Aleksandra Marinina - Illuzija griecha

Już straciłam rachubę, która to Nastia Kamieńska z kolei, chyba czternasta. Иллюзия греха czyli Iluzja grzechu.
Jestem rozczarowana tą lekturą. Sam pomysł niczego sobie, ale za mało Nastii w Nastii, zarówno w zagadce kryminalnej (Kamieńska nie gra tu pierwszych skrzypiec) jak w jej życiu prywatnym. Kamieńska z Czestiakowem są już rok po ślubie i żadnych nowości: dalej Losza jest jej potrzebny głównie do ugotowania i podania kolacji - podanie jest ważne, bo gdy wyjechał w delegację zostawiwszy żonie cały zapas gotowego jedzenia w lodówce, to ona nawet do niej nie zajrzała (wiemy, wiemy, leń okrutny z tej Nastii).

A historia, której rozwojowi przyglądamy się w Iluzji grzechu, jest następująca. Sześć lat wcześniej pewna kobieta, bardzo religijna, wyrzuciła trójkę swoich dzieci przez okno i sama też wyskoczyła. Uratowała się najstarsza córka Ira, która uciekła do sąsiadów. Trzeba trafu, że wszystkie ofiary "wypadku" uratowały się: nie pytajcie, jak to się stało, skoro okno było na 9 piętrze... faktem jest, że dzieci od 6 lat przykute są do szpitalnego łóżka, a sama matka w wózku inwalidzkim przebywa w domu dla inwalidów, nieświadoma tego, co się stało, bo straciła pamięć. Nie udało się ustalić, jakie były przyczyny dramatycznego kroku. Był jeszcze w tej rodzinie ojciec, ale zmarł szybko na atak serca. Cała rodzina inwalidów zawisła na najstarszej Irze, dziś już 20-letniej. Haruje ona jak wół, od rana do nocy, w czterech miejscach, myjąc klatki schodowe, sprzedając gorące jedzenie na jednym z rynków, zmywając naczynia w restauracji - byle móc przynosić rodzeństwu owoce, zabawki, ubrania i książki, zwłaszcza dla 17-letniej Nataszy, która przejawia nadzwyczajne zdolności. Młodszemu Pawlikowi potrzebna jest operacja, na nią Ira składa pieniądze pochodzące z rozlicznych prac i z wynajmu dwóch pokoi w mieszkaniu odziedziczonym po rodzicach.

Zarówno dzieci w szpitalu jak i matkę w domu dla inwalidów odwiedza tajemniczy mężczyzna, wujek Sasza, interesując się szczególnie zdolną Nataszą, a przedstawiając się jako dawny przyjaciel ojca. I oto nagle zaczynają się mnożyć niewytłumaczalne morderstwa: najpierw ginie stara Jekatierina Aniskowiec, która kiedyś często widywała się z matką dzieci, a nawet użyczała jej mieszkania na spotkania z kochankiem; potem siostra Marfa z domu inwalidów i pielęgniarka ze szpitala, w którym przebywają dzieci - a w końcu zostaje z tegoż szpitala porwana Natasza. Okazuje się, że ojcem wszystkich był w rzeczywistości wieloletni kochanek ich matki, lekarz, prowadzący eksperymenty z wpływem radioaktywności na płód w organizmie matki. Dzięki specjalnemu naświetlaniu dzieci przychodzące na świat odznaczały się specyficznymi właściwościami: albo bardzo wysokim rozwojem inteligencji (jak Natasza) albo olbrzymią zdolnością adaptacji do ciężkich warunków i i usilnej pracy bez odpoczynku (jak Ira). Można więc hodować ludzi o specjalnych uzdolnieniach w celu przeznaczania ich do specjalnych celów. Oczywiście na taki towar szybko znajdzie się kupiec...




Wyd. EKSMO Moskwa 1999, 444 strony
Seria RUSSKIJ BESTSELLER (z czarnym kotem)
Tytuł oryginalny: Иллюзия греха
Z własnej półki (kupiona 19 października 2009 roku za 5 zł na allegro)
Przeczytałam 21 kwietnia 2013



Cykl: CRACOVIANA NA MOJEJ PÓŁCE, odc.10
Dziś seria duże cracoviana (są też małe, będą następnym razem). Była to seria wydawana w latach 70-tych i 80-tych przez Wydawnictwo Literackie w Krakowie, podzielona na 2 części: ZABYTKI oraz LUDZIE I WYDARZENIA.

Nie prezentuje się zbyt okazale, obdarte takie te obwoluty... ale co tam, nie uroda ważna, lecz wnętrze, nespa?


Maria Borowiejska-Birkenmajerowa - Barbakan krakowski
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1979, wyd.I, 206 stron)


Ne cedat Academia. Kartki z dziejów tajnego nauczania w Uniwersytecie Jagiellońskim 1939-1945 - zebrali i opracowali Maria i Alfred Zarębowie
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1975, wyd.I, 651 stron)


Aleksander Bieberstein - Zagłada Żydów w Krakowie
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1986, wyd.I, 277 stron)


Maria Borowiejska-Birkenmajerowa - Kształt średniowiecznego Krakowa
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1975, wyd.I, 310 stron)


Wincenty Hein, Czesława Jakubiec - Montelupich
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1985, wyd.I, 494 strony)
Jedyna pozbawiona twardej okładki


Kraków muzyczny 1918-1939
Praca zbiorowa pod redakcją Mieczysława Drobnera i Tadeusza Przybylskiego
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1980, wyd.I, 319 stron)


Zbigniew Wyszyński - Filmowy Kraków 1896-1971
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1975, wyd.I, 414 stron)


Roman Kiełkowski - ...zlikwidować na miejscu!
Z dziejów okupacji hitlerowskiej w Krakowie
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1981, wyd.I, 289 stron)
O getcie, obozie płaszowskim, Libanie i Kobierzynie


Maria Kocójowa - "Pamiątkom ojczystym ocalonym z burzy dziejowej"
Muzeum Emeryka Hutten Czapskiego (Stańków - Kraków)
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1978, wyd.I, 439 stron)


Janina Kras - Życie umysłowe w Krakowie w latach 1848-1870
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1977, wyd.I, 259 stron)


Trudne lata Akademii Górniczej
Praca zbiorowa - dotyczy lat okupacji
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1989, wyd. I, 531 stron)


Irena Homola - "Kwiat społeczeństwa..."
Struktura społeczna i zarys połóżenia inteligencji krakowskiej w latach 1860-1914
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1984, wyd.I, 454 strony)




Janusz Bogdanowski - Warownie i zieleń Twierdzy Kraków
(Wydawnictwo Literackie Kraków 1979, wyd.I, 390 stron)

Za tą ostatnią pozycją najdłużej się rozglądałam, aż wreszcie wyczaiłam ją na allegro za 40 zł.

Władimir Wojnowicz - Przyjaciele

Władimir Wojnowicz był mi już znany z powieści Życie i niezwykłe przygody żołnierza Iwana Czonkina, która tak mi się spodobała, gdy przeczytałam ją z biblioteki (a musiałam jej szukać aż w Nowej Hucie), że postanowiłam ją zdobyć na własność i zaraz Polityka poszła mi na rękę i wydała ją w swojej serii poświęconej współczesnej literaturze rosyjskiej, takiej, co to w kioskach była po 19,90 zł.
Gdy więc zobaczyłam na allegro Przyjaciół, nie wahałam się ani chwili z zakupem (zresztą, za te pieniądze wiele nie ryzykowałam).
No i oto skutek - jestem zachwycona. To już wiecie, że mam obniżoną poprzeczkę dla literatury radzieckiej, no ale co poradzę, skoro mi się podoba i mam sentyment ogromny. Nie będę udawać, że kręcę nosem, gdy nie kręcę. Powieść mi bardzo podeszła, lubię takie klimaty, gdzie młodzi ludzie dopiero zaczynają myśleć o swej drodze w życiu, ale jednocześnie mają już ukształtowany kręgosłup moralny.





Hostorię opowiada 19-letni Walerij, mieszkający z matką i babcią. Ojciec istnieje, ale kiedyś tam opuścił ich dla młodszej koleżanki ze studiów. Kontakt utrzymuje, a nawet daje pieniądze, choć Walerka wolałby, żeby matka ich nie brała, zwłaszcza że sam już pracuje - jest robotnikiem w fabryce. Jego kolega z pracy Tolik to przyjaciel jeszcze ze szkolnej ławy, od zawsze. Matka trochę krzywym okiem patrzy na tę przyjaźń, zastanawiając się, co ich może łączyć, są wszak tak różni. Są lata sześćdziesiąte, jesteśmy na prowincji, młodzież jest jeszcze niezepsuta, a życie wydaje się pełne obietnic. Walerka poznaje fryzjerkę Tatianę, starszą od niego i bardziej doświadczoną w sprawach miłości. Po raz pierwszy się zakocha i będzie umiał stanąć w obronie tego uczucia, podczas gdy Tolik okaże się tchórzem i oportunistą. Ich drogi rozejdą się, zwłaszcza że Walerka wyjedzie z miasteczka: po umyślnym oblaniu egzaminów do Instytutu Pedagogicznego, gdzie pchała go matka, rusza do woja - z ukrytym planem, że stamtąd uda mu się dostać do szkoły lotniczej, o czym nawet słyszeć nie chciała matka - no bo umówmy się, która z nas chętnie widziałaby swoje dziecko w powietrzu? Powieść zaczyna się sceną na komisji wojskowej, a potem następuje retrospekcja.
Tak w największym skrócie prezentuje się akcja Przyjaciół, powieści przesiąkniętej pewną lekką melancholią, odautorskim sentymentem do młodzieńczych czasów.



Tu można przeczytać powieść w oryginale.

Książka została wydana w takiej serii Iskier dla młodzieży, co to nie wiem do końca, jak to jest, ale te, które ja mam, to są same rosyjskie:

Mają takie logo w kształcie kogucika:



Wyd. Iskry Warszawa 1974, wyd.II, 160 stron
Tytuł oryginalny: Dwa towariszcza / Два товарища
Tłumaczyła: Irena Piotrowska
Seria z kogutem
Z własnej półki (kupiona 16 listopada 2012 roku za 1,60 zł na allegro)
Przeczytałam 15 kwietnia 2013


[Być może ktoś z Was zerka na najpopularniejsze posty z prawej strony i zastanawia się, jak to jest, że na czele listy jest Maigret et la Grande Perche, kto niby to czyta. Otóż automaty. Nie wiem, jak to działa, że upatrują sobie konkretny post, ale ten akurat ma ponad tysiąc wejść i mnóstwo spamu w komentarzach, który na szczęście blogspot zazwyczaj wyłapuje. Natomiast hitem tego tygodnia z kolei jest Drukarnia Narodowa, tylko 13 kwietnia zostawiono tam kilkadziesiąt komentarzy. A człowiek myśli, że ludzie go czytają :( Za to postęp jest, bo piszą nawet po polskiemu. Oto próbka: Wysοkie prąd jeѕt rozdzielnice elektryczne dla nas elementem, kto będzie nam śmiałość pomаgał w prоwadzеnіu wszеlаkiego tуpu elementów wysokiego napięcіa. Pomoże nam odpгаwić liczne funkсje, ρewność ѕіebie zmieniające naszе życie, na bardziej wагtościowе. No i sama nie wiem, czy będę miała śmiałość...]


Wracając jeszcze do Przyjaciół.
W 2000 roku Walerij Pendrakowskij nakręcił film:

, film w kolorze ORWO:

Gdy przeczytałam w biografii Wojnowicza, że według jego książek nakręcono szereg filmów, zaraz rzuciłam się na poszukiwania i z przyjemnością obejrzałam pierwszy z nich, właśnie według Przyjaciół. Oto kilka zdjęć. Dwaj przyjaciele w parku zaczepiają dziewczyny, a Tolik popisuje się właśnie rozmaitymi zaczepkami (Walerka jest bardziej wyciszony): Tolik kupił sobie skuter, ale boi się przyznać ojcu, choć przecież to za swoje zarobione w fabryce pieniądze (kiedyś stanowczo rodzice mieli więcej do powiedzenia): Ojciec Walerki jest pisarzem, ale cóż pisze: repryzy dla cyrku, szukałam tych repryz w słowniku, w tym wypadku chodzi chyba o komiczne skecze: Z Tatianą, "czerwoną" dziewczyną: W zakładzie fryzjerskim:

Samuił Szatrow - Coś niecoś o pewnej rodzince

Książkę i przyjemność z jej lektury zawdzięczam Lirael. Ona tak pięknie o niej napisała, że doprawdy nie wiem, co miałabym jeszcze dodać. Rzuciło mi się w oczy podobieństwo do Mikołajka, ta sama drobnomieszczańska mentalność rodziców małego Piotrusia, ta sama hipokryzja :) Jedyną osobą z niezwichniętym kręgosłupem moralnym wśród dorosłych w tej rodzinie jest córka Lalka, studentka, ale i ona zostaje z czasem wmanewrowana przez rodziców w fikcyjne małżeństwo.



Oto bohaterowie powieści w ilustracji Karola Ferstera:


Rysunek ilustrujący introdukcję-przedstawienie protagonistów: ojciec Piotrusia postanawia skorzystać z okazji darmowego pobytu w Moskwie z okazji Wszechzwiązkowej Wystawy Rolniczej i podaje całą rodzinkę za przodowników pracy na niwie rolnictwa, w związku z tym wszyscy ćwiczą: matka ma być dojarką i trenuje wiejską mowę w rodzaju byłażem i kiebyk, ojciec jako zootechnik opowiada o miotach i wspólnie śpiewają czastuszki.

Papa Piotrusia ma paskudny zwyczaj załatwiania wszystkiego psim swędem, nic nie kupić, wszystko dostać. Ludzi traktuje instrumentalnie i ogólnie ma mentalność Kalego.
Piotruś JESZCZE jest normalny, nieskażony do końca ojcowym wychowaniem, toteż często wpada w tarapaty, rozumiejąc dosłownie tatusiowe wyrażenia. Jak choćby wtedy, gdy ojcu zmieniają szefa i ten boi się, że uderzą go po ogonie - Piotruś oczywiście usiłuje dojść, jak to jest z tym ogonem u człowieka.

A tu zgodnie z dyrektywą rodziców mały postanawia walczyć z przesądami: tresuje czarnego kota, by ten przebiegał drogę wybranym ofiarom - którym nie powinno się nic stać, bo to przecież zabobon. Jakie jest jego zdziwienie, gdy sam pada ofiarą walki z ciemnotą dostając dwójkę :)


Rodzice Piotrusia uwielbiają teatr, jak przystało na kulturalnych ludzi. Niech no jednak trafi się okazja pójścia na spektakl (okazja = za darmo = na czyjś koszt)! W poszukiwaniu zaginionych w szatni pantofli małżonki ojciec zrobi niezłą awanturę. Niech diabli wezmą te uczty duchowe!


Gdy stara ciocia Mina dostanie informację, że dawna szkolna przyjaciółka mieszkająca za granicą zostawiła jej spadek, ojciec Piotrusia oczywiście będzie naciskał na jego podjęcie, mając nadzieję na jakieś osobiste korzyści. No bo w ostateczności, jeśli ciocia Mina tego spadku nie potrzebuje, to on go chętnie przejmie - wszak jego budżet nie jest idealnie zrównoważony.


Oczywiście dziecko w takiej rodzince musi być uzdolnione, choćby muzycznie. Trudno uwierzyć sprowadzonemu nauczycielowi muzyki, że Piotrusiowi słoń nadepnął na ucho.


Nie udało mi się wyszperać niczego o autorze, poza informacją, że na imię miał Samuił i urodził się w 1909 roku, więc raczej już nie żyje oraz że napisał scenariusze do trzech filmów. Dwa z nich już u mnie są :) Moja kolekcja filmów rosyjskich i radzieckich robi się coraz poważniejsza, jeśli tylko ten format dotrwa do mojej emerytury (Babka Filmowa wróży, że nie za bardzo; to by była prawdziwa tragedia.


Wyd. Nasza Księgarnia Warszawa 1965, wyd.I, 223 strony
Tytuł oryginalny: Koje-czto o Wasiukowych /Кое-что о Васюковых, Самуил Шатров
Tłumaczyła: Barbara Rybałtowska
Ilustrował: Karol Ferster
Z własnej półki (kupione 14 kwietnia 2013 na allegro za 15 zł, wykosztowałam się, ale nie żałuję ani grosika)
Przeczytałam 14 kwietnia 2013


NAJNOWSZE NABYTKI
Z allegro ruszczyzny.

Zaczęło się od Wiery Panowej, którą chcę sobie skompletować (to ta od Sierioży). Krużylicha wygląda co prawda z okładki na typowego produkcyjniaka, ale szczerze mówiąc i tego jestem ciekawa, bo w życiu czegoś takiego nie czytałam... Złotych trzy.
Drugi Kawierin do kolekcji, też za 3 zł.
Szczęście rodzinne Wigdorowej, ponoć ładna powieść, złotych cztery.
Dwie młodzieżowe, wydane przez Iskry: Katajew i Rybakow czyli znane nazwiska. Obie po 4 zł.


Kolejna Wiera Panowa - Jasny brzeg - dałam całe 5,50, żeby to już wreszcie mieć.
Straszydło Żeleznikowa czyli Czuczeło, mam taki film, to z niego zdjęcie na okładce. Cena nie straszna - 1,90 zł.
I wspomnienia Erenburga za 1,50 zł.

Kontrolna wizyta w Księgarni Akademickiej zaowocowała niespodzianką:

Nie miałam pojęcia, że jest w przygotowaniu kolejny tom Katalogu Zabytków Sztuki, więc siurpryza tym większa (i przyjemniejsza). Złotych 35, ale dostałam 10% rabatu :)

Jak widać, tydzień był owocny w zakupy (hm hm, regału ubywa). I to jeszcze nie koniec, bo trafił mi się niezły fart, ale o tem potem - dziś po pracy jadę odebrać NIEZŁY ŁUP.

Georges Simenon - Maigret et le corps sans tête

Kolejny kryminał z Komisarzem Maigret w roli głównej, napisany w 1955 roku. Maigret i trup bez głowy.
Dwaj bracia Naud, właściciele jednej z barek, stanowiącej niegdyś stały element pejzażu na Sekwanie (nie wiem,jak jest dzisiaj - to znaczy wiem, że jest snobistyczna moda na mieszkanie na barce, sakramencko drogie ale co z tymi przewożącymi towary?), wczesnym marcowym rankiem usiłują ruszyć z nocnego postoju w kanale przy wybrzeżu de Valmy w Paryżu, ale barka jest obciążona kilkoma nadprogramowymi tonami kamienia i prawie szoruje po dnie. Gdy wreszcie bosakiem udaje się wyciągnąć przeszkodę w śrubie, okazuje się ona... ludzkim ramieniem. Wezwany natychmiast przez policję nurek wyławia inne części ciała, ale brak głowy, potrzebnej do ustalenia tożsamości i rozpoczęcia śledztwa. Jednakże Maigret kręcąc się w pobliżu, jak to on lubi, zachodzi do niedaleko położonego baru. Właściciela nie ma, a żona wyjaśnia, że wyjechał na prowincję po wino, jak to czyni dwa razy w roku. Słynny "nos" Maigreta nie myli i zaczynają się podwójne poszukiwania: głowy nieboszczyka, ale i ewentualnie żywego oberżysty. Postać Aliny Calas, żony nieobecnego Omera, zaczyna fascynować komisarza swą obojętnością na wszystko co się dzieje wokół, poza butelką łiskacza w kuchni...



Zaznaczałam sobie zdobyte już Maigrety, gdy je kolekcjonowałam :)


Wyd. Presses de la Cité Paris 1955, 223 strony
Z własnej półki (kupione 26 maja 1990 roku za 6 tys. zł - czyli późniejsze 6 zł - w antykwariacie)
Przeczytałam 14 kwietnia 2013

W charakterze zakładki znalazłam rozkład jazdy pociągów z Paryża do Nantes i z powrotem.


Patrzcie państwo, dlaczego u nich się da, a u nas to nawet nie sposób się dowiedzieć, o której pociąg: osobiście miałam taki przypadek, że umówiłam się z Ojczastym, że wyjdę po niego na dworzec. Pojechałam wedle rozkładu jazdy z internetu. Na miejscu okazało się, że wedle drukowanego rozkładu (na takim afiszu) pociąg już przyjechał. A na wyświetlaczu - że będzie jeszcze o innej godzinie. W informacji nic nie wiedzieli. W rezultacie ja miotałam się po dworcu, a Ojczasty wsiadł w tramwaj z ciężką torbą i sam do mnie pojechał :(


Chciałam. Naprawdę chciałam wstawić tu fragment filmu, bo jest, został nakręcony, a jakże - ale NIEDASIE. Coś poknocili na linii blogspot-youtube. Wpisuję tytuł filmu i mi go nie pokazuje, podczas, gdy poza programem blogspotowym, w wyszukiwarce YT, jak najbardziej jest.
Niezbadane są drogi blogspotowo-youtubowe!
Żal mi tym bardziej, że obejrzałam w międzyczasie jeden film rosyjski i chciałam o nim napisać.

Brygida Helbiq - Enerdowce i inne ludzie czyli jak nie zostałem bohaterem

Ja bardzo przepraszam, ale źle się czuję. Psychicznie źle. Dolega mi ból istnienia, a konkretnie to podejrzewam, że chodzi o ten remont łazienki, który już naprawdę muszę zrobić (chociaż uważam, że tak można ciągnąć jeszcze długo, ale rodzina żyć nie daje, a jak już się zabrał za nudzenie mój brat, to chyba musi być rzeczywiście źle), a którego boję się gorzej niż piekła... nie, to nie jest dobre porównanie, piekła się wcale nie boję (jeszcze!)... może jak raka... też nie, bo raka to się boję najbardziej... sama nie wiem. Że oślepnę, też się boję. A Wy czego się boicie, tak na zapas?

W każdym razie nie mam głowy do pisania o książkach. Dobrze, że je jeszcze czytam. Zdejmuję cosik z półki, układam się pod kołderką i przeżuwam. Bardziej przeżuwam niż przeżywam. Książki Enerdowce i inne ludzie nie przeżyłam specjalnie jakoś. Pierwsze zetknięcie z tą autorką:


I pierwsze zetknięcie z cała serią kwadrat, która tak oto ambitnie się reklamuje:

i tak oto imponująco przedstawia, 35 wydanych pozycji:


Wzięłam z biblioteki, no bo tak: Pepików szeroko znamy (głównie dzięki działalności Mariusza Szczygła), o sąsiadach zza Buga to ho ho ile już książek napisano, a o tych zza Odry to cieniuśko. Ja osobiście to co, albo Goodbye Lenin albo Życie na podsłuchu i tyle tego dobrego. Więc coś tam chciałam się dowiedzieć, poszerzyć horyzonty, kurka wodna. A tu tak średnio. No, wiem już, że dla Dederona prysznic to grunt. I tak zatoczyłam koło i znów wróciłam do mojej nieszczęsnej łazienki ;(

I wiecie co, jak to dobrze, że nie dostaję książek do recenzji z wydawnictw :) nic nie muszę, mogę sobie nawet o remoncie łazienki popisać zamiast coś merytorycznie, ech, wolności ty moja!

Wyd. Wydawnictwo FORMA. Stowarzyszenie OFFicyna Szczecin, Bezrzecze 2011, 84 strony
Z biblioteki na Rajskiej
Przeczytałam 13 kwietnia 2013



Miesięcznik KRAKÓW
Wyszedł kwietniowy numer.

A w nim: kolejny artykuł Jana Rogoża z serii o krakowskich ulicach, tym razem Dietla i Grzegórzecka.

Pierwsza część historii krakowskich drukarzy. Mam co prawda na ten temat trzy książki, ale zwięzłe kompendium nie zawadzi.

O tysiącach woluminów, które jako depozyt przeniosły się z Bielan do Biblioteki Jagiellońskiej, gdzie zostały poddane pracom komserwatorskim.

I znowu o Jamie Michalika.

Wreszcie o dwóch interesujących nowych pozycjach na półkach księgarń. Pierwsza to wspomnienia krakowskiej lekarki Jadwigi Miklaszewskiej.

A druga to niemiecki kryminał, którego autorka niegdyś studiowała w Krakowie i część akcji swej powieści umieściła właśnie tutaj.



NAJNOWSZE NABYTKI
I tak sobie wracałam do domu z tym nowym numerem KRAKOWA pod pachą, gdy jeszcze wstąpiłam do biblioteki na Królewskiej. A tam!

Kolejne osiem archiwalnych numerów! Ranyściewy, czytania a czytania.
Najpierw się ucieszyłam, a potem zmartwiłam. No bo to numery dziewięćdziesiąte, poprzedzające ten setny, od którego miesięcznik kupuję. A poprzednim razem w tym samym miejscu, na stoliczku-nakryj-się w bibliotece na Królewskiej, znalazłam numery pięćdziesiąte. Wnioskuję, że ktoś systematycznie wynosił po kilka kolejnych numerów do biblioteki i właśnie skończył tę procedurę. A ja załapałam się tylko na dwa rzuty :( Trzeba było częściej zaglądać!

A wczoraj przyszły nowe stare książki z allegro. Nauczona doświadczeniem, tym razem zamówiłam przesyłkę kurierem na adres roboty i wszystko poszło gładko.


Mikołaj Bułhakow - Krótko mówiąc

Wykosztowałam się (całe 3,50 zł), no bo nazwisko (choć imię już nie to):) Ale z opisu na okładce wynika, że warto było (będzie). Kto nie lubi powrotów do dzieciństwa!


Lew Sławin - Spadkobierca
W ramach kolekcjonowania literatury rosyjskiej i radzieckiej (3 zł)


Mikołaj Moskwin - Dwa długie dni
Tak na ślepo wzięte. Grubaśne i nawet nie wiem, kiedy wydane, bo brak strony tytułowej. Za 2 zet.


Jerzy Lovell - Bal się nie udał czyli Retif krakowski
Zbiór krakowskich reportaży czyli jak było nie brać! Również 2 zet.


Kornel Makuszyński - Szaleństwa panny Ewy
Uzupełniony (za 3 zł) brak w domowej bibliotece :)