poniedziałek, 28 września 2026

Kazimierz Kutz - Portrety godziwe

Bardzo specyficzny styl, który mi nie przypasował, a nawet trochę zmęczył. I teraz się boję, że tom Klapsy i ścinki, który gdzieś tam w drugim rzędzie czeka, a który jest znacznie obszerniejszy, też może być ciężkostrawny, ale z drugiej strony tam są znacznie krótsze formy, bo to Kutza alfabet filmowy, więc może brak miejsca na rozpasane rozpędzanie się 😂

Postacie, którym Kutz poświęcił wspomnienia, znamy, choć zdarzyli się i tacy jak Janusz Sidło, gdzie wie się jedynie, że owszem, był taki, oszczepem rzucał. Z racji niedawnego serialu o lekarce na Śląsku ciekawe było poczytać o generale Ziętku, tak pięknie tam zagranym przez Mariana Dziędziela. Z zainteresowaniem też przeczytałam o Gierku i jego smutnym końcu. Esej o mocowaniu się z Łomnickim - nie nie nie. Generalnie Kutz lubi dać do zrozumienia, że coś wie, ale nie powie.

Bez żalu odnoszę do knihobudki. 

Początek: 

Koniec: 

Wyd. ZNAK, Kraków 2004, 160 stron

Z knihobudki

Przeczytałam 24 września 2026 roku 


Na FB wątek Książka, którą krytycy uważają za arcydzieło, a ty ledwo przez nią przebrnąłeś - od razu wiedziałam, że będzie tam Mistrz i Małgorzata i jest, nie zawiedli 🤣 Najlepszy jest komentarz, gdzie czytelniczka dojechała do sceny tańców w Klubie Literatów i oburza się, że jak o tym pisać można, w tym samym czasie miliony ludzi konają w łagrach. Ja prdl. Dalej Tokarczuk, Joyce, Mann, Lalka, Pan Tadeusz, Imię róży, Gombrowicz, Faulkner... Niektórzy albo nie zrozumieli tematu wątku albo twierdzą, że Alchemik jest uważany przez krytyków za arcydzieło 😂 Albo Jeździec miedziany. Dwór cierni i róż - aż poszukałam, czyje to arcydzieło, bo w życiu nie słyszałam tytułu 😂 A to wszystko na profilu Książkowzięci... Znaczy - każdemu podoba się co innego, oczywiście, i ja na przykład póki co przez Faulknera też nie przebrnęłam i nawet jestem w stanie zrozumieć, że komuś się MiM nie podobał (mimo własnego uwielbienia), ale po co w to mieszać Coelho i Kinga 😁 

[Najlepszy komentarz: Wolę nie czytać komentarzy, bo dostanę raka mózgu] 

A Wy? Przez co nie przebrnęliście do tej pory? Ale wiecie - chodzi o arcydzieło.

A' propos Bułhakowa. Wczoraj przychodzę na Orlen - tam są trzy budki - koło jednej z nich siedzi pan na ławce i studiuje książkę, a obok ma ułożony stos chyba dziesięciu innych. O, myślę z rozpaczą, ubiegł mnie. Ale w budce jest jeszcze sporo innych, dużo z serii Biblioteka Klasyki Polskiej i Obcej i to ładnie zachowanych. Żem wzięła Gałczyńskiego, z myślą, że robiąc kroki będę się uczyć któregoś wiersza na pamięć 😎 Bo to ponoć dobre na ćwiczenie mózgu i pamięci. 

[Cztery linijki opanowałam, wybrane na chybił trafił. I to jeszcze mamrotałam w kółko pod nosem, jak jakaś stuknięta 😂

Na dole przed Akademią,

w małe zebrane kupki,

płakały nad biedną Ziemią,

rajcowały miejskie przekupki.]

Ale nie o tym, nie o tym, tylko o Bułhakowa książce również wziętej z tej budki, pod tytułem Uova fatali. Otóż pomyślałam, że fajnie będzie poczytać, jak po włosku wygląda radziecka nomenklatura etc. A tu w domu okazuje się, że ja nawet po polsku Fatalnych jaj nie mam - a przecież były - chyba Ślubny zabrał czy co. Tak że całe szczęście, że wzięłam z budki z ciekawości lingwistycznej 😁 Choć nadal oznacza to, że na polskie tłumaczenie trzeba polować.

Niby taka fanka ze mnie, a proszę. I ze wszystkim tak powierzchownie 🙄 Nawet i z tą Pragą. O, a Czeszka wczoraj pisze, żeby jej przysłać listę tych, co je po czesku mam, bo ona już ma dla mnie następne. A niech ją ręka boska broni!!!


A z niedzielnego spaceru jeszcze takie odkrycie w czyimś ogrodzie. Taki jakby Mitoraj 😀


 I głowy wawelskie (bo na murze klubu sportowego Wawel) 😂


Oraz zdjęcie sprzed chwili. Słusznie prawią, że nasze osiedle pełne zieleni. Sałatkę by można zrobić 😁


76 komentarzy:

  1. Co to ja miałem... A! Nawet nie robię podchodów do Ulissesa czy tego drugiego arcydzieła Jamesa Joyce'a. I Dostojewskiego sobie całkiem odpuściłem.

    Z ogrodu to może tej żeliwnej rzeźby nikt nie wyniesie. Bo czytam co i raz, że z cmentarza rakowickiego metalowe elementy nagrobków grabią ostro.

    Ale o co chodzi ze stylem Kutza? Mam jakieś jego wspomnienia i podczytywane we fragmentach wydały mi się całkiem zabawne.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sama nie wiem. Czasem zbyt na koturnach, a niekiedy wręcz odwrotnie. Chwilami mało zrozumiale. Ale najbardziej chyba irytuje to napomykanie o czymś, co on wie, ale czytelnik się nie dowie. No to po co w ogóle. Żebyśmy wiedzieli, że ma wiedzę tajemną, którą się nie podzieli albo która jest wyłącznie dla środowiska. No i rzeczywiście psychoanalizuje swoich bohaterów, którzy przecież byli prawdziwymi ludźmi - tak jakby o nich mógł wiedzieć wszystko, znać ich najskrytsze myśli czy kompleksy.

      Usuń
  2. Pokrzywy jak marzenie, na herbatkę także, ale na trawnikach nie zrywałabym, obsikane przez psy zapewne!
    Kraszewski dla mnie za ciężki, styl archaiczny, zaczęłam kiedyś Starą baśń i poległam...ale może teraz dałabym radę?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No otóż to, na "miastowe" pokrzywy czy inne takie (a nie z własnego ogródka) bym raczej nie reflektowała...
      Stara baśń też dla mnie nie do przejścia 😁 Nawet ją wyniosłam z domu, bez żalu.

      Usuń
    2. Ale Hrabinę Cosel sobie jednak zostawiłam. W szkole podstawowej miałam wielką fazę na Kraszewskiego, w domu było sporo i czytałam, ale jednak te z akcją w nowszych czasach, a nie jak Stara baśń.

      Usuń
    3. Hrabinę przeczytalam, ale Starej basni nie zmęczyłam, a chcialam, bo to była jedna z ulubionych książek taty, czego do dziś zrozumieć nie mogę 😄 no, czytał przed wojną, może dlatego😁

      Usuń
    4. Gusta naszych rodziców 😛
      Ja na przykład podziwiam, że Ojczasty miał sporo z serii Klasyków filozofii - i on to czytał.

      Usuń
  3. Ja czytam przypadkiwy fragment z jakiej strony i albo to lubie i decyduje sie na cala ksiazke, albo mi nie odpowiada i wtedy odpuszczam sobie calosc.
    Jesli byla jakas ksiazka niedokonczona to ja wykleslilam z pamieci, nie byla mi potrzebna calosc.. Czyli nie potrafie nawet wymienic takiej ksiazki i robic jej antyreklame. "Kazda ksiazka ma swojego czytelnika".

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja tak robię - znaczy przeglądam - gdy coś z knihobudki przynoszę. Ale ZAZWYCZAJ i ta zostawiam, że niby nie będę oceniać po fragmencie i może kiedyś 🤣

      Usuń
  4. Bardzo fajny temat!

    Ponoć (chyba) Mark Twain zrobił listę książek, które powinno się, a nikt nie czyta czy jakoś tak😂

    Ja przyznaję się: nie przebrnęłam przez "Sztukmistrza z Lublina", a robiłam podejścia i za młodu, i niedawno. Zniechęcło mnie to do Singera całkowicie. Amosa Oza też nie dałam rady przeczytać, a żeby nie wyjść na antysemitkę to także "Władcy pierścienia" i "Hobbita" Tolkiena. "Moby Dick" mnie zanudził, "Ulissesa" i Dantego nawet nie próbowałam czytać, choć były w domu rodzinnym. "W poszukiwaniu..." Prousta też stały tomiszcza na półce rodziców, a nie zajrzałam, ale tego to mam zamiar nadrobić (przynajmniej część) i już mam dwa tomy ze Schroniska Książek. Hena jako takiego baardzo lubię, ale o Boyu i o królu Stasiu nie przebrnęłam.
    Poza tym z takich typowych ksiązek uznawanych za arcydzieła nic mi nie przychodzi do głowy, pewnie mi sie jeszcze przypomną. Faulkner mi całkiem dobrze wchodzi, Dostojewski też.

    Z niewybitnych, ale głośnych i/lub uznawanych za dobre/ważne to porzuciłam w trakcie np. "Damona Copperheada", wszystko co próbowałam Masłowskiej, trylogię Stiega Larssona (zmogłam połowę). Oraz Chutnik, Dehnel (łącznie z wychwalaną Szymczykową) i "Ślepnąc od świateł" Żulczyka. W ogóle rzadko podoba mi się coś polskiego współczesnego (poza Tokarczuk i Myśliwskim [ale on to chyba nie taki współczesny]), choć sukcesywnie staram się sprawdzać, że może jednak kogoś fajnego odkryję.

    Z wymienionych w tamtym wątku ("Tokarczuk, Joyce, Mann, Lalka, Pan Tadeusz, Imię róży, Gombrowicz, Faulkner") to ostatnio porzuciłam "Ferdydurke" (ale w liceum byłam zachwycona). "Lalkę" uwielbiam ("Pana Tadeusza" też - nie tyle fabuła, co rytm i język są cudowne). Manna ("Czarodziejska" i "Buddenbrookowie", "Krull", opowiadania mniej), "Imię róży" - lubię.
    Kraszewski, Rodziewiczówna całkiem spoko. Rodziewicz to nawet sobie z 8 uzbierałam z knihobudek.

    Ogólnie to wychodzę z założenia, że warto próbować, bo do pewnych książek trzeba dojrzeć; inne - odwrotnie - po latach wydają się płaskie, słabe. U mnie odkryciem okazały się nielubiana w szkole "Granica" i przy podejściu po kilkunastu latach Olga Tokarczuk (w drugą stronę wspomniany Gombrowicz; Witkacy też teraz wydaje mi się pretensjonalną wydmuszką, a był na niego szał w liceum i się zaczytywałam).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wczoraj widziałam w knihobudce książkę Wittlina z serii Vademeków, której u nas w domu nie było. Było to o tym, jak opowiadać o podróżach (których się nie odbyło). Chyba się to nazywało Vademecum podróżującego. W pierwszej chwili BIERĘ. W drugiej EEEE, I TAK NIE ZNAJDĘ CZASU NA PRZECZYTANIE. W szkolnych czasach śmieszyły te jego ironiczne poradniki i nawet zachowałam 6 sztuk.
      Bez związku w sumie, ale jakoś mi się skojarzyło z tym Twainem 😂

      Usuń
    2. Gombrowicz, Witkacy...
      Trzymam, bo ciągle jeszcze mam takie poczucie powinności - że w domu pewne książki muszą być (choćby się nawet do nich nie zaglądało). Trochę to śmieszne w moim wieku. No i oczywiście drugi powód to że pochodzą z domu, kupował je (i czytał) Ojczasty, więc też jakiś rodzaj sentymentu.

      W pewnym momencie w domu nastąpiło w naszym z bratem pokoju przemeblowanie i został przedzielony takim szerokim regałem, w którym książki stały na dwie strony. Wersalka, na której spałam, była przysunięta do tego regału, a na ścianie naprzeciwko stał taki sam regał (czyli tam już był drugi rząd ukryty), tyle że w jednej części miał opuszczany blat w charakterze mojego biurka.
      Tak się masa książek kupowanych przez Ojczastego towarzyszyła mi przez wiele lat, znałam ich okładki, ich grzbiety na pamięć, nie wspominając o tym, że część podczytywałam.
      Słusznie napisała Echo niżej, że w szkolnych czasach czytało się wiele, czytało się wszystko. Cała klasyka właściwie wówczas poleciała. Miało się apetyt na dobrą literaturę, a i może pewną rolę odgrywał ówczesny rynek książki? W sensie, że nie był tak zawalony pierdołami jak dziś, więc czytało się klasykę.

      Usuń
    3. Tego Wittlina miałam ze dwa i też mnie bawiły😁

      Usuń
    4. Czasem trafiam na Lubiny Czytać na jakąś pisarkę (to głównie kobiety takie płodne), kompletnie mi obce nazwisko, zaglądam, a ona kilkanaście książek napisała, każda ma po kilkaset opinii i średnią 8/10 😳Szok. Kilka razy ściągnęłam z ciekawości i są to totalnie grafomańskie rzeczy, z błędami, a grube jak cegły. Są osoby, które czytają niby dużo, ale tylko takie rzeczy.

      Nie pamiętam kto napisał, że lepiej w ogóle nie czytać (jakiś czas temu na Wybiórczej i było straszne oburzenie wokół tego), ale ja się zgadzam

      Usuń
    5. O tak. Sama przecież kiedyś widziałam w knihobudce Dzieła zebrane kogoś takiego 😂 Często też widuję zdjęcia prywatnych biblioteczek, gdzie stoją całe rzędy takich wydawnictw. A i panie bibliotekarki wiedzą coś o tym. Zresztą moja ciotka z Warszawy, która kiedyś tam, w dawnych czasach, miała i czytała porządną literaturę, na starość przerzuciła się na taki chłam. Jechała do biblioteki z wózkiem na zakupy i panie jej tam ładowały kolejne tomiszcza...

      Usuń
    6. Moja mama niestety też się przerzuciła, musiałam jej wypożyczać te cukierenki pod czymś i Jodie Picaud. Mam nadzieję, że mnie to nie czeka 😱

      Usuń
  5. Odpowiedzi
    1. Tak tak, dzięki za korektę 🌷(ale jak zwał tak zwał w ogóle mi nie podeszła [podeszli]).

      Usuń
    2. Szymiczkową coś tam czytałam, ale nawet nic nie mam i też nie rzucam się w bibliotece. W którymś momencie zaczęły mnie męczyć te książki z wątkiem kryminalnym osadzonym w danym mieście przed wojną czy jeszcze wcześniej. Narobiły się tego całe kopy. Nie pamiętam, czy pierwszy nie był Krajewski z Wrocławiem?

      Usuń
    3. Tak, ten pierwszy Krajewski to był powiew świeżosci, choć intryga kryminalna była cienka. Po drugim już przestałam czytać. Przeczytałam też serię retro o Warszawie, też dość dawno i była sympatyczna (autora nie pamiętam, ale to ktoś od literatury science fiction, chyba), reszta mi nie podeszła. W ogóle o polskich kryminałach mam bardzo złe zdanie, nie mylić z powieściami milicyjnymi 😆

      Usuń
    4. Kiedyś czytałam kryminały z akcją osadzoną w Krakowie jakiejś pary autorskiej, ale też mi się przejadły. Może dalej piszą?

      Usuń
  6. noo ja kiedyś nie przebrnęłam przez Masłowską...a polska lit. współczesną Uwielbiam. Przez Murakamiego się przedzieram :-))) znaczy będę. i przez "Małe życie.
    dzięki za Kutza. też uwielbiam biografie i biografów.
    a mitoraj świetny sama bym se w ogródku postawiła.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zaznaczam, że nie wiem, czy to autentyczny Mitoraj... stoi przed domem, który niespecjalnie wygląda na siedzibę bogaczy 😁 ale nie sądźmy po pozorach!

      Usuń
  7. Przez co nie przebrnąłem?
    Na pewno przez W poszukiwaniu...
    Pamiętam, że podchodziłem do kilku książek Faulknera, ale nie pamiętam żebym którąś przeczytał.
    A Mistrz i Małgorzata - też było nierówno.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Do Faulknera nie podchodziłam na poważnie - to znaczy tak tylko zaglądałam, ale nigdy chyba nie zaczęłam czytać. No nic, czeka 😉 i to, jak się teraz ze zdumieniem przekonuję zajrzawszy do katalogu - JEDENAŚCIE tomów! A z domu był tylko jeden, Absalomie Absalomie. Resztę nakupiliśmy antykwarycznie ze Ślubnym w latach 80-tych. Czyli nadzieje na czytanie były kiedyś 😂

      Usuń
    2. A ja w liceum przeczytalam wszystko co bylo przetlumaczone z Faulknera. Ale w mlodym wieku wszystko sie czyta, wszystko jest nowe (choc stare) i wszystko interesujace (choc trudne lub mdle).

      Usuń
    3. Też się zgadzam!

      Usuń
  8. Ha, to ja się przyznam, że co prawda przeczytalam Mistrza i Małgorzatę, ale po łebkach, nic nie poradzę, za to Faulknera wszystko, co było dostępne jeszcze za PRL-u, a teraz podobno wrócił w nowym tłumaczeniu i się przymierzam. Z tzw. Amerykańskiej Czwórki najmniej lubiłam Hemingwaya, najbardziej Caldwella, ale nie wiem, czy dziś czytałabym z takim samym zachwytem, jak w młodości , człowiekowi z wiekiem zmieniają się gusta, no i patrzy na życie inaczej 😉

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Och, Caldwell, też mam sporo i to czytanego. Wychodził między innymi w takiej kieszonkowej serii, chyba z delfinem się nazywała. I w kolibrze też. Ostatnio jeszcze przyniosłam z budki jakiś zbiór opowiadań Szarlatan.
      Hemingwaya właściwie chyba tylko Pożegnanie z bronią jest tą powieścią, do której bym wróciła (pewnie dlatego, że to romans 🤣).
      Za Faulknera podziwiam!

      Usuń
    2. Może spróbuj opowiadania Faulknera na początek?

      Usuń
    3. Widzę, że ikroopka wzmiankowała Erskina Caldwella! Właśnie jestem w trakcie pisania o Caldwellu i o Morley Callaghanie, jak też wspomnę Hemingwaya i Scotta Fitzgeralda.

      Usuń
    4. => Agata
      Jak się nad tym zastanowię, to jednak wolę powieść. Ani nawet nie wiem, czy któryś z tych tytułów przeze mnie posiadanych to są opowiadania czy wszystkie powieści...

      Usuń
    5. => Jack
      Callaghan... w życiu nie słyszałam 😉

      Usuń
    6. => To przeczytałam
      To niebawem usłyszysz 😁

      Usuń
    7. @Jack: "...Morley Callaghanie, jak też wspomnę Hemingwaya i Scotta Fitzgeralda" To pewnie o tym wyczynie bokserskim tez?
      Callaghana ja zaliczalam do pisarzy kanadyjskich.

      Usuń
    8. @Echo: Oczywiście, ten incydent był zawsze kojarzony z Callaghanem, Hemingway'em i Fitzgeraldem! Callaghan opisał go w książce "That Summer in Paris: Memories of Tangled Friendships with Hemingway, Fitzgerald and Some Others".

      Callaghan był pisarzem kanadyjskim, mieszkał w Toronto.

      Usuń
  9. Nie przebrnęłam przez Gombrowicza, Lema, Masłowską. Kilka książek Tokarczyk czytałam ale bez entuzjazmu Zresztą… dałoby się więcej wymienić. Zatrzymałam się tylko przy twórcach krajowych…

    OdpowiedzUsuń
  10. "Mistrz i Małgorzata"
    Moja ulubiona.
    Może wezmę i spróbuje przeczytać ,żeby przełamać ten mój zastój czytelniczy.
    Zawsze marzyło mi się mieć wszystkie tłumaczenia. Na razie mam dwa.


    " przez Faulknera też nie przebrnęłam "
    Jak na razie nie próbowałam przebrnąć

    "Przez co nie przebrnęliście do tej pory"
    Poległam- "Wilk stepowy" Hermann Hesse.
    Tak jakoś wyszło.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja kiedyś znalazłam w knihobudce jakieś inne tłumaczenie MiM i nawet zaczęłam czytać, ale szło to powoli, bo jednocześnie porównywałam z poprzednim oraz z oryginałem 😂 w rezultacie nie skończyłam.

      Usuń
    2. Ka miałam wyzwanie ma ten rok (a może to był poprzedni🫣) przeczytać MiM we wszystkich tłumaczeniach. Niestety w ani jednym nie przeczytałam (udało mi się chyba 2 lub 3 zdobyć, w tym jedno papierowe, to klasyczne).
      Nie muszę chyba dodawać, że to ukochana powieść😍

      Usuń
    3. O! A ja może wyniosę to drugie tłumaczenie (nie wiem nawet czyje, bo to znowu książka z wyrwaną kartką tytułową)... chyba wystarczy mi kanoniczne 😁 Zawsze mogę poczytać w oryginale. Choć w sumie też nie wiadomo, KTÓRY oryginał, bo tak samo różnie wychodziły 🤣

      Usuń
  11. Nie mam FB więc nie sprawdzę co wg innych zalicza się do arcydzieł. Wiem tylko, że tych nieprzeczytanych jest kopa i nie dziwota, bo życie tylko jedno, a książek pierdyliard i ciągle przybywa.
    Nie czytałam MiM - próbowałam dwa razy, nie działa, chemii brak 😁 Nie lubiłam Lema i w szkole miałam problem, bo czytałam z musu, nie moja bajka. Nie czytałam Harry'ego Pottera, chociaż też robiłam podchody chyba 3 razy i zawsze odpadałam po pierwszym rozdziale. Totalnie nie kumam potteromani, zarówno wśród młodych jak i starych 😂
    Za to mając lat chyba 16 przeczytałam "Króla szczurów" i to było dla mnie WOW! Dziś jedyne co z niego pamiętam to akcję w obozie jenieckim i biznes szczurzych udek 😄 Morał wyciągnęłam jeden - można z gówna bat ukręcić jeśli ma się smykałkę do interesów 😉
    Można by w nieskończoność co przeczytałam, czego nie, co chcę a po co raczej nie sięgnę, ale czytanie książek chyba nie na rankingach polega. Tak SE myślę 🤔😉

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Moja córka przeklina do tej pory szkolną lekturę w postaci Bajek robotów czy co to tam było 😁 A ja jako pierwszego Lema przeczytałam Obłok Magellana i zakochałam się (choć to akurat książka, od której sam autor po latach się odżegnywał, zdaje się).
      Z Harrym Potterem mamy natomiast odwrotnie czyli ona kocha, ja doszłam może do trzeciego tomu i już mnie to nudziło. Ale to pewnie trzeba czytać po raz pierwszy w odpowiednim wieku!

      Usuń
    2. Ja Harry'ego bardzo lubię 1.tom, potem są ze 3 fajne, kilka mocno średnich i ostatniego nie zmogłam😅 córka też wielbi, w ogóle u nich 1-2 klasa podstawówki była pottermania, syn to kiedyś się przewrócił w drodze ze szkoły, bo szedł czytając 😂
      Ja czytałam sukcesywnie jak się ukazywało i chodziłyśmy z przyjaciółką (ówczesną😎) do kina na ekranizacje.

      Lema uwielbiam, z tym że nue zaglądałam ze 30 lat hehe

      Usuń
    3. Do obejrzenia któregoś filmu zmusiła mnie córka, ale to też nie dla mnie.
      Tak samo zresztą nie mogę zdzierżyć Piratów z Karaibów. Ha ha.

      Usuń
    4. Piratów to nawet mi do głowy nie przyszło oglądać😅

      Usuń
    5. Mnie by też nie przyszło, to znów córka nalegała.

      Usuń
  12. Ja Mistrza i Małgorzaty nie lubię bo nie lubię realizmu magicznego w żadnej postaci. Nawet próbowałam jakieś ekranizacje obejrzeć ale jakoś jeszcze nie obejrzałam. Które polecacie?
    W szkole przeczytałam wszystkie lektury i dobrze bo pewnie sama z siebie bym po nie nie sięgnęła. Polska szkoła jest super bo czytało się także zagraniczne powieści. W Anglii tylko angielskie.
    W ogóle nie czytam współczesnych książek, za dużo starych jest do przeczytania. Może za 40 lat przeczytam te dzisiejsze. 😉
    Są książki które uwielbiam ale ich nie czytam - to Chłopi Reymonta i Noce i dni Dąbrowskiej. Po prostu seriale znam na pamięć a są tak wierne książkom że nie widzę sensu czytania. Kiedyś zabrałam się za Chłopów i normalnie jakbym dialogi z filmu czytała. 😉
    Noblistki też nic nie czytałam - bo realizm magiczny.
    Harry Potter najbardziej mi się podobał jak mieszkał pod schodami.
    Pozdrawiam
    Józefina

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też za realizmem magicznym nie przepadam (choć dawno temu podobało mi się Sto lat samotności). Ale MiM to coś kompletnie wyjątkowego i już 😂
      Co do ekranizacji, lubię (i wracam do niego) serial 10-odcinkowy

      Usuń
    2. z 2005 roku, nawet wyszedł po polsku, więc może jest gdzieś do znalezienia.

      Usuń
    3. Etam, seriale są fajne, lubię zwłaszcza Noce i dnie, ale kudy im tam do ksiązek??

      Usuń
  13. I zapomniałam się pochwalić najważniejszym! 😉 Ja to czytam tak niszowe książki że nawet na Lubimy Czytać ich nie ma. 😂
    Pozdrawiam
    Józefina

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja czasem też mam takie wrażenie...
      Najgorsze, że trafiam w budkach na jakieś starocie sprzed lat dziestu, nieraz kompletnie nieznanych autorów, i zaraz mam ochotę je przeczytać, przynoszę do domu, a tam czeka coś pilniejszego, chowam gdzieś i zapominam. Wczoraj też jakieś przyniosłam, ciekawe, jak skończą.
      Jakoś nie umiem w dzień usiąść i zagłębić się w lekturę i czytać i czytać godzinami 🙄

      Usuń
    2. Józefina, to dodawaj, ja już z 10 dodałam niszowych😎
      To ile Ty masz lat, że za 40 jeszcze będziesz czytać?

      Usuń
    3. Też pomyślałam o tych 40 latach z zazdrością 😁

      Usuń
    4. Haha! Za 40 lat będę miała jedynie dwie ósemki 😉 a więc wiek w sam raz na czytanie książek. 😂
      Teraz się wzięłam za Dzienniki Marii Dąbrowskiej więc kto wie, może na zakończenie przeczytam jednak Noce i dnie? Może będę się orientować kto był kim w prawdziwym życiu. 😎
      Józefina

      Usuń
    5. 88 lat to już wzrok może nie dopisywać, nie nastawiałabym się za bardzo 🤣

      Usuń
    6. Ja w ogóle nie liczę że dożyję! 😂 A wzrok to już teraz nie ten. Wieczorami wolę nie czytać. Musi być ostre światło.
      Józefina

      Usuń
    7. A w ogóle to poszukałam w księgarni Nocy i dni i co? I oczywiście jest jedna gruba cegła. Nosz. Dlaczego DLACZEGO nie wydaje się obecnie książek w kilku tomach tylko wszystko w jednym??? 😩
      Józefina

      Usuń
    8. Sorry, że ci tu zaśmiecam, ale Empik jest jeszcze lepszy. Po wpisaniu hasła "Noce i dnie" na pierwszym miejscu wyświetlają się kremy do twarzy - na noc i na dzień! :-D
      Jozefina

      Usuń
    9. Ja zauważyłam, że odkąd mam okulary (czyli w sumie od niedawna) - gdy ich nie założę, to gówno widzę, jeśli chodzi o literki 🙄 Oczywiście intensywność światła też robi swoje.

      Usuń
    10. Wczoraj oglądałam Raczka, który prezentował jakieś nowe wydanie Lalki, że najładniejsze, i oczywiście też w jednym grubaśnym tomie.
      Zważywszy, że obecnie wydawane czytadła też starają się być jak najgrubsze, chyba chodzi o to, że solidnie wyglądają na półkach 🤣

      Usuń
    11. Myślałam, że nic nie przebije allegro w kwestii wyszukiwania...

      Usuń
    12. Tak, to nowe wydanie lalki to pewnie ta sama seria - w kwiatki, z barwionymi brzegami. No owszem, ślicznie to wygląda, ale nie będę czytać książki, która ma 1000 stron, ani to trzymać wygodnie, ani włożyć do torebki. Oczywiście że chodzi o to żeby pięknie wyglądało na półce. Można nabyć całą serię klasyki i tak sobie postawić. Pani Ania z kanału "Piszę i czytam" też niedawno pokazywała Przygody profesora Gąbki - 3 tomy w jednym. To jakaś plaga. W latach 90. książki były jak najcieńsze, drukowane jakąś wąską czcionką, z wąskimi marginesami, przegięcie w drugą stronę. A dzisiaj książki puchną - bo proszę - klient widzi jaką cegłę nabył za tak niewielką kwotę czyli opłaca się. ;-)
      A ja mam Dzienniki Dąbrowskiej z 1988 roku w oprawie "skórzanej" ze złoconymi literami i na okładce jest cena 5000zł - i nie wiem, to było dużo czy mało.
      pozdrawiam!
      Józefina

      Usuń
    13. AI twierdzi, że za 5500 zł można było kupić... 2 dolary. A mnie chodzi po głowie, że gdy wtedy kupowaliśmy mieszkanie, to dolary były po 1300 zł, ale co ja tam pamiętam!

      Patrzę, co to za Czytam i piszę, a to ta pani nauczycielka, kojarzę, czasem coś zerknę. Zazdroszcząc jej trochę emerytury, bo dużo książek kupuje 😂😂😂

      Usuń
    14. Zajrzałam do kilku książek z 1988 roku i widzę, że trochę się chyba już odchodziło od podawania ceny na okładce... ale mój Mistrz i Małgorzata ma - 650 zł. Oczywiście zwykłe wydanie, nie takie luksuśne jak te Twoje Dzienniki.

      Usuń
    15. O, a 3-tomowy Słownik języka polskiego ma tak: tom 1 - 2100 zł, tom 2 - 2800 zł, tom 3, wydany rok później - już bez ceny.

      Usuń
  14. Przyszłam się pobić w piersi 🙃 Nie wiem, ci mi na mozg padło, że pomylilam pisarzy. Owszem, Faulknera czytałam, ale opowiadania (chyba na pewno), a to "wszystko", to był Steinbeck! Uzmyslowilam to sobie wczoraj, kiedy mi netflix przypomniał, że serial Na wschód od Edenu jest jest dostepny. Więc kajam się, odpodziwnij, bo nie zasłużyłam, odszczekuje 😁

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. 🤣🤣🤣
      A to się nachwaliła!
      A serial sobie wpisałam do zeszytu...

      Usuń
    2. Jest świetny, własnie oglądam, polecam.

      Usuń
    3. A tej książki akurat nie mam, ha.

      Usuń