Gdy tak zaglądam na stolik z gratisami w bibliotece (a nuż coś ciekawego będzie), czasem podejdę też do półek z nowościami. Oczywiście staram się opanować żądze, ale różnie to bywa. Tym razem się nie udało, bo Klarka Mrozek rzuciła mi się w oczy, a przecież czytuję ją od dawna. Znaczy blog jej.
Nie jestem wielką fanką transponowania blogów na książki, to jednak różne środki wyrazu i już się parę razy nacięłam, ale tym razem dobrze wyszło 😍 Książka objęła 13 lat blogowania, są tam relacje ze zwykłych codziennych domowych spraw, są wspomnienia z dzieciństwa (niewiele pozytywów z biednego domu z sześciorgiem dzieci), opisy pracy tej czy innej, sprawy trudne, dużo cierpienia, dużo radości. Anegdoty, historie mniej lub bardziej zmyślone, lekkie pióro, przemycony morał. Autorka jest świetną obserwatorką, a przy tym bardzo wrażliwą i empatyczną osobą. Powstała książka, którą można czytać jak powieść. Która każe nam po wielekroć zamyślić się - na przykładzie innych - nad sobą.
Bardzo mnie zainteresowały strony, na których opowiada o pracy (bardzo ciężkiej) w mleczarni - bo to koło mojego osiedla. Głównie dlatego, że wielu sąsiadów tam pracowało. Wspomniałam o tym jednemu znajomemu małżeństwu (właśnie tam się poznali). Ona (zainteresowana głównie tym, jak się nazywa autorka, ale pamiętałam jedynie ten pseudonim blogowy):
- Straszne to było, dziś nikt by tak już nie pracował.
On (na moje, że autorka pisze, iż z kobietami było różnie, ale wszyscy mężczyźni tam byli chujcami borsuczymi):
- Yyy.
No cóż 🤣🤣🤣
Jedna z anegdot potwierdziła, że słuchy o tym, jakoby narożny domek przy sąsiedniej ulicy miał być agencją towarzyską, były prawdziwe 😉
To jest tego rodzaju książka, że gdziekolwiek otworzycie, znajdziecie coś ciekawego. Może być dramatycznie, może być zabawnie. Otwieram więc na chybił trafił i...
Ze skrzydełka:
Z okładki:
Początek:
Koniec:
Wyd. Convivo, Warszawa 2025, 340 stron
Z biblioteki
Przeczytałam 21 września 2026 roku
Emerytka sobie sprytnie wymyśliła, jak nie jeździć co tydzień do galerii handlowej. Do tej pory wybierała się tam raz na kwartał czy coś koło tego. Ale odkryła tę nieszczęsną knihobudkę (która jest, jak wiadomo, wielkim zagrożeniem dla podłogi w blokowym mieszkaniu), a jednocześnie zapadła na chorobę polegającą na palącej potrzebie spożywania mieszanki emeryckiej*. Mieszankę studencką czyli Studentenfutter znacie. A mieszanka emerycka powstaje w ten sposób, że nabywa się rozmaite bakalie na wagę i samemu miesza i (tym bardziej samemu) zeżera. Żeby je nabyć na wagę, należy udać się gdzie? No do galerii przecież. I tak co tydzień emerytka jeździła po kolejną porcję, przy okazji przywożąc kolejne książki, aż w końcu miała nápad, że należy kupić takie kilogramowe opakowania poszczególnych składników i w ten prosty sposób ograniczyć bywanie w galerii do... no, to zależy, na ile to wystarczy. Ale już nie co tydzień 😂 Jak postanowiła, tak zrobiła. Ale cóż, przerosło ją to finansowo, bo o ile jakieś tam rodzynki czy orzeszki czy chipsy bananowe można nabyć w rozsądnej cenie, o tyle takie na przykład orzechy włoskie kosztują prawie 5 dych a nerkowiec 35 zeta. A więc tak: część została nabyta z dużym zapasem, a po te orzechy będzie się jeździć po mniejsze porcje - no, powiedzmy, co 2 tygodnie. Albo co 3, jak emerytka nie zje za dużo.
* Córka mi co prawda od razu wyszukała, jakie to niezdrowe i kaloryczne - ale za to ile energii!
W ten oto chytry sposób emerytka zmniejsza ryzyko przytargania do domu następnych książek, których nie ma gdzie upchnąć. Ostatnim razem przywiozła wspomnienia reżysera Kutza o zmarłych przyjaciołach, ale te zaraz zaczęła czytać, żeby się ich szybko pozbyć z powrotem 😁 Kutzowi towarzyszyła Papusza Czarnego, ta jednak została godnie umieszczona pomiędzy innymi Czarnymi. Oraz Karolcia, bo emerytka miała - nie wiadomo dlaczego - tylko Witaj, Karolciu! Tylko że ta Karolcia to nie jest takie wydanie, jakie by się chciało - jak Doktor Doolittle na przykład, więc jeszcze do zdecydowania.
Aaa, gdybyście pytali o tę białą porcynelę w tle, to emerytka dokonała pewnych ruchów zarówno w kuchni jak i w szafie: filiżanki, pojedyncze kieliszki etc. do budki (tak, tak... no ale zniknęły natychmiast) (o, a te stare kubki, co to ich nie można było doszorować w środku, pamiętacie akcję, poszły do śmieci, wreszcie!) (znowu naoglądałam się filmików o oczyszczaniu domu czyli dekluteryzacji, jak się domyślacie); ciuchy na gabaryty, a te najlepsze (wiadomo, nie dopinam się w cyckach) dziś wywędrują do kościoła, z nadzieją, że je przyjmą. W szafie z kurtkami wreszcie zrobiło się luźno, bo i córka przetrzebiła swoje! Ach, jak cudownie!
/i żeby się tak dało z książkami.../
Właśnie. W bibliotece byłam, tylko żeby oddać Polityki i Newsweeki przeczytane, ale zerknęłam nieszczęśliwie na półki z nowościami i skończyło się przytarganiem do domu trzech sztuk, więc znowu będę czytać nie swoje 🙄
A co my tu mamy z filmami
Naszło mnie na radzieckie i rosyjskie. A to przypomniałam sobie film z 1977 roku Po siemiejnym obstajatielstwam (ma polski tytuł Wojny domowe, ale gdzie to niby po polsku zobaczyć?). Trzeci raz, wyobraźcie sobie 😁 Lubimy przecież te piosenki, które znamy! Jacy tam aktorzy! Galina Polskich, Jewgienij Stiebłow, Jewstigniejew, Durow, Bykow, Chanajewa... Kocham ich wszystkich. A w komentarzach można zobaczyć, jak wielka jest nostalgia za ZSRR tych, którzy w tym czasie żyli.
Następnie wyświetlił mi się film Miełoczi żizni z 1980. Okruchy życia? Szukałam na Filmwebie pod nazwiskiem reżysera, ale co? Ale nie ma. Po raz kolejny stwierdzam, że Filmweb to dziadostwo. Za to AI mi powiedziało (tłumacząc z IMDb), że to kameralny dramat wyprodukowany przez studio filmowe im. Dowżenki, opowiadający o kryzysie małżeńskim i próbie ponownego poukładania relacji po latach spędzonych razem. No tak właśnie.
Na koniec pośmiałam się trochę oglądając współczesną produkcję Babki, ale to tylko dlatego, że krótkie.
Wczoraj obejrzałam brytyjski biograficzny film One Life z 2023 roku, opowiadający o Nicholasie Wintonie, który przed wybuchem II wojny światowej wywiózł z Pragi ponad 600 dzieci (żydowskich głównie), które następnie umieścił w rodzinach angielskich. Historię oczywiście znałam, nawet kiedyś pokazywałam Wam pomnik na peronie nr 1 na Hlavní nádraží w Pradze. Film jest tutaj, gdyby ktoś chciał, są i polskie napisy (PL2), a Wintona gra Anthony Hopkins (ponoć na życzenie córki bohatera). Może sobie jeszcze przypomnę czeski film na ten temat, nazywa się Wszyscy moi bliscy.
Oraz co jeszcze. A to.
Czyli Gorky Park, koprodukcja amerykańsko-radziecka z 1983 roku, z jednej strony obejrzana ze względu na Pacułę (drewniana ta Pacuła, ale ładna), z drugiej na Moskwę. Są napisy polskie (jak widać). Kiedyś przyniosłam z budki książkę i ciągle trzymam, choć sama nie wiem, czy przeczytam kiedykolwiek - 400 stron thrillera, którego akcję już znam - ale niektórzy twierdzą, że dobra w opisach sowieckiej rzeczywistości.
I jeszcze jeden brytyjski - How to Make a Killing, z tego roku, bo jest też jakiś wcześniejszy o tym samym tytule. Czyli Przepis na morderstwo, napisy PL1. Bohater pochodzi z bogatej rodziny, ale jest na ostatnim miejscu do dziedziczenia - znaczy trzeba się pozbyć poprzedników 😎
A ja już od dawna postuluję, żeby w tramwajach były toalety!









Nie nauczylam się robić zakupow raz na jakiś czas, chodzę do spożywczego codziennie, natomiast w mallu bywam bardzo rzadko. W Stanach zaczynają podupadac trochę przez ekonomie trochę przez zmiany kulturowe. Ostatnio w polskim sklepie znalazłam Makuszynskiego. Niby półki zawalone, a nic ciekawego, zresztą większość dla przedszkolakow.
OdpowiedzUsuńHe he to już jesteś gotowa na emeryturę - ponoć emeryci właśnie chodzą do sklepu codziennie, bo to i rozrywka i ewentualna możliwość spotkania kogoś, rozmowy... no wyjście z domu.
UsuńOgólnie to kwestia planowania posiłków (i związanych z tym zakupów): im dokładniej, tym rzadziej można do sklepu. U mnie ostatnio z tym cienko, nie chce mi się pomyśleć naprzód. Czyli takie zrywy, raz układam plan na tydzień, a drugi raz ledwie na jutro (a i to nie zawsze). Teraz nawet do gazetek mi się nie chce zaglądać... oj, jesień idzie.
Znaczy już przyszła 😁
Ale zmiany kulturowe? Amerykanie już nie jeżdżą do centrów handlowych?
Młodziez nie spotyka się już w kinie, wszystko na telefonach, sklepy teżpustoszeja. W mieście jeden nall zburzono I teraz jest tam osiedle.
UsuńCiekawe czy i u nas tak będzie.
UsuńJest taki plus wydawania blogów na papierze, że one dzięki temu zostają. Tutaj widzę, że autorka pisała i nawet była nagradzana przez Onet, a wiadomo co się stało z blogami Onetu - przestały przynosić zysk, to zero sentymentu, zostały spuszczone do klopa.
OdpowiedzUsuńWydawnictwo Convivo zacne.
A! I jeszcze. Na profilu (FB) Zakładu Historii Literatury Poromantycznej UŚ pisali niedawno, że „chujec” to chudy wieprzek. Tzn. w takim znaczeniu w czasach Lalki ten wyraz funkcjonował.
UsuńNo tak, to prawda, znikają jak sen złoty. Ciekawe, jaka będzie przyszłość blogspotu...
UsuńToś mnie zaskoczył z tym chujcem. Myślałam, że to wymyślone słowo 😂
Mam książkę Klarki. Pochłonęłam natychmiast, teraz od czasu do czasu zaglądam.
OdpowiedzUsuńTak, warto wracać do Klarkowych przemyśleń!
UsuńKlarka ma swietne pióro, zmysł obserwacji i poczucie humoru, czyta się ją znakomicie. Mam jej książkę, przeczytalam w połowie mniej więcej i odłożyłam na później, bo za dużo wspomnień i skojarzen budziła, mam rodzinę w jej stronach.
OdpowiedzUsuńJako że ją pożyczyłam z biblioteki nie było czasu na odkładanie na później, zresztą czytało się na tyle dobrze, że poszło migiem. Bo też i różnorodność tematów.
UsuńCo o fragmentu o pani z laską - te kościelne dewotki mają spory zasób inwektyw, a potem do spowiedzi i od nowa.
OdpowiedzUsuńTłumy nadal w kościołach, a na osiedlu awantury, pijaństwo, wandalizm itd. no trzeba mieć się z czego spowiadać.
Prawda, że wywalanie wyzwala?
Orzechów nie jadam w całości, za twarde!
Często czytam komentarze na temat zachowania starszych osób w komunikacji miejskiej... Przykre.
UsuńWywalanie bardzo cieszy (że się udało przemóc). A i luźniej w szafie jest nie do przecenienia!
Bardziej boję się tych chipsów bananowych, więc wzięłam się na sposób i łamię je na kilka części 🤣
Klarkę czytam od początku...
OdpowiedzUsuńfragment z krakowianką mnie rozśmieszył do spodu.
ne mam już czasu na stare filmy...niestety.
Albo Klarka baaaaardzo popularna (w co nie wątpię) albo wszyscy obracamy się w jednej bańce 😁
UsuńA ja wczoraj obejrzałam interesujący stary film francuski na Arte, czasem warto 😎
Zawsze warto...ale czasu brak. Klarkę znam od jej poczatku. Nie wiem jak reszta czytelników. Klatka jest popularna.
UsuńZainspirowałaś mnie i ... nabyłem drogą kupna swój egzemplarz Klarki.
OdpowiedzUsuńBędzie czytane :))
No i świetnie 😀
UsuńJeśli chodzi o rosyjskie komentarze na YT to trafiając na nie pod polskimi piosenkami, muzyką poważną, filmami z PRL, jak i pod rosyjskimi filmikami (lubię kulinarne) zauważyłam, że są bardzo ciepłe i sympatyczne, aż miło poczytać.
OdpowiedzUsuńMogę Cię pocieszyć (?), że i ja zawsze coś przytargam z knihobudek, dziś mi Toni Morrison wpadła w ręce. Wzięłam, boć noblistka, a ja niczego jeszcze nie czytałam.
Ta Klarka chyba z bańki, bo o niej przeczytałam u Ciebie i w ogóle mnie nie zainteresowała. Ja prawie nie czytam blogów poza Twoim, ale jeśli gdzieś zajrzę, to mam wrażenie, że wszędzie są te same osoby, sporo o sobie wiedzą i nawzajem komentują. I chyba większość jest 60 plus. Większość opisuje co robiła codziennie, czyli taki lajfstajl dla wirtualnych znajomych, robótki ręczne, ogródek, wyjazdy itd. Jest to zjawisko chyba mało znane na zewnątrz, większość ludzi (szczególnie młodych) myśli, że blogi dawno umarły. Nie wiem czy np.moje dzieci kiedyś w ogóle trafiły w tego typu miejsca
Toni Morrison pamiętam, że było coś w domu, ale nie zabrałam...
UsuńChyba masz rację z tym, że większość blogujących albo dobiega wieku emerytalnego albo już go przekroczyło. Zaczynaliśmy przed 20 laty i się trzymamy. Pamiętam kilka takich blogów, które odróżniały się od reszty; niektóre istnieją do dziś, ale piszący się już wyprztykali z oryginalności, inne udało się autorom zmonetyzować, jeszcze inne umarły śmiercią naturalną. Część poprzechodziła na FB (który też już po trosze staje się miejscem dinozaurów).
Muszę zapytać córkę, czy ona czyta choć jeden blog (ale podejrzewam, że nie).
...A dziś 3 chapsnęlam z knihibudy (szkoda, ze już nie ma takiej starej emotki, ktora sie walila mlorkiem po głowie 😆), w tym Putramenta (tytuł mnie przyciągnął "Akropol ", ale z tego co widzę, to do wyniesienia💩)
UsuńTeż kiedyś jakiegoś Putramenta przywlokłam (chyba "Wrzesień"), ale już odniosłam z powrotem, szanujmy się 😂
UsuńPutrament - nieprzyjemny życiorys, zapamiętałem dwie jego książki - Małowierni i Bołdyn - obie dość dobrze przedstawiają sytuacje typowe dla komunizmu.
UsuńJa Putramenta czytałam "Wakacje" i oglądałam serial na podstawie (jest na YT).
UsuńApropos mieszanki emeryckiej, ja w ten sposób własnoręcznie sporządzam musli np. kupuję osobno płatki owsiane, czarną porzeczkę suszoną, pestki dyni i słonecznika, siemię lniane - i mam to co chcę, a nie mam tego, czego nie chcę.
=> Lech
UsuńNo, życiorys miał... zaangażowany 😉Najpierw Młodzież Wszechpolska, potem komuniści i NKWD.
Ten Bołdyn był sfilmowany, ale nie oglądałam.
=> Józefina
UsuńNo to okazuje się, "Wakacje" nadawałaby się do listy lektur wakacyjnych 😁
Musli nie jadam, ale nigdy nie wiadomo. Zapamiętam, że też można własny mischung zrobić.
Było swego czasu takie powiedzenie w PRL, "więcej atramenta, mniej Putramenta".
UsuńSamego Putramenta spotkałem kilka razy, czytałem jego opowiadanie i książki-niektóre dobre, ale zabarwione ideologicznie.
Nie znałam 😂
UsuńStare filmy radzieckie to dzisiaj egzotyka, gdzieś tam się po głowie obijają z bardzo wczesnego dziecięctwa. Nie za wiele pamiętam tytułów, ale jest jeden, który zapamiętał się mi tak, że nawet mamy go teraz na dvd: "Afonia".
OdpowiedzUsuńPodoba mi się "oko" do szczegółów, zmysł obserwacji Klarki, zrozumienie, że obserwacje trzeba zapisać, bo inaczej zaraz ulatują. Podobnie jak w fotografii, biegłość w sztuce nie polega na tym, żeby czekać na wyjazd do Hiszpanii a potem hiperbolizować, albo w opowiadaniach rzucać znanymi nazwiskami, tylko, żeby umieć spojrzeć inaczej na szary kołek we własnym płocie.
"Afonię" bardzo lubię i nawet, gdy ostatnimi czasy zamówiłam parę dvd po polsku z serii Klasyka kina radzieckiego, włączyłam go do zakupu (znałam tylko oryginał)... To już były lata całe, gdy płyt nie kupowałam - i tak sobie myślę, że dvd - podobnie jak blogi z komentarza Agaty powyżej - odchodzą również w przeszłość, też pewnie tylko starsze pokolenie jeszcze je nabywa.
UsuńCenna uwaga a' propos pisania Klarki 😍 Tak właśnie jest. Jako osoba kompletnie NIE spostrzegawcza, to właśnie w niej podziwiam.
Bardzo mnie zainteresowały strony, na których autorka opowiada o pracy (bardzo ciężkiej) w mleczarni…
OdpowiedzUsuńA wiesz, że to jest naprawdę fascynujący temat, o którym wcześniej nigdy się nie zastanawiałem? Być może dlatego, że przez lata był on przesłonięty natłokiem socrealistycznych książek o bohaterskich stachanowcach i „przodownikach pracy”.
Jakieś dwa lata temu wpadła mi w ręce książka dziennikarki, która przepracowała półtora roku na linii montażowej firmy General Motors i świetnie opisała wyczerpującą, monotonną i bardzo ciężką pracę, a jednocześnie stworzyła znakomite portrety ludzi, z którymi musiała dzień po dniu współpracować. Natomiast kilka dni temu kupiłem kolejną książkę o bardzo podobnej tematyce — opowiada ona o pracy autora w fabryce General Motors w słynnym mieście Flint w stanie Michigan w latach 70. i 80. XX wieku.
Czyli Gorky Park, koprodukcja amerykańsko-radziecka z 1983 roku.
Nie pamiętam, czy już kiedyś o tym wspominałem na Twoim blogu, ale Gorky Park była jedną z pierwszych – a być może w ogóle pierwszą – książką, którą przeczytałem po angielsku. Sięgnąłem po nią właśnie z powodu filmu z Joanną Pacułą, który wkrótce potem obejrzałem.
To nie była to koprodukcja z udziałem Związku Sowieckiego. Większość „moskiewskich” scen kręcono między innymi w Finlandii, ponieważ władze ZSRS nie wyraziły zgody na realizację filmu na swoim terytorium (o ile w ogóle producenci filmu o nią prosili). I z pewnością nie dopuściły filmu do dystrybucji w Kraju Rad.
A sama książka jest naprawdę świetna. Martin Cruz Smith napisał później jeszcze dziesięć powieści z Arkadym Renką – śledczym, którego poznajemy właśnie w Gorky Park, pierwszej części całego cyklu. Jednak żadnej z nich nie czytałem.
Praca na taśmie to musi być koszmar... i jeśli coraz częściej zastępują ludzi roboty, tym lepiej dla ludzi. Mimo lamentów, że bezrobocie grozi etc. To po prostu odczłowieczające. Czyli żeby mądrzej napisać - dehumanizujące 😉 Swoją drogą muszę sobie przypomnieć film Chaplina, oglądany chyba jedynie jeszcze w niedzielnym Starym Kinie w tv.
UsuńRzeczywiście, to nie była koprodukcja, nie mam pojęcia, skąd wytrzasnęłam taką informację, bo na pewno ją gdzieś widziałam. Może AI mi podsunęło 🤣
Książkę więc zatrzymuję, może kiedyś się uda po nią sięgnąć.
Praca na taśmie to musi być koszmar…
UsuńAbsolutnie tak! Rozmawiałem o tym z kilkoma osobami, a później jeszcze przeczytałem bardzo podobne relacje w książce o pracy na linii montażowej. Jest tam nawet rozdział zatytułowany „Każdy płacze”, bo właśnie tak wygląda początek – praca jest tak niewiarygodnie wymagająca fizycznie, że wielu ludzi wraca do domu kompletnie wyczerpanych.
Znałem młodego, silnego chłopaka, który przez pierwsze tygodnie był tak obolały, że po powrocie z pracy dosłownie wył z bólu. Żona pomagała mu się rozebrać, bo nie był w stanie unieść rąk, a później masowała mu mięśnie. Mimo to wytrwał. Oczywiście wielu ludzi rezygnuje, ale dla innych – zwłaszcza bez wykształcenia technicznego lub dla imigrantów z wykształceniem humanistycznym – jest to często jedyna droga do naprawdę dobrze płatnej pracy.
Paradoks polega na tym, że po około 40 latach takiej pracy wielu pracowników przechodzi na emeryturę z zakładowym świadczeniem rzędu 4–5 tysięcy dolarów miesięcznie, do którego dochodzi jeszcze emerytura państwowa (ok. 2 tysiące dolarów). Finansowo brzmi to bardzo dobrze… pod warunkiem, że zdrowie pozwoli doczekać tej emerytury. Ileż razy słyszałem od moich klientów, że ich koledzy odchodzili zaledwie kilka miesięcy po zakończeniu pracy.
Może AI mi podsunęło.
To mnie rozbawiło. 😄 Google AI potrafi popełniać naprawdę spektakularne błędy i regularnie je wytykam. Dlatego zawsze staram się sprawdzać źródła, zamiast ślepo wierzyć pierwszej odpowiedzi. ChatGPT oceniam znacznie wyżej, choć jemu również zdarzają się pomyłki. Dlatego zawsze sprawdzam źródło—bez tego absolutnie mu nie ufam.
A propos Gorky Park – pierwszym znaczącym zachodnim filmem nakręconym legalnie w Związku Sowieckim, przy pełnej współpracy władz, był The Russia House z 1989 roku z Seanem Connerym i Michelle Pfeiffer. Zdjęcia powstawały już w Moskwie i Leningradzie, w zupełnie nowej atmosferze końca epoki sowieckiej.
O, poszukam też tego The Russia House. Co prawda w takich filmach szpiegowskich to się zazwyczaj gubię 🤣
Usuń