Dzisiejsza notka będzie miała chyba z kilometr długości, nazbierało się, a to przez to, że książkę czytałam prawie cztery dni - raptem 350 stron, ale mało casu, panie.
Autor już znany, bo w październiku czytałam jego Listy z Capri. Tamta była z 1954 roku, a Aktor powstał w 1970, w Polsce opublikowano go już w trzy lata później, w 1973 roku, w tej nowszej serii Nike.
Podobnie jak Listy z Capri, jest to powieść psychologiczna, studium tytułowego aktora.
Oto zwięzła notka ze skrzydełka:
Narrator - alter ego autora (też jest reżyserem) - pewnego dnia czekając na lotnisku na odprawę spostrzega mężczyznę, który wydaje mu się znajomy. Obserwuje go, gorączkowo usiłując dopasować do twarzy nazwisko czy bodaj zawód. Dopiero widząc go z tyłu, rozpoznaje go jako aktora, skądinąd dość głośnego. Po wypukłości siedzenia, które stanowiło punkt ciężkości tej osoby. Pisarz wysuwa tezę o pewnej współzależności między systemem nerwowym działającym na kręgi ogonowe, a powołaniem i zawykami typowego aktora.
Bohater od pewnego czasu mieszka w Mediolanie, ale trzydzieści lat swego życia zawodowego i prywatnego spędził w Rzymie. Właśnie leci do stolicy Włoch na rozmowy w RAI (telewizji włoskiej) w celu zrealizowania pewnego projektu telewizyjnego. Wieczorem spacerując w dzielnicy, gdzie niegdyś mieszkał, odnajduje uliczkę, przy której za dawnych czasów działała restauracyjka "Martwy Pies". Tam spotykali się na wspólnych kolacjach ludzie filmu. Wśród nich był Enzo Melchiorri, dużo starszy od narratora, aktor teatralny, a później filmowy. Narrator przypomina sobie pewien epizod z tamtych czasów, gdy Melchiorri pożyczył mu (na wieczne nieoddanie) sporą sumę. Na fali nostalgii zagląda też do hotelu, w którym wówczas mieszkał - i tam okazuje się, że Melchiorri, o którym nawet nie wiedział, czy jeszcze żyje, właśnie go szuka. Niespodziewane spotkanie po latach.
Aktor potrzebuje pomocy narratora: nie pracuje już od dawna, a ze względu na żonę-hazardzistkę, która spędza prawie wszystkie wieczory w kasynie, pilnie potrzebuje pieniędzy. Czyli pracy. Narrator jako reżyser, z kontaktami w telewizji, może mu znaleźć zatrudnienie. I rzeczywiście zapala się do tego projektu, chcąc wesprzeć Melchiorrego, który jest mu bardzo sympatyczny, nie wspominając o dawnym długu wdzięczności.
Tak zaczyna się cała historia, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji i napięcia.
Przeczytałam 15 listopada 2012.
I jeszcze mały cytacik, który dał mi do myślenia:
Odnoszę to do siebie i swojej (nie)wydolności jako matki. Za miętka byłam, dla własnej wygody... znaczy za mało kochałam?
Dla zainteresowanych zawartość drugiego skrzydełka (nie mam nic z tego i już raczej nie zamierzam mieć, serii NIKE wystarczy mi na długo).
A teraz DROGI PAMIĘTNICZKU.
Poleciałam po fajrancie do Muzeum Farmacji i zanabyłam inną publikację prof. Gajdy, w dużej części dublującą "O ulicy Kopernika w szczególności...", ale oj tam oj tam. Obrazki są i w ogóle (to takie albumowe wydawnictwo).
Następnego dnia w drodze do roboty wstąpiłam do antykwariatu na Jabłonowskich, pytając o Opowiadania Girtlera. Girtlera nie było, ale za to stały sobie na półce Dzieci Jerominów, omawiane już nieraz na blogach, więcem ściągnęła sprawdzić cenę. A tu - OSIEM ZET! No jak było nie brać!
Tego samego dnia dostałam od osoby z konszachtami na UJ dwa wydawnictwa uniwersyteckie związane z rusycystyką, zajrzy się:
Zaś wczoraj przyszły dwie pozycje z allegro. Szymon to po linii zawodowej, a pamiętniki Leszczyńskiego były cytowane przez Gajdę w O ulicy Kopernika, więc postanowiłam sobie rozszerzyć.
Przy okazji prezentuję zawartość jednej z szafek u mnie na zakładzie. Syćko to leży tutaj, bo nie mam przecież miejsca w domu. I nawet nie pamiętam co tu mam.
W drodze z allegro jeszcze 3 przesyłki, hm. Jak policzę, ile tego naściągałam w tym roku, to... to chyba powinnam przestać.
Obejrzałam włoski film La giusta distanza (Właściwy dystans) z 2007 roku, reż. Carlo Mazzacurati.
Na YT jedynie zajawka:
Oto główni bohaterowie: włoska prowincja w regionie Veneto, jej mieszkańcy i Nowa.
Nową jest Mara, młoda nauczycielka przysłana na zastępstwo i wzbudzająca zrozumiałe zainteresowanie, głównie wśród męskiej połowy lokalnej społeczności.
Niewątpliwie zainteresowany Marą jest Hassan, mechanik samochodowy pochodzący z Tunezji, ale zadomowiony we Włoszech i ceniony przez sąsiadów. Hassan niestety podgląda Marę, która wynajęła dom w dość odludnym miejscu.
Podgląda też Marę (a nawet czyta jej pocztę elektroniczną) 18-letni Giovanni, aspirujący do zostania dziennikarzem i pod pseudonimem piszący artykuły do IL CARLINO.
Po pierwszym nieporozumieniu, związanym z odkryciem przez Marę, że jest po kryjomu obserwowana, Hassan zdobywa zaufanie i przyjaźń nauczycielki: nawiązują romans.
Marą jest też żywo zainteresowany miejscowy bogacz Amos, co prawda żonaty z Rumunką znalezioną w katalogu, ale chętny na wspólną z Marą wycieczkę do Egiptu.
Nagle film obyczajowy - obraz życia prowincji włoskiej na początku XXI wieku - zmienia się w kryminał: Mara ginie zamordowana i wszystko wskazuje na Hassana. Toteż po szybkim procesie Tunezyjczyk zostaje skazany na 15 lat... i odbiera sobie życie w więzieniu, zostawiając jedynie liścik, zapewniający o niewinności.
Dotrzeć do prawdy postanawia jedynie Giovanni, rzucając w oczy adwokatowi Hassana:
- Skazaliście go z góry, bo tak wam pasowało!
Cóż, imigrant, choćby nie wiem jak zintegrowany, zawsze pozostanie imigrantem, obcym, na którego najwygodniej zwalić wszelkie winy.
A na koniec niespodzianka od Zbyszekspira z blogu W zaciszu biblioteki. Zadał mi 11 pytań.
Matko Boska.
1. Jaka jest Twoja ulubiona książka z dzieciństwa?
Zdecydowanie „Dzieci z Bullerbyn”. Kocham po dziś dzień. Sielska atmosfera, mimo że autorka nie omija trudnych tematów. Kwintesencja szczęśliwego dzieciństwa.
2. Jaka książka non-fiction zrobiła na Tobie największe wrażenie?
Oj, nie odpowiem na to pytanie. Dziś robi na mnie wrażenie to, a za miesiąc co innego. Księgi życia nie mam. Nie zafiksowuję się na jednej pozycji.
3. Jakie 3 książki zabrałbyś/-łabyś ze sobą na bezludną wyspę?
Na pewno „Mistrza i Malgorzatę”. A dalej nie wiem. Często podają w takich przypadkach Biblię. Mnie to nie nęci. O, może zabrałabym siedem tomów Prousta i wreszcie je skończyła? Ostatecznie to jeden tytuł przecież!
4. Jakie pytanie zadałbyś/łabyś swojemu ulubionemu pisarzowi?
Nie mam ulubionego pisarza, więc…
5. Co sądzisz o e-bookach i audiobookach?
Że nie dla mnie one :) Wolę papierową książkę. Poza tym jestem wzrokowcem i nie umiem skupić się na samym słuchaniu. Ładnych kilka razy zaczynałam odsłuchiwanie „Doktora Faustusa”, którego raz nabyłam w Taniej Jatce, wiedziona jakimś dziwnym przekonaniem, że dam radę. I… zasypiam :)
6. Czy lubisz kryminały i fantastykę i dlaczego tak lub nie?
Kryminały tak, fantastyki nie. Sensacji też nie. Czysty kryminał, owszem. Minęłam się z powołaniem, bo chciałabym być detektywem. Acz nie mam takich zdolności dedukcji i łączenia faktów oraz przede wszystkim dobrej pamięci jak Nastia Kamieńska. Z s-f kiedyś, w młodości, spróbowałam czegoś, ale wybitnie mi z nią nie po drodze. Jestem przyziemna i lubię realia.
7. Czy uważasz, że praca tłumacza jest tak samo ważna jak pisarza? Jacy tłumacze i jakie ich tłumaczenia są według ciebie najlepsze?
Hm, sporo akurat myślałam (nie najlepiej) o tłumaczce przy okazji ostatnio czytanej książki. Ale mogłam sobie na to pozwolić, bo znam język oryginału i wychwytywałam żywcem przeniesione (dosłownie) na język polski wyrażenia idiomatyczne. Praca to z najtrudniejszych – tłumacz literatury pięknej jest (powinien być) sam twórcą. Odwieczny problem traduttore – traditore (tłumacz – zdrajca)…
Podziwiam na pewno Boya za jego wkład w przyswojenie Polakom literatury francuskiej.
8. Czy zdarza ci się nie pamiętać treści przeczytanej książki?
Ba. Dzięki temu mogę w kółko czytać kryminały :)
9. Które książki są według ciebie przereklamowane?
Staram się unikać takich ocen. Bo coś, co mnie nie podeszło, może być świetną książką dla innych. Ja być może po prostu nie zrozumiałam. Ogólnie unikam nowości, o których wszyscy piszą i które wszyscy czytają. Te właśnie wydają mi się przereklamowane, ale w sensie dosłownym.
10. Jaki jest Twój ulubiony cytat pochodzący z książki, którą kiedyś przeczytałeś?
Nie zapisuję sobie cytatów do kajecika, a tak z głowy nie potrafiłabym podać. Ech, ta moja głowa…
11. W jakim celu piszesz swojego bloga?
Początki były inne, ale teraz głównie interesuje mnie zapełnianie luk w Internecie :) Poza tym, jest to fantastyczny sposób na kontakt z innymi, też „zarażonymi”. No i dokumentacja pewnego okresu mego życia. To już zresztą czwarty prowadzony przeze mnie blog - toteż bez internetu nie wyobrażam sobie życia.
Tradycyjnie już (bo drugi raz) nie kontynuuję zabawy z powodu braku kreatywności. Mam taką koleżankę, która pod tym względem jest niezła i ciągle bierze udział w konkursach, gdzie trzeba coś wymyślić (typu hasło reklamowe, wierszyk) i nawet dostaje nagrody. Ja - buahaha.
piątek, 16 listopada 2012
wtorek, 13 listopada 2012
Zdzisław Gajda - O ulicy Kopernika w szczególności...
Cały tytuł brzmi: O ulicy Kopernika w szczególności, o Wesołej w ogólności prawie wszystko.
Wydano nakładem Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w 2005 roku.
I dlaczegóż uważam to za zakup roku?
Pięć lat temu trafiłam w internecie na felieton Mancewicza, w którym pisał on o tej książce. Pisał z przekąsem strasznym, ale Mancewicz to taki pajac krakowskiej Wybiórczej, więc się tym nie przejęłam, natomiast zapałałam ogromną chęcią zapoznania się z tą pozycją. Cóż, kiedy introuvable. Chodziłam i na Kopernika (mają tam taką medyczną księgarenkę) i wydzwaniałam do rektoratu i nic. Zaproszono mnie do ichniej biblioteki.
Dołożyłam więc tytuł do swoich ulubionych kryteriów wyszukiwania na allegro. I czekałam, bez zbytnich nadziei. Tymczasem w zeszłą środę otwieram pocztę, przeglądam newsletter z allegro, a tam JEST! JEST! JEST! Za 41 zł plus 5 zł za przesyłkę. Bierę!
Nawiasem mówiąc, następnego dnia odkrywam, że znowu jest u tego samego sprzedawcy kolejny egzemplarz, a wczoraj widziałam nawet ich pięć. A książka nowiutka, zafoliowana jeszcze. Wrzucam więc tytuł do internetu, a tu co mi wychodzi? Komunikat Collegium Medicum, że wyprzedają:
Uprzejmie informuję, że od dnia 3 września 2012 r. możliwy będzie zakup następujących pozycji albumowych wydanych przez Uniwersytet Jagielloński-Collegium Medicum:
1. "O ulicy Kopernika w szczególności o Wesołej w ogólności"
- autor: Prof. dr hab. Zdzisław Gajda
- wersja polska
- cena za 1 egz. 35,00 zł
He he, ktoś robi mały biznesik :)
No nic, grunt, że wreszcie mam. A dlaczego tak mi na tym zależało, zapyta ktoś.
Otóż do dzielnicy klinik przy Kopernika mam pewien osobisty stosunek. Najbardziej na świecie boję się trafić do szpitala. Życie (choćby krótkie, dwutygodniowe) bez łazienki dostępnej co chwilę, bez umycia głowy co rano, bez robionej co chwilę herbaty - jest dla mnie nie do pomyślenia.
Więc ja sobie po Kopernika często spaceruję - zaczarowując rzeczywistość. Że niby jak tam tyle bywam, to nigdy nie trafię do środka :) A skoro bywam, to chciałabym wiedzieć jak najwięcej na temat budynków, ale przede wszystkim ludzi, którzy z tymi budynkami byli związani, tak?
To już genezę mamy :)
Mało tego, jeszcze się udam po zakup drugiej pozycji z listy:
2. „O Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego”
- autor: Prof. dr hab. Zdzisław Gajda
- wersja polska
- cena za 1 egz. 25,00 zł
A teraz o samej książce.
Najpierw skany z okładki - co pisze sam autor, profesor historii medycyny.
We wstępie raz jeszcze zaznacza, że książka ma służyć medykom, którzy wiążą na kilka lat swe życie z ulicą Kopernika - czyli krakowskim studentom medycyny (ja myślałam do tej pory, że medyk to to samo co lekarz, a tymczasem to tylko student).
Ja jednak uważam, że każdy zainteresowany historią Krakowa z przyjemnością przeczyta tę książkę, mimo natrafiania co i rusz na łacińskie nazwy schorzeń. Zresztą zazwyczaj autor je przystępnie tłumaczy, no a ja mam sprawę nieco ułatwioną, bo uczyłam się łaciny, a poza tym niektóre wyrazy są bardzo podobne do włoskich (a właściwie włoskie do łacińskich).
Książka składa się z trzech części:
- O ulicy Kopernika w szczególności
- O Wesołej w ogólności
- Ludzie tej ulicy
Może tu uświadomię nie-krakauerów, że Wesoła to nazwa dzielnicy, której główną ulicą jest właśnie Kopernika.
Zgodnie z tym podziałem, Gajda najpierw opisuje po kolei budynki znajdujące się przy Kopernika, nie ograniczając się do samych klinik, ale pisząc też o stojących tu kościołach (czterech!), o Domu Lekarskim urządzonym przez Wyspiańskiego, o Ogrodzie Botanicznym, a nawet o przedszkolu noszącym imię Wyspiańskiego, niegdyś ochronce sióstr felicjanek (hm, Drewniany różaniec). Opis tych budynków to historia ich powstania, ale również życiorysy ludzi z nimi związanych i wielkie mnóstwo anegdot.
Opisując szpital św. Ludwika (pediatryczny) i jego jubileusz 25-lecia Gajda cytuje ówczesną prasę:
Aż zawołałam moją córkę i spytałam, czy nie chciałaby pojechać do Rabki :)
Tymczasem zdaje się, że dzieci zołzowate to cierpiące na jakieś owrzodzenia.
Część druga zawiera opis rozmaitych budynków związanych z medycyną, a położonych w dzielnicy (na przykład Dom Medyków przy Grzegórzeckiej), a także szereg pałaców i pałacyków przy ul. Westerplatte i Lubicz. Wspomina także o kinie i mordowni przy Lubicz - ileż to godzin spędziłam w tym kinie, gdy pojawiłam się w Krakowie na studiach... nosiło ono nazwę "Młoda Gwardia", uległo likwidacji wraz z komuną, jest tam teraz nocny klub.
Wreszcie część trzecia, poświęcona ludziom: medykom czyli studentom w różnych czasach, pielęgniarkom, woźnym, pedlom, demonstratorom i wreszcie pacjentom, na przykład wielokrotnie wspominanemu Janowi Sztaudyngerowi (który będąc pacjentem kliniki wykrył w sobie drugie powołanie, tak pięknie umiał pocieszać innych pacjentów) czy Halinie Poświatowskiej.
Jedyne, co mogę zarzucić publikacji Gajdy, to brak indeksu. Książkę skończyłam czytać wczoraj, ale zanim do Skarbczyka wprowadzę dane z niej, minie trochę czasu. Nie podaje też autor bibliografii, a szkoda. To spisywałam sobie na bieżąco, przy okazji cytatów, ale nie zawsze wiadomo, czy dana rzecz istnieje tylko w maszynopisie (jak na przykład wspomniana tam praca dyplomowa Agnieszki Sosin Przewodnik po ulicy Kopernika w Krakowie, o której to pracy internet milczy jak zaklęty) czy też została wydana.
Przeczytałam 12 listopada 2012.
A oto moje łóżko w stanie na wieczór 12 listopada 2012.
Mamy tu (od lewej):
- to brązowe pod spodem to Mała encyklopedia filmu radzieckiego
- przed nią Język czeski dla początkujących - nie wyszłam co prawda poza drugą lekcję, ale założyłam, że samo wejdzie do głowy, jak będzie blisko niej leżało :)
- na czeskim Collegium Nowodworskiego, sama nie wiem, dlaczego akurat to
- Ibum max czy coś w tym stylu, opakowanie 24 tabletek
- z przodu Madame, wkładamy dziecko z powrotem! czyli naturalny ciąg dalszy lektury Ulicy Kopernika
- w środku koło ściany: PUSTE opakowania po ptasim mleczku i jakiejś bombonierce, wyrazie wdzięczności z pracy (nie ma kto wyrzucić, poza tym lepiej jak leżą puste niż pełne, mniej się będę tuczyć)
- notes, który parę dni temu dostałam i zaczęłam zapełniać propozycjami lektur
- Ulica Kopernika, już przeczytana
- no i stosik... najpierw albumowe wydawnictwo Jacka Purchli Kraków miasto środka, nie mam gdzie wstawić, jest duże i grube
- dwa ostatnie numery ALMA MATER i jeden NOWYCH KSIĄŻEK
- Jak czytać malarstwo - tak sobie po jednym, dwa obrazy do poduszki oglądam
- Bałucki z planu listopadowego, zaczęłam kiedyś czytać wstęp i na razie nie skończyłam
- Skarbczyk czyli duży zeszyt, który podzieliłam na kolejne litery alfabetu i zapisuję sobie w nim, gdzie co mogę znaleźć na temat Krakowa (typu: Domańska patrz "Ostygłe emocje" str. ta a ta); niestety czytam szybciej niż potem zapisuję, a gdy spróbowałam robić notatki w trakcie lektury, okazało się to mordęgą psującą cały smak czytania
- jakiś wydruk z internetu, nie pamiętam co
- zakładka-reklamówka Teatru Słowackiego
A Wy co macie w łóżku?
Wydano nakładem Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w 2005 roku.
I dlaczegóż uważam to za zakup roku?
Pięć lat temu trafiłam w internecie na felieton Mancewicza, w którym pisał on o tej książce. Pisał z przekąsem strasznym, ale Mancewicz to taki pajac krakowskiej Wybiórczej, więc się tym nie przejęłam, natomiast zapałałam ogromną chęcią zapoznania się z tą pozycją. Cóż, kiedy introuvable. Chodziłam i na Kopernika (mają tam taką medyczną księgarenkę) i wydzwaniałam do rektoratu i nic. Zaproszono mnie do ichniej biblioteki.
Dołożyłam więc tytuł do swoich ulubionych kryteriów wyszukiwania na allegro. I czekałam, bez zbytnich nadziei. Tymczasem w zeszłą środę otwieram pocztę, przeglądam newsletter z allegro, a tam JEST! JEST! JEST! Za 41 zł plus 5 zł za przesyłkę. Bierę!
Nawiasem mówiąc, następnego dnia odkrywam, że znowu jest u tego samego sprzedawcy kolejny egzemplarz, a wczoraj widziałam nawet ich pięć. A książka nowiutka, zafoliowana jeszcze. Wrzucam więc tytuł do internetu, a tu co mi wychodzi? Komunikat Collegium Medicum, że wyprzedają:
Uprzejmie informuję, że od dnia 3 września 2012 r. możliwy będzie zakup następujących pozycji albumowych wydanych przez Uniwersytet Jagielloński-Collegium Medicum:
1. "O ulicy Kopernika w szczególności o Wesołej w ogólności"
- autor: Prof. dr hab. Zdzisław Gajda
- wersja polska
- cena za 1 egz. 35,00 zł
He he, ktoś robi mały biznesik :)
No nic, grunt, że wreszcie mam. A dlaczego tak mi na tym zależało, zapyta ktoś.
Otóż do dzielnicy klinik przy Kopernika mam pewien osobisty stosunek. Najbardziej na świecie boję się trafić do szpitala. Życie (choćby krótkie, dwutygodniowe) bez łazienki dostępnej co chwilę, bez umycia głowy co rano, bez robionej co chwilę herbaty - jest dla mnie nie do pomyślenia.
Więc ja sobie po Kopernika często spaceruję - zaczarowując rzeczywistość. Że niby jak tam tyle bywam, to nigdy nie trafię do środka :) A skoro bywam, to chciałabym wiedzieć jak najwięcej na temat budynków, ale przede wszystkim ludzi, którzy z tymi budynkami byli związani, tak?
To już genezę mamy :)
Mało tego, jeszcze się udam po zakup drugiej pozycji z listy:
2. „O Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego”
- autor: Prof. dr hab. Zdzisław Gajda
- wersja polska
- cena za 1 egz. 25,00 zł
A teraz o samej książce.
Najpierw skany z okładki - co pisze sam autor, profesor historii medycyny.
We wstępie raz jeszcze zaznacza, że książka ma służyć medykom, którzy wiążą na kilka lat swe życie z ulicą Kopernika - czyli krakowskim studentom medycyny (ja myślałam do tej pory, że medyk to to samo co lekarz, a tymczasem to tylko student).
Ja jednak uważam, że każdy zainteresowany historią Krakowa z przyjemnością przeczyta tę książkę, mimo natrafiania co i rusz na łacińskie nazwy schorzeń. Zresztą zazwyczaj autor je przystępnie tłumaczy, no a ja mam sprawę nieco ułatwioną, bo uczyłam się łaciny, a poza tym niektóre wyrazy są bardzo podobne do włoskich (a właściwie włoskie do łacińskich).
Książka składa się z trzech części:
- O ulicy Kopernika w szczególności
- O Wesołej w ogólności
- Ludzie tej ulicy
Może tu uświadomię nie-krakauerów, że Wesoła to nazwa dzielnicy, której główną ulicą jest właśnie Kopernika.
Zgodnie z tym podziałem, Gajda najpierw opisuje po kolei budynki znajdujące się przy Kopernika, nie ograniczając się do samych klinik, ale pisząc też o stojących tu kościołach (czterech!), o Domu Lekarskim urządzonym przez Wyspiańskiego, o Ogrodzie Botanicznym, a nawet o przedszkolu noszącym imię Wyspiańskiego, niegdyś ochronce sióstr felicjanek (hm, Drewniany różaniec). Opis tych budynków to historia ich powstania, ale również życiorysy ludzi z nimi związanych i wielkie mnóstwo anegdot.
Opisując szpital św. Ludwika (pediatryczny) i jego jubileusz 25-lecia Gajda cytuje ówczesną prasę:
Aż zawołałam moją córkę i spytałam, czy nie chciałaby pojechać do Rabki :)
Tymczasem zdaje się, że dzieci zołzowate to cierpiące na jakieś owrzodzenia.
Część druga zawiera opis rozmaitych budynków związanych z medycyną, a położonych w dzielnicy (na przykład Dom Medyków przy Grzegórzeckiej), a także szereg pałaców i pałacyków przy ul. Westerplatte i Lubicz. Wspomina także o kinie i mordowni przy Lubicz - ileż to godzin spędziłam w tym kinie, gdy pojawiłam się w Krakowie na studiach... nosiło ono nazwę "Młoda Gwardia", uległo likwidacji wraz z komuną, jest tam teraz nocny klub.
Wreszcie część trzecia, poświęcona ludziom: medykom czyli studentom w różnych czasach, pielęgniarkom, woźnym, pedlom, demonstratorom i wreszcie pacjentom, na przykład wielokrotnie wspominanemu Janowi Sztaudyngerowi (który będąc pacjentem kliniki wykrył w sobie drugie powołanie, tak pięknie umiał pocieszać innych pacjentów) czy Halinie Poświatowskiej.
Jedyne, co mogę zarzucić publikacji Gajdy, to brak indeksu. Książkę skończyłam czytać wczoraj, ale zanim do Skarbczyka wprowadzę dane z niej, minie trochę czasu. Nie podaje też autor bibliografii, a szkoda. To spisywałam sobie na bieżąco, przy okazji cytatów, ale nie zawsze wiadomo, czy dana rzecz istnieje tylko w maszynopisie (jak na przykład wspomniana tam praca dyplomowa Agnieszki Sosin Przewodnik po ulicy Kopernika w Krakowie, o której to pracy internet milczy jak zaklęty) czy też została wydana.
Przeczytałam 12 listopada 2012.
A oto moje łóżko w stanie na wieczór 12 listopada 2012.
Mamy tu (od lewej):
- to brązowe pod spodem to Mała encyklopedia filmu radzieckiego
- przed nią Język czeski dla początkujących - nie wyszłam co prawda poza drugą lekcję, ale założyłam, że samo wejdzie do głowy, jak będzie blisko niej leżało :)
- na czeskim Collegium Nowodworskiego, sama nie wiem, dlaczego akurat to
- Ibum max czy coś w tym stylu, opakowanie 24 tabletek
- z przodu Madame, wkładamy dziecko z powrotem! czyli naturalny ciąg dalszy lektury Ulicy Kopernika
- w środku koło ściany: PUSTE opakowania po ptasim mleczku i jakiejś bombonierce, wyrazie wdzięczności z pracy (nie ma kto wyrzucić, poza tym lepiej jak leżą puste niż pełne, mniej się będę tuczyć)
- notes, który parę dni temu dostałam i zaczęłam zapełniać propozycjami lektur
- Ulica Kopernika, już przeczytana
- no i stosik... najpierw albumowe wydawnictwo Jacka Purchli Kraków miasto środka, nie mam gdzie wstawić, jest duże i grube
- dwa ostatnie numery ALMA MATER i jeden NOWYCH KSIĄŻEK
- Jak czytać malarstwo - tak sobie po jednym, dwa obrazy do poduszki oglądam
- Bałucki z planu listopadowego, zaczęłam kiedyś czytać wstęp i na razie nie skończyłam
- Skarbczyk czyli duży zeszyt, który podzieliłam na kolejne litery alfabetu i zapisuję sobie w nim, gdzie co mogę znaleźć na temat Krakowa (typu: Domańska patrz "Ostygłe emocje" str. ta a ta); niestety czytam szybciej niż potem zapisuję, a gdy spróbowałam robić notatki w trakcie lektury, okazało się to mordęgą psującą cały smak czytania
- jakiś wydruk z internetu, nie pamiętam co
- zakładka-reklamówka Teatru Słowackiego
A Wy co macie w łóżku?
poniedziałek, 12 listopada 2012
Natalia Rolleczek - Drewniany różaniec
Straszna lektura z mojej wczesnej młodości. Nabawiłam się wtedy okropnego bólu głowy. Dziś już nie robi takiego wrażenia, ale chyba dlatego tylko, że niejedno się w życiu w międzyczasie widziało...
Jest to wydanie trzecie z 1954 roku. Z okładki sądzę, że miało obwolutę, ale ani śladu po niej ani nawet wzmianki, że ktoś tam projektował. Mało tego, są ilustracje, a nie ma nazwiska rysownika.
Na książkę składają się trzy krótkie powieści:
Wszystkie są autobiograficzne i opowiadają o dzieciństwie Natalii Rolleczek, które przeszło w bardzo ciężkich warunkach materialnych. Nędza przeciwstawiona jest wyższym aspiracjom, zwłaszcza starszej siostry Tali, Łucji. To ona bardziej dotkliwie odczuwa ciężar miłosierdzia, w tamtych czasach (czyli przed wojną) będącego domeną wyższych sfer i zakonów.
Litość to historia zabrania obu sióstr na letnisko przez jaśnie panią baronową. Dziewczęta marzą, układają plany spędzenia cudownych wakacji na wsi, w bogatym pałacu, wśród rówieśników; oczekują wspaniałych zabaw i ciekawych rozmów przy stole. Rzeczywistość okazuje się całkiem inna: siostry zostają upchnięte w ponurym pokoju, jeść mają osobno w jakimś składziku przy kuchni, nie przysługuje im drugie śniadanie i podwieczorek, które są tylko dla "pierwszego stołu"; nie mogą się bawić w parku należącym do dworu, bo jaśnie pani przykro byłoby patrzeć na obce osoby, nie mogą wejść do sadu owocowego, bo ogrodnik też nie lubi obcych; dzieci baronowej nie zniżają się do rozmowy z siostrami, a gdy te wybudują sobie szałas z gałęzi, pod pretekstem zabawy niszczą go zupełnie; gdy pada, jedyną rozrywką jest czytanie starych roczników Głosu Karmelu. Łucja, zapytana o plany na przyszłość, marzy o pójściu do gimnazjum, ale baronowa stwierdza, że jedyna rozsądna decyzja to szkoła kucharska, która da Łucji zawód. Przy tym wszystkim panna Janina, podopieczna baronowej, ślepo jej oddana, żąda od dziewcząt okazywania wdzięczności za tak wspaniałe wakacje. Gdy nadchodzi czas wyjazdu, następuje komisyjne ważenie sióstr: wszak kilogramy, których nabrały, to właśnie waga miłosierdzia. Sprytna Tala wyładowuje sobie kieszenie kamieniami, żeby pani baronowej nie było przykro... cóż, kiedy wrażliwa Łucja, której każdy miłosierny kęs stawał w gardle, schudła dwa kilo. Na szczęście baronowa znalazła środek zaradczy: żegna dziewczęta, wręczając im puszkę Ovomaltiny.
Minęło trochę czasu, ojczym ciągle jest bezrobotny, matka usiłuje sprzedawać wydziergane przez siebie serwetki i koronki i właściwie Łucja staje się jedynym żywicielem rodziny, od rana do nocy ślęcząc nad ramą, na której tka wełniane szaliki.
Tymczasem młoda hrabianka Krystyna zakłada Klub Młodych Polek, przeznaczony dla dziewcząt niższego stanu, które mogłyby się spotykać w siedzibie Klubu, rozmawiać, grać w warcaby, słuchać koncertów w wykonaniu ślepego skrzypka i haftować kościelne obrusy. Łucja początkowo wiąże z Klubem pewne nadzieje, chce rozruszać towarzystwo, organizować odczyty, wykłady, jakby nie zauważając, że ani dziewczęta (którym zależy tylko na znalezieniu lepszej pracy przez hrabiankę) ani samej Krystynie (która chce mieć swoje poletko miłosierdzia) na tym nie zależy. Atak nerwowy Łucji powoduje, że umieszczają ją w Kobierzynie.
I tak zaczyna się trzecia powieść czyli właściwy Drewniany różaniec. Matka, przyciśnięta biedą, a pozbawiona pomocy Łucji, wysyła Talę do Zakopanego do swej siostry Broni. Ta jednak ma skomplikowaną sytuację rodzinną i umieszcza Talę w zakładzie dla sierot prowadzonym przez siostry felicjanki.
Już pierwszego dnia Tala przekonuje się, że jeśli chce przeżyć, musi kraść (wyżywienie jest głodowe), kłamać, przyzwyczaić się do ciężkiej pracy ponad siły dziecka (każda z dziewcząt ma "obowiązek" do posprzątania), do braku higieny (wszy na porządku dziennym, brak mydła czy ręcznika, bielizna zmieniana raz na miesiąc), do obłudy, hipokryzji, załgania, fałszywości. Kto chce się wyłgać od pracy, zgłasza potrzebę skupienia się w kaplicy. Siostra Modesta przydziela Tali obowiązek sprzątania w soboty kościółka. Na ciężkiej pracy dziewczynce schodzi do drugiej, trzeciej w nocy - oczywiście nikt nie pomyślał o tym, by odłożyć jej kolację. Toteż po kilku takich sobotach i bezskutecznych próbach wyproszenia u siostry zmiany obowiązku, Tala wpada na pomysł wtarcia sobie denaturatu do oczu...
W międzyczasie asystujemy wyjazdowi kwestarek po prośbie (od tego ile nażebrzą zależeć będzie przyszłoroczny wikt), wykryciu złodziejki chleba i ukaraniu jej kocówą przez dziewczęta, przyglądamy się mateczce przełożonej o słodkim obliczu i ciężkiej ręce, z miłością szykującej obfite śniadanie dla księdza, który w niedzielę przychodzi odprawiać mszę św., za to z grymasem obrzydzenia na twarzy pozbawiającej dzieci jedzenia za karę; obserwujemy siostrę Modestę, która budzi dziewczęta wymierzając drewnianym różańcem uderzenia w plecy...
Jedyną przyjazną dzieciom osobą jest siostra Zenona, sama pochodząca z ludu i będąca na najniższym stopniu hierarchii klasztornej. Bo i tu obowiązuje podział na siostry chórowe (te, które wniosły wiano) i proste konwerski, których zadaniem jest opieka nad kuchnią czy pralnią lub chlewikiem.
Drewniany różaniec został odczytany - gdy ukazał się w latach 50-tych - jako oskarżenie Kościoła, a autorka przez środowiska klerykalne odsądzona od czci i wiary. Przyczyniło się do tego włączenie książki do antykościelnej nagonki przez propagandę. Taki temat po prostu władzom pasował. Czy Rolleczek miała wstrzymać się z publikacją swych wspomnień z dzieciństwa, przetransponowanych na powieść? Czy miała czekać na rok 1989, żeby uniknąć podejrzeń o współpracę?
W świetnym filmie dokumentalnym o Natalii Rolleczek Tala od różańca, który widziałam podczas tegorocznego Krakowskiego Festiwalu Filmowego, pani Hennelowa, w prawdziwie chrześcijańskim duchu wybaczenia i pojednania, mówi, że to, co zrobiła Rolleczek, jest niewybaczalne, że zaszkodziła Kościołowi w sposób niewyobrażalny. Trochę to śmieszne. Czym jest Kościół, któremu może niewyobrażalnie zaszkodzić jedna książka?
Zresztą ja odbieram tę powieść inaczej: jako opis rzeczywistości opresyjnej, niezależnie od tego, kim miałby być "oprawca". O próbach zachowania godności ludzkiej w warunkach, które temu nie sprzyjają.
Książka jest świetnie, z werwą i dowcipem napisana, polecam każdemu!
Miałam kiedyś okazję poznać osobiście panią Rolleczek, w czasach, gdy jeszcze mieszkała w Krakowie (dostałam nawet od Niej Kochaną rodzinkę) i twierdzę, że to fantastyczna osoba!
Aut. zdjęcia - Patrycja Musiał
Przeczytałam 11 listopada 2012.
PS. Czytam właśnie w internecie, że Ha!Art wydał na nowo Drewniany różaniec, ale w wersji okrojonej - tylko to trzecie opowiadanie. Tak że - jeśli ktoś będzie szukał, to radzę rozejrzeć się w bibliotece za starym wydaniem.
Jest to wydanie trzecie z 1954 roku. Z okładki sądzę, że miało obwolutę, ale ani śladu po niej ani nawet wzmianki, że ktoś tam projektował. Mało tego, są ilustracje, a nie ma nazwiska rysownika.
Na książkę składają się trzy krótkie powieści:
Wszystkie są autobiograficzne i opowiadają o dzieciństwie Natalii Rolleczek, które przeszło w bardzo ciężkich warunkach materialnych. Nędza przeciwstawiona jest wyższym aspiracjom, zwłaszcza starszej siostry Tali, Łucji. To ona bardziej dotkliwie odczuwa ciężar miłosierdzia, w tamtych czasach (czyli przed wojną) będącego domeną wyższych sfer i zakonów.
Litość to historia zabrania obu sióstr na letnisko przez jaśnie panią baronową. Dziewczęta marzą, układają plany spędzenia cudownych wakacji na wsi, w bogatym pałacu, wśród rówieśników; oczekują wspaniałych zabaw i ciekawych rozmów przy stole. Rzeczywistość okazuje się całkiem inna: siostry zostają upchnięte w ponurym pokoju, jeść mają osobno w jakimś składziku przy kuchni, nie przysługuje im drugie śniadanie i podwieczorek, które są tylko dla "pierwszego stołu"; nie mogą się bawić w parku należącym do dworu, bo jaśnie pani przykro byłoby patrzeć na obce osoby, nie mogą wejść do sadu owocowego, bo ogrodnik też nie lubi obcych; dzieci baronowej nie zniżają się do rozmowy z siostrami, a gdy te wybudują sobie szałas z gałęzi, pod pretekstem zabawy niszczą go zupełnie; gdy pada, jedyną rozrywką jest czytanie starych roczników Głosu Karmelu. Łucja, zapytana o plany na przyszłość, marzy o pójściu do gimnazjum, ale baronowa stwierdza, że jedyna rozsądna decyzja to szkoła kucharska, która da Łucji zawód. Przy tym wszystkim panna Janina, podopieczna baronowej, ślepo jej oddana, żąda od dziewcząt okazywania wdzięczności za tak wspaniałe wakacje. Gdy nadchodzi czas wyjazdu, następuje komisyjne ważenie sióstr: wszak kilogramy, których nabrały, to właśnie waga miłosierdzia. Sprytna Tala wyładowuje sobie kieszenie kamieniami, żeby pani baronowej nie było przykro... cóż, kiedy wrażliwa Łucja, której każdy miłosierny kęs stawał w gardle, schudła dwa kilo. Na szczęście baronowa znalazła środek zaradczy: żegna dziewczęta, wręczając im puszkę Ovomaltiny.
Minęło trochę czasu, ojczym ciągle jest bezrobotny, matka usiłuje sprzedawać wydziergane przez siebie serwetki i koronki i właściwie Łucja staje się jedynym żywicielem rodziny, od rana do nocy ślęcząc nad ramą, na której tka wełniane szaliki.
Tymczasem młoda hrabianka Krystyna zakłada Klub Młodych Polek, przeznaczony dla dziewcząt niższego stanu, które mogłyby się spotykać w siedzibie Klubu, rozmawiać, grać w warcaby, słuchać koncertów w wykonaniu ślepego skrzypka i haftować kościelne obrusy. Łucja początkowo wiąże z Klubem pewne nadzieje, chce rozruszać towarzystwo, organizować odczyty, wykłady, jakby nie zauważając, że ani dziewczęta (którym zależy tylko na znalezieniu lepszej pracy przez hrabiankę) ani samej Krystynie (która chce mieć swoje poletko miłosierdzia) na tym nie zależy. Atak nerwowy Łucji powoduje, że umieszczają ją w Kobierzynie.
I tak zaczyna się trzecia powieść czyli właściwy Drewniany różaniec. Matka, przyciśnięta biedą, a pozbawiona pomocy Łucji, wysyła Talę do Zakopanego do swej siostry Broni. Ta jednak ma skomplikowaną sytuację rodzinną i umieszcza Talę w zakładzie dla sierot prowadzonym przez siostry felicjanki.
Już pierwszego dnia Tala przekonuje się, że jeśli chce przeżyć, musi kraść (wyżywienie jest głodowe), kłamać, przyzwyczaić się do ciężkiej pracy ponad siły dziecka (każda z dziewcząt ma "obowiązek" do posprzątania), do braku higieny (wszy na porządku dziennym, brak mydła czy ręcznika, bielizna zmieniana raz na miesiąc), do obłudy, hipokryzji, załgania, fałszywości. Kto chce się wyłgać od pracy, zgłasza potrzebę skupienia się w kaplicy. Siostra Modesta przydziela Tali obowiązek sprzątania w soboty kościółka. Na ciężkiej pracy dziewczynce schodzi do drugiej, trzeciej w nocy - oczywiście nikt nie pomyślał o tym, by odłożyć jej kolację. Toteż po kilku takich sobotach i bezskutecznych próbach wyproszenia u siostry zmiany obowiązku, Tala wpada na pomysł wtarcia sobie denaturatu do oczu...
W międzyczasie asystujemy wyjazdowi kwestarek po prośbie (od tego ile nażebrzą zależeć będzie przyszłoroczny wikt), wykryciu złodziejki chleba i ukaraniu jej kocówą przez dziewczęta, przyglądamy się mateczce przełożonej o słodkim obliczu i ciężkiej ręce, z miłością szykującej obfite śniadanie dla księdza, który w niedzielę przychodzi odprawiać mszę św., za to z grymasem obrzydzenia na twarzy pozbawiającej dzieci jedzenia za karę; obserwujemy siostrę Modestę, która budzi dziewczęta wymierzając drewnianym różańcem uderzenia w plecy...
Jedyną przyjazną dzieciom osobą jest siostra Zenona, sama pochodząca z ludu i będąca na najniższym stopniu hierarchii klasztornej. Bo i tu obowiązuje podział na siostry chórowe (te, które wniosły wiano) i proste konwerski, których zadaniem jest opieka nad kuchnią czy pralnią lub chlewikiem.
Drewniany różaniec został odczytany - gdy ukazał się w latach 50-tych - jako oskarżenie Kościoła, a autorka przez środowiska klerykalne odsądzona od czci i wiary. Przyczyniło się do tego włączenie książki do antykościelnej nagonki przez propagandę. Taki temat po prostu władzom pasował. Czy Rolleczek miała wstrzymać się z publikacją swych wspomnień z dzieciństwa, przetransponowanych na powieść? Czy miała czekać na rok 1989, żeby uniknąć podejrzeń o współpracę?
W świetnym filmie dokumentalnym o Natalii Rolleczek Tala od różańca, który widziałam podczas tegorocznego Krakowskiego Festiwalu Filmowego, pani Hennelowa, w prawdziwie chrześcijańskim duchu wybaczenia i pojednania, mówi, że to, co zrobiła Rolleczek, jest niewybaczalne, że zaszkodziła Kościołowi w sposób niewyobrażalny. Trochę to śmieszne. Czym jest Kościół, któremu może niewyobrażalnie zaszkodzić jedna książka?
Zresztą ja odbieram tę powieść inaczej: jako opis rzeczywistości opresyjnej, niezależnie od tego, kim miałby być "oprawca". O próbach zachowania godności ludzkiej w warunkach, które temu nie sprzyjają.
Książka jest świetnie, z werwą i dowcipem napisana, polecam każdemu!
Miałam kiedyś okazję poznać osobiście panią Rolleczek, w czasach, gdy jeszcze mieszkała w Krakowie (dostałam nawet od Niej Kochaną rodzinkę) i twierdzę, że to fantastyczna osoba!
Aut. zdjęcia - Patrycja Musiał
Przeczytałam 11 listopada 2012.
PS. Czytam właśnie w internecie, że Ha!Art wydał na nowo Drewniany różaniec, ale w wersji okrojonej - tylko to trzecie opowiadanie. Tak że - jeśli ktoś będzie szukał, to radzę rozejrzeć się w bibliotece za starym wydaniem.
niedziela, 11 listopada 2012
Georges Simenon - Maigret a peur
Sobota była jakaś taka niesposobna do czytania, ledwo zmogłam jedną niezbyt grubą książczynę czyli kolejnego Maigreta.
Maigret a peur czyli Magret boi się. Czego boi się komisarz?
Wybrał się on na kongres policyjny do Bordeaux, a wracając - mając w perspektywie jeszcze dwa wolne dni - wstąpił do przyjaciela w Fontenay. Kiedyś, w czasach uniwersyteckich, razem mieszkali w Nantes. Maigret studiował przez dwa lata medycynę, a Chabot skończył prawo. Maigret kilka razy skorzystał z gościny kolegi w domu jego matki, ale od ostatniej wizyty upłynęło wiele lat.
Jeszcze w pociągu w drodze do Fontenay komisarz dowiaduje się, że miasteczkiem wstrząsnęła właśnie podwójna zbrodnia: od ciosów zadanych jakimś metalowym narzędziem zginął miejscowy arystokrata Robert Vernoux, a następnie w ten sam sposób poniosła śmierć stara uboga wdowa, niegdyś położna. Wydaje się, że nic tych zbrodni nie łączy poza sposobem zadania śmierci, więc w miasteczku panuje przekonanie, że to robota jakiegoś szaleńca.
Maigret nie ma zamiaru zajmować się śledztwem, wszak wpadł tylko przywitać się z przyjacielem, ale chcąc nie chcąc zostaje wmieszany w następne wydarzenia: ginie trzecia ofiara, miejscowy pijak. Wszyscy oczekują po komisarzu rozwiązania zagadki. Jednocześnie w miasteczku zagęszcza się atmosfera podejrzliwości wobec rodziny Vernoux, a zwłaszcza młodego doktora Alaina Vernoux, który zabawia się studiowaniem psychiatrii. Maigret zaczyna obawiać się samosądu...
Po polsku wyszło jako Niepokoje komisarza Maigreta. Ale przyznam się do czegoś: nigdy jeszcze nie czytałam Maigreta po polsku i nie zamierzam. Czytanie po francusku ma pewien urok, który, obawiam się, mógłby zniknąć przy lekturze po polsku :) Tak że to jest może odpowiedź na pytanie Natanny jakiego autora nie zamierzasz czytać?
Przeczytałam 10 listopada 2012.
Oraz hura hura! Przyjechał kurier z moim ZAKUPEM ROKU! Na razie nie uchylę żadnego rąbka, poza oczywistością czyli że to cracovianum. Ale cracovianum, którego szukałam od ładnych kilku lat (opublikowane w 2005 roku) bezskutecznie! I nagle trach! pojawiło się na allegro. Wygłaskałam je, wyoglądałam, w międzyczasie przeczytałam kolejną książkę z listopadowego planu (o której jutro) i przed obiadem zaczęłam wreszcie systematyczną lekturę mojej nowości. A wokół niej narasta stosik przywołanych w książce innych tytułów :)
W piątkowy wieczór dałam się skusić projekcji rosyjskiego filmu Admirał w Centrum Kultury Rosyjskiej. Film co prawda mam w domu, ale pokusa polegała na zapowiedzianych polskich napisach: ach, nie będę się męczyć z rosyjskim, wszak tam wojna, rewolucja, marynarka, może słownictwo za trudne.
Jest to film biograficzny, opowiadający o admirale Aleksandrze Kołczaku, przywódcy białych w czasie wojny domowej w Rosji.
Niestety reżyser - Andriej Krawczuk - poszedł w kierunku bardzo hollywoodzkim, począwszy od początku, kiedy staruszka Anna Timiriowa, wielka i ostatnia miłość Kołczaka, wspomina dawne czasy i całą historię - jak w Titanicu.
Film ponoć pełen jest nieścisłości historycznych, no ale tu się nie mogę wypowiadać, cóż ja wiem na ten temat.
Kołczaka zagrał Konstantin Chabienskij:
Annę Timiriową - Liza Bojarska:
A generała Kappela - Siergiej Bezrukow.
Czyli gwiazdorska obsada.
No ale wyszedł taki melodramat, bo głównie skoncentrowano się na wątku miłosnym.
A z moich chytrych planów obejrzenia filmu po polsku też wyszło... nie wiadomo co. Albowiem napisy przesłaniał... czarny pasek, którego paniom obsługującym projekcję nie udało się zlikwidować :(
Stanowczo najlepsza jest piosenka Liube :)
Maigret a peur czyli Magret boi się. Czego boi się komisarz?
Wybrał się on na kongres policyjny do Bordeaux, a wracając - mając w perspektywie jeszcze dwa wolne dni - wstąpił do przyjaciela w Fontenay. Kiedyś, w czasach uniwersyteckich, razem mieszkali w Nantes. Maigret studiował przez dwa lata medycynę, a Chabot skończył prawo. Maigret kilka razy skorzystał z gościny kolegi w domu jego matki, ale od ostatniej wizyty upłynęło wiele lat.
Jeszcze w pociągu w drodze do Fontenay komisarz dowiaduje się, że miasteczkiem wstrząsnęła właśnie podwójna zbrodnia: od ciosów zadanych jakimś metalowym narzędziem zginął miejscowy arystokrata Robert Vernoux, a następnie w ten sam sposób poniosła śmierć stara uboga wdowa, niegdyś położna. Wydaje się, że nic tych zbrodni nie łączy poza sposobem zadania śmierci, więc w miasteczku panuje przekonanie, że to robota jakiegoś szaleńca.
Maigret nie ma zamiaru zajmować się śledztwem, wszak wpadł tylko przywitać się z przyjacielem, ale chcąc nie chcąc zostaje wmieszany w następne wydarzenia: ginie trzecia ofiara, miejscowy pijak. Wszyscy oczekują po komisarzu rozwiązania zagadki. Jednocześnie w miasteczku zagęszcza się atmosfera podejrzliwości wobec rodziny Vernoux, a zwłaszcza młodego doktora Alaina Vernoux, który zabawia się studiowaniem psychiatrii. Maigret zaczyna obawiać się samosądu...
Po polsku wyszło jako Niepokoje komisarza Maigreta. Ale przyznam się do czegoś: nigdy jeszcze nie czytałam Maigreta po polsku i nie zamierzam. Czytanie po francusku ma pewien urok, który, obawiam się, mógłby zniknąć przy lekturze po polsku :) Tak że to jest może odpowiedź na pytanie Natanny jakiego autora nie zamierzasz czytać?
Przeczytałam 10 listopada 2012.
Oraz hura hura! Przyjechał kurier z moim ZAKUPEM ROKU! Na razie nie uchylę żadnego rąbka, poza oczywistością czyli że to cracovianum. Ale cracovianum, którego szukałam od ładnych kilku lat (opublikowane w 2005 roku) bezskutecznie! I nagle trach! pojawiło się na allegro. Wygłaskałam je, wyoglądałam, w międzyczasie przeczytałam kolejną książkę z listopadowego planu (o której jutro) i przed obiadem zaczęłam wreszcie systematyczną lekturę mojej nowości. A wokół niej narasta stosik przywołanych w książce innych tytułów :)
W piątkowy wieczór dałam się skusić projekcji rosyjskiego filmu Admirał w Centrum Kultury Rosyjskiej. Film co prawda mam w domu, ale pokusa polegała na zapowiedzianych polskich napisach: ach, nie będę się męczyć z rosyjskim, wszak tam wojna, rewolucja, marynarka, może słownictwo za trudne.
Jest to film biograficzny, opowiadający o admirale Aleksandrze Kołczaku, przywódcy białych w czasie wojny domowej w Rosji.
Niestety reżyser - Andriej Krawczuk - poszedł w kierunku bardzo hollywoodzkim, począwszy od początku, kiedy staruszka Anna Timiriowa, wielka i ostatnia miłość Kołczaka, wspomina dawne czasy i całą historię - jak w Titanicu.
Film ponoć pełen jest nieścisłości historycznych, no ale tu się nie mogę wypowiadać, cóż ja wiem na ten temat.
Kołczaka zagrał Konstantin Chabienskij:
Annę Timiriową - Liza Bojarska:
A generała Kappela - Siergiej Bezrukow.
Czyli gwiazdorska obsada.
No ale wyszedł taki melodramat, bo głównie skoncentrowano się na wątku miłosnym.
A z moich chytrych planów obejrzenia filmu po polsku też wyszło... nie wiadomo co. Albowiem napisy przesłaniał... czarny pasek, którego paniom obsługującym projekcję nie udało się zlikwidować :(
Stanowczo najlepsza jest piosenka Liube :)
piątek, 9 listopada 2012
Ewa Krasnodębska - Jak odkrywałam Amerykę
Mam w domu kilka książek z tej serii, która nazywała się "Zachód z bliska" i postanowiłam je odkurzyć i przybliżyć współczesnemu czytelnikowi :)
O autorce tyle podano z tyłu okładki:
Nowojorski pobyt Krasnodębskiej przypadł na lata 1972-1976, książkę natomiast opublikowano w 1983 roku. Dziś byłoby to niemożliwe. Jest absolutnie niezgodna z obecnymi standardami poprawności politycznej :)
Co chwilę wraca temat Murzynów, zamurzyniania (czernienia) dobrych dzielnic, które przekształcają się w slumsy itd. Tak właśnie polska ambasada musiała zmienić siedzibę, bo nagle znalazła się otoczona przez domy zamieszkałe przez Murzynów czyli pod złym adresem.
Często też autorka wspomina o mieszkających w Nowym Jorku Żydach (wówczas 3,5 miliona!) - dziś ten temat raczej by omijała, bo uniknąć zarzutów o antysemityzm bardzo trudno.
Zanim wzięłam książkę do ręki, zastanawiałam się przez chwilę, czy ma w ogóle sens czytanie reportaży pisanych 30 lat wcześniej. Ot, takie chwilowe zaćmienie mózgu, wywołane tym naszym pędem naprzód i hołdowaniem aktualnościom. Szybko zdecydowałam, że na pewno dowiem się czegoś nowego, a jeśli nawet dziś to już nie będzie aktualne... to cóż, może pomóc zrozumieć książki czy filmy z tamtych czasów :)
I rzeczywiście, sporo faktów było dla mnie odkryciem. Nieraz to tylko małe ciekawostki, ale ja mam w ogóle naturę skłonną do wyszukiwania anegdot bardziej niż do ogólnych syntez.
Krasnodębska przyjechała do męża na placówce i przez cztery lata prowadziła zwykłe amerykańskie życie. Opisuje je systematycznie, nadając rozdziałom tytuły takie jak: dom, subway, supermarket, kino, Manhattan, handel, telefon, karty kredytowe, gotowanie, dni świąteczne, samochód. Z uśmiechem przeczytałam w rozdziale poświęconym możliwościom, jakie daje w Ameryce telefon, że można na przykład zadzwonić do Białego Domu i zapytać, co dziś robi prezydent, kogo odwiedza i o czym będzie rozmawiał z gościem. A potem się zreflektowałam - może u nas też można zadzwonić do Kancelarii Prezydenta i takich informacji udzielą?
Niemniej jednak w latach osiemdziesiątych polski czytelnik musiał wytrzeszczać ze zdumienia oczy, czytając o płatnościach kartą kredytową czy opisy supermarketów, które znali tylko ci, którzy jeździli w tamtych czasach na Zachód.
Zadziwił mnie rozdział o kinie. Okazuje się, że to, co my znamy jako dobre kino amerykańskie (a wszak jest trochę amerykańskich reżyserów i filmów, które weszły już do klasyki kina światowego) to w rzeczywistości kino niszowe. Odbiorca amerykański karmi się sieczką z dużą ilością lejącej się krwi, pożarami, katastrofami, huraganami, produkowaną seryjnie. Tylko to przyciąga publiczność.
Sporo pisze Krasnodębska o wyprowadzaniu. Począwszy od wyprowadzania psa, a skończywszy na wyprowadzaniu dziewczyny czy żony. Obowiązują ścisłe reguły i konkretny wystrój lokalu, do którego wyprowadzi się delikwentkę na kolację, nawet jeśli to będzie tradycyjny hamburger. Powiem tak: ja już jestem prawie w wieku poprodukcyjnym :) ale współczuję młodym amerykańskim chłopcom i dziewczynom. Nie umiałabym funkcjonować w takim trybie.
Ja sobie wytworzyłam obraz Ameryki na podobieństwo filmów Woody Allena... plus oczywiście obraz amerykańskiej prowincji z tylu filmów, ale tę prowincję traktując jednak po macoszemu. Tymczasem faktycznie ta prowincja to rzeczywiście prawdziwa Ameryka. Ha! Nic dziwnego, że mnie nie ciągnie - jakoś nigdy nie marzyłam, żeby tam pojechać.
A teraz patrzę - jest dostępna ta książka w wersji audiobookowej. No proszę.
Przeczytałam 9 listopada 2012.
Miałam paskudny tydzień, nie obyło się bez środowej migreny, toteż w czwartek wracałam z pracy bardzo zadowolona, bo raz - nie boli głowa, dwa - w Księgarni Akademickiej, gdzie poszłam po Nowe Książki, znalazłam cudne nowe cracovianum: O Paniach, Panach i zdarzeniach Macieja Gutowskiego. Zakładam, że będzie to wspaniała lektura!
Nie koniec to był radości, bo w domu czekało awizo i po marnych 20 minutach kolejki na poczcie (przede mną były DWIE osoby, za mną przez te 20 minut stanęło kolejnych dziesięć, wszyscy spoglądali na siebie z porozumiewawczym uśmiechem - no niewyobrażalna łajza za okienkiem) już gnałam do domu i rozkładałam nowe nabytki z allegro. Koszt tych siedmiu książek wyniósł całe 9,97 PLN :)
Same ruskie, jak widać, tylko Urbanowską wzięłam na doczepkę, bo z fajnej serii i za 2 zł raptem. Po przejrzeniu okazało się, że to o Podhalu... hm.. no ciekawam, czy dam radę 550 stronom na ten temat :)
Te małe "Trzy befsztyki" zdaje się wysmażono na temat w Ameryce Murzynów biją - będzie śmiesznie poczytać.
Obejrzałam polecany przez Natannę film Sierioża według książki Wiery Panowej.
Na YT pokawałkowany:
Film powstał w 1960 roku, wyreżyserował go Gieorgij Danielija do spółki z Igorem Tałankinem. Zdobył szereg nagród na międzynarodowych konkursach i został uznany za najlepszy film roku w ZSRR.
Książkę już streściłam, film w zasadzie nie odbiega od tekstu, jedynie pomija kilka epizodów.
Głównego bohatera, 5-letniego Sieriożę brawurowo zagrał mały Boris Barchatow, który jeszcze dwa razy pojawił się w kinie w następnych latach.
Mamą była Irina Skobcewa, żona Siergieja Bondarczuka, czynna jako aktorka do dziś. Ta trójka zagrała fenomenalnie.
Ciocia Pasza to Aleksandra Panowa.
Jej mąż Łukianycz - Nikołaj Siergiejew.
I wreszcie pojawia się nowy tata Sierioży - Siergiej Bondarczuk. Wspaniała rola mądrego, dobrego ojca, choć nie rodzonego.
Świetna komediowa scena w sklepie, gdzie ojczym kupuje Sierioży wymarzony rower.
A tu wujek Pietia, który chcąc zrobić złośliwy kawał Sierioży, podarował mu wypasionego cukierka - tyle, że był to sam papierek.
Sierioża zadał wtedy szczere, z głębi serca płynące pytanie (które tak nie spodobało się mamie-nauczycielce):
- Diadia Pietia, ty durak?
I na koniec raz jeszcze Sierioża, ciągle przeziębiony, z chorym gardłem, którego nie chcą zabrać do Chołmogorów... Finał historii wzrusza do łez.
Przeglądając znajome blogi zobaczyłam, że Natanna zaprosiła mnie do zabawy w odpowiedzi na różne pytania :)
O rany.
Czy dam radę?
Lećmy po kolei:
1.Czy dużo czasu spędzasz w internecie? - Za dużo. Odebrać pocztę, odpisać, napisać; przejrzeć lokalne wiadomości; ewentualnie poczytać też lokalne forum; przejrzeć ulubione blogi, czy coś nowego się pojawiło; prowadzenie własnych blogów; wyszukiwanie rozmaitych informacji... stanowczo dużo tego. Dlatego od pewnego zcasu staram się ograniczać i przynajmniej wieczory spędzać raczej z książką czy filmem.
2.Jakie strony w internecie najbardziej lubisz przeglądać. - Mam cały zestaw ulubionych blogów na tematy ogólne i książkowe, no i surfowanie po stronach o rosyjskim kinie :)
3.Jakimi pobudkami kierowałaś się zakładając blog czytelniczy? - Chciałam tylko notować swoje lektury. Potem - gdy zobaczyłam, że ten i ów tu zagląda - chciałam napisać coś więcej, a ostatnio - chcę zapełniać różne czarne dziury na temat starych książek :)
4.Czy często marzysz, a jeżeli tak to o czym? - Właściwie już nie. Nie spodziewam się specjalnych atrakcji w dalszym życiu, sądzę, że co się w nim miało wydarzyć, już się wydarzyło. Niemniej jednak jest coś, co lubię robić w zakresie marzeń - wyobrażać sobie większe mieszkanie (na książki) - a dokładniej umeblowywać w głowie różne lokale, w którym akurat przebywam :)
5.Jaka literatura najbardziej do Ciebie przemawia? - Obyczajowa, wspomnieniowa, historie rodzinne.
6.Jaka książka w/g Ciebie powinna mieć inne zakończenie? - Gdybym była pisarzem, to może spróbowałabym sił na tym polu, ale tak - nie.
7.Jakiego pisarza/pisarkę cenisz najbardziej i dlaczego? - Nie ma takiego jednego. A znowu zacząć wyliczać... No, może Bułhakow za siłę wyobraźni.
8.Czyje książki nigdy by Cię nie zainteresowały? - Hm. Też wolę się nie zarzekać, bo nie znasz dnia ani godziny :)
9.Co Cię pobudza do działania? - Dobre słowo, pochwała. Klasycznie :)
10.Czy lubisz miejsce, w którym mieszkasz? - Bardzo. Aczkolwiek jestem w stanie sobie wyobrazić, że mogłabym mieszkać gdzie indziej - ale to już z grubej rury. W Wenecji na przykład!
11.Czym jest dla Ciebie rodzina? - Własna? Częściowo, niestety, utrapieniem :) Dlatego lubię czytać o innych: lubię się przekonywać, że nie tylko ja mam pod górkę, ale też i widzieć, że są rodziny naprawdę wspaniałe...
O autorce tyle podano z tyłu okładki:
Nowojorski pobyt Krasnodębskiej przypadł na lata 1972-1976, książkę natomiast opublikowano w 1983 roku. Dziś byłoby to niemożliwe. Jest absolutnie niezgodna z obecnymi standardami poprawności politycznej :)
Co chwilę wraca temat Murzynów, zamurzyniania (czernienia) dobrych dzielnic, które przekształcają się w slumsy itd. Tak właśnie polska ambasada musiała zmienić siedzibę, bo nagle znalazła się otoczona przez domy zamieszkałe przez Murzynów czyli pod złym adresem.
Często też autorka wspomina o mieszkających w Nowym Jorku Żydach (wówczas 3,5 miliona!) - dziś ten temat raczej by omijała, bo uniknąć zarzutów o antysemityzm bardzo trudno.
Zanim wzięłam książkę do ręki, zastanawiałam się przez chwilę, czy ma w ogóle sens czytanie reportaży pisanych 30 lat wcześniej. Ot, takie chwilowe zaćmienie mózgu, wywołane tym naszym pędem naprzód i hołdowaniem aktualnościom. Szybko zdecydowałam, że na pewno dowiem się czegoś nowego, a jeśli nawet dziś to już nie będzie aktualne... to cóż, może pomóc zrozumieć książki czy filmy z tamtych czasów :)
I rzeczywiście, sporo faktów było dla mnie odkryciem. Nieraz to tylko małe ciekawostki, ale ja mam w ogóle naturę skłonną do wyszukiwania anegdot bardziej niż do ogólnych syntez.
Krasnodębska przyjechała do męża na placówce i przez cztery lata prowadziła zwykłe amerykańskie życie. Opisuje je systematycznie, nadając rozdziałom tytuły takie jak: dom, subway, supermarket, kino, Manhattan, handel, telefon, karty kredytowe, gotowanie, dni świąteczne, samochód. Z uśmiechem przeczytałam w rozdziale poświęconym możliwościom, jakie daje w Ameryce telefon, że można na przykład zadzwonić do Białego Domu i zapytać, co dziś robi prezydent, kogo odwiedza i o czym będzie rozmawiał z gościem. A potem się zreflektowałam - może u nas też można zadzwonić do Kancelarii Prezydenta i takich informacji udzielą?
Niemniej jednak w latach osiemdziesiątych polski czytelnik musiał wytrzeszczać ze zdumienia oczy, czytając o płatnościach kartą kredytową czy opisy supermarketów, które znali tylko ci, którzy jeździli w tamtych czasach na Zachód.
Zadziwił mnie rozdział o kinie. Okazuje się, że to, co my znamy jako dobre kino amerykańskie (a wszak jest trochę amerykańskich reżyserów i filmów, które weszły już do klasyki kina światowego) to w rzeczywistości kino niszowe. Odbiorca amerykański karmi się sieczką z dużą ilością lejącej się krwi, pożarami, katastrofami, huraganami, produkowaną seryjnie. Tylko to przyciąga publiczność.
Sporo pisze Krasnodębska o wyprowadzaniu. Począwszy od wyprowadzania psa, a skończywszy na wyprowadzaniu dziewczyny czy żony. Obowiązują ścisłe reguły i konkretny wystrój lokalu, do którego wyprowadzi się delikwentkę na kolację, nawet jeśli to będzie tradycyjny hamburger. Powiem tak: ja już jestem prawie w wieku poprodukcyjnym :) ale współczuję młodym amerykańskim chłopcom i dziewczynom. Nie umiałabym funkcjonować w takim trybie.
Ja sobie wytworzyłam obraz Ameryki na podobieństwo filmów Woody Allena... plus oczywiście obraz amerykańskiej prowincji z tylu filmów, ale tę prowincję traktując jednak po macoszemu. Tymczasem faktycznie ta prowincja to rzeczywiście prawdziwa Ameryka. Ha! Nic dziwnego, że mnie nie ciągnie - jakoś nigdy nie marzyłam, żeby tam pojechać.
A teraz patrzę - jest dostępna ta książka w wersji audiobookowej. No proszę.
Przeczytałam 9 listopada 2012.
Miałam paskudny tydzień, nie obyło się bez środowej migreny, toteż w czwartek wracałam z pracy bardzo zadowolona, bo raz - nie boli głowa, dwa - w Księgarni Akademickiej, gdzie poszłam po Nowe Książki, znalazłam cudne nowe cracovianum: O Paniach, Panach i zdarzeniach Macieja Gutowskiego. Zakładam, że będzie to wspaniała lektura!
Nie koniec to był radości, bo w domu czekało awizo i po marnych 20 minutach kolejki na poczcie (przede mną były DWIE osoby, za mną przez te 20 minut stanęło kolejnych dziesięć, wszyscy spoglądali na siebie z porozumiewawczym uśmiechem - no niewyobrażalna łajza za okienkiem) już gnałam do domu i rozkładałam nowe nabytki z allegro. Koszt tych siedmiu książek wyniósł całe 9,97 PLN :)
Same ruskie, jak widać, tylko Urbanowską wzięłam na doczepkę, bo z fajnej serii i za 2 zł raptem. Po przejrzeniu okazało się, że to o Podhalu... hm.. no ciekawam, czy dam radę 550 stronom na ten temat :)
Te małe "Trzy befsztyki" zdaje się wysmażono na temat w Ameryce Murzynów biją - będzie śmiesznie poczytać.
Obejrzałam polecany przez Natannę film Sierioża według książki Wiery Panowej.
Na YT pokawałkowany:
Film powstał w 1960 roku, wyreżyserował go Gieorgij Danielija do spółki z Igorem Tałankinem. Zdobył szereg nagród na międzynarodowych konkursach i został uznany za najlepszy film roku w ZSRR.
Książkę już streściłam, film w zasadzie nie odbiega od tekstu, jedynie pomija kilka epizodów.
Głównego bohatera, 5-letniego Sieriożę brawurowo zagrał mały Boris Barchatow, który jeszcze dwa razy pojawił się w kinie w następnych latach.
Mamą była Irina Skobcewa, żona Siergieja Bondarczuka, czynna jako aktorka do dziś. Ta trójka zagrała fenomenalnie.
Ciocia Pasza to Aleksandra Panowa.
Jej mąż Łukianycz - Nikołaj Siergiejew.
I wreszcie pojawia się nowy tata Sierioży - Siergiej Bondarczuk. Wspaniała rola mądrego, dobrego ojca, choć nie rodzonego.
Świetna komediowa scena w sklepie, gdzie ojczym kupuje Sierioży wymarzony rower.
A tu wujek Pietia, który chcąc zrobić złośliwy kawał Sierioży, podarował mu wypasionego cukierka - tyle, że był to sam papierek.
Sierioża zadał wtedy szczere, z głębi serca płynące pytanie (które tak nie spodobało się mamie-nauczycielce):
- Diadia Pietia, ty durak?
I na koniec raz jeszcze Sierioża, ciągle przeziębiony, z chorym gardłem, którego nie chcą zabrać do Chołmogorów... Finał historii wzrusza do łez.
Przeglądając znajome blogi zobaczyłam, że Natanna zaprosiła mnie do zabawy w odpowiedzi na różne pytania :)
O rany.
Czy dam radę?
Lećmy po kolei:
1.Czy dużo czasu spędzasz w internecie? - Za dużo. Odebrać pocztę, odpisać, napisać; przejrzeć lokalne wiadomości; ewentualnie poczytać też lokalne forum; przejrzeć ulubione blogi, czy coś nowego się pojawiło; prowadzenie własnych blogów; wyszukiwanie rozmaitych informacji... stanowczo dużo tego. Dlatego od pewnego zcasu staram się ograniczać i przynajmniej wieczory spędzać raczej z książką czy filmem.
2.Jakie strony w internecie najbardziej lubisz przeglądać. - Mam cały zestaw ulubionych blogów na tematy ogólne i książkowe, no i surfowanie po stronach o rosyjskim kinie :)
3.Jakimi pobudkami kierowałaś się zakładając blog czytelniczy? - Chciałam tylko notować swoje lektury. Potem - gdy zobaczyłam, że ten i ów tu zagląda - chciałam napisać coś więcej, a ostatnio - chcę zapełniać różne czarne dziury na temat starych książek :)
4.Czy często marzysz, a jeżeli tak to o czym? - Właściwie już nie. Nie spodziewam się specjalnych atrakcji w dalszym życiu, sądzę, że co się w nim miało wydarzyć, już się wydarzyło. Niemniej jednak jest coś, co lubię robić w zakresie marzeń - wyobrażać sobie większe mieszkanie (na książki) - a dokładniej umeblowywać w głowie różne lokale, w którym akurat przebywam :)
5.Jaka literatura najbardziej do Ciebie przemawia? - Obyczajowa, wspomnieniowa, historie rodzinne.
6.Jaka książka w/g Ciebie powinna mieć inne zakończenie? - Gdybym była pisarzem, to może spróbowałabym sił na tym polu, ale tak - nie.
7.Jakiego pisarza/pisarkę cenisz najbardziej i dlaczego? - Nie ma takiego jednego. A znowu zacząć wyliczać... No, może Bułhakow za siłę wyobraźni.
8.Czyje książki nigdy by Cię nie zainteresowały? - Hm. Też wolę się nie zarzekać, bo nie znasz dnia ani godziny :)
9.Co Cię pobudza do działania? - Dobre słowo, pochwała. Klasycznie :)
10.Czy lubisz miejsce, w którym mieszkasz? - Bardzo. Aczkolwiek jestem w stanie sobie wyobrazić, że mogłabym mieszkać gdzie indziej - ale to już z grubej rury. W Wenecji na przykład!
11.Czym jest dla Ciebie rodzina? - Własna? Częściowo, niestety, utrapieniem :) Dlatego lubię czytać o innych: lubię się przekonywać, że nie tylko ja mam pod górkę, ale też i widzieć, że są rodziny naprawdę wspaniałe...
czwartek, 8 listopada 2012
Krystyna Jabłońska - Ostygłe emocje
Cudowne cracovianum!
Książkę mam od dawna, ale do tej pory czytałam jedynie a to taki rozdzialik a to inny. Tym razem od A do Z i bardzo sobie lekturę chwaliłam.
Poszczególne rozdziały opowiadają rozmaite historie krakowskie z XIX wieku, a tytułowy rozdział Ostygłe emocje zawiera opowieść o wystawieniu w Zachęcie w 1894 roku Szału Podkowińskiego, obleganego przez tłumy ciekawskich, usiłujących zza pleców innych dojrzeć choć fragment dorodnego ciała modelki i wysuwających rozmaite hipotezy co do jej tożsamości.
Dopatrywano się w niej m.in. Heleny Modrzejewskiej, bo podobno Podkowiński był w niej śmiertelnie zakochany. Powodzenie obrazu na wystawie było ogromne. Rezultat natomiast taki, że któregoś dnia wkroczył na salę sam malarz, poprosił o przystawienie drabiny, wyjął z kieszeni nóż i pociął twarz i rękę kobiety.
Przyjaciele artysty odrestaurowali płótno - jednym z nich był Feliks Jasieński, znany pod przydomkiem Manngha - o jego dziejach opowiada dalszy ciąg rozdziału.
Autorka zadała sobie trud odnalezienia - w prywatnych zbiorach - a więc trud niemały - listów z epoki i często gęsto je cytuje, pozwalając nam uczestniczyć w opisywanych wydarzeniach jakby na gorąco. Są to przede wszystkim teksty nieocenionej Antoniny Domańskiej, Pani Radczyni z Wesela i popularnej pisarki książek historycznych dla dzieci, znanej z niewyparzonego języka i przede wszystkim wielkiej gadatliwości.
Dziś piszę krótko, bom strasznie zmęczona domowymi zajęciami - i rzeczywiście, tylko cztery stroniczki :)
Domowe zajęcia co prawda wykonywała dobrze wytresowana służba, ale przecież trzeba wszystkiego dopilnować osobiście. No i jeszcze nakazać, żeby służba podczas pracy głośno śpiewała, na co uskarżał się szanowny małżonek, profesor medycyny Stanisław Domański - ale jak śpiewają, to z kredensu nie podjadają!
Konkurentką pani Antoniny w towarzystwie była profesorowa Pareńska, wielka przyjaciółka Wyspiańskiego, czego Domańska za nic nie mogła pojąć, takie bohomazy! Za to profesor Pareński słynął w Krakowie jako prawdziwy koryfeusz sztuki lekarskiej i tęgi diagnosta. Gdy nadchodził okres przedświąteczny i w domu zapanowywała sodoma i gomora porządków, a żona Eliza nieprzytomnym wzrokiem patrzyła na swego ślubnego - mógł przynajmniej uciec do kliniki, czego mu zazdrościł Włodzimierz Tetmajer.
Tak, takie właśnie nazwiska przewijają się przez karty książki: Lucjan Rydel, Stanisław Przybyszewski, Potoccy, Estreicherowie, naczelnik Straży Pożarnej Wincenty Eminowicz, słynny doktor Komorowski z Półwsia Zwierzynieckiego, Kossakowie, Pusłowscy...
Być może ktoś będzie zainteresowany rozszerzeniem sobie wiadomości zdobytych podczas lektury Ostygłych emocji - którą polecam gorąco - wtedy przydać się może następująca bibliografia:
Ja osobiście zamierzam Was uraczyć jeszcze kilkoma z nich :)
O samej autorce nie udało mi się nic znaleźć, poza tym, że napisała jeszcze biografię Kazimierza Tetmajera.
Przeczytałam 5 listopada 2012.
Obejrzałam kolejny film spółki Stanisław Rostocki (reżyseria) i Wiaczesław Tichonow (główna rola) - Dożiwiom do poniedielnika (Dożyjemy do poniedziałku), 1968.
Na YT jest w całości nawet z napisami angielskimi:
Znakomity film! Trzy dni z życia pewnej zwykłej moskiewskiej szkoły.
Głównym bohaterem jest nauczyciel historii Ilja Mielnikow:
Niegdyś żołnierz na froncie, uratował z okrążenia towarzysza, który dziś jest dyrektorem szkoły, gdzie Mielnikow pracuje. Ilja jest pryncypialny, uczciwy i wymagający wobec innych, co nieraz prowadzi do konfliktów.
Do szkoły od niedawna przybyła nowa nauczycielka angielskiego Natalia Siergiejewna (Irina Pieczernikowa). Jeszcze 6 lat temu sama siedziała w szkolnej ławce w tej samej klasie, gdzie dziś uczy swoich uczniów. Jest przez nich bardzo lubiana.
Wkrótce dowiadujemy się, że Natasza jeszcze od szkolnych czasów jest zakochana w Mielnikowie.
I oto mamy czwartek, lekcja angielskiego. Jeden z uczniów, Giena Szestopał, przyniósł do klasy wronę.
Giena jest zakochany w klasowej pięknotce Ricie.
Ponieważ Rita ma zaległości z angielskiego, chciał jej oszczędzić pytania, zarywając lekcję przy pomocy ptaka :)
Nauczycielka sama próbuje schwytać wronę i balansującą na krześle ustawionym na ławce zastaje ją Mielnikow. Zarzuca jej brak powagi i dystansu w stosunku do młodzieży. Toteż wzburzona Natasza narzuca klasie dyscyplinę, do której ta nie była przyzwyczajona. Uczniowie buntują się.
Zapadł już wieczór, a Mielnikow nie poszedł do domu: gra na pianinie, co słyszy Swietłana Michajłowna, nauczycielka literatury.
Dołącza do Mielnikowa, próbując wszcząć z nim bardziej osobistą rozmowę - ona też jest w nim zakochana. Ilja jednak wykręca się od poważnych tematów i w końcu ucieka.
Po drodze spotyka swego dawnego ucznia, w którym ze zgrozą widzi karierowicza, przebijającego się w świecie dyplomacji. Przy okazji dowiaduje się, że miał się on ożenić z Nataszą, ale w ostatniej chwili uciekła mu sprzed drzwi USC.
W domu czeka na niego matka (Olga Żizniewa) - jest wszak typowym starym kawalerem.
Matka ma do niego pretensje, że nic jej nie opowiada, więc Ilja - na odczepnego - rzuca jej wiadomość o nowej nauczycielce w szkole. Matka wspomina miłość Nataszy do jej syna, o której wiedziała jeszcze przed laty.
Następny dzień, piątek, zaczyna się od awantury. Okazuje się, że cała klasa solidarnie nie stawiła się na lekcję angielskiego.
Na szczęście Mielnikowowi udaje się zażegnać kryzys.
Tymczasem nauczycielka literatury Swietłana zadaje temat wypracowania - "Jak wyobrażam sobie szczęście". Gdy jedna z uczennic otwarcie i szczerze pisze o swoich marzeniach znalezienia dobrego męża i urodzenia czwórki dzieci - Swietłana oburza się, że to "nieprzystojnie" i wyśmiewa dziewczynę.
To uruchomi spiralę wydarzeń, które przeciagną się do soboty. Nie chcę tu opowiedzieć wszystkiego, bo może ktoś skusi się na obejrzenie filmu :)
W każdym razie piękne sylwetki pedagogów, uczniów, niedzisiejsze czasy, kiedy pewne zachowania były niewyobrażalne... nostalgia...
Swietłanę zagrała Nina Mieńszikowa, żona Rostockiego, której ten jeden jedyny raz dał rolę w swoim filmie. Aktorka ma swoje hasło na polskiej Wiki, gdzie bardzo przytomnie podano nazwę filmu, o którym dziś opowiadam - sami zobaczcie :)
I tak cud, że jeszcze po polsku nazwisko piszą, a nie wedle tej nowej amerykańskiej mody, co to na przykład tak wygląda rosyjskie nazwisko: Aleksandr Danilovich Menshikov. Bosz.
Film powstał w czasie odwilży, toteż mówi się w nim o wielu rzeczach, które wcześniej nie znalazłyby miejsca na ekranie - a i tak przeleżał się na półce chyba z rok. Mielnikow dostaje pismo od ojca jednej z uczennic, wydrukowane na służbowym papierze: - Wspomnienia się w nim odezwały - mówi do matki. Wspomnienia z czasów, gdy pisało się takie donosy na wszystkie strony.
Dyrektor szkoły namawia Mielnikowa na pisanie dysertacji, dyskutują na ten temat i Mielnikow twierdzi, że nieraz trzeba z gotowej pracy jakieś nazwisko wykreślać...
Mały akcent polski: pierwszym mężem Iriny Pieczernikowej był Zbigniew Bizoń, polski wokalista i kompozytor, twórca zespołu Bizony, w którym występował Stan Borys :)
Książkę mam od dawna, ale do tej pory czytałam jedynie a to taki rozdzialik a to inny. Tym razem od A do Z i bardzo sobie lekturę chwaliłam.
Poszczególne rozdziały opowiadają rozmaite historie krakowskie z XIX wieku, a tytułowy rozdział Ostygłe emocje zawiera opowieść o wystawieniu w Zachęcie w 1894 roku Szału Podkowińskiego, obleganego przez tłumy ciekawskich, usiłujących zza pleców innych dojrzeć choć fragment dorodnego ciała modelki i wysuwających rozmaite hipotezy co do jej tożsamości.
Dopatrywano się w niej m.in. Heleny Modrzejewskiej, bo podobno Podkowiński był w niej śmiertelnie zakochany. Powodzenie obrazu na wystawie było ogromne. Rezultat natomiast taki, że któregoś dnia wkroczył na salę sam malarz, poprosił o przystawienie drabiny, wyjął z kieszeni nóż i pociął twarz i rękę kobiety.
Przyjaciele artysty odrestaurowali płótno - jednym z nich był Feliks Jasieński, znany pod przydomkiem Manngha - o jego dziejach opowiada dalszy ciąg rozdziału.
Autorka zadała sobie trud odnalezienia - w prywatnych zbiorach - a więc trud niemały - listów z epoki i często gęsto je cytuje, pozwalając nam uczestniczyć w opisywanych wydarzeniach jakby na gorąco. Są to przede wszystkim teksty nieocenionej Antoniny Domańskiej, Pani Radczyni z Wesela i popularnej pisarki książek historycznych dla dzieci, znanej z niewyparzonego języka i przede wszystkim wielkiej gadatliwości.
Dziś piszę krótko, bom strasznie zmęczona domowymi zajęciami - i rzeczywiście, tylko cztery stroniczki :)
Domowe zajęcia co prawda wykonywała dobrze wytresowana służba, ale przecież trzeba wszystkiego dopilnować osobiście. No i jeszcze nakazać, żeby służba podczas pracy głośno śpiewała, na co uskarżał się szanowny małżonek, profesor medycyny Stanisław Domański - ale jak śpiewają, to z kredensu nie podjadają!
Konkurentką pani Antoniny w towarzystwie była profesorowa Pareńska, wielka przyjaciółka Wyspiańskiego, czego Domańska za nic nie mogła pojąć, takie bohomazy! Za to profesor Pareński słynął w Krakowie jako prawdziwy koryfeusz sztuki lekarskiej i tęgi diagnosta. Gdy nadchodził okres przedświąteczny i w domu zapanowywała sodoma i gomora porządków, a żona Eliza nieprzytomnym wzrokiem patrzyła na swego ślubnego - mógł przynajmniej uciec do kliniki, czego mu zazdrościł Włodzimierz Tetmajer.
Tak, takie właśnie nazwiska przewijają się przez karty książki: Lucjan Rydel, Stanisław Przybyszewski, Potoccy, Estreicherowie, naczelnik Straży Pożarnej Wincenty Eminowicz, słynny doktor Komorowski z Półwsia Zwierzynieckiego, Kossakowie, Pusłowscy...
Być może ktoś będzie zainteresowany rozszerzeniem sobie wiadomości zdobytych podczas lektury Ostygłych emocji - którą polecam gorąco - wtedy przydać się może następująca bibliografia:
Ja osobiście zamierzam Was uraczyć jeszcze kilkoma z nich :)
O samej autorce nie udało mi się nic znaleźć, poza tym, że napisała jeszcze biografię Kazimierza Tetmajera.
Przeczytałam 5 listopada 2012.
Obejrzałam kolejny film spółki Stanisław Rostocki (reżyseria) i Wiaczesław Tichonow (główna rola) - Dożiwiom do poniedielnika (Dożyjemy do poniedziałku), 1968.
Na YT jest w całości nawet z napisami angielskimi:
Znakomity film! Trzy dni z życia pewnej zwykłej moskiewskiej szkoły.
Głównym bohaterem jest nauczyciel historii Ilja Mielnikow:
Niegdyś żołnierz na froncie, uratował z okrążenia towarzysza, który dziś jest dyrektorem szkoły, gdzie Mielnikow pracuje. Ilja jest pryncypialny, uczciwy i wymagający wobec innych, co nieraz prowadzi do konfliktów.
Do szkoły od niedawna przybyła nowa nauczycielka angielskiego Natalia Siergiejewna (Irina Pieczernikowa). Jeszcze 6 lat temu sama siedziała w szkolnej ławce w tej samej klasie, gdzie dziś uczy swoich uczniów. Jest przez nich bardzo lubiana.
Wkrótce dowiadujemy się, że Natasza jeszcze od szkolnych czasów jest zakochana w Mielnikowie.
I oto mamy czwartek, lekcja angielskiego. Jeden z uczniów, Giena Szestopał, przyniósł do klasy wronę.
Giena jest zakochany w klasowej pięknotce Ricie.
Ponieważ Rita ma zaległości z angielskiego, chciał jej oszczędzić pytania, zarywając lekcję przy pomocy ptaka :)
Nauczycielka sama próbuje schwytać wronę i balansującą na krześle ustawionym na ławce zastaje ją Mielnikow. Zarzuca jej brak powagi i dystansu w stosunku do młodzieży. Toteż wzburzona Natasza narzuca klasie dyscyplinę, do której ta nie była przyzwyczajona. Uczniowie buntują się.
Zapadł już wieczór, a Mielnikow nie poszedł do domu: gra na pianinie, co słyszy Swietłana Michajłowna, nauczycielka literatury.
Dołącza do Mielnikowa, próbując wszcząć z nim bardziej osobistą rozmowę - ona też jest w nim zakochana. Ilja jednak wykręca się od poważnych tematów i w końcu ucieka.
Po drodze spotyka swego dawnego ucznia, w którym ze zgrozą widzi karierowicza, przebijającego się w świecie dyplomacji. Przy okazji dowiaduje się, że miał się on ożenić z Nataszą, ale w ostatniej chwili uciekła mu sprzed drzwi USC.
W domu czeka na niego matka (Olga Żizniewa) - jest wszak typowym starym kawalerem.
Matka ma do niego pretensje, że nic jej nie opowiada, więc Ilja - na odczepnego - rzuca jej wiadomość o nowej nauczycielce w szkole. Matka wspomina miłość Nataszy do jej syna, o której wiedziała jeszcze przed laty.
Następny dzień, piątek, zaczyna się od awantury. Okazuje się, że cała klasa solidarnie nie stawiła się na lekcję angielskiego.
Na szczęście Mielnikowowi udaje się zażegnać kryzys.
Tymczasem nauczycielka literatury Swietłana zadaje temat wypracowania - "Jak wyobrażam sobie szczęście". Gdy jedna z uczennic otwarcie i szczerze pisze o swoich marzeniach znalezienia dobrego męża i urodzenia czwórki dzieci - Swietłana oburza się, że to "nieprzystojnie" i wyśmiewa dziewczynę.
To uruchomi spiralę wydarzeń, które przeciagną się do soboty. Nie chcę tu opowiedzieć wszystkiego, bo może ktoś skusi się na obejrzenie filmu :)
W każdym razie piękne sylwetki pedagogów, uczniów, niedzisiejsze czasy, kiedy pewne zachowania były niewyobrażalne... nostalgia...
Swietłanę zagrała Nina Mieńszikowa, żona Rostockiego, której ten jeden jedyny raz dał rolę w swoim filmie. Aktorka ma swoje hasło na polskiej Wiki, gdzie bardzo przytomnie podano nazwę filmu, o którym dziś opowiadam - sami zobaczcie :)
I tak cud, że jeszcze po polsku nazwisko piszą, a nie wedle tej nowej amerykańskiej mody, co to na przykład tak wygląda rosyjskie nazwisko: Aleksandr Danilovich Menshikov. Bosz.
Film powstał w czasie odwilży, toteż mówi się w nim o wielu rzeczach, które wcześniej nie znalazłyby miejsca na ekranie - a i tak przeleżał się na półce chyba z rok. Mielnikow dostaje pismo od ojca jednej z uczennic, wydrukowane na służbowym papierze: - Wspomnienia się w nim odezwały - mówi do matki. Wspomnienia z czasów, gdy pisało się takie donosy na wszystkie strony.
Dyrektor szkoły namawia Mielnikowa na pisanie dysertacji, dyskutują na ten temat i Mielnikow twierdzi, że nieraz trzeba z gotowej pracy jakieś nazwisko wykreślać...
Mały akcent polski: pierwszym mężem Iriny Pieczernikowej był Zbigniew Bizoń, polski wokalista i kompozytor, twórca zespołu Bizony, w którym występował Stan Borys :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)




















































