środa, 28 listopada 2012

Charles Dickens - Dawid Copperfield

Młodsza generacja prawdopodobnie zna doskonale Davida Copperfielda... ale tego:
Czyli słynnego magika.
Ja jednak - jako osoba przez długie lata nie mająca styczności z telewizją - skłaniałam się bardziej ku książce Dickensa, aczkolwiek nie na tyle, żeby ją przeczytać :) Pickwicka proszę bardzo, Opowieść wigilijną kiedyś tam też, choć bez ekstazy, ale DC stał sobie grzecznie na półce i jeść nie wołał.
Dziwnym wobec tego wydaje mi się stan obwolut. Czyżby je tak zmasakrował mój Ojczasty podczas swojej lektury lat temu sześćdziesiąt? A może, o nieszczęsny, pożyczył swój egzemplarz komuś, kto myślał, że obwolutę można bezkarnie potargać? Ja bowiem uważam, że obwoluta jest SZALENIE ważna. Wbrew logice troszeczkę, która mówi, że obwoluta służy ochronie okładki. Cóż, kiedy zazwyczaj jest atrakcyjniejsza od tego, co kryje pod spodem. Osobiście obwoluty do czytania zdejmuję i pieczołowicie składam w bezpiecznym miejscu aż do zakończenia lektury. Stan obwoluty DC to jeszcze nic w porównaniu z tym, co zobaczycie za chwilę, w grudniowym czytaniu, na książeczce z serii NIKE. Ostrzegam.

Skończywszy z szatą zewnętrzną przechodzę do wewnętrznej.
Tak oto prezentuje się wyklejka. Na zdjęciu może mało wyraźna, ale w oryginale zapewniam, że chętni mogą śledzić peregrynacje Dawida do woli.
Następuje karta tytułowa, której nie mogę odpuścić, bo mówi nam co nieco o tłumaczce i wieku tłumaczenia. Wilhelmina Kościałkowska (1844-1926), przyjaciółka Orzeszkowej, pisała obrazki z życia i szkice literackie. Tłumaczyła też Kiplinga.
Zaciekawiłam się, kto przetłumaczył Pickwicka, a jako żem w robocie, nie mogę sprawdzić. Może też Wilhelmina? Styl jej w każdym razie bardzo mi przypadł do gustu i uważam - nie znając oczywiście oryginału, więc dyletanckie to mniemanie - że tłumaczenie jest kongenialne. Cały Dickens, taki jakim go widzę.
A jakim go widzę?
Ale zaraz zaraz, jeszcze jeden skanik, żeby już wszystko było jasne.

Czymże więc jest Dawid Copperfield?
Smutną historią chłopca, urodzonego jako pogrobowiec. Matka wyszła za mąż po raz drugi i będąc ciągle jeszcze młodą i niedoświadczoną dzieweczką trafiła na okrutnika, któremu zależało jedynie na jej mająteczku. Nowy mąż do spółki z siostrą-starą panną najpierw pozbywają się z domu Dawida, wysyłając go do szkoły-karykatury, potem robią, co mogą, żeby matkę Dawida sobie podporządkować, zdeptać, zdusić, co kończy się śmiercią biedaczki, a wreszcie przeznaczają Dawida do ciężkiej pracy zarobkowej, z dala od rodzinnego domu. Jedyną pociechą jest mu stara niania Peggotty, która czasem zabiera chłopca do swego brata-rybaka, mieszkającego w łodzi. Tam Dawid poznaje Emilkę, której obraz będzie mu zawsze stał przed oczyma. Wreszcie nasz bohater ucieka do ciotki Betsey, która była obecna przy jego narodzinach, ale odjechała natychmiast, gdy okazał się chłopcem, zniszczywszy w ten sposób piękny plan nadania swego imienia niedoszłej córce brata. Ciotka przejmuje opiekę nad nim i wiedzie go ku szczęśliwemu końcowi, choć nie bez cierni ta ścieżka.

No i cóż z tego, że historia smutna, gdy pękałam ze śmiechu nie raz i nie dwa. Humor i satyra w wydaniu Dickensa są niepowtarzalne. Cała galeria pysznych postaci, takich na przykład jak:
- pan Micawber i jego rodzina, ciekawam, jak się też to nazwisko po angielsku czyta? będę wdzięczna, jeśli mnie ktoś oświeci... pan Micawber żyje na kredyt bezustannie wystawiając weksle, które ma święty zamiar kiedyś spłacić, a sama czynność wypisywania weksla (połączona z myślą o szczęśliwym dniu spłaty, który na pewno nadejdzie) ma dla niego co najmniej tyle uroku co przyrządzanie ponczu
- Uriah Heep - który do tej pory kojarzył mi się z nazwą jakiegoś tam rockowego zespołu :) natomiast w powieści to schwarzcharakter, oślizgły typ, uosobienie hipokryzji, winien wielu nieszczęściom bohaterów powieści
- Barkis - ach, Barkis! dobrze przecież znany z Przyślę panu list i klucz Pruszkowskiej, gdzie to przezwisko dostał narzeczony bohaterki; słynna fraza Barkis gotów - wreszcie mi coś mówi! u Dickensa to woźnica, który właśnie w ten sposób oświadczył się Peggotty
- słodki pan Dick, z lekka niepełnosprawny umysłowo, ale zacności człowiek, zawsze służący dobrą radą
Mniej mi przypadły do gustu postaci młodych kobiet, z którymi przyjaźnił się lub które kochał Dawid: jakoś XIX-wieczne panienki są dla mnie mało strawne, choć trzeba oddać sprawiedliwość pisarzowi, że potrafił je doskonale opisać: swoją dziecinną żonę Dorę chociażby, typ, że zabiłabym!

Na zakończenie trochę ilustracji autorstwa Hablota K.Browne'a, który przyczynił się do popularności powieści Dickensa:
Ciotka Betsey przybyła do domu swego zmarłego brata...
A oto szkoła, do której ojczym posłał Dawida.
Dawid odwiedza po raz ostatni matkę.
Ciotka Betsey przyjmuje ojczyma Dawida wraz z siostrą i oznajmia im, że zabiera chłopca.
Dawid pokornie zaproszony na herbatę do Uriaha Heepa i jego matki.
Śmierć Barkisa.
Rodzina pana Micawbera, po raz kolejny rozpoczynającego nowe życie.
Dawid uczy się stenografii.


Znalezisko-wykopalisko z 2 tomu. Niestety tylko koperta, bez listu, a szkoda. Rok na niewyraźnym stemplu - chyba 1955.

Przeczytałam 28 listopada 2012.


Ostatnia przybyła paczuszka.
Wszystko to będzie w "recenzji" z czasem. Pisze w cudzysłowiu, no bo się nie poczuwam do serio pracy :)

Plus ostatnie zajrzenie do Księgarni Akademickiej, wczorajsze:
Ale na pewno nie ostatnie w tym roku, bo mają mi jeszcze sprowadzić inne tytuły hi hi.



Obejrzałam włoski (a może włosko-rumuński) film Cover boy w reż. Carmine Amoroso.
Trailer filmu:


Historia młodego Rumuna, którego ojciec zginął podczas zamieszek rewolucyjnych w Bukareszcie w 1989 roku. Przyjaciel namawia Ioana, który został mechanikiem samochodowym, do wspólnego wyjazdu do Włoch.
Ioan pierwszy z lewej.

Przyjaciel zostaje zatrzymany, a Ioan ląduje w Rzymie bez środków do życia, bez domu, bez pracy. Śpi na ulicy, myje się w fontannach czy publicznych toaletach. Wreszcie znajduje pracę na czarno jako mechanik. Poznaje Michele, 40-letniego Włocha, który pracuje w firmie sprzątającej dworzec Termini. Michele oferuje mu noclegi za parę euro w wynajmowanym przez siebie mieszkaniu. Jest w gruncie rzeczy takim samym biedakiem: pochodzi z południa Włoch i cho dawno już powinien założyć rodzinę i osiągnąć jakąś stabilizację, ciągle boryka się z brakiem stałej pracy (to temat niezwykle nośny we Włoszech, tzw. precarietà czyli sytuacja wspólna dla wielu młodych i już nie tylko młodych: braku gwarancji pracy, braku pewności jutra, braku możliwości ułożenia sobie życia).

Właścicielką mieszkania jest nieudana aktorka, grana przez popularną włoską komiczkę Lucianę Littizzeto:

Między dwoma mężczyznami pojawia się przyjaźń i wspólny projekt: Michele dobrze gotuje, otworzą więc restaurację "U Ioana i Michele" w najpiękniejszym miejscu świata, jak określa je Rumun, czyli w delcie Dunaju. Na ten cel będą gromadzić środki.
Jednak życie nikogo nie głaszcze po głowie i obaj tracą pracę. Ioan spotyka fotografkę mody, która proponuje mu wyjazd do Mediolanu i pracę w charakterze modela.

Wszystko wydaje się świetnie układać, gdy Ioan odkrywa, że był dla niej tylko środkiem do celu: za pomocą fotomontażu wykonała plakat dla firmy produkującej odzież, z nagą postacią Ioana, a w tle scena z okresu rewolucji rumuńskiej. Iona decyduje się wrócić do Rzymu.
Czy Michele jeszcze na niego czeka?

PS. Pickwicka tłumaczył Włodzimierz Górski.

środa, 21 listopada 2012

Aleksandra Marinina - Smiert i niemnogo lubwi

Kolejny tom Marininej, siódmy z kolei.
"Śmierć i trochę miłości".
Dla Nastii Kamieńskiej nadszedł wreszcie ten dzień: jutro ma wziąć ślub z Loszą Czistiakowem. A potem długi, miesięczny urlop przeznaczony na miesiąc miodowy w Nastinym wydaniu czyli ona będzie tłumaczyć kryminał z francuskiego, a on pisać nową książkę. Właściwie to mogliby gdzieś pojechać, jest maj, sprzyjająca pogoda... no ale znamy Kamieńską i jej upodobanie do wypoczynku - wszak ona odpoczywa jedynie pracując. Nawet w piątek wieczór, na kilkanaście godzin przed ślubem, jeszcze siedzi na Pietrowce. A gdy stamtąd wreszcie wyjdzie, kogóż dostrzeże jej bystre oko w kawiarni koło metra? Znajomą jej parkę: on był podejrzany o gwałt, ale wykręcił się przedstawiając mocne alibi, które zapewniła mu przechodząca rzekomo, w drugim końcu miasta, nieznajoma potwierdzająca jego tożsamość. I otóż właśnie z tą nieznajomą niedoszły skazany Artiuchin planuje wyjazd do Turcji. Nastia oczywiście usiadła przy sąsiednim stoliku, żeby podsłuchać rozmowę, z której wynikało, że od dawna są razem. Z miejsca więc oznajmia Artiuchinowi, że śledztwo w jego sprawie będzie wznowione.
Toteż gdy następnego poranka, jeszcze przed wyjazdem do USC, ktoś wkłada w jej drzwi białą kopertę z kartką, mówiącą Nie rób tego. Pożałujesz - jest pewna, że to Artiuchin zaczął działać, chcąc ją nastraszyć.
Ślubu nie udaje się wziąć bez sensacji - w urzędzie zastrzelono inną pannę młodą. Szybko okazuje się, że to samo stało się w jeszcze innym USC. I narzeczone też dostały takie kartki, z tym samym napisem.
Czy wiąże się to z Artiuchinem czy też chodzi o udaremnienie innego ślubu? Zaczyna się śledztwo i Nastia nie potrafi trzymać się z daleka, choć jest przecież na urlopie.
Przeczytałam 21 listopada 2012.

Przyszła przesyłeczka z allegro na osłodzenie żywota:
Się bardzo cieszę z tej małej Panowej.


Obejrzałam włoski film Bianco e nero (Czarne i białe) w reż. Cristiny Comencini z 2008 roku.
Na YT fragment z końcówki filmu:


Plakat filmu mówi wszystko:
Mamy klasyczny trójkąt, a nawet czworokąt - dwa wydawałoby się szczęśliwe małżeństwa. Elena pracuje dla organizacji zbierającej środki finansowe dla Afryki i prosi męża, technika komputerowego Carlo, żeby poszedł z nią na kolejne nudne dla niego przyjęcie. Tam Carlo spotyka fascynującą Senegalkę Nadine - to z jej mężem, Bertrandem pracuje Elena. Zbliżają się urodziny córeczki (przerozpieszczonego bachora, ale to we Włoszech norma) Eleny i Carla, więc para zaprasza również dzieci Nadine na tę imprezę. Urodziny to prawdziwa katastrofa, długi szereg gaf i komicznych sytuacji, bowiem rodzice Eleny są klasycznymi rasistami: matka Eleny zadaje Nadine uprzejme w swoim mniemaniu pytaniu, gdzie znalazła taką oryginalną spódnicę (i opada jej szczęka, gdy słyszy krótką odpowiedź: Armani), a ojciec ciągnie ją do gabinetu, by opowiedzieć historię swego romansu na pustyni. Nadine pracuje w ambasadzie, pochodzi z inteligenckiej rodziny, ale biali postrzegają ją jedynie jako biedną Murzynkę - to akurat materiał na służącą lub dziwkę.

Nadine przynosi do Carlo zepsuty komputer do naprawy, a Carlo korzysta z tej okazji, by zjawić się u niej w domu z naprawionym sprzętem. Od tego tylko krok do łóżka.
Wybucha namiętność, która jest też ciekawością co do odmienności. Jak to jest być czarnym, jak to jest być białym? Jak Cię widzą ludzie, jak Ty ich postrzegasz?
I wreszcie czy taka historia ma szanse przetrwania?


PS. Następna notka będzie nieprędko, bo zaczęłam Dawida Copperfielda ( 2 tomy po ok. 400 stron), a najbliższe wieczory mam zajęte sprawami zawodowymi. Buuu.
W dodatku waham się: w Taniej Jatce jest Historia kina polskiego Lubelskiego za bodajże 45 zł. Brać, nie brać. Kwota nie taka niska. Z drugiej strony to i tak połowa normalnej ceny. Co robić?

niedziela, 18 listopada 2012

Michał Bałucki - Przebudzeni

Skoro już zaopatrzyłam się w te Pisma wybrane Bałuckiego, trzeba je przerobić, nie od tego są, żeby stać jedynie na półce (zwłaszcza że półki dla nich brak i leżą w kupie na stole).
Przeczytałam więc przedmowę Tadeusza Drewnowskiego - nie w kij dmuchał - 169 stron - i nabrałam jakiego takiego pojęcia o całości twórczości krakowskiego komediopisarza. Po czym zabrałam sie za jego pierwszą powieść, mówiąc sobie, że dalej może być tylko lepiej :)

Powieść to historyczna, traktuje o powstaniu styczniowym i została napisana i opublikowana jeszcze w czasie trwania insurekcji. Oczywiście pod pseudonimem: Elpidon. Dla zmyłki napisano też, że powstała w Paryżu, a drukowano ją w Brukseli. Powstała jeszcze druga powieść o tej tematyce - Młodzi i starzy, ale Wydawnictwo Literackie postanowiło oszczędzić czytelnika i nie włączyło jej do tego wydania.
Powieść była wezwaniem do broni. Gdy wyszła, powstanie jednak już wykrwawiało się. Była pisana na gorąco, właściwie jak kronika powstańcza i wygląda na to, że Bałucki był wtajemniczony w różne zakulisowe sprawy.
Powstanie miało być ogólnonarodową sprawą, a powieść budzić do walki szlachtę i chłopstwo. Głównym bohaterem jest Władysław, studiujący w Warszawie egipskie hieroglify. Jest rok 1962. Gdy pojawia się u niego Alkhadar i namawia do czynu zbrojnego, Władysław jest sceptycznie nastawiony.
- Ofiar już dosyć, może zanadto - mówi. Lepiej czekać.
Alkhadar jednak czekać z założonymi rękami nie myśli. Zaangażował się w konspiracyjną pracę i namawia krawieckiego czeladnika Ludwika Jaroszyńskiego do zamachu na wielkiego księcia Konstantego. Inny członek sprzysiężenia ma zgładzić margrabiego Wielopolskiego (namiestnika rządu cywilnego, pierwszego dygnitarza po Konstantym).
Następny rozdział to opis zamachu na Konstantego, poznajemy przy okazji młodego Franka, który dyszy żądzą zemsty na Rosjanach - ojciec zginął podczas demonstracji na placu Zamkowym. Pojawia się też kolejny bohater - Pankracy, wzorowany na autentycznej postaci Ignacego Chmieleńskiego.
To właśnie Alkhadar i Pankracy będą symbolami bohaterów walki o wolność. Kolejne pojawiające się na kartach powieści postaci też będą coś lub kogoś symbolizować: ksiądz proboszcz - wsteczny kler, wikary reformat - kler patriotyczny, kuzynka Irena - cynizm arystokracji, a Zosia, w której zakochuje się Władysław, wzór hożego dziewczęcia, zresztą samo imię jest już dla Polaków bardzo symboliczne.

Przebudzeni są nieco ciężkawą lekturą. Autor, początkujący literat, nie umie się zdecydować, czy pisze jeszcze staromodny romans czy już nowoczesną powieść. Czasami rozbraja melodramatyzmem, sentymentalnością, ckliwością, wręcz grafomanią, czasem znów zaskakuje drapieżnością. Dużo tu publicystyki i kronikarstwa.
Polecam jedynie, jeśli ktoś chce wczytać się "literacko" w dzieje powstania, poczuć, jak było powstańcom w lesie zimową porą w niedostatku jedzenia i picia czy ciepłej odzieży...
Przeczytałam 17 listopada 2012.


Nie mam wielu pozycji na temat historii Polski tego okresu.
Czworaczki Wyrozumskiego zabrał Ślubny. Jasienica to okres wcześniejszy.
Kiedyś w Taniej Jatce kupiłam jakąś serię, Wielka historia Polski w 8 tomach (tylko pierwszego nie było), żeby mieć do czego sięgnąć w razie potrzeby.
Wyciągnęłam więc tom piąty, żeby przypomnieć sobie podstawowe fakty na temat powstania styczniowego.
Lubię, jak są obrazki: reprodukcje malarstwa, portrety postaci historycznych.

W Boguckiej obrazków jest bardzo mało :)

Za to nie brakuje ich w Kronice powstań:




Obejrzałam film radziecki z 1972 roku Toczka, toczka, zapiataja (Kropka, kropka, przecinek) w reż. Aleksandra Mitty.
To film muzyczny, o czym na szczęście nie wiedziałam, bo bym może się przestraszyła, a tak obejrzałam i nawet mi się podobał.
Brak go w całości na YT, są jedynie wyrywki z niektórymi piosenkami.
Jak ta tutaj, z początku filmu.
Песня о двух пешеходах:


Bohaterem jest znowu 14-letni Losza Żylcow. Nie poważają go w klasie, oj nie. Wszyscy tam są w jakimś stopniu osobowościami, a biedny Losza nie umie zasłużyć na to miano. Przystojny też nie jest, sportów nie uprawia, dowcipem się nie wykazuje, a na lekcjach głównie patrzy w okno. Ma oczywiście problemy z nauką, których nie może zrozumieć ojciec: wszak chłopiec pochodzi z inteligentnej rodziny :)
Ma jednak przyjaciela - to młodszy sąsiad z tej samej kamienicy. Jak był mały, matka często prosiła starszego Loszkę o popilnowanie go i tak już zostało.
W klasie oczywiście jest krasawica, cóż kiedy nie zwraca uwagi na chłopca.
I oto pojawia się nowa uczennica, Żenia Karetnikowa, trochę nieśmiała, ale mądra, spokojna i poważna. Zaprzyjaźniają się.
Pod jej wpływem Losza zaczyna rozumieć, że musi się zmienić, wyznacza sobie cele do osiągnięcia, planuje rozkład dnia...
Zdarza się jednak taka historia: Loszka zadaje się z miejscowymi chuliganami, zatrzymuje ich milicja. Ech, co za czasy i co za chuligani, ot, szli ulicą grając na gitarze. Milicjanci pouczają ich i zawiadamiają szkołę.
Toteż na drugi dzień Loszka jest już osobowością: dziewczęta otaczają go kołem i wypytują o wszystko. Żenia zeszła na bok. Obrażona nie chce więcej widzieć Loszki.
Tymczasem chłopiec sięga wreszcie po podręcznik fizyki, a zachęcony przez drużynowego zaczyna też interesować się schematami elektrycznymi.
Nadchodzi dzień zawodów sportowych: klasa Loszki ma wziąć udział w sztafecie. Oczywiście Loszka jako szkolny łamaga jest na liście rezerwowej. Jednak jeden z kolegów skręca nogę i Loszka musi się wykazać...
Будьте здоровы!:


Ojca Loszy zagrał znany komik Jurij Nikulin:

sobota, 17 listopada 2012

Eleonora z Cerchów Gajzlerowa - Tamten Kraków, tamta Krynica

To kolejne pokłosie lektury O ulicy Kopernika prof. Gajdy. Cytuje tam autor jakiś fragment wspomnień Eleonory Gajzlerowej, postanowiłam więc do nich wrócić po latach kilku.
Eleonora Gajzlerowa wywodziła się z zasłużonej rodziny Cerchów, rysowników, malarzy, archeologów i etnografów. Ojciec jej był lekarzem-ginekologiem, jednym z pierwszych, którzy rozpoczęli ordynację w Krynicy, zakochując się w tym miasteczku i osiedlając tam co roku na sezon (od maja do września). Dziecięce i nastoletnie życie Eli podzielone więc było na dwie różne części: krakowską i krynicką. Oczywiście mnie bardziej interesuje część krakowska, choć i krynicką przeczytałam z przyjemnością.
Wspomnienia zostały opublikowane w 1972 roku, ale ich autorka urodziła się jeszcze w wieku XIX. Nie dziwią więc opisy naftowego oświetlenia mieszkań i strasznych skutków filowania lampy, gdy cały pokój był pokryty sadzą i trudny do posprzątania. Bawi historia o dziadach kościelnych, małżeństwie, które miało znakomite miejsca (jedno pod kościołem Mariackim, drugie pod Kapucynami) i żeby nie tracić obrotów w czasie chodzenia do domu na posiłek, najęło dziewczynę do gotowania i przynoszenia jedzenia. I oto dziad w trosce o żonę pytał "służącej":
- A czy Werońcia zaniosła już obiad wielmożnej pani?
Niedowierzanie wywołuje najmowanie dorożki, żeby pojechać z domu przy ul. Sławkowskiej do babci na ul. Długą - kiedyś jednak było inne pojęcie o odległościach :)
Egzotyczne są opisy handlu żydowskiego albo pogrzebu rabina. Samego Kazimierza autorka nie znała, jak pisze: raz tylko przejeżdżała tramwajem do Podgórza przez Kazimierz :)
Dokładna relacja należy się karnawałowi i balom wówczas ogranizowanym. Mała Ela asystowała przy przygotowaniach rodzicom i starszej siostrze, a zwłaszcza przy czesaniu obu pań przez specjalnie w tym celu sprowadzaną w dniu balu fryzjerkę. To z kolei łączy się z pewnym epizodem z życia Krynicy: opisuje tam Gajzlerowa pewną kuracjuszkę, która NIE UMIAŁA SIĘ SAMA UCZESAĆ, w związku z tym codziennie przychodziła do niej płatna miesięcznie fryzjerka.
No, miały kiedyś kobiety złote życie!
Przy okazji: Ela siadywała w Krynicy na werandzie, gdzie widywali ją i pozdrawiali wszyscy mieszkańcy i kuracjusze, pytając, co słychać. Ojciec nauczył ją, że ma grzecznie odpowiadać stara bieda, co w jej wykonaniu brzmiało śtala bida. I pod taką ksywką znała ją cała Krynica, czym dziewczynka bynajmniej nie była zachwycona :)
Wracając do Krakowa: państwo Cerchowie przeprowadzili się w którymś momencie ze Sławkowskiej na Garncarską, obok Lecznicy Związkowej. Toteż autorka szeroko rozpisuje się na temat sąsiadów, różnych mniej lub bardziej znanych ludzi mieszkających w okolicy. To dodatkowa atrakcja książki.
No a przede wszystkim mamy tu dużo sylwetek kolegów ojca - lekarzy. Jest też trochę o aktorach, między innymi o Ludwiku Solskim, bo pan doktor Cercha był też lekarzem teatralnym.
Przeczytałam 16 listopada 2012.

A tu KĄCIK ZBIERACZA: skrzydełko obwoluty z innymi pamiętnikami.
Zachęcona zaraz zaczęłam szukać w katalogu biblioteki na Rajskiej. Ostatnia pozycja była tylko w czytelni czyli wcale. A tu patrzę, na allegro jest, co prawda nie za złotówkę, tylko za 14, ale w Krakowie, w znajomym antykwariacie do odbioru. To hyc, kupiłam. I zaraz po fajrancie pobiegłam odebrać.
I co? Najpierw spędziłam tam upojny kwadrans (jak nie dłużej), bo pan poproszony o wystawienie faktury nieco się zasromał, potem wykonał długi telefon do kolegi, który mu drobiazgowo wyjaśniał, jak się fakturę wystawia, następnie fakturę wystawiał, ja przebierałam nogami (piątek! zakupy na weekend! pieczarki mi na osiedlu wykupią!) i wreszcie... zacięła się drukarka. Nastąpiły telefony do dwóch innych kolegów, ale bez widocznego rezultatu i musiałam odejść z niczym. Znaczy z książką, ale po fakturę mam wrócić w poniedziałek.
Jak by tego było mało - zaglądam wreszcie do tej książki po tylu cierpieniach - a tam dosłownie dziennik lekarza:
19 czerwca - zabrano mnie nagle do brygady 99 i 100. Spotkaliśmy Komisję Ministerstwa Obrony Narodowej. Pracowałem do późnego wieczora.
20 czerwca - odprawa z kontrolerami. Omówienie i ulepszenie sprawności działania w pracy Kolumny.

I tak dalej.
No bez jaj. Musi być coś jeszcze, bo kto by to i po co wydał? Na razie jednak odkładam na bok.

Następnie udałam się na Rajską po pozostałe. Halicka okazała się artystką działającą we Francji ergo żadne to cracovianum, nie wzięłam. W walce o polskość to grube tomiszcze, sam tytuł mówi, że z Krakowem nie ma nic wspólnego, też nie wzięłam. Za to załapałam się na Odłamki wspomnień (to ta oprawiona u góry), bo autor Wiktor Frantz przepracował 36 lat w edytorstwie, ta tematyka będzie interesująca.
Wstąpiłam też do Wypożyczalni dla Dzieci, po Tarninę Szczygła. To pierwszy tom z 4-częściowego cyklu, będę to czytać w grudniu, zachęcona recenzją na blogu Koczowniczki.
Potem już siedziałam w tramwaju jadąc do domu, kiedy naszła mnie myśl, że takie brzydkie to wydanie Tarniny, jest kilka ładniejszych, to wstąpię jeszcze do biblioteki przy Królewskiej. I wstąpiłam. Prawda, że Tarnina na dole deczko przystojniejsza? I ilustracje ma. Wzięłam też Nigdy cię nie opuszczę, trzeci tom cyklu. Czwarty mam w domu, za to drugiego (Ziemia bez słońca) niet. Pani mi od razu sprawdziła, że w żadnej filii krowoderskiej biblioteki go nie ma.
- No cóż, stara była, z 1970 roku, to usunięto.
To jest, kurde, argument...

A w domu dwie przesyłki.
Jedna od Alicji 2010, z obiecanym Trismusem i bonusem w postaci tomiku bułgarskiego autora. Jako żem dziewica bułgarska, przyjdzie się rozstać z cnotą.

Druga już, jak Bóg przykazał, z allegro. Same ruskie :)
German przepasany gumką, bo to dwa tomy.


Obejrzałam film radziecki z 1976 roku Dodumałsja, pozdrawlaju! czyli Domyśliłeś się, gratuluję!
Na YT znalazłam dwa fragmenty z pieśniami z filmu.
Pierwszy to Piesnia o dorogie:


a druga to Piesnia o malcziszkach z końca filmu:


Bohaterem filmu jest Jura Czernow z szóstej klasy w jednej z moskiewskich szkół.
Bardzo zależy mu na sympatii kolegów, a zwłaszcza koleżanek, toteż chętnie służy pomocą, na przykład podczas klasówek.
Cóz, kiedy klasa za nim nie przepada. Ze względów zdrowotnych jest zwolniony z wf i w tym czasie siedzi razem z dziewczynkami na zajęciach praktycznych robiąc na drutach. Także i tu jest pośmiewiskiem dzieci.
Któregoś dnia rodzice przekazują mu nowinę: ojciec-wojskowy zostaje przeniesiony na Daleki Wschód, będą się przeprowadzać. To właśnie z drogi pociągiem do miejsca przeznaczenia jest ten pierwszy kawałek na YT.
Jura podejmuje męską decyzję: nowe miejsce - nowe życie. Będzie udawał kogo innego niż jest w rzeczywistości. By zdobyć sympatię nowych kolegów, oznajmia im, że trenuje boks i nawet ma jakiś rozriad (kategorię?). To rzeczywiście robi wrażenie, a szereg pomyślnych dla niego przypadków (połączonych z jego sprytem i inteligencją) powoduje, że staje się lokalną sławą.
Podczas akademii w szkole rodzice ze zdumieniem i przerażeniem dowiadują się nowej prawdy o swoim synu.

Ojciec nakazuje mu stanowczo przyznać się do blagi. I Jura rzeczywiście próbuje, sam jest zmęczony nieustannym udawaniem. Ale oczywiście nikt jego przyznania się nie potraktuje poważnie, tym bardziej że, zupełnie niechcący, wygrywa pojedynek z dotychczasowym miejscowym mistrzem.
Cóz, nie pozoostaje mu nic innego jak - zostać wielkim.

Klimat filmu - po przeniesieniu się rodziny na Daleko Wschód - bardzo przyjemny, z lekką nutką nostalgii. Przypomniało mi się, jak jedna z bohaterek filmu Moskwa nie wierzy łzom mówi, że żeby zostać żoną generała, to najpierw trzeba się przez 20 lat miotać po różnych garnizonach. I tu mamy właśnie taki garnizon, żołnierzy z ich codziennymi ćwiczeniami i treningami czy śmieszną sytuację w lesie, gdy Jura chce sobie zrobić zdjęcia w bokserskich rękawicach, a zostaje wzięty za szpiega, bo w tamtym kierunku fotografował :)

W komentarzach na temat filmu przeczytałam, że podobną tematykę ma film Toczka toczka zapiataja i może go sobie dziś obejrzę:)