sobota, 3 listopada 2012

Michał Rożek - Zwycięstwo Jana II Sobieskiego pod Wiedniem

Znowu się nabrałam. No niby widziałam ten podtytuł Echa wiktorii, ale myślałam (wiem, myślał indor...), że to TEŻ. Tymczasem to właśnie TO, nic innego. Nie dowiedziałam się nic ciekawego o bitwie, nic o tym, jak Kulczycki zbierał worki z kawą :)
Rożek opisał za to dokładnie, jak król Jan II Sobieski zbierał się na wyprawę pod Wiedeń, które kościoły nawiedził, jak zorganizowano w Krakowie wielką procesję błagalną, jak dotarła wiadomość o zwycięstwie, jak poczęto organizować triumfy, jak król rozdzielał trofea, a wreszcie, jak świętowano kolejne rocznice bitwy.
No przyznacie, że z okładki MOGŁAM się spodziewać jednak i czegoś o bitwie samej...
Trzeba było przestudiować spis treści:
No nic. Jestem bogatsza o wiedzę na temat tablic pamiątkowych tu i tam, wiem też, gdzie sięgnąć, jeśli będę chciała znów przestudiować łacińskie inskrypcje z bram triumfalnych i katafalków. Pójdę wtedy do biblioteki na Studenckiej - bo na szczęście książeczki tej nie kupiłam na własność :)
Przeczytałam 2 listopada 2012.

W rozdziale o ostatnich uroczystościach - 300-lecia bitwy pod Wiedniem - wspomina się o wystawie, jaka miała miejsce na Zamku Wawelskim. Przypomniałam więc sobie, że zaposiadłam swego czasu (drogą kupna w antykwariacie za całe 8 zet) album z tej wystawy. Odkurzyłam go więc i przejrzałam trochę obrazków - była to większa przyjemność niż czytanie Rożka :)

Tutaj chorągwie tureckie, które zdobyto pod Wiedniem. Ta u góry po prawej stronie miała bardzo ciekawą historię, bo Sobieski ofiarował ją do Domku Loretańskiego, ale stamtąd wydobył ją gen. Dąbrowski na czele Legionów Polskich. To tzw. chorągiew zulfikarowa. Zulfikar to szabla o rozdwojonym ostrzu, która miała należeć do Mahometa, jeden z najważniejszych symboli islamu.
To musiała być piękna wystawa, mimo czasu, w którym powstała (stan wojenny)... szkoda, że na niej nie byłam... jeszcze się wtedy nie interesowałam historią...



Już to obmacywałam na początku tygodnia w kafejce Gazety Wyborczej, ale to był jeszcze październik, wzięłam się w garść i wstrzymałam do listopada, coby rzecz wrzucić w koszty... I tak w piątek po fajrancie prosto na Bracką i wreszcie w moich rękach!
Rzecz świetnie wydana, bogato ilustrowana, zapowiadana przez Jakubowskiego na odczycie w Towarzystwie Miłośników Historii i Zabytków Krakowa jeszcze w zeszłym roku... wreszcie jest i już się nie mogę doczekać wolnej chwili, żeby to przeczytać od deski do deski - na razie tak sobie kartkuję i przeglądam.
Ostatnio Jakubowski miał w Towarzystwie odczyt na temat krakowskich hoteli - byłoby fajnie, gdyby też skończyło się to takim wydawnictwem.


Ponieważ tak mi się spodobało pisarstwo Antonowa, sięgnęłam po film nakręcony według innej jego powieści - Dieło było w Pieńkowie (Rzecz działa się w Pieńkowie), z 1957 roku.

Дело было в Пенькове (1957)
Reżyseria - Stanisław Rostocki, znany przede wszystkim z filmów Tak tu cicho o zmierzchu i Biały Bim Czarne Ucho.

Dieło było w Pieńkowie to historia odwiecznego trójkąta.
Film zaczyna się sceną w pociągu: Matwiej wraca po 2 latach do domu z miejsc nie tak oddalonych.
Opowiada swą historię konduktorowi.
Matwiej pochodzi z zabitej dechami wsi Pieńkowo, gdzie pracował jako traktorzysta.
Od dawna już podobała mu się córka przewodniczącego kołchozu, najładniejsza dziewczyna we wsi - Łarysa.
Dziewczyna to może niespecjalnie wykształcona, bo i skądże, ale niewątpliwie gospodarna i przede wszystkim kochająca Matwieja ogromną miłością. Sam Matwiej za bardzo nie przekonuje widza o sile swych uczuć, jeśli bierze z nią ślub, to bardziej wynika to z nudy i braku perspektyw...
Tymczasem w Pieńkowie pojawia się gość z daleka: z Leningradu przyjeżdża Tonia, która zamierza tu osiedlić się i pracować jako zootechnik.
Tonia różni się od Łarysy jak niebo a ziemia: jest wykształcona, miejska, kulturalna, ma szerokie horyzonty i planuje rozpocząć w Pieńkowie szeroko zakrojoną akcję socjalną, choćby wybudować klub, gdzie mogłaby spotykać się młodzież. Na razie młodzi gromadzą się u miejscowej babki-zamawiaczki, a jednocześnie producentki bimbru, Alewtiny.
Matwiej stopniowo zakochuje się w Toni, Tonia w nim, a my asystujemy dramatowi Łarysy, która wszystko widzi, a nie może nic zrobić, żeby męża z powrotem przyciągnąć do siebie... czy rzeczywiście nic? Oto Alewtina proponuje jej pewne ziółka... i Łarysa jest o krok od popełnienia morderstwa. Gdy dowiaduje się o tym Matwiej, zamyka Alewtinę w lodowni w piwnicy na całą noc - i za takie znęcanie się nad człowiekiem dostaje dwa lata. Nie mógł wszak na procesie powiedzieć o truciźnie, bo wydałby w ten sposób swoją żonę.
Jak zmienili się przez te dwa lata bohaterowie filmu, co zadecyduje Matwiej: wróci do żony czy odejdzie do Toni?
Matwieja zagrał Wiaczesław Tichonow. Ta właśnie rola przyniosła mu niebywałą popularność, choć dyskutowano na temat, czy jest on wiarygodny w roli traktorzysty, mając powierzchowność inteligenta. Potem przyszła Wojna i pokój, a wreszcie rola Stirlitza w Siedemnastu mgnieniach wiosny.


A teraz zmykam, bo córka mi suszy głowę, chcąc się dostać do komputera, kiedy idziesz i kiedy idziesz?
:)
Uciekam więc do kolejnej książki - przypominam sobie pewną lekturę z dzieciństwa, o chłopcach walczących o swe miejsce zabaw jak o ojczyznę. Już wiecie, o czym mówię?

czwartek, 1 listopada 2012

Sergiusz Antonow - Nie wierzcie papudze

Najpierw pisarz: Sergiusz Pietrowicz Antonow.
Posłużyłam się rosyjską klawiaturą, żeby wyszukać hasło Antonowa na rosyjskiej Wikipedii, bo po polsku zero.
Wynika z niego, że Antonow żył w latach 1915-95, że był pisarzem i scenarzystą (obejrzałam z wielką przyjemnością jego film Alonka, z akcją na kazachskim stepie), że walczył w czasie II wojny światowej (a kto z Rosjan nie walczył?), że literacką działalność rozpoczął w 1942 roku, a wcześniej był nauczycielem, że jako członek Związku Pisarzy w 1958 roku domagał się wydalenia z ZSRR Pasternaka po opublikowaniu na Zachodzie Doktora Żiwago, że według jednej z jego książek nakręcono film Dieło było w Pieńkowie, który osobiście mam i może sobie obejrzę wkrótce :) Oraz że córka Olga Antonowa jest aktorką teatralną i filmową, ale tej na razie nie znam.

Powieść Nie wierzcie papudze (1970) w oryginale nosi inny tytuł - Царский двугривенный - chodzi o monetę z czasów carskich, z dwugłowym orłem. Taką właśnie monetę dostają chłopcy z podwórka głównego bohatera, Sławka, zamiast zwykłej radzieckiej - po prostu zostali oszukani przez chytrego rzeźnika, który miał im zapłacić za papier do pakowania. A pieniędzy chłopcy potrzebują rozpaczliwie - na wykup gołębicy Zorki, którą schwytał miejscowy gołębiarski potentat, jednooki Samson.
Ale zacznijmy od początku.

Zdarzyło się to wszystko bardzo dawno temu, kiedy jeszcze pieniądze nazywano "czerwońcami", kiedy się żyło bez dowodów osobistych, filmy oglądało się w odcinkach, czyli "częściach", kiedy się walczyło z opieszałością, ubijało beton nogami, budowało detektorowe radia, kiedy modne było męskie obuwie "szimmi", a na bazarach sprzedawano ciekawą zabawkę: "walka Marksa z handlarzami".

Skądinąd wiemy, że żył wtedy jeszcze malarz Riepin,a Majakowski kończył poemat Dobrze!. Sprawdziłam więc dla dokładności: Riepin zmarł w 1930, a Majakowski napisał swój poemat w 1927 roku. Mamy więc końcówkę lat dwudziestych w miasteczku położonym gdzieś wśród stepu.
Ojciec Sławka Rusakowa jest na swoje nieszczęście inteligentem, inżynierem: buduje mosty. Co prawda jeszcze dobrze mu się wiedzie, jeszcze mieszka w czterech pokojach i ma za żonę byłą baronównę, znającą francuski, ale powoli gromadzą się nad nim ciemne chmury.

Sławek jest inny - przezywają go Ogórkiem, bo ma bardzo wydłużoną głowę - a tak chciałby być taki jak reszta. Za wszelką cenę chce się wkupić w łaski podwórkowych kolegów, więc gdy gołębica Zorka została zaanektowana przez Samsona, dla zdobycia pieniędzy na jej wykupienie gotów jest nawet handlować na rogu irysami czy zakraść się do tajemniczego lochu, ponoć zamieszkałego przez ducha, po papiery, które można będzie zhandlować na bazarze.
I oto te właśnie papiery powodują ruszenie lawiny. Kolega Sławka schował je w piecyku nieużywanej łazienki we wspólnym mieszkaniu - a wśród papierów był list, pisany za czasów wojny domowej przez dowódcę "białych". Z listu wynika, że jego adresatka zdradziła "białym" miejsce pobytu czerwonoarmisty, który potem został zastrzelony. Ponieważ w liście są zwroty po francusku, staje się wszystkim jasne, że pisany był do żony inżyniera Rusakowa i nieuchronna czystka zbliża się coraz bardziej...

Tymczasem Sławek przeżywa wielką miłość do drużynowej Tani, zostaje przyjęty do pionierów (dowiedziałam się, jaką symbolikę ma pionierska chusta), wygrywa konkurs na najlepsze opowiadanie o nieznanym epizodzie rewolucji i w nagrodę otrzymuje możliwość grania na bębnie podczas parady na 7 Listopada. Zaczyna wreszcie czuć się jak inni, jednym z nich.

Cała ta historia zdarzyła się dawno, kiedy nie było jeszcze ani telewizorów, ani kawy w proszku, ani Magnitogorska, ani penicyliny, ani też płyt Utiosowa, ani krzaczastej pszenicy, kiedy nie było turkmeńsko-syberyjskiej kolei, ani perfum "Czekaj na mnie!", ani zasady nieoznaczoności Heisenberga, ani generałów, ani lodów "Eskimo".

Powieść jest częścią trylogii, szkoda, że nie została ona przetłumaczona na polski w całości.
Przeczytałam 1 listopada 2012.

Książkę w oryginale można przeczytać tutaj.

Dokonując wyborów na allegro, nieraz szukałam jakiejś informacji o danym tytule w necie i waliłam głową w mur. Nic i nic, poza ofertami portali aukcyjnych i sklepów internetowych, a na Biblionetce najwyżej odnotowany tytuł. Postanowiłam więc pomóc innym w tej sytuacji, publikując zawartość skrzydełek czy tylnej strony okładki (co zresztą robię już od jakiegoś czasu). Tutaj opis Nie wierzcie papudze.


Powtarzam jeszcze raz rozpiskę planów wydawniczych KIK-u na 1972 rok. Co prawda zapowiadałam, że zamieszczę wszystkie takie rozpiski z całej serii, ale okazało się, że większość serii owszem, stoi w jednym miejscu, ale zasłoniętym stosami książek na biurku, a więc z utrudnionym dostępem, a część całkiem gdzie indziej :) W każdym razie mam tych książek około 30 - będę więc publikować spisy sukcesywnie, przy okazji pojawiających się kolejnych lektur.
Z 1972 roku mam jeszcze:
- James Jones: DŁugi tydzień w Parkman, 2 t.
- Elia Kazan: Układ
- Marcello Venturi: Ostatni żaglowiec
No i przeczytałam już Pannę Brodie.
Ciekawy jest tytuł powieści Weidenheima, może więc dopożyczę z biblioteki... strasznie mało znam literatury niemieckiej...





środa, 31 października 2012

Aleksandra Marinina - Szestiorki umirajut pierwymi

Szósta powieść o śledztwie prowadzonym przez Anastazję Kamieńską, opublikowana w 1995 roku. Polski tytuł: Płotki giną pierwsze.
Kim są tytułowe płotki? Oto od kilku tygodni regularnie w każdy weekend w okolicach Moskwy, mniej lub bardziej oddalonych od stolicy, ginie od strzału z rewolweru w tył głowy młody mężczyzna. Ofiar nic ze sobą nie łączy i śledztwo praktycznie stoi w miejscu, odnaleźć tajemniczego snajpera nie sposób. Tymczasem Dmitrij Płatonow z oddziału walki z przestępstwami gospodarczymi prowadzi inne śledztwo; w pewnym uralskim zakładzie wykryto nielegalną sprzedaż za granicę materiałów zawierających złoto za pomocą podstawionych spółek. Współpracownik Płatonowa zostaje zamordowany, a on sam oskarżony o wzięcie łapówki, toteż wybiera ucieczkę. Chroni się w mieszkaniu poznanej w metrze kobiety. Nikt wtedy jeszcze nie przypuszcza, że dwa śledztwa będą miały wspólny finał...
Przeczytałam 30 października 2012.

Plan na listopad gotowy, mam nadzieję, że się wyrobię, zawsze to krótszy miesiąc :)
1/ Wspomnienia: Wiridianna Fiszerowa - Dzieje moje własne (z poduszczenia Magdy, pożyczyłam w bibliotece; reszta własność osobista)
2/ Projekt Dickens: Dawid Copperfield, 2 tomy
3/ To zielone pod spodem - Literatura polska: Natalia Rolleczek - Drewniany różaniec (po zakładzie w Czupiradełku mi się wspomniało; w szkole zrobiło na mnie wstrząsające wrażenie, zobaczymy, jak będzie teraz)
4/ Na wierzchu - Seria NIKE: Mario Soldati - Aktor (właściwie wypadał pewien Faulkner, ale nie wiedziałam, czy czasem nie należy do całego cyklu, więc na razie ominęłam)
5/ Cracoviana: Krystyna Jabłońska - Ostygłe emocje
6/ Literatura polska: Michał Bałucki - Przebudzeni (powieść o powstaniu styczniowym, jakaś straszna ramota, no ale skoro kupiłam te 9-tomowe dzieła...)
7/ Po rosyjsku: Aleksandra Marinina - Smiert i niemnogo lubwi (Nastia wreszcie wychodzi za mąż, ale z przygodami)
8/ Reportaż: Ewa Krasnodębska - Jak odkrywałam Amerykę (mam cały stos takich dupereli i chcę się przez nie przekopać)
9/ Seria KIK: Sergiusz Antonow - Nie wierzcie papudze (już zaczęłam, jestem na 80-ej stronie, a papugi ani widu ani słychu; za to dużo o gołębiach)
10/ Po francusku: George Simenon - Maigret a peur
11/ Dla dzieci i młodzieży: Wiera Panowa - Sierioża


Obejrzałam włoski film Tutta colpa di Giuda (Wszystko to wina Judasza) w reż. Davide Ferrario z 2009 roku.

Nazywa się to komedia muzyczna.
Historia jest krótka: młoda Jugosłowianka - reżyserka teatralna osiadła we Włoszech - przybywa do zakładu penitencjarnego w Turynie, by ze skazanymi wykonać pewien projekt teatralny. Miejscowy kapelan nakłania ją, by przygotować inscenizację Pasji, choć Irena jest niewierząca i na początku bardzo sceptycznie podchodzi do sprawy, która jednak zmieni jej życie.
Teoretycznie tak, poważne kwestie, hegemonia kulturalna, Państwo i Religia, których więźniami jesteśmy wszyscy... ale było to nudne jak flaki z olejem - toteż nawet nie chce mi się wyszukać zdjęć z filmu :)
No dobra, jedno, z główną bohaterką, którą zagrała nasza polska Kasia Smutniak, ta co to tak pięknie się prezentowała na otwarciu tegorocznego festiwalu w Wenecji :)

poniedziałek, 29 października 2012

Hanna Muszyńska-Hoffmannowa - Córki

Powieść została wydana w serii, którą jako nastolatka bardzo lubiłam i nazywałam na swój użytek serią cieniowaną. Była to kolekcja książek młodzieżowych napisanych w Ludowej Polsce :)
Opis na okładce informuje, że to dalszy ciąg Czupiradełka:
Powieść ma dedykację:
która potwierdza hipotezę o jakimś szczególnym powiązaniu pisarki z Z.Z.P.B. czyli Zambrowskimi Zakładami Przemysłu Bawełnianego, najprawdopodobniej finansowym :)

Autorka wraca do Zambrowa po kilkunastu latach i zastaje drugie pokolenie tkaczek, córki i synów dawnych "dwudziestolatków".
Narrację snuje osiemnastoletnia Zenka, starsza z dwóch bliźniaczek, zamieszkujących "dworek" przy alei Wojska Polskiego wraz z mamą Danką i tatą Wiktorem, babcią Marianną i "przylepionym" bratem Pawłem-Gawłem. Ważną rolę odgrywa też pies Hektor.

Zenka właśnie śpiewająco zdała egzamin na studia w Uniwersytecie Warszawskim i już się widzi magistrem historii, na razie jednak wraca triumfalnie do Zambrowa wraz ze skierowaniem na praktykę robotniczą w miejscowym kombinacie. Niestety, gdyby kózka nie skakała... i tak Zenka nagle znalazła się na oszklonej werandzie na piętrze dworku, unieruchomiona z nogą w gipsie. Na szczęście, z werandy jest doskonały widok na główną ulicę Zambrowa, na bramę zakładów i na budynek miejscowego klubu, więc Zenka będzie mogła kibicować wszystkim wydarzeniom, a co ważniejsze - przyjmie propozycję napisania kroniki dziejów zambrowskich zakładów.

Od tej pory spogląda ze swojej "kurzej stopki" na wszystko, co się dzieje - a emocji nie brakuje przy temperamencie zambrowskich szpulerek i weberek. Oto córka znanej nam już z Czupiradełka statecznej Celiny, z domu Rzędzianki - Róża Mąłgorzata, chodzący wzór cnót, studiujący w Warszawie filologię germańską, perfekcjonuje język w Wiedniu... i zdaje się żyje tam na kartę rowerową ze studentem medycyny. Oczywiście, gdy matka się o tym dowie, nastąpi koniec świata w Zambrowie. Zwłaszcza że do "dworca" Celiny Konopczyny zjechał z emigracji w Stanach ukochany dziaduś, przywożąc nota bene tajemniczy skarb kościuszkowski. Cóż on sobie pomyśli o wnuczce. Cóż on pomyśli o mieszkańcach Zambrowa, gdy skarb zostanie ukradziony podczas zabawy w klubie. Nieraz babcia Marianna będzie musiała ratować swymi medykamentami mieszkańców miasteczka.

Tym razem powieść została napisana o wiele żywszym i barwniejszym językiem, widać, że autorka powoli wyrobiła już i ustaliła swój styl, raczkujący jeszcze w Czupiradełku. Główna bohaterka - z racji swych zamiłowań i zainteresowań historycznych - pisze nieco archaizowanym językiem, odpowiadającym szlacheckim aspiracjom pani Celiny, a także babci Marianny, która wszak w porannej młodości dygała jeszcze przed matką pana Zygmunta Glogera, samą panią Janową Glogerową z domu Michaliną Szuba-Woynianką. Co mi przypomina, iż Muszyńska-Hoffmannowa popełniła też powieść o tej rodzinie.
Zabrakło mi tylko Nastki z Czupiradełka, wspomina się o niej jedynie, że szkoda, iż wyjechała za mężem z Zambrowa.
Przeczytałam 27 października 2012.

W domu znalazłam jeszcze trzy książki tej autorki, dziewicze :)


Obejrzałam włoską komedyjkę Matrimoni e altri disastri (Śluby i inne nieszczęścia), w reż. Niny Di Majo, z 2012 roku.
Oto oficjalny trailer:


Główna bohaterka - Nanà - pochodzi z dobrze sytuowanej rodziny, prowadzącej rodzinny biznes w postaci winnicy w Toskanii. Matka (zagrana przez Marisę Berenson) była kiedyś aktorką, ale zrezygnowała z kariery po urodzeniu córki. Ojciec był uniwersyteckim profesorem, a Nanà jego oczkiem w głowie. Córka prowadzi księgarnię we Florencji do spółki z przyjaciółką Benedettą (w tej roli znana komiczka włoska Luciana Littizzetto) i znana jest z... braku historii damsko-męskich. Cóż, zraziła się do miłości po tym, jak długoletni narzeczony puścił ją w trąbę, by zostać księdzem.
Przeciwieństwem Nany jest jej młodsza siostra Bea. Ta zmienia mężczyzn jak rękawiczki, ale ostatnio się ustatkowała i pragnie zawrzeć związek małżeński z Alessandro, takim self-made manem, managerem winnicy. Cóż, kiedy na przeszkodzie stoi wyjazd Bei do Stanów. I tak w organizację całego przedsięwzięcia zostaje wmanewrowana Nanà, która nie cierpi ślubów. Alessandro ma jej pomagać, a co z tego wyniknie, można się domyśleć.
Margherita Buy w roli Nany jak zawsze histeryczna :)
Ogólnie taki sobie filmik, nie zapada w pamięć, dziś obejrzany, jutro zapomniany.
Nawiasem mówiąc, organizacja wesela w filmie ogranicza się do kupowania bombonier i ustalenia listy prezentów oraz zamówienia klezmerskiego zespołu. Reszta zrobiła się sama :)

niedziela, 28 października 2012

Hanna Muszyńska-Hoffmannowa - Czupiradełko

Książka stała się mi znaną za sprawą Lirael, która poświęciła jej recenzję, a potem mi ją podarowała - być może chcąc pozbyć się ze swoich zbiorów socrealistycznego produkcyjniaka :)
Tymczasem... tymczasem dalej nie wiem, co to takiego było, ten produkcyjniak, bo jeśli to właśnie TO, to nie mam nic przeciwko :)

Jest to historia kilku dziewcząt, które najpierw kończą kurs zawodowy w Bielawie, a potem przyjeżdżają do Zambrowa, do słynnych Z.Z.P.B. czyli Zambrowskich Zakładów Przemysłu Bawełnianego. I stają się prządkami. Czy raczej - jak same się nazywają - szpinerkami lub szpulkami. Pieczę nad nimi obejmuje pani Ela, kierowniczka Domu Młodej Robotnicy. Panienki - ledwie szesnastoletnie - zagospodarowują pokój, a w ramach upiękniania go składaja się nawet na piękne landszafty, malowane na atłasie :D

Narrację prowadzi najstarsza z nich - ruda Nastka "Czupiradełko"., która nie znała innego życia jak zbiorowe: ojciec zginął pod kołami pociągu, a matka z tęsknoty za nim zabrała się "na mogiłki" w kilka miesięcy później. I tak Nastka znalazła się w zakładzie prowadzonym przez siostry zakonne, skazana na wieczne miłosierdzie i wieczne dziękowanie. Toteż przyjmuje pierwszą propozycję wyjazdu-ucieczki z zakładu, właśnie na szkolenie dla przyszłych tkaczek. W sierocińcu zostawia tylko jedna przychylną sobie duszę - siostrę Leokadię, którą po kryjomu nazywała mamą i którą obiecuje sobie zabrać kiedyś do siebie, jak już będzie urządzona.

Świeżo przybyłe do Zambrowa dziewczyny są różne: jest wśród nich poważna i stateczna Celina, ze szlacheckiej okolicy, z Wąsoszy, z tych co to zawsze w mitenkach pieliły ogródek. Są siostry-bliźniaczki Anka i Joanka, które cywilizują się szybko, przechwytując najnowsze mody, choćby ondulację na głowie i pragną wyrwać się do dużego miasta - w końcu rzeczywiście wyjeżdżają do Łodzi. Jest Justyna, która potem okazuje się Dorotą: takie imię ksiądz proboszcz nadawał nieślubnym córkom (chłopcy zostawali Bartkami). Poznajemy innych mieszkańców Zambrowa. Ponoć Muszyńska jest znaną autorką powieści osadzonych na tle historycznym - i to widać w opowiadaniu o pani Zuzannie Bonieckiej i jej romansie z młodych lat. Wyraźnie inne rejestry.

A co do upolitycznienia książki...
No tak, faktycznie pani Ela przytacza jako przykład towarzyszki partyjnej Nadieżdę Krupską. Faktycznie Nastka staje się radną i wreszcie zgłasza akces do partii - nie chciała przychodzić z pustymi rękami :) Faktycznie dużo się tu wspomina o sprawach kombinatu.
Ale ja Czupiradełko przyjmuję z całym dobrodziejstwem inwentarza: jako czytadełko (bo nie czytadło, to zaledwie 120 stron), obciążone pewnymi naleciałościami z tamtych czasów. Powieść powstała w 1962 roku i obejmuje osiem lat z życia dziewcząt. Czyta się lekko, autorka potrafi zainteresować czytelnika przeżyciami swych bohaterek... a kilkanaście lat później powstanie kontynuacja pod tytułem Córki. O niej w następnym poście.

Notka biograficzna ze skrzydełka:
Deczko zafałszowująca rzeczywistość, bo Muszyńska zadebiutowała jako pisarka jeszcze w 1934 roku, powieścią Rodaczka z Kamerunu. Widać Wydawnictwo Lubelskie w 1962 roku wolało ten niewygodny fakt przemilczeć :)

Lirael książkę kupiła na allegro, a wcześniej należała ona do zbiorów biblioteki szkoły podstawowej w Wiżajnach:

Przeczytałam 25 października 2012.

piątek, 26 października 2012

Boris Akunin - Dekorator

Nie udał mi się ten Akunin. Przypadek albo nie - alem cierpiała przy jego lekturze - fizycznie :) najpierw ta jakaś kolka, następnego dnia paskudna migrena... coś było na rzeczy, jak mawiają w Krakowie :)
Wpadłam na niego przypadkiem w bibliotece, a ponieważ już dawno z autorem nie miałam do czynienia, tym chętniej wzięłam. No ale dajcie spokój, to masakra! Dlaczego Dekorator? Bo morderca po rozpłataniu brzucha swej ofierze wyciąga flaki i dekoracyjnie je układa wokół trupa.
Akurat taką dekorację znaleziono w Moskwie w Wielkim Tygodniu 1889 roku przed zapowiedzianym przybyciem najjaśniejszego pana. Śledztwo zostaje powierzone urzędnikowi szóstej rangi do specjalnych poruczeń przy moskiewskim generale-gubernatorze czyli Erastowi Fandorinowi, znanemu z kilku wcześniejszych powieści Akunina.
Fandorin dochodzi do wniosku, że okoliczności zbrodni (a także osoba ofiary - prostytutka) wykazują dużą zbieżność z działalnością Kuby Rozpruwacza w Londynie i zakłada, że morderca świeżo powrócił z Anglii. Postanawia więc go szukać wśród medyków (ze względu na doskonałą znajomość anatomii i umiejętność posługiwania się skalpelem) przybyłych w ostatnim czasie z zagranicy...
Czytelnika czekają między innymi atrakcje takie jak rozkopywanie zamarzniętych grobów i oglądanie zwłok sprzed kilku miesięcy. Ja dziękuję :) pozostaję natomiast wielbicielką siostry Pelagii!
No ale gratuluję Lirael rozszyfrowania autora i tytułu z tej małej zagadki :)
Przeczytałam 24 października 2012.

Dotarły ostatnie książki z allegro, ten Poniedziałek - trudny dzień mnie mocno kusi, bo to jakaś satyra, wynika z okładki. Teraz się już naprawdę uspokoję :)
W okolicach Targów ma wyjść książka Jakubowskiego o kawiarniach krakowskich, to jeszcze na pewno kupię, choć nie na Targach - mnie ten tłok i hałas i zaduch odstrasza skutecznie. Pomyśleć, że jest tyle ludzi, którzy marzą o przyjeździe na targi z daleka... a tu ja na miejscu ani myślę się na nie wybrać... nie masz sprawiedliwości w życiu :)

Moja córka nagle postanowiła pozbyć się części swoich świętych pamiątek z dzieciństwa, różnych papierzysk i szpargałów - i uwolniła mi całą jedną półkę! Wypełniłam ją od razu takimi większego formatu cracovianami, co to spoczywały na stosie na stole... i szczęśliwam, że jest do nich łatwy dostęp... ale stosów na stole nie ubyło, bo położyłam tam nowe nabytki :(
Mam taki chitry PLAN: w przedpokoju jest kawałek ściany 40 cm, wisi tam lustro. Można by w tym miejscu walnąć wąski regalik do sufitu (ach, będzie z 10 półek, to 4 metry bieżące książek!), zamykany lustrzanymi drzwiami - no bo lustro jakieś jednak musi być :) tylko kto mi to zrobi?

No i już się cieszę na weekend - będę ustalać, co czytać w listopadzie, mam aż za dużo chętek, nie wiem, czy się wyrobię.

PS. Zdjęcia robione z lampą, bo proszpaństwa zaczęła się zima już chyba, rano, zanim wyjdę do pracy - za ciemno, by zrobić zdjęcie - po powrocie do domu to samo. Zostają weekendy i myślenie naprzód :)

czwartek, 25 października 2012

Muriel Spark - Pełnia życia panny Brodie

Książkę wywrócono na nice w zeszłym roku na kilku blogach (dlatego zresztą się nią zainteresowałam i nabyłam na allegro):
- przede wszystkim u Czytanki Anki, gdzie rozwinęła się cała wielka dyskusja
- swoją recenzję opublikowała też Lirael
- a także Dabarai
- i Tamaryszek
- a tutaj w Filetach z Izydora po angielsku kilka stron ze wspomnień pisarki
- plus jeszcze jedna recenzja u Maioofki
Dlatego trudno mi będzie coś dodać do wyrażonych wcześniej i tak obficie opinii :)
Za to skopiowałam opis z tyłu okładki:
Memento mori czytałam, a ten zbiór opowiadań angielskich powinnam mieć na półce, to też sięgnę :)
Pełnia życia panny Brodie wydała mi się powieścią przewrotną, tyle tam drugich den... no i - ze względu na osadzenie akcji w szkole dla dziewcząt - wywołała szereg skojarzeń. Dziś w tramwaju w drodze na zakład zaczęłam czytać z kolei to Czupiradełko, które dostałam od Lirael, a które zaczyna się wspomnieniami z zakładu dla sierot, prowadzonego przez siostry zakonne - więc zaraz Drewniany różaniec... i chyba go wrzucę do planu listopadowego.
Przeczytałam 22 października 2012.

Film. Z obfitych dyskusji na temat książki wiedziałam, że powstał film i to z Maggie Smith, którą bardzo lubię. Wielu go widziało, z czego wniosek, że jak się nie ogląda TV to się jest do tyłu, niestety.
Na YT jest cały, tyle że pokawałkowany i w kiepskiej jakości. No i po angielsku. Ale - jeśli to komuś może ułatwić odbiór - ma napisy chińskie czy tam inne japońskie :)


Coraz częściej myślałam, żeby uruchomić też projekt przeczytania wszystkiego, co mam z serii KIK - nie są to jakieś kolosalne ilości, ale na pewno ponad dwadzieścia sztuk się nazbiera. I słowo stało się ciałem. Przy następnej książce z tej serii postaram się opublikować tytuły z okładek z poszczególnych lat, a tutaj na początek tył panny Brodie i rok 1972. Mam tylko trzy jeszcze z tego roku: Nie wierzcie papudze, chyba Układ w domu jest i Ostatni żaglowiec, bo to włoskie, a włoskie rzeczy kupowałam obficie dawno temu.

Przedostatnie zakupy (bo ostatnia paczuszka jeszcze w drodze). Konsekwentnie radzieckie i voilà, KIK do kolekcji :)

No i przypominam, że pod poprzednią notką ciągle nieodgadnięta książka (już przeczytana, będzie jutro).

Dodałam dwa gadżety na blogusia :) Jeden to szukaj w tym blogu, bardzo przydatny; a drugi to ostatnie komentarze, który też miał być w założeniu przydatny, zwłaszcza przy komentarzach do starszych notek, ale widzę, że działa z jakimś opóźnieniem...

wtorek, 23 października 2012

Jan Stoberski - Każdy inny

Stoberski w pełnej krasie czyli kolejny zbiór krótkich opowiadań. Są to - jak zawsze - charakterystyki znajomych autora, którym ten nadaje śmieszne imiona i nazwiska czy wręcz czasami dziwne zawody, reprezentujący kompletny przekrój społeczeństwa :)
Wyobrażam sobie, jak Stoberski - zgodnie z tym, co o nim czytałam we wspomnieniach internetowych - spędzał dni chodząc od jednego znajomego do drugiego, odwiedzając ich w ich mieszkaniach, słuchając ich rozmów, a potem wracał do swej nory i sporządzał dokładne notatki.

Opublikowało Wydawnictwo Literackie w 1973 roku w nakładzie 5 tysięcy egzemplarzy. Wydrukowąły Krakowskie Zakłady Graficzne nr 3 przy ul. Berka Joselewicza 24. Przy tej ulicy o mało nie kupiliśmy mieszkania. Oglądaliśmy tam lokal w kamienicy, mieścił się na drugim czy trzecim piętrze, a nad nim był strych 70 metrów. Ten strych najbardziej mnie kusił. No ale... zabrakło nam właśnie na ten strych - osobno płatny. I tak wylądowaliśmy w bloku :)
Przeczytałam 21 października 2012.

Pomyślałam, że najlepiej będzie zaprezentować parę próbek stylu Stoberskiego, mam nadzieję, że w miarę będą czytelne:





Znowu trafił mi się egzemplarz z biblioteki Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego (kupiony oczywiście na allegro):
To muszą być geny, które ściągają do mnie książki stamtąd - moja Mum była nauczycielką gdzieś na zapadłej wsi - dopóki nie wyszła za mąż, nie wróciła do rodzinnego miasta i nie została... księgową (tak, mojemu dzieciństwu towarzyszył stuk drewnianych liczydeł w okresach bilansu).

A wczoraj wieczorem zapoznałam się z opisem wyciągniętych i rozłożonych artystycznie wokół trupa flaków w pewnej powieści i jakoś tak dziwnie mi się zrobiło na duszy... odłożyłam książkę i zgasiłam lampkę, choć nie było jeszcze 22.00.
Cóż, kiedy nie dane mi było zasnąć - czy zasugerowałam się czy co - zaczęło mnie kłuć w lewym boku. Rytmicznie, co minutę i 40 sekund - mierzyłam sobie czas, jakby to skurcze porodowe były :)
Wstałam więc do kompa, dowiedzieć się, czy to nie wyrostek (ach, ten Układ krążenia) i czy nie czas szykować kapcie do szpitala - na szczęście internet wypowiedział się za prawą stroną w przypadku wyrostka, więc nieco uspokojona zaległam znowu.
Córcia dotrzymywała mi towarzystwa przez trzy godziny bawiąc rozmową na tematy wszelakie (przy okazji wyszło na jaw, że nie mam dyplomu - bardzo się zdziwiła, choć nigdy nie twierdziłam, że mam; no i dlaczego; wyjaśnienie, że znudziły mnie już te studia, przyjęła z pewnym niedowierzaniem), aż wreszcie kłuć przestało... dziś jestem deczko nieprzytomna i trochę się boję wrócić do książki... a co to za książka jest? oto właśnie zagadka, prąpaństwa, zachęcam do wypowiedzenia się w tej sprawie, wrzucając małą podpowiedź: szósta to część przygód pewnego detektywa.

Dodane w środę:
Okna nie tknięte, całe środowe przedpołudnie i południe spędziłam na łożu boleści (migrena z okazji zmiany pogody), a teraz dogorywam w zakładzie... tymczasem nikt nie zgaduje detektywa :(
To dorzucę kolejną podpowiedź: zza wschodniej miedzy!

poniedziałek, 22 października 2012

Włodzimierz Majakowski - Kocham

Hm.
Mam co prawda w domu parę tomików poezji.
Ale nie ma tak, że biorę któryś z półki, zasiadam w fotelu i oddaję się delektowaniu wierszami.
O nie.
Wiersze są jakby dla ozdoby. Na co dzień nie zaglądam do nich wcale.
Jedyny sfatygowany tomik to Staff, który był mistrzem mojej córki, gdy oddawała się twórczości (w podstawówce).
Po prostu brak nawyku. Brak potrzeby. Brak odpowiedniej wrażliwości.
Co więc mną powodowało, gdy brałam do ręki Majakowskiego i to jeszcze w bibliotece?

Jakaś ciekawość po lekturze biografii Lili Brik. Tylko tyle i aż tyle. Podparłam się poduszką i przeleciałam przez tego Majakowskiego jak burza. Bo nic specjalnie nie zatrzymało mojej uwagi na dłużej, nie przykuło do książki, nie zafascynowało. Bardziej zainteresowały mnie kwestie językowe, przekładu... wszak to najwyższa szkoła jazdy, przekładanie poezji. Tu mamy do czynienia z takimi nazwiskami jak Mieczysław Jastrun, Anatol Stern, Seweryn Pollak, Bruno Jasieński, Adam Ważyk.
Zabrakło przekładów Tuwima, Słonimskiego i Broniewskiego, ponoć ze względu na to, że Majakowski wprowadził później (już po tych tłumaczeniach) korekty do wierszy.

Brak obwoluty, ale dwujęzyczną serię poetycką Wydawnictwa Literackiego pewnie znacie?
Przeczytałam 20 października 2012.






Obejrzałam - po raz drugi - Jestem miłością Luki Guadagniniego, z 2009 roku. I tak jak nie podobał mi się ten film za pierwszym razem - tak teraz oszalałam na jego punkcie.

Bohaterką jest Emma (Tilda Swinton), żona mediolańskiego przemysłowca. Bohaterką jest bogata rodzina Recchich, żyjąca we wspaniałej willi odseparowanej od świata osobnym budynkiem portierni, tabunem służby i ogrodem.
Bohaterką jest samotność. Bohaterką jest miłość. Bohaterem jest powrót do natury.
Emma jest z pochodzenia Rosjanką. Mąż Tancredi - znany kolekcjoner - był kiedyś w Moskwie w interesach, poznał ją i zabrał ze sobą. Do kolekcji. Znamienne były słowa, jakie wówczas wygłosił do swej matki:
- Poślubiam kobietę piękniejszą od Ciebie.
Nie kobietę, którą kocham.
Emma nigdy więcej nie widziała rodzinnego kraju, wtopiła się w rodzinę męża, straciła nawet swoje prawdziwe imię - do końca go nie poznamy. Jedyne, co jej zostało z przeszłości to język rosyjski, w którym rozmawia z najstarszym synem Edo i jego ukochana zupa rybna, którą nauczyła się przyrządzać jeszcze w kraju.
Emma ma troje dzieci: najbliżej związana jest właśnie z Edo, potem drugi syn Gianluca, z którym nie wydaje się mieć szczególnych relacji i wreszcie córka Betta - aspirująca artystka, malarka, która pragnie zostać fotografem.
To właśnie Betta powoduje pierwszy wyłom, jest pierwszym liszajem na zdrowej skórze rodziny: Emma odkrywa, że córka nie ma zamiaru wyjść za swego narzeczonego, bo właśnie zakochała się... w dziewczynie. W gruncie rzeczy to Betta popycha matkę do tego, co później nastąpi.
Edo planuje otworzyć restaurację do spółki z kucharzem Antonio.
Tak właśnie Emma poznaje Antonio i ulega jego czarowi: najpierw smakuje z rozkoszą przygotowane przez niego jedzenie, by potem ulec magii natury wśród pięknego pejzażu Ligurii.
Romans trwa i Emma wreszcie wydaje się odnajdywać sens życia.
Film nie byłby jednak dramatem, gdyby nie skończył się tragicznie. To ten koniec tak mnie drażnił za pierwszym razem, wydawał się rodem z telenoweli... a teraz mnie przekonał.

W filmie pojawiła się (w roli teściowej) dawno nie widziana Marisa Berenson, gwiazda Viscontiego i Kubricka.