Jacek Galiński - Kółko się pani urwało

Historia jest taka. W księgarni widziałam ten tytuł i się uśmiałam, bo całkiem niedawno zmagałam się z kólkiem od swojego wózka na zakupy (zmagania wygrało kółko, wózek stoi w przedpokoi i służy jedynie jako zawalidroga).
Na tym byłby koniec, ale potem książka pokazała się w nowościach biblioteki i zapisałam się do kolejki. Kolejka idzie szybko, bo też to można machnąć w jeden wieczór. Ja konkretnie przeczytałam siedząc na egzaminie :)
I to juz byłoby wszystko :)
Czytadło po prostu.
Skoro okladka zapowiada komedię kryminalną, zastanowiłam się, czy to, co ja czasem (już rzadziej) czytam Doncowej (ironiczny kryminał), to w gruncie rzeczy nie tych samych lotów literatura. No tak, ale - ja tamto czytam w oryginale i cieszę się z rozumienia w obcym języku :)
Wot!

Tak sobie myślę... Skoro to jest pierwsze wydanie, to skąd wzięły się wydrukowane w nim fragmenty recenzji z blogosfery?

Czy to oznacza, że wydawcy przesyłają im te gratisy nieszczęsne z formie elektronicznej czy jakiejś tam? W życiu bym na to nie poszła!

Początek:

Koniec:

Wyd. WAB Warszawa 2019, 302 strony
Z biblioteki
Przeczytałam 5 grudnia 2019 roku

James Joyce - Ulisses

Trochę to trwało. Pięć tygodni z hakiem.
Ale to przez mój francowaty charakter.
Jak tylko coś MUSZĘ robić, to choćbym wcześniej za tym przepadała, natychmiast mi się odechciewa. Niby nie MUSIAŁAM, ale narzuciłam sobie jednak, że tym razem dojdę do końca :)
Pierwszy raz próbowałam w liceum i poległam, ale bez bólu, ot, uznałam, jeszcze nie czas. Nie ta pora, jak mawia Ojczasty, konstatując, że znowu nie wygrał w Totolotka.
Potem były kolejne podejścia, z równie mizernym skutkiem.
Więc teraz powiedziałam (sobie) - Co, ja nie dam rady? Ja?? A jak umrę? Niedługo?
No.
Co prawda od początku wiedziałam, że to będzie trochę takie macanie towaru przez szybe.
Najpierw wypadałoby Odyseję machnąć.
A się nie chce.
Nie kusi.

Więc teraz już plus minus wiem, jak to leci - i na tym poprzestanę. Nie będę analizować powiązań etc. bom na to zbytnia jełopa.
Pozostaję za to w ogromnym, nieustającym podziwie dla tłumacza.
Zwłaszcza, że przekładał w dobie przedinternetowej.
Jak on to wszystko wykombinował, to nie wiem. Geniusz jakiś.

Tom 1, początek:

Tom 1, koniec:

Tom 2, początek:

Tom 2, koniec:

Wyd. PIW Warszawa 1975, 527 stron + 488 stron
Tytuł oryginalny: Ulysses
Przełożył: Maciej Słomczyński
Z własnej półki
Przeczytałam 1 grudnia 2019 roku


NAJNOWSZE NABYTKI

Najpierw wygrałam w konkursie Magicznego Krakowa. Trzeba było napisać, który obraz Boznańskiej najbardziej lubię i dlaczego. Machnęłam wypracowanko :)

Ale potem to już przyszło załamanie...
Na stronie Ulubionego Praskiego Antykwariatu zobaczyłam piąty tom serii o praskich domach - i tego piątego tomu mi właśnie brakowało. Kosztował grosze, no ale wiadomo, przesyłka wyniosłaby ze cztery razy tyle, to trzeba domówić jeszcze jakieś...
Włączyłam do zakupu zbiorowego swoją "panią od czeskiego" i kolegę z kursu. Wspólnymi siłami nabyliśmy... 37 książek, w tym moich - 28! No bo wszystko było takie tanie, szkoda przepuścić okazję :)

Faktycznie wyszło mi średnio 5,28 zł za sztukę (razem z przesyłką) :)
No ale te centymetry, prawie metry półki! Której dla nich nie mam!
Nie wiem, co będzie!

Ale żeby to był koniec!
Jakoś tak z rozpędu zajrzałam na stronę księgarni, w której byłam w sierpniu i spytałam wówczas, czy sprzedają za granicę, bo mieli piękny dział z pragensie. Sprzedają. Więc patrzę teraz, co mają w ofercie. A tu jedna książka, która... no, mniejsza o szczegóły... kupiłam dziesięć.

Tym razem już lekko nie było, bo to nowe, a i za przesyłkę zapłaciłam jak za zboże. Posługują się pocztą, a nie kurierem, jak tamci. Kurier tańszy. W tym wypadku nawet nie liczę, ile mi sztuka nówka wyszła średnio :) Wystarczy mi świadomość, że kasę za to tłumaczenie, co robiłam w październiku, przeputałam dokumentnie.
O 74 centymetrach wolnej półki do znalezienia w domu nie ma co wspominać, nie?
Pierwsza paka 20 kg, druga 10. Wspominam o tym nie bez kozery... chodzi o tę podłogę, co się może zawalić...
Ale radość - ogromna :)

Aleksandra Marinina - Niebezpieczna sekwencja

Jezusicku, przestaliby już w tych bibliotekach (niektórych) obkładać książki folią...

Zatęskniło mi się za Kamieńską i specjalnie w tym celu udałam się do biblioteki właśnie, gdzie wyhaczyłam ostatnią opublikowaną pozycję. Przeziębienie zagnało mnie prosto po pracy do łóżka, gdzie teoretycznie miałam odrabiać pracę domową z czeskiego, ale Marinina była pilniejsza :) Zresztą nasza pani rozumie miłość do kryminałów, więc mi wybaczyła :)


Łżą już w pierwszym zdaniu... spokojny i ułożony świat łyżwiarzy, taaaa... kłębowisko żmij po prostu.

Przypomniało mi się z dzieciństwa, jak mama lubiła oglądać te zawody. Chyba większość mam tak miała.
A Kamieńska wkurza. Stara ciota jakaś z niej się zrobiła. Jak by było wszystkiego mało, to jeszcze przy garach stoi i przepisy na mało skomplikowane potrawy rzuca. No pfffff!

Początek:

Koniec:

Wyd.CZWARTA STRONA Poznań 2018, 642 strony
Tytuł oryginalny: Ангелы на льду не выживают
Przełożyła: Aleksandra Stronka
Z biblioteki
Przeczytałam 24 października 2019 roku

A teraz to będzie dłuuuuga przerwa, bo zabrałam sie za Ulissesa. A co! Czas najwyższy!

Grzegorz Szymanik, Julia Wizowska - Długi taniec za kurtyną

Przeczytałam, a teraz chciałabym ponownie, po latach, obejrzeć "Małą Moskwę".
Tyle jakby na dziś, bo łeb mi pęka, a siedzę w pracy, z czym wiąże się niemożność zalegnięcia.
Nawiasem mówiąc, gdy za jakieś półtorej godziny zalegnę, wcale nie będzie mi lepiej. Nie cierpię tych wieczorów w pracy, choć jest wtedy większy spokój (przynajmniej od kierownictwa)... Nie cierpię też swojego łóżka, gdy mam migrenę i przez całą noc przewracam się z jednego boku na drugi, głowa pulsuje, pod kołdrą gorąco, gdy się odkryję, to znowu zimno, nie można sobie znaleźć miejsca, chce się płakać (czasem rzygać) i znikąd pomocy.
Co to jest za dziadostwo, że minęło 50 lat i męczy się człowiek tak samo, jak w dzieciństwie, zero postępu. Nie były znane przyczyny migreny i dalej nie są. Całe zakichane życie to jedna udręka.
Dziś rano obdzwoniłam apteki, Sumigry nie ma. To znaczy, przepraszam, są 2 tabletki gdzieś w Nowej Hucie. Nawet nie będę zawracać głowy lekarce receptą... już z poprzedniej mi przepadła część, bo przez miesiąc nic się w Krakowie nie urodziło pod tym kątem.
Ale nic to, pamiętać: Hlavně se ze sebe neposer!

Początek:

Koniec:

Wyd. Czarne Wołowiec 2019, 220 stron
Z biblioteki
Przeczytałam 20 października 2019 roku

Dorota Masłowska - Kochanie, zabiłam nasze koty

Kochanie, ta książka zostawiła mnie kompletnie obojętną.
I to by było na tyle.
Nawet język tym razem mnie nie zainteresował.
Odnoszę wrażenie, że ta cała męka tworzenia opisana tutaj nie przyniosła rezultatu. Że tak jakby Masłowska miała kontrakt na książkę i wypociła, co wypociła. Osiem i pół z tego nie wyszło.

Początek:

Koniec:

Wyd. Noir Sur Blanc Warszawa 2012, 155 stron
Z biblioteki
Przeczytałam 18 października 2019 roku

Paweł Reszka - Mali bogowie. O znieczulicy polskich lekarzy

Co tu rzec? Nic nie jest czarno-białe przecież.
Jest winien system, bez wątpienia.
Jest winne niedofinansowanie polskiej służby zdrowia.
Są winni niektórzy lekarze. Jedni nie powinni byli nimi zostać. Inni się prędko wypalili w pogoni za pieniądzem. Innym nie pozwolono robić tego, co najbardziej my chcieli (wybrać specjalizacji na przykład).
A jeszcze inni bronią się rękami i nogami przed młodą konkurencją.
I tak.

Przy czym ja nie mam złych doświadczeń akurat. Może poza tą panią ordynator, która powiedziała, że na klinice dziecku pomóc nie można, ale u niej prywatnie są możliwości, tylko trzeba wybierać - nowy samochód czy zdrowie córki.
/tak jakby w ogóle była mowa o jakimś samochodzie ha ha/

Początek:

Koniec:

Wyd. Czerwone i Czarne Sp. z o.o., Warszawa 2017, 294 strony
Z biblioteki
Przeczytałam 17 października 2019 roku

Vojtěch Steklač - Srdeční slabost

Już w tym miesiącu jednego Steklača czytałam, ale jakoś nie mogłam wytrzymać bez następnego, tym razem dla dorosłych. Niedobrze, bo zmniejsza się liczba tych pozostałych do przeczytania :)
Jakoś bardzo lubię tego autora, choć na jakiejś czeskiej stronie o ksiażkach przeczytałam opinie, że naprawdę kvalitní to są tylko te dla dzieci/młodzieży... no nie wiem, mnie się te dorosłe podobają i czytam je z wielką przyjemnością - pewnie również dlatego, że to opowiadania kryminalne. Również, bo przede wszystkim ten urok polega chyba jednak na tym, że jestem w stanie już czytać w oryginale (innych możliwości zresztą nie ma, nie był przecież tłumaczony) i to, jak Steklač pisze, wyjątkowo mi leży. Nie za trudno, nie za łatwo.

Początek:

Koniec:

Wyd. Erben, Nakladatelství Vlasty Brtníkové, Praha 1992, 164 strony
Z własnej półki (kupione w antykwariacie w Pradze 9 sierpnia 2019 za 22 korony minus 11%)
Przeczytane 15 października 2019 roku

Mateusz Marczewski - Koliste jeziora Białorusi

Intrygująca ksiażka, pisze Szejnert.
No, można i tak powiedzieć.
Ja jednak znalazłam tu mniej intrygi, a więcej nieznośnego mistycyzmu. Cóż, może Białoruś taka właśnie jest. A może autor - poeta - tak ją właśnie widzi?
Więc dla mnie pół na pół.
Ale ja lubię stać mocno na ziemi.

Początek:

Koniec:

Wyd. Czarne, Wołowiec 2017, 229 stron
Z biblioteki
Przeczytałam 8 października 2019 roku

Katarzyna Kobylarczyk - Baśnie z Bloku Cudów. Reportaże nowohuckie

No to jest świetna rzecz! Właściwie to bym ją chciała mieć... a póki co, wybieram się na akcję-lokalizację - jeden z reportaży opowiada o tym, jak autorka usiłowała znaleźć genezę nazwy nowohuckiej ulicy Mrozowa (albo Mrozowej, nie wiadomo). Więc ja muszę tam dotrzeć :) liczę na jakąś sensowną pogodę w wyborczą niedzielę, w związku z tym. Już w poprzednią niedzielę prosto z pociągu ruszyłam na przystanek, ale gdy czekałam kilka minut na ziąbie niemożebnym (wiatr był bardzo zimny), zrezygnowałam z przeziębienia się i przeszłam na przystanek po drugiej strony ulicy, żeby pojechać do domciu :)

Cieszę się, że mam inną książkę tej autorki, wycyganioną z MIK-u. Nawet kiedyś zabierałam się za czytanie, ale poczucie obowiązku (egzemplarze biblioteczne czekają!) zwyciężyło. A ta książka jest o CZASIE i jest tam rozdział również o moim miasteczku (znanym z zegarów... słonecznych).

Spis treści:

Początek:

Koniec:

Wyd. Wydawnictwo Jagiellonia, Kraków 2009, 150 stron
Z biblioteki
Przeczytałam 5 października 2019 roku

Zuzanna Łapicka - Dodaj do znajomych

Nie podoba mi się ta książka. Ale ja już wzięłam z biblioteki z myślą, że mi się nie będzie podobać - czyli uprzedzona. Nie trudno więc było znaleźć wady.
/chyba że przemawia przeze mnie zazdrość, że ja się urodziłam w rodzinie księgowych na prowincji, a nie wśród śmietanki towarzyskiej oraz czasem intelektualnej, w związku z czym nigdy w życiu nie poznałam tych wszystkich sławnych osób/
Dlatego przyczepiam się o co się tylko da, na przykład o to ciągłe pisanie o PRZYJAŹNI z nimi wszystkimi, ten pojechał na festiwal tam, poznał tamtego i się od tej pory przyjaźnili (dwa razy się widzieli, ale się przyjaźnili)...

A w ogóle to jestem strasznie zła, bo znalazłam ofertę pracy jakby wyjętą z marzeń o zbliżającej się emeryturze... za późno oczywiście. Gdybym zajrzała do ogłoszeń wczoraj wieczorem... rzuciłabym w pierony dotychczasową robotę i od tej pory siedziała od 8.00 do 16.00 bynajmniej nie przed komputerem, tylko z książką rozłożoną na stoliku, codziennie inną, od czasu do czasu odebrała telefon, sprawdziła mapę Krakowa i przekazała wiadomość jednemu z dwóch pracowników lub poszła na pocztę! Nie martwiła się o nic, tylko łapała za guzik, bo ci dwaj pracownicy to by byli KOMINIARZE!!! A to wszystko o parę kroków od domu w dodatku!
Aż mi się wierzyć nie chce, że mi to przeszło koło nosa :(

/żałuję, mimo, że nie poznałabym tam ani Almodovara ani Tarantino/

Początek:

Koniec:

Wyd. Agora Warszawa 2018, 252 strony
Z biblioteki
Przeczytałam 4 października 2019 roku

Vojtěch Steklač - Pekelná třída

To był bardzo dobry nabytek.
Dyskretne poczucie humoru autora już znałam z trzech książek dla dorosłych, przeczytanych wcześniej, jednak z pewną taką nieśmiałością zamawiałam te dla dzieci, ale niepotrzebnie. Są super - przynajmniej sądząc po pierwszej z nich. A czekają mnie kolejne tomy przygód czterech chłopców z piekielnej klasy :)
Przygody przygodami, ale umie Steklač podchwycić dziecięce rozumowanie i ironicznie spojrzeć na rodzinne dialogi.

Tatuś czasem nie ma humoru i mówi, żeby mu wszyscy dali spokój, bo jest przepracowany, po czym kładzie się na kanapie i czyta gazetę albo książkę. Na co mamusia patrzy niechętnym okiem i zawsze mówi tatusiowi, że powinien stosować bardziej aktywny wypoczynek, bo ten jest zdrowy, gdy tymczasem leżenie na kanapie nie jest zdrowe i człowieka otępia.
Na co tatuś zawsze zauważy, że o otępieniu nie może być mowy, ponieważ gdy leży na kanapie, to o wielu rzeczach myśli i w ten sposób przeczyszcza sobie zwoje mózgowe, żeby był zdrowy psychicznie.
A mamusia mówi, że wedle tego, jak często tatuś przeczyszcza sobie zwoje mózgowe na kanapie, to mózg mu już dawno musi błyszczeć jak mosiężna klamka u drzwi, gdy się ją wyszoruje sidolem.
/tłumaczenie oczywiście własne/

Zastanawiam się, skąd u mnie to upodobanie do scen rodzinnych. Tak samo z zaglądaniem ludziom w okna. To jakby o to samo chodzi - podglądanie cudzego życia, z myślą ukrytą gdzieś z tyłu głowy, że inni mają życie jakieś ciekawsze, że bóg wi co robią... nieraz też dumam nad tym, co robią wieczorem, w wolnym czasie, moi sąsiedzi, jak te wieczory spędzają... wiem, mam coś z głową :)

Początek:

Koniec:

Wyd. Albatros Praha 1988, 245 stron
Z własnej półki (kupione 9 sierpnia 2019 roku w antykwariacie w Pradze za 66 koron - minus 11%)
Przeczytałam 2 października 2019 roku

Zebrałam swoje przeczytane Steklače:

i nieprzeczytane, których jest więcej, z czego się naturalnie bardzo cieszę :)

NAJNOWSZE NABYTKI
Niedobrze się dzieje. Nie, no, nic nie kupiłam, ale i tak do domu przywlokłam (z półki w Jordanówce). Niepoprawna. Oddać mnie do polepšovny!