliwe). On na to, że przyjedzie, jak Leningrad będzie się znów nazywał Petersburgiem. A Aloszka zapewnił go, że wobec tego nigdy do kraju nie wróci...
Cóż, sama pamiętam liczne dyskusje w akademiku, że tak, kiedyś rypnie się Związek Radziecki, że runie mur... ale nie za naszego życia :)
piątek, 12 października 2012
Charles Dickens - Ciężkie czasy (na te czasy)
To jest jedyne wydanie Dickensa akceptowalne przeze mnie :)
Seria z lat 50-tych. Planuję mały rajd po tych wydaniach w najbliższym czasie.
Bo tak naprawdę znam (i uwielbiam, ale to chyba każdy tak ma, co zna) tylko Pickwicka, czas poszerzyć horyzonty :)
Zdjęłam z półki akurat Ciężkie czasy, bo i na mnie takie przyszły - dycham jak stary gruźlik w Davos. Dychają też i padają jak muchy robotnicy w Coketown, paskudnym mieście przemysłowym, gdzie poza wyziewami z licznych kominów niewiele można dostrzec: robotnicy rano snują się liczną gromadą do swoich fabryk, a wieczorem wracają do nędznych domostw, na skromną strawę i kilka godzin upragnionego spoczynku.
Dramatis personae:
- wielmożny pan Tomasz Gradgrind (cóż za potworne nazwisko, nie jestem w stanie go zapamiętać), zwolennik twardego faktu
- jego dzieci: córka Ludwika i syn Tomasz, wychowywane podle faktów, a kompletnie wyjaławiane z uczuć
- pan Bounderby, bankier, kupiec, fabrykant, wielki przyjaciel Gradgrinda, darzący szczególnym sentymentem jego córkę Ludwikę, którą też po pewnym czasie poślubia; chlubi się swoją przeszłością, jako że wyszedł z rynsztoka i doszedł do obecnych godności tylko własną pracą
- jego gospodyni, pani Sparsit - nie tylko widziała lepsze czasy, ale i wysokie miała koligacje
- Stefan Blackpool, robotnik, jedna z "Rąk", człowiek wielkiej uczciwości i poczciwości, toteż nic dziwnego, że padnie ofiarą wyzysku
- zakochana w nim robotnica Rachela
- i na końcu pan James Harthouse, deputowany w Izbie Gmin (kapitalne spostrzeżenia na temat polityków, aktualne do dziś), który przyjechał do Coketown pomóc partii twardego faktu, a któremu Ludwika wpadła w oko
Czyż trzeba więcej, by cała ta mieszanka wybuchła z wielką gwałtownością?
Przeczytałam 10 października 2012.
Tłumaczenie z roku 1866 Apolla Korzeniowskiego (ojca Conrada).
Ilustracje wykonał Fred Walker.
Napaliłam się na te ilustracje jak szczerbaty na suchary, a tymczasem jest ich wszystkich cztery sztuki.
W rozdziale X znalazłam wycinek (wyrywek) z gazety, którym mój Ojczasty zaznaczył sobie lekturę (cały on, abnegat życiowy :) ja zawsze szukam jakiejś ładnej zakładeczki, a nie tak świstkiem z gazety... no dobrze, nie kupuję gazet)
Zygmunt Broniarek zapluwa się na temat legalizacji partii komunistycznej w Hiszpanii :)
Obejrzałam kolejny włoski film Oggi sposi (Dziś ślub) reż. Luca Lucini, 2009
Trailer na YT:
Byłam święcie przekonana, że to jakaś głupiutka komedia i bardzo miło się rozczarowałam. Owszem, komedia, ale dająca znakomity przekrój włoskiego społeczeństwa.
Jest to historia czterech par, które postanawiają się pobrać.
Ta najbardziej widowiskowa to policjant, pracujący w Rzymie, ale pochodzący z południa Włoch i Hinduska, córka ambasadora. Jak można się domyślić, tu właśnie pokażą nam najwięcej uprzedzeń i stereotypów.
Ojciec policjanta to wieśniak z dziada pradziada:
a rodzice dziewczyny na co dzień żyją jak arystokracja:
Szok kulturowy jest wielki dla obu stron.
Zwłaszcza że... ambasador zgadza się na ślub pod warunkiem, że odbędzie się on w ceremoniale hinduskim:
Klasyczna jest scena kolacji u ambasadora, na którą przybywają rodzice pana młodego:
Znane w naszych czasach są młode panienki, podrywające bogatych dziadków, żeby prędko załapać się na spadek.
Kiedyś takie panny wydawano za starszych od nich o 20 czy 30 lat pretendentów do ręki wbrew ich woli, tak kazali rodzice. Dziś rodzice rwą włosy z głowy, a panny mamią 70-latków, by znaleźć się w ich testamencie.
Tutaj przyszły "pan młody" ma 40-letniego syna prokuratora, który postanawia zrobić wszystko, by zdemaskować oszustkę i uchronić ojca (a może jego pieniądze).
Oczywiście rezultat jest łatwy do przewidzenia: młodzi zakochają się w sobie i małżeństwo nie dojdzie do skutku, ale za to panna młoda ucieknie z przytupem, bo już sprzed ołtarza.
Prokurator prowadzi śledztwo w sprawie powiązań mafijnych pewnego potentata finansowego. Ten również, dla podreperowania swego wizerunku, będzie się żenił, z idiotką-ozdobą telewizyjnych show, znaną z tego, że jest znana.
Świetnie pokazane, jak działa ten system paparazzich, pudelków etc.
Na weselu będzie kilkaset osób, toteż sprytna kelnerka z restauracji, która właśnie zaszła w ciążę i planuje wyjść w związku z tym za mąż za wieloletniego partnera, kucharza w tej samej restauracji - oboje biedni jak mysz kościelna, o czym świadczy fakt, że śpią na rozkładanej kanapie :) - więc kelnerka ta, zmuszona wydać skromne przyjęcie dla rodziny męża z Sycylii, która nie wyobraża sobie braku wesela (a rodzina liczy tylko 72 osoby) - dopisuje te 72 osoby do planu wesela magnata. Ot, wesele będzie się odbywać w zamku, tym, co to ślub tam brał Tom Cruise, więc oni przytulą się w bocznym skrzydle. Jednak tylko policja wie, że w czasie wesela ma nastąpić przekazanie mafijnych pieniędzy i planowana jest wielka akcja z udziałem 200 funkcjonariuszy.
I tak mamy już skompletowane cztery pary, o wszelkim przekroju społecznym i statusie majątkowym, a co z tego wyniknie? Polecam film.
Seria z lat 50-tych. Planuję mały rajd po tych wydaniach w najbliższym czasie.
Bo tak naprawdę znam (i uwielbiam, ale to chyba każdy tak ma, co zna) tylko Pickwicka, czas poszerzyć horyzonty :)
Zdjęłam z półki akurat Ciężkie czasy, bo i na mnie takie przyszły - dycham jak stary gruźlik w Davos. Dychają też i padają jak muchy robotnicy w Coketown, paskudnym mieście przemysłowym, gdzie poza wyziewami z licznych kominów niewiele można dostrzec: robotnicy rano snują się liczną gromadą do swoich fabryk, a wieczorem wracają do nędznych domostw, na skromną strawę i kilka godzin upragnionego spoczynku.
Dramatis personae:
- wielmożny pan Tomasz Gradgrind (cóż za potworne nazwisko, nie jestem w stanie go zapamiętać), zwolennik twardego faktu
- jego dzieci: córka Ludwika i syn Tomasz, wychowywane podle faktów, a kompletnie wyjaławiane z uczuć
- pan Bounderby, bankier, kupiec, fabrykant, wielki przyjaciel Gradgrinda, darzący szczególnym sentymentem jego córkę Ludwikę, którą też po pewnym czasie poślubia; chlubi się swoją przeszłością, jako że wyszedł z rynsztoka i doszedł do obecnych godności tylko własną pracą
- jego gospodyni, pani Sparsit - nie tylko widziała lepsze czasy, ale i wysokie miała koligacje
- Stefan Blackpool, robotnik, jedna z "Rąk", człowiek wielkiej uczciwości i poczciwości, toteż nic dziwnego, że padnie ofiarą wyzysku
- zakochana w nim robotnica Rachela
- i na końcu pan James Harthouse, deputowany w Izbie Gmin (kapitalne spostrzeżenia na temat polityków, aktualne do dziś), który przyjechał do Coketown pomóc partii twardego faktu, a któremu Ludwika wpadła w oko
Czyż trzeba więcej, by cała ta mieszanka wybuchła z wielką gwałtownością?
Przeczytałam 10 października 2012.
Tłumaczenie z roku 1866 Apolla Korzeniowskiego (ojca Conrada).
Ilustracje wykonał Fred Walker.
Napaliłam się na te ilustracje jak szczerbaty na suchary, a tymczasem jest ich wszystkich cztery sztuki.
W rozdziale X znalazłam wycinek (wyrywek) z gazety, którym mój Ojczasty zaznaczył sobie lekturę (cały on, abnegat życiowy :) ja zawsze szukam jakiejś ładnej zakładeczki, a nie tak świstkiem z gazety... no dobrze, nie kupuję gazet)
Zygmunt Broniarek zapluwa się na temat legalizacji partii komunistycznej w Hiszpanii :)
Obejrzałam kolejny włoski film Oggi sposi (Dziś ślub) reż. Luca Lucini, 2009
Trailer na YT:
Byłam święcie przekonana, że to jakaś głupiutka komedia i bardzo miło się rozczarowałam. Owszem, komedia, ale dająca znakomity przekrój włoskiego społeczeństwa.
Jest to historia czterech par, które postanawiają się pobrać.
Ta najbardziej widowiskowa to policjant, pracujący w Rzymie, ale pochodzący z południa Włoch i Hinduska, córka ambasadora. Jak można się domyślić, tu właśnie pokażą nam najwięcej uprzedzeń i stereotypów.
Ojciec policjanta to wieśniak z dziada pradziada:
a rodzice dziewczyny na co dzień żyją jak arystokracja:
Szok kulturowy jest wielki dla obu stron.
Zwłaszcza że... ambasador zgadza się na ślub pod warunkiem, że odbędzie się on w ceremoniale hinduskim:
Klasyczna jest scena kolacji u ambasadora, na którą przybywają rodzice pana młodego:
Znane w naszych czasach są młode panienki, podrywające bogatych dziadków, żeby prędko załapać się na spadek.
Kiedyś takie panny wydawano za starszych od nich o 20 czy 30 lat pretendentów do ręki wbrew ich woli, tak kazali rodzice. Dziś rodzice rwą włosy z głowy, a panny mamią 70-latków, by znaleźć się w ich testamencie.
Tutaj przyszły "pan młody" ma 40-letniego syna prokuratora, który postanawia zrobić wszystko, by zdemaskować oszustkę i uchronić ojca (a może jego pieniądze).
Oczywiście rezultat jest łatwy do przewidzenia: młodzi zakochają się w sobie i małżeństwo nie dojdzie do skutku, ale za to panna młoda ucieknie z przytupem, bo już sprzed ołtarza.
Prokurator prowadzi śledztwo w sprawie powiązań mafijnych pewnego potentata finansowego. Ten również, dla podreperowania swego wizerunku, będzie się żenił, z idiotką-ozdobą telewizyjnych show, znaną z tego, że jest znana.
Świetnie pokazane, jak działa ten system paparazzich, pudelków etc.
Na weselu będzie kilkaset osób, toteż sprytna kelnerka z restauracji, która właśnie zaszła w ciążę i planuje wyjść w związku z tym za mąż za wieloletniego partnera, kucharza w tej samej restauracji - oboje biedni jak mysz kościelna, o czym świadczy fakt, że śpią na rozkładanej kanapie :) - więc kelnerka ta, zmuszona wydać skromne przyjęcie dla rodziny męża z Sycylii, która nie wyobraża sobie braku wesela (a rodzina liczy tylko 72 osoby) - dopisuje te 72 osoby do planu wesela magnata. Ot, wesele będzie się odbywać w zamku, tym, co to ślub tam brał Tom Cruise, więc oni przytulą się w bocznym skrzydle. Jednak tylko policja wie, że w czasie wesela ma nastąpić przekazanie mafijnych pieniędzy i planowana jest wielka akcja z udziałem 200 funkcjonariuszy.
I tak mamy już skompletowane cztery pary, o wszelkim przekroju społecznym i statusie majątkowym, a co z tego wyniknie? Polecam film.
Etykiety:
Film włoski,
Literatura angielska,
Projekt DICKENS
Subskrybuj:
Posty (Atom)
























































