Antoni Czechow - Step

Szósty tom
Z powodów identycznych jak poprzednio - patrz Moje życie - czyli że wypadł mi do oglądania film według Czechowa, znowu przyszło sięgnąć na półkę z Dziełami. To, dosyć sporadyczne na razie, sięganie bardzo sobie chwalę, bo tak nienachalnie Czechow zagląda mi do serca.

Jedenaście tomów (minus jeden, ale może uda się odkupić ten brakujący) - o ho ho, to mi zapewni ucztę duchową na długie lata, a zważywszy, że cała masa czechowowskich opowiadań została przez Rosjan sfilmowana, to kulturalnej rozrywki mi nie zabraknie :)

A więc tym razem padło na Step. Znalazłam go w szóstym tomie Dzieł:

Opowiadanie nosi podtytuł Dzieje pewnej jazdy.

To historia kilku dni spędzonych w podróży przez step - mały Jegoruszka jedzie do szkół, do gimnazjum, zostawiając za sobą dotychczasowe życie w rodzinnym domu, z mamą-wdową. Zostanie umieszczony na stancji u dawnej przyjaciółki matki, a zająć się tym ma jego wuj, kupiec Iwan Iwanycz. Towarzyszy im w podróży ojciec Chryzostom - obaj mężczyźni mają przy tym, a raczej przede wszystkim, załatwić interesy, sprzedać wełnę. Jegoruszka po początkowym chlipaniu po rozstaniu z matką i wyjeździe w nieznane, zaczyna przyglądać się wszystkiemu, co go otacza podczas tej jazdy: przyrodzie, stepowym odmianom pogody, spotykanym w drodze ludziom, przysłuchuje się strasznym opowieściom o zbójcach i zarżniętych kupcach, spogląda z obawą na przydrożne krzyże, wysłuchuje nauk ojca Chryzostoma i filozoficznych bajań woźnicy Pantieleja, dostaje piernika od karczmarki Żydówki w obskurnym zajeździe i arbuza od staruszki w przydrożnej chacie podczas wielkiej burzy, przygląda się łowieniu raków i modłom w cerkwi, przy nocnym ognisku widzi rozświetloną szczęściem twarz młodego Konstantina, który niedawno się ożenił i z całym światem chciałby podzielić się tym szczęściem, w gorączkowych majakach marzy o pięknej Polce-hrabinie - a wszystko to w otoczeniu niesamowitej stepowej florze i faunie, którą Czechow potrafił w wielkim mistrzostwem odmalować na kartach opowiadania. Świetne obrazki obyczajowe pełnią funkcję przerywnika wobec tych opisów przyrody, a wszystko łączy postać małego Jegoruszki, do którego czytelnik przywiązuje się całym sercem i razem z nim zastanawia się na końcu: JAKIEŻ BĘDZIE TO NOWE NIEZNANE ŻYCIE, KTÓRE SIĘ DLA NIEGO WŁAŚNIE ZACZYNA?

Koniec:

Inne zawarte w tym tomie opowiadania to:

Gdybym zachciała kiedyś zapoznać się z oryginałem, to tu sobie zostawiam linka :)

Wyd. CZYTELNIK Warszawa 1958, wyd.I, 120 stron
Tytuł oryginalny: Stiep /Степь. ИСТОРИЯ ОДНОЙ ПОЕЗДКИ
Przełożył: Jarosław Iwaszkiewicz
Z własnej półki
Przeczytałam 23 listopada 2014 roku


Wiersz mi się automatycznie przypomniał, z lekcji rosyjskiego w szkole:

СТЕПЬ - Иван Суриков
1871

Едешь, едешь, - степь да небо,
Точно нет им края,
И стоит вверху, над степью,
Тишина немая.

Нестерпимою жарою
Воздух так и пышет;
Как шумит трава густая,
Только ухо слышит.

Едешь, едешь, - как шальные,
Кони мчатся степью;
Вдаль курганы, зеленея,
Убегают цепью.

Промелькнут перед глазами
Две-три старых ивы, -
И опять в траве волнами
Ветра переливы.

Едешь, едешь, - степь да небо, -
Степь, все степь, как море;
И взгрустнется поневоле
На таком просторе.

Film... film obejrzałam na odnom dychanii... i jest to jeden z nielicznych tytułów, jakie kojarzę z dzieciństwa - bowiem zapędzono zabrano nas na Step do kina ze szkoły. Co za dziki pomysł, jak niby głupim dzieciakom mogło przypaść do gustu coś takiego. No ale przecież nie chodziło o to, by się podobało, tylko żeby zrobić publikę na radzieckim filmie... Na widowni śmiechy, rozmowy, strzelanie z papierków od cukierków, od czasu do czasu uciszający głos nauczycielki - i ta bryczka tocząca się po ekranie, te nudne widoki - tyle pamiętam :) Dziś oczywiście odbieram film zupełnie inaczej i chłonę, chłonę, chłonę. Cóż za wspaniałe umiłowanie ojczystej przyrody, jakie wyraziste typy ludzkie, jakie wspaniałe role ( między innymi samego reżysera jako byłego śpiewaka cerkiewnego Jemieliana, który stracił głos, ale z utratą tą nie może się pogodzić)!

Step w reż. Siergieja Bondarczuka, 1977, w dwóch częściach:





W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
Oprócz wspomnianego wyżej Stepu jeszcze trzy filmy:
1/ polskie JASNE ŁANY, reż. Eugeniusz Cękalski, 1947
Na nieocenionym YT można cały obejrzeć:


Jest rok 1946. We wsi zjawia się młody nauczyciel, Stempkiewicz, który podejmuje zdecydowaną walkę z ciemnotą i zacofaniem. Doprowadza do założenia elektryczności, remontuje dwór, urządza w nim szkołę i świetlicę. Naraża się tym młynarzowi, który jest nie tylko bogaczem wyzyskującym chłopów, ale ponadto pędzi nielegalnie bimber....

2/ czeski TAJEMNICA ZAMKU W KARPATACH (Tajemství hradu v Karpatech), reż. Oldřich Lipský, 1981
Na YT w całości z hiszpańskimi napisami:


Śpiewak operowy - hrabia Teleke wyrusza w Karpaty w celu odnalezienia kobiety swego życia. Na swojej drodze napotyka tajemniczego barona i jego kompanów - szalonego naukowca i bezwzględnego mordercę zwanego Tomem Gluchonemcem, którzy w czeluściach Czarciego Zamku przetrzymują jego narzeczoną.

3/ wietnamski THE WHITE SILK DRESS (Ao lua ha dong), reż. Luu Huynh, 2006
Na YT z angielskimi napisami:


Epicka opowieść z czasów wojny o ubogiej rodzinie, która ledwie wiąże koniec z końcem, a matka robi co może, by zapewnić córkom obowiązkowe białe ubranie do szkoły.
Na IMDB jest taki właśnie opis:
Wartime epic involving a poverty-stricken family who struggle to make ends meet, and the mother who does the unthinkable to provide her daughters with the traditional silk dresses required to attend school.
Ale też drugi, obszerniejszy:
The love story of Dan (a beautiful young woman) and Gu (a humpback), servants from two separate households in Ha Dong, Vietnam who have suffered most of their lives at the hands of their cruel masters. The couple flee south soon after Gu presents Dan with a wedding gift - the precious white silk dress his mother had owned (his one valuable possession), while he promises her a proper marriage someday in the future. The couple arrive in the seaside town of Hoi An and build a new life, with Dan ultimately giving birth to 4 daughters. Despite struggling through immense poverty and hardships, the family is happy and fulfilled as long as they have each other, but the horrors of the encroaching war brings tragedy and threatens to tear them apart.
Film jest długi, ale na szczęście mam go z włoskimi napisami, więc lżej mi się będzie oglądało :)

Irena Jurgielewiczowa - Ten obcy

Witam po kilkudniowej przerwie. W pracy roboty huk, a w domu nerw z powodu tej nagłej, a niespodziewanej diety i kombinowanie, jak by tu przeżyć, nie umiejąc praktycznie gotować... Ponieważ mówią, żeby nie jeść odgrzewanego, wyszło na to, że w pracy jakieś sałatki, a prawdziwy obiad po powrocie do domu. I tak w piątek postanowiłam - pierwszy raz w życiu (teraz często będę coś robić pierwszy raz) - ugotować rybkę na parze. Naczynia specjalnego na razie nie mam, więc położyłam durszlak na garnku z wodą, do niego rybkę posypaną przyprawami, nakryłam pokrywką i poszłyśmy z córką na piątkowe zakupy. Koleżanka w pracy powiedziała mi, że tak 45 minut ona robi. Dobrze. Wracamy po 15 minutach z pierwszego sklepu, żeby schować zakupy do lodówki, sprawdzam, a tu woda prawie całkiem wygotowana. Chyba za duży gaz czy co? Dobra, dolałam, poszłyśmy do drugiego sklepu. Wracamy, jest akurat 45 minut - rybą czuć już na klatce schodowej, a o mieszkaniu nie wspomnę. A w smaku kompletnie nijaka, choć dałam jakieś przyprawy. Ech, nie ma to jak smażona w panierce... Ciężkie czasy nastały. Córka rozważa powrót do stołowania się u babci, jak w szkole :)


No, ale skorzystałam z dużej ilości wolnego czasu w sobotę i wreszcie skończyłam kolejną Jurgielewiczową - Ten obcy. Naturalnie musiałam to czytać w szkole, skoro lekturą jest, ale kompletnie nie pamiętałam. W efekcie czytało się lepiej niż coś znanego od dawna.
Rzecz bardzo kształcąca - dla młodego czytelnika oczywiście. Historia Zenka, który uciekł z domu, od ojca pijaka i poszukiwał wujka, chcąc zamieszkać u niego, a w swojej wędrówce zatrzymał się na pewien czas na wyspie, będącej ulubionym i sekretnym miejscem zaprzyjaźnionej czwórki młodych ludzi, przebywających na wakacjach na wsi. Każde z nich ma inną sytuację życiową, inny charakter, więc czytelnik łatwo znajdzie pośród tej piątki bratnią duszę, której będzie kibicował i z którą się utożsami. To może być Ula, półsierota, nie mogąca znaleźć wspólnego języka z ojcem, odkąd odszedł do innej kobiety. Lub jej przyjaciółka Pestka, ładna i wygadana, przyzwyczajona do wodzenia prymu, która z bólem spostrzega, że to na Ulę właśnie ten obcy Zenek zwrócił uwagę, a nie na nią. To może też być Marian, poważny i odpowiedzialny, czuwający nad młodszym postrzelonym Julkiem, wciąż szukającym akceptacji starszych.

Na Wikipedii przeczytałam:
"Bohaterowie powieści pojawiają się także w innej książce autorki zatytułowanej Inna? (1975). Na jej podstawie zrealizowano film fabularny."
I głupia jestem: która powieść została sfilmowana: Ten obcy czy Inna?


Początek:

i koniec:

Wyd. NASZA KSIĘGARNIA Warszawa 1984, wyd.X, 281 stron
Ilustrowała: Leonia Janecka
Z biblioteki na Rajskiej
Przeczytałam 22 listopada 2014 roku


NAJNOWSZE NABYTKI
Oznajmiłam ci ja światu, że znów przeczytałam Pana Tadeusza i oto na fali mego entuzjazmu nożyce się odezwały, a dokładniej Bernadeta z bloga Półeczka z książkami, która zaproponowała mi fantastyczny prezent w postaci gawędy-przewodnika PODRÓŻE Z PANEM TADEUSZEM autorstwa Andrzeja Kuźmińskiego, przepięknie ilustrowanego.

Piękność jego w całej ozdobie pokażę, gdy zabiorę się za czytanie :)
Ale na przewodniku nie koniec. Paczka nie zmieściła się w skrzynce, tak była wypchana - i listonosz zaniósł ją do "teściowej" (ja tak piszę w cudzysłowie, bo rozumiecie, za jej syna za mąż to do końca nie wyszłam). Cóż w niej jeszcze było? A oto:

Tak, panatadeuszowa mapa (czy ja kiedykolwiek wybiorę się do tej Wielkopolski?) i T-shirt z nadrukiem PODRÓŻE Z PANEM TADEUSZEM, przyjdzie mi reklamować w Krakowie Soplicowo i inne miejsca :)
Już się cieszę na lekturę!

Konstanty Worobiow - ...i przyszedł olbrzym...

Tak mi ostatnio ciężko szło z czytaniem, a tu wzięłam do łóżka Olbrzyma i... oderwać się nie mogłam. Nawiasem mówiąc, zerknęłam na oryginalny tytuł, a tam Wot priszoł wielikan. Co za zaskoczenie! Wyobraźcie sobie, że mam dwa filmy radzieckie z tym wielikanem w tytule - i byłam święcie przekonana, że chodzi o... pelikana :) Nawet jakoś sobie myślałam, że te to już obejrzę na samym końcu, przyrodnicze jakieś :)

Książka co prawda z serii KIK, ale stoi w innym miejscu niż pozostałe, znalazła miejsce wśród literatury radzieckiej:

Myślałam sobie o poprzednim właścicielu (książka z allegro) - a może właścicielce. Najpierw przyozdobił okładkę datą - nabycia? przeczytania?

Ja też to w książce zapisuję, ale ołóweczkiem, w środku, a nie tak żywcem na froncie! A więc - nie przypuszczał ten ktoś, że kiedyś książkę sprzeda, że pójdzie ona w świat, stanie na cudzej półce... a może to sprzedał syn czy córka już po jego śmierci. Habent sua fata libelli, ale nie dowiem się już, jakie :)
Co się chwali, to że książka została przeczytana, o czym świadczy kolejny dopisek:

Nie, to chyba raczej jednak kobiecy charakter pisma, nie?
Na tylnej okładce przeczytamy:

I taka to jest historia. Stara jak świat: on, ona i ten trzeci, ślubny. Właściwie na przeszkodzie uczuciu stanął nie tyle mąż, co córka, którą mąż niewątpliwie by zabrał rozpustnej żonie. Czasy były inne i w przypadkach zdrady małżeńskiej interweniował zakład pracy, nie wspominając o komórce partyjnej (do partii nie każdy należał). Tak też zdarzyło się tym razem. Zdradzony mąż złożył na piśmie doniesienie do wydawnictwa, w którym pracowała para bohaterów i oto nad obojgiem ma się odbyć sąd. Od tego zaczyna swą opowieść o przeżytej miłości 30-letni Anton Kierżun, absolwent instytutu literatury, który potem zaciągnął się na statek jako marynarz, by zgromadzić środki potrzebne mu do utrzymania się w czasie, gdy będzie pisał swą powieść. Ta powieść - Dokąd lecą albatrosy - została właśnie ukończona, dzieje starań o jej publikację to jeden z wątków powieści - i jednocześnie przyczyna poznania przez Kierżuna Ireny (nawiasem mówiąc o polskich korzeniach). Dwoje wykształconych, kulturalnych, inteligentnych ludzi staje się solą w oku małych, zawistnych ludzików...

Worobiow (1919-1975) był uważany za najbardziej "amerykańskiego" spośród radzieckich pisarzy, kombinacją Hemingwaya i Capote'a - i coś w tym jest (poza zdjęciami Hemingwaya wożonymi w aucie przez Kierżuna) - jest tu i czułość i moc "Pożegnania z bronią", które bardzo lubię, no bo nie ma to jak romansik, prawda? A jeszcze gdy się nie kończy happy endem, to już w ogóle, ewentualnie nawet popłakać sobie można :)

Początek:

i koniec:

Wyd. PIW Warszawa 1973, wyd.I, 231 stron
Tytuł oryginalny: Wot priszoł wielikan... /Вот пришел великан…
Przełożyła: Marta Tywonek
Seria KIK
Z własnej półki (kupione na allegro 15 maja 2014 roku za 4 zł)
Przeczytałam 16 listopada 2014 roku

Inne tytuły serii KIK w 1973 roku:

Kiedyś widziałam na allegro tę "Łkającą małpę" węgierską, ale dopiero teraz, widząc dalszy ciąg tytułu - Kalwaria nieżyciowej rodziny - nabrałam chęci na jej przeczytanie. Ta druga węgierska powieść - Panna Jola - też może byłaby interesująca... mam dziwny sentyment do naszych bratanków :)



W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
1/ następny film radziecki ze Stanisławem Lubszinem - WEZWIJ MNIE W ŚWIETLISTĄ DAL (Позови меня в даль светлую), reż. Stanisław Lubszin, German Ławrow, 1976
Na YT w całości:


Film psychologiczno-obyczajowy oparty na prozie Wasilija Szukszyna. Rozwiedziona kobieta (Lidia Fiedosiejewa-Szukszyna) marzy o ponownym ułożeniu sobie życia, ale ewentualny kandydat budzi wątpliwości. Czystość uczuć i szczerość bohaterki zostaje skonfrontowane z małostkowością i egoizmem... Grand Prix MFF w Mannheim, w 1977 r.

2/ film polski OSTATNI ETAP, reż. Wanda Jakubowska, 1947
Na YT cały:


Na wpół dokumentalna, oparta na wspomnieniach opowieść o losach więźniarek hitlerowskiego obozu śmierci w Oświęcimiu - Birkenau. Obraz ludzkich cierpień i tragedii, ale także walki człowieka o swoją godność. Polska Żydówka, Marta, pełni w obozie funkcję tłumaczki, pomaga innym więźniarkom i działa w organizacji ruchu oporu. Po nieudanej próbie ucieczki ginie tuż przed wyzwoleniem obozu.

3/ film czesko-jugosłowiański GOŚCIE Z GALAKTYKI ARKANA (Gosti iz galaksije), reż. Dušan Vukotić, 1981
Na YT w całości z napisami angielskimi:


Robert, pisarz powieści SF odkrywa, że może materializować swoje myśli. Skutkiem tego jest przybycie na Ziemię grupy istot pozaziemskich, które Roberta uznają za ich pana, co się ani trochę nie podoba jego dziewczynie Bibi...
Takie pierdoły mnie kompletnie nie interesują, no ale oglądam wszystko czeskie co mam, więc...

4/ film wietnamski TRZY PORY ROKU (Three Seasons), reż. Tony Bui, 1999
Na YT z napisami polskimi!


Amerykanin szuka w mieście Ho Chi Minh córki, którą to spłodził podczas wojny. Poznaje Woody`ego, dziecko będące ulicznym sprzedawcą, a kiedy jego towar znika, uważa, że to żołnierz go zabrał. Woody szuka go. Hai, jedzie do Lan, hotelowej dziewczyny na telefon. Szybko zakochuje się w niej. Kien An, młoda kobieta, przyjmuje pracę przy lotosie u Nauczyciela Dao, który cierpi na trąd. Jej śpiewy wybawiają go z depresji, potem prosi ją, aby spisała jego poezje. Ścieżki każdego z tych bohaterów przetną się w filmie choć raz...

Janina Osiecka-Dworzycka - Ta nasza młodość...

Nieprzyjemność mnie spotkała. W zeszły weekend - korzystając ze słońca - zrobiłam masę zdjęć "książkowych" na bloga, bo i poprzestawiałam trochę na półkach i pozmieniało się. W poniedziałek w pracy - tak, bo te książkowe zdjęcia trzymam w pracy - chcę je zładować, a tu ZONK - computer says no - że niby błąd karty pamięci. 2 GB pooooooszły :( Jeszcze się łudziłam, że w domu je odzyskam, ale gdzie tam, aparat też już tej karty nie czyta. To już dobra, mniejsza o zdjęcia, ale karty, KARTY szkoda!
Tak że tu dołączam te ze starych zapasów - dziś jest zbyt ponuro, by sfotografować regał w głębi pokoju :(

To w ogóle był kiepski tydzień, siła złego na jednego. W piątkowy wieczór chcę wyciągnąć pewien zeszyt, z którego się muszę nauczyć wszystkiego na za 2 tygodnie - a tu co? Oczywiście. Nie ma zeszytu. Już trzeci dzień myszkuję za nim po wszystkich kątach i nie rozumiem, co mogło się stać - przecież ŚWIADOMIE go nie mogłam wyrzucić? Jedyna pociecha, że kiedyś go zeskanowałam i ten skan w pracy POWINIEN ciągle być (przekonam się już jutro)... tyle że potem podopisywałam różne ciekawe rzeczy i to już jest stracone na amen.
A w sobotni poranek (żeby nie powiedzieć o świcie) udałam się na USG brzucha. Nic mi nie dolega, ale pani doktor Przychodniowa dała mi jeszcze w sierpniu skierowanie, bo wyniki badań świadczyły o jakimś stanie zapalnym. W międzyczasie byłam u ginekologa i stan zapalny wyleczyłam, ale skierowanie czekało do tej pory. Więc jadę. I jeszcze sobie tak myślę: niby formalność, ale jak mi coś wynajdą? I oczywiście. NIE CHODZI SIĘ BEZKARNIE PO LEKARZACH! Kamienie w pęcherzyku żółciowym. Nic mi to nie mówiło, bo się tematem nie interesowałam do tej pory, a i w najbliższej rodzinie przypadków nie było. No to się dowiedziałam: że do wycięcia, ale nie kamienie, tylko pęcherzyk od razu. W związku z brakiem pęcherzyka trzeba potem stosować dietę lekkostrawną, bo nie będzie już magazynu żółci, powiedział Dochtór. Ale!!! Ta cała operacja nie jest konieczna już dziś zaraz - dopiero jeśli się nasilą dolegliwości. Których na razie nie odczuwam. Jakaś kolka albo coś. Z drugiej strony "jest Pani jeszcze młoda, to lepiej wcześniej ją zrobić". Młoda, ha ha. Nic nie lepiej! Nigdzie nie idę i nic nie robię!
I tak oto nadciągnęła starość. Kamienie, diety, lekarze, badania. Wszystko przez Przychodniową! Zupełnie niepotrzebnie kazała mi te badania zrobić! Poszedł zdrowy człowiek po receptę na głupi łeb, a wyszła babcia chora na wszystko (bo może nie wspominałam, ale wtedy w sierpniu z analiz wyszło, że mam niedoczynność tarczycy i do końca życia mam brać tabletki). No tak się nie narzucałam służbie zdrowia, przez tyle lat, myślałam, że mi się odwdzięczą tym samym...

Dobrze, że w piątek skończyłam czytać książkę będącą na tapecie, bo nie wiem, czy bym się potem mogła skupić. Książka - wspomnienia z czasów studiów autorki w pierwszej połowie lat 60-tych w Krakowie.

Pierwszej części nie widziałam, nie słyszałam. Internet nic nie mówi na temat autorki, książka została zresztą wydana przez RADAMSĘ, a to wydawnictwo - śp. Jana Rogóża - nie posiadało nawet strony internetowej, tak że reklamy żadnej.

Autorka-bohaterka wspomnień przyjechała do Krakowa z Ziem Odzyskanych po szczęśliwie zdanej maturze w jakimś liceum pedagogicznym, o ile dobrze zrozumiałam - bo wspomina o tym, że przyszłość po maturze była dla niej jasna i prosta: dostanę pracę w jakiejś wiejskiej szkole, przydzielą mi jakieś służbowe mieszkanie i jakoś to będzie. Tak było z moją Mamą, gdy w latach 50-tych skończyła Liceum pedagogiczne w Ełku i dostała przydział pracy gdzieś na Białostocczyźnie.

W wypadku Janiny Dworzyckiej marzenia o studiach były, ale dyrektor szkoły wyraźnie oświadczył, że nikt nie może starać się na studia, bo wybudowano tysiąc szkół na tysiąclecie i brakuje nauczycieli. Jednakże po jakimś czasie decyzję zmieniono i pozwolono składać w sekretariacie dokumenty na studia. Autorka wybrała Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Krakowie i tak znalazła się na ulicy Podbrzezie, gdzie rozpoczęły się egzaminy wstępne. Zaraz sobie przypomniałam ten budynek - dziś mieści się tam Instytut Biologii tej uczelni, tyle że nosi ona inne miano - Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN. W jakiś czas po egzaminach - dłużył się on bardzo - do domu przyszedł list z pomyślnymi wieściami: zdała, dostała się, będzie mieszkać w akademiku i utrzymywać się ze stypendium. Od razu wróciły podobne chwile z mojego własnego życiorysu, tyle że późniejsze o 19 lat. Bo tak naprawdę zdublowałam życiorys autorki: liceum w małym mieście, egzamin na studia w Krakowie, akademik, stypendium... Tyle że w moich czasach stypendium było już symboliczne (albo ceny kosmiczne) i chyba nikt nie potrafiłby się z niego utrzymać, pomoc rodziców była nieodzowna. Tak więc przyglądałam się zmaganiom autorki z nową życiową sytuacją z uczuciem déjà vu.

Na szczęście nie musiałam mieszkać w 20-osobowej sali - tak tak, wyobraźcie to sobie, jak w jakichś koszarach - akademik przy ul. Bohaterów Stalingradu 13, pokój nr 20 i dziesięć piętrowych łóżek, kilka szaf na ubrania, stół do prasowania (sic!) i duże lustro na ścianie. Gwar, hałas, górne światło. Uczyć się w tych warunkach? Dało się. Po to były czytelnie w bibliotekach i ławki na Plantach tudzież w Parku Jordana. Powolne przystosowywanie się do nowych warunków, do innego systemu nauki, korzystanie z uroków wielkiego miasta, z jego propozycji kulturalnych. Piwnica pod Baranami, koncert kompletnie nieznanego Marka Grechuty z zespołem ANAWA, zachwyt głosem Ewy Demarczyk, bywanie w teatrze. Wszystko to przeplatane opisami rozmów z koleżankami, nieraz o trudnych, pokręconych życiorysach. Wspomnienia o uczelnianych profesorach. Strach przed egzaminami. Własna półsierocość. Okresowe wizyty w domu, wypełnione opowieściami ojca z czasów walk z Ukraińcami (rodzina autorki przeniosła się stamtąd na Ziemie Zachodnie - i obawiała się teraz powrotu Niemców, te nastroje niepewności były bardzo silne). Zainteresowanie tym, co działo się na świecie - powracający leitmotiv zamachu na Kennedy'ego. Wakacje spędzane - dla zarobku - na koloniach dla dzieci.

I powiem Wam, co mi się spodobało w tych wspomnieniach - brak martyrologii. Nie ma tam mowy o dysydentach, narzekań na socjalistyczne państwo, na ustrój i niedostatki zaopatrzenia. Jeśli autorka wydała cały swój miesięczny zarobek na modny płaszcz ortalionowy, nie żali się, że trudno dostać, że taki drogi - chciała mieć, to kupiła, choć ojcu nie chciało się to pomieścić w głowie. Wszystko jest - naturalne, również i to, że czasem brak pieniędzy na kotlet w stołówce i trzeba się obyć darmową zupą - kiedyś to sobie odbijemy, nastaną lepsze czasy. Dworzycka była jedną z tysięcy, którym umożliwiono awans społeczny. Rozstanie ze współlokatorką na piątym roku studiów kończy książkę i kończy ten szczęsny czas...

Jak potoczyły się dalsze losy autorki? Pewnie - skończywszy polonistykę - została nauczycielem, ale gdzie? Wróciła w rodzinne strony czy udało jej się zostać w Krakowie? I na to pytanie jednak znalazłam odpowiedź w internecie. Na stronie Zespołu Szkół Gastronomicznych nr 1 w Krakowie znalazłam taki passus:
Myślę także o gronie starszych ode mnie nauczycielek - polonistek - skrajnie różnych natur i żywiołów, z którymi przyszło mi się zetknąć. Los sprawił,że wszystkie musiały odejść ze szkoły. Wspomnę tutaj o pani Janinie Dworzyckiej , z którą łączyło mnie zaledwie kilka spotkań na szkolnym korytarzu. Sprawiała wrażenie osoby sumiennej, skrupulatnej i kompetentnej.


Przypomniałam sobie znamienny moment z książki. Koleżanka opowiada bohaterce, jak poznała ukochanego. Było to w teatrze Bagatela. Koleżanka miała swojego narzeczonego, ale tego dnia nie dostał przepustki z wojska i poszła sama do teatru. Obok siedział przystojny młody mężczyzna. I otóż: przyjechał on z Chrzanowa, gdzie pracował, odwiedzić chorą matkę w Krakowie, a ponieważ wieczorem nie miał co robić, wybrał się do teatru. Taaaaaa. Spróbujmy to sobie wyobrazić dziś. Bilet do Bagateli kosztuje 70 zł. Już to widzę, jak ktoś idzie do teatru ot tak sobie od niechcenia, "bo nie miał co robić"...

Początek:

i koniec:

Wyd. RADAMSA Kraków 2009, 175 stron
Z własnej półki (kupione 24 marca 2012 roku za 23 zł)
Przeczytałam 14 listopada 2014 roku

Janusz Olczak - Jubileusz Marandy

No, moi drodzy, coraz mniej czytam! Poprzednią książkę skończyłam 2 listopada, a tę dopiero po 9 dniach! Jakiś kryzys (wieku średniego) czy co? I tak rozglądam się po półkach i jakoś nic mnie nie nęci specjalnie, na co nie spojrzę, to myślę A MOŻE, KIEDYŚ... I tego Marandę nieszczęsnego męczyłam tyle czasu. Jak kot do jeża podchodziłam, mimo że poprzedni tom z tego cyklu (Baśń o wielkim Marandzie) nawet mnie ubawił. Tym razem chyba nie miałam nastroju - ech, zima idzie.

Na półce Marandy stoją koło siebie - w ilości trzech sztuk (trzeci ten granatowy).

Oczywiście "nowy" regał:

Drugi tom traktujący o archeologu Marandzie i jego szkolnych kolegach, odnoszących mniejsze luba większe sukcesy w rozmaitych dziedzinach wydał mi się nudniejszy i bardziej taki - bez sensu. Nie znalazłam powodu, dla którego autor to napisał. Gierki słowne, które tak mi się podobały w pierwszym tomie, tutaj też co prawda występowały - to znak rozpoznawczy Olczaka - ale już tak nie fascynowały. Śledzenie losów bohaterów nie wciągnęło. Tak, wiem, narzekam, ale jedyne, co zapamiętałam z Jubileuszu Marandy to zdanie, które wreszcie przyniosło mi rozwiązanie osobistej zagadki - dlaczego nie chce mi się już nigdzie jeździć. Otóż staruszkowie słyną z niechęci do podróży, jak koty lubią swoje kąty. Nie ma to jak na starość zwalić :)

Gdy z ulgą w sumie zamknęłam książkę, pomyślałam, że długo nic nie przeczytam. Nie żeby Maranda był aż tak straszny - tylko nijaki. No ale natura nie znosi próżni, wyciągnęłam rękę na półkę obok i już coś tam międolę, więc może się jeszcze w tym tygodniu odezwę...

Początek:

i koniec:

Wyd. Wydawnictwo Lubelskie Lublin 1977, wyd.I, 245 stron
Z własnej półki (kupione na allegro 17 sierpnia 2014 roku za 3 zł)
Przeczytałam 11 listopada 2014 roku


W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
Z okazji większej ilości wolnego niż zwykle :) zaplanowałam obejrzeć aż 6 filmów.
Zacznijmy od najstarszego czyli KINO POLSKIE. Projekt ambitny, bo chcę chronologicznie wszystko obejrzeć (wszystko co mam, a jest tego trochę). Więc może dwa polskie filmy tygodniowo będę oglądać... ale czy zniosę taką dawkę :)
1/ film ZAKAZANE PIOSENKI, reż. Leonard Buczkowski, 1946
Film na YT do obejrzenia w całości, ale w starej wersji, jak domniemywam po braku stabilności obrazu już na początku.

Info z Filmwebu, pełne błędów:
Akcja filmu rozgrywa się od września 1939 roku do wyzwolenia Warszawy w styczniu 1945 roku. Muzyk Roman Tokarski (Jerzy Duszyński) opowiada repatriantowi z Anglii swoje wojenne przeżycia. Po zajęciu Warszawy przez Niemców Roman założył uliczną orkiestrę. Wraz z siostrą Haliną należał do podziemnej organizacji, dla której przewoził broń i nielegalne wydawnictwa. W czasie jednej z nich zginął ukochany Haliny, Ryszard. Pierwszy polski powojenny film fabularny.

2/Jako że Zakazane piosenki były debiutem Danuty Szaflarskiej - miała pecha dziewczyna, skończyła szkołę teatralną w 1939 roku i właśnie dostała pierwszy angaż do Lwowa, gdy wybuchła wojna - postanowiłam sobie przypomnieć jeden z jej ostatnich filmów, a mianowicie PORA UMIERAĆ w reż. Doroty Kędzierzawskiej z 2007 roku
Na YT fragment:


Czarno-biały obraz mówiący o starszej kobiecie, Anieli Walter. Mieszkająca w starym domu, wywodząca się z rodziny szlacheckiej, osoba obdarzona jest dużym poczuciem humoru i swoistym dystansem do świata. Towarzyszem jej codziennych czynności jest suka, Filadelfia; od czasu do czasu odwiedza ją syn z wnuczką, czekający tylko na to by przejąć majątek po matce. Lecz starsza osoba widząc (następnie dosadnie doświadczając) zachowania syna zmienia stare plany.

3/ następny obraz z filmografii Stanisława Lubszina - SENTIMENTALNYJ ROMAN (Romans sentymentalny), reż. Igor Maslennikow, 1976
Na YT w całości:


Opis z Filmwebu:
Film na motywach powieści Wiery Panowej pod tym samym tytułem. Lata 20-te ub. wieku. Kraj żyje w łożysku "pokojowej» rewolucji" . Kipi młode życie, nie znające zmęczenia ani kompromisów. Każdy z czymś walczy i wszyscy nienawidzą mieszczaństwa. Tak samo żyje młody dziennikarz Szura Siewastjanow – żarłocznie, zachłannie. A ponieważ najbardziej typowy przejaw mieszczaństwa, odwracający uwagę od rewolucyjnych zadań, to miłość, Szura postanawia poświęcić się walce z tym burżuazyjnym przeżytkiem. Wszystko się komplikuje, kiedy Szura pojmuje, że jest zakochany w swoim "ideowym przeciwniku", ładnej i egocentrycznej dziewczynie marzącej o zupełnie innym życiu...
Film już oglądałam po przeczytaniu książki, ale bez szczególnego zwrócenia uwagi na mojego obecnego ulubieńca, więc przypomnę sobie.

4/ film czeski POSTRZYŻYNY (Postřižiny), reż. Jiří Menzel, 1980 czyli ekranizacja Hrabala
Na YT w całości, ale po czesku, moi państwo:


Opowieść o kobiecie, której włosy, obok zabytkowej studni, są największą ozdobą pewnego miasteczka. Kobieta jest niepokorna i nieobliczalna. Zbyt łapczywie pije piwo, fascynuje ją krew i oniryczne podróże do nieba. Pani Piwowarowa (akcja dzieje się w browarze w Nymburku) nie jest dobrą żoną. A Francik, mąż i zarządca browaru, nie ma wątpliwości, iż żonę i jego brata Pepina łączy podobne podejście do rzeczywistości.

5/ film wietnamsko-amerykański OWL AND THE SPARROW (Sowa i wróbel), reż. Stephane Gauger, 2007
Będę oglądać z napisami angielskimi, powoli się wprawiam, właśnie oglądam serial koreański w takiej wersji i ćwiczę szybkie czytanie :)


Splecione w intymną, ciepłą opowieść historie trójki bohaterów, osamotnionych we współczesnej wietnamskiej metropolii. Thuy - dziesięcioletnia uciekinierka z prowincji, piękna stewardesa Lan i pracujący w zoo Hai spotkają się na ulicach Sajgonu. Razem stworzą coś na kształt rodziny z wyboru.

6/ coś z nowości postanowiłam zobaczyć i padło na film IMIGRANTKA (The Immigrant) w reż. Jamesa Gray, 2013
Już obejrzałam i pożałowałam dwóch straconych godzin :(
Na YT w całości:


Jest rok 1921. Dwie młode Polki, siostry – Ewa i Magda wyruszają do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia. Zanim jednak spełni się ich amerykański sen muszą przejść selekcję na Ellis Island. Chora na gruźlicę Magda zostaje zatrzymana i poddana kwarantannie, a zdana tylko na siebie Ewa rozpoczyna zdobywanie Ameryki na własną rękę. Niestety szybko przekonuje się, że młoda Polka bez znajomości i referencji na Manhattanie nie może liczyć na zbyt wiele. Trafia na ulicę, gdzie jej przewodnikiem i opiekunem zostaje Bruno (Joaquin Phoenix), który wciąga ją w nowojorski półświatek brudnych interesów i prostytucji. Ewa przypadkowo poznaje również kuzyna Brunona – Orlando (Jeremy Renner), który swoimi obietnicami na nowo rozbudzi w dziewczynie marzenia i nadzieje.

Jurij Trifonow - Długie pożegnania

Kto to przy okazji notki o poprzedniej książce Trifonowa pisał w komentarzach, że Długie pożegnania świetne? Ori, na której zdjęciach w tle jej ulubieńców pojawia się piękna biblioteka... Miała rację, ech, jeszcze jak miała rację! Fascynująca historia trójkąta miłosnego na tle wczesnych lat pięćdziesiątych w Moskwie położyła mnie na łopatki. Powieść dosłownie pochłonęłam i nie umiem się z niej otrząsnąć. Przeczytałam ją w niedzielę, dziś jest piątek, a ja jeszcze nie potrafię zabrać się za co innego - to znaczy niby coś tam zaczęłam czytać, ale kompletnie bez uwagi i jakoś mnie nie wciąga... a może to różnica w jakości daje znać o sobie?

Rzecz pochodzi z ostatnich zakupów na allegro:

Wiecie, że to ostatnia półka ostatniego regału?

Tu zdjęcie zrobione, zanim jeszcze przeniosłam z podłogi najnowsze nabytki:

Jak pomyślę, że ma dopiero 21 miesięcy i miał mi wystarczyć do końca życia... tak, tak, pisałam wówczas: naprawdę nieprędko się za miejscem rozejrzę ha ha ha! Fakt, mogę zacząć stawiać w dwóch rzędach, ale to żadne rozwiązanie, gdy książki giną z oczu, to tak, jakby już ich wcale nie było...

Na okładce serii z kolibrem napisano:

Przy czym to nie Trifonow mówi, że do szczęścia potrzeba tyle samo szczęścia co nieszczęścia, to cytat z "Biesów" Dostojewskiego, muszę uściślić.
W środku informacja o autorze:

Powieść wyraźnie rozkłada się na dwie części: jedna pisana z punktu widzenia Lali, druga z pozycji jej męża-nie-męża Griszy. Każde z nich ma swoje racje, choć nikt jej do końca nie ma,a przecież trzeba będzie podjąć jakieś decyzje, jakoś przeciąć ten węzeł gordyjski... A to Grisza rwał się do tych strat, żeby wreszcie nastąpił przełom, żeby zacząć wszystko od początku. Życie jest tak ogromne!
Bardzo mi się spodobała postać ojca Lali, walczącego o uratowanie swego ogrodu przed postępującą nowoczesną zabudową uliczki. Świetnie też jest scharakteryzowana Lalina matka, obwiniająca o wszystko zięcia i stająca na głowie, by młodych skłócić, zachęcająca córkę, jak by nie było będącą w związku (Lala i Grisza nie są małżeństwem, ale mieszkają razem u jej rodziców), by poszukała sobie kogoś odpowiedniejszego. W ogóle wszystkie postaci, nawet te ledwie zarysowane, stają się dla czytelnika wyraźne i w jakiś sposób bliskie. Trifonow tak niby mimochodem wspomina o istotnych, bolesnych dla Rosjan sprawach, jak w tym fragmencie:
Niezgrabna starucha, skrzywdzona ciężko przez los - cała jej najbliższa rodzina, mąż i dzieci, zginęli przy najrozmaitszych okazjach - musiała być zameldowana na stałe w Aleksandrowie, odległym o sto kilometrów.
I już wiemy wszystko o tej postaci.
Tak sobie gdybam: czy jeszcze znajdę czas, by powieść przeczytać ponownie, w tej nieustannej gonitwie, by więcej, szybciej... warta tego.

Początek:

i koniec:

Wyd. Książka i Wiedza Warszawa 1976, wyd.II, 158 stron
Seria z kolibrem
Tytuł oryginalny: Долгое прощание
Przełożył: Ziemowit Fedecki
Z własnej półki (kupione na allegro 21 października 2014 roku za 2,90 zł)
Przeczytałam 2 listopada 2014 roku

A film? Nakręcono film według powieści, a że w 2004 roku, to trochę się go obawiałam, że to jakisiś gniot będzie (nie ma to jak kino radzieckie, niech żyje!). A tymczasem przemiłe rozczarowanie! Film absolutnie w klimatach tamtych lat i doskonale przekazujący ducha książki. Powiem Wam, że zaczęłam się bać zimy po obejrzeniu go... taki nastrój beznadziei...
W całości na YT niestety nie znalazłam, tylko fragment, gdzie bohaterka śpiewa wiersz Mariny Cwietajewej:




NAJNOWSZE NABYTKI
Przybyłam (na blog Słowem malowane), zobaczyłam i... natychmiast pognałam do Księgarni Akademickiej i kupiłam:

Nie mogłam się powstrzymać przed przejrzeniem tego samego wieczoru - dokładnym - całości. Coś mi się wydaje, że to będzie świetna lektura. Historia trzech sióstr Pareńskich oraz akolitów :)

Daria Doncowa - Gławbuch i połcarstwa w pridacziu

Główny księgowy i pół carstwa na dokładkę, brzmi ten tytuł po naszemu. Dziewiąty tom z serii Wiola Tarakanowa w świecie przestępczych namiętności. Aktualnie zaś Wikipedia podaje, że w serii wyszło 35 tomów :) I to tak, ja czytam powolutku, jeden na miesiąc, a Doncowa w tym czasie następny skrobie - nigdy chyba nie skończę :) Ba, kolejną serię caryca rosyjskiego kryminału wydaje - Ulubienica fortuny Stiepanida Kozłowa - trzeba będzie się zaopatrzyć i zerknąć, co to też takiego.
Książka z półki, na której znalazły się pierwsze moje Doncowe i Marininy:

Rzut oka również na sąsiedni regał, gdzie znalazły się te Doncowe, które zostały wydane w twardych okładkach i z dużą czcionką:

W 2004 roku, gdy Gławbuch... wychodził, seria liczyła zaledwie 11 pozycji:

Na okładce wydawnictwo informuje, że oto Wiolę diabeł podkusił, by ulec prośbom koleżanki i odwieźć pociągiem jej syna-chuligana na wakacje do wujka, który ma z niego zrobić człowieka.

Czasu za bardzo nie ma, bo wydawnictwo domaga się kolejnej książki, a przy tym Wioli brak weny. Wszak już wiemy, że potrafi ona pisać tylko o tym, w co sama się wplątała, tymczasem na tym polu ostatnio posucha. W dodatku wszystko wskazuje na to, że Oleg ją zdradza. No ale trudno odmówić prośbie wielodzietnej Wiery, więc Wiłka zabiera łebka i rusza w podróż. Po szczęśliwym dostarczeniu go do Wiaźmy kupuje bilet powrotny do Moskwy na pociąg Praga-Moskwa i tam w przedziale kuszetki spotyka młodą kobietę jadącą z kilkuletnią dziewczynką Maszą. Rano okazuje się, że kobietę zastrzelono, a Masza zniknęła, zaś Wiłce przypadkowo milicjanci chcący się jej szybko pozbyć z przedziału włożyli do torebki zegarek leżący na stoliku. Wiłka odkrywa to dopiero w domu i wyrusza na poszukiwanie rodziny zastrzelonej kobiety, by oddać im drogocenność. Jako prywatny detektyw zostaje poproszona o znalezienie Maszy i tak zaczyna się prawdziwy kołowrót.

Jednak dużą część książki autorka poświęciła sprawom prywatnym Tarakanowej, która najpierw chce wystawić męża za drzwi, skoro ma kochankę, ale potem postanawia walczyć o niego wszelkimi sposobami i tu już mamy czystą komedię: a to za podszeptem autorki poradnika dla zdradzonych żon organizuje wieczór erotyczny, podczas którego Oleg zasypia, a to udaje się do wróżki, od której dostaje przepis na napar, który należy podać niewiernemu - w jego skład wchodzi jakaś roślina, którą trzeba zerwać o północy na cmentarzu (to, że Wiłka spotka tam "ducha" jest chyba jasne?) oraz żabia noga (żabie udka, nabyte w supermarkecie, zostają przyrządzone przez Leninida w charakterze kurzych udek i wywołują zdziwienie swym małym rozmiarem oraz dziwnym kolorem) - a to znowu kupuje od jakiegoś dziadka-rzekomego profesora wynalezione przez niego perfumy z feromonami, które wywołują u wszystkich mężczyzn w rodzinie mega reakcję alergiczną... Szaleństwo trwa!

Początek:

i koniec:

Wyd. EKSMO Moskwa 2004, 351 stron
Tytuł oryginalny: Главбух и полцарства в придачу
Z własnej półki (kupione na allegro od pana Wiktora 26 listopada 2009 roku za 5 zł)
Przeczytałam 1 listopada 2014 roku


W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
1/ następny film z udziałem Stanisława Lubszina - SŁOWO DLA ZASZCZITY - GŁOS MA OBRONA (Слово для защиты), reż. Wadim Abdraszitow, 1976
Tym razem nie znalazłam filmu w całości na YT:


Walentina oskarżona jest o próbę zabójstwa swego kochanka. Przyznaje się do winy, ale jej adwokatka Irina próbuje znaleźć okoliczności łagodzące i dowiaduje się, że Walentina jest ofiarą okoliczności, a prawdziwym winowajcą jest właśnie kochanek. Gorąca mowa obrończa uwalnia Walentinę z więzienia, ale Irina przekonuje się, że jej miłość do narzeczonego na tle uczuć Walentiny jawi się nieprawdziwą...

2/ kolejny polski film przedwojenny - BIAŁY MURZYN, reż. Leonard Buczkowski, 1939
Na YT w całości:


Syn leśniczego Antoni Sikorski odwiedza dom rodziny w majątku hrabiego, który łoży na jego wykształcenie medyczne. Poznaje Jadwigę, córkę hrabiego, którą obdarza uczuciem bez wzajemności. Pewnego dnia w wypadku samochodowym ginie narzeczony Jadwigi, pozostawiając ją w ciąży...

3/ czeski film JA KOCHAM, TY KOCHASZ (Ja milujem, ty miluješ), reż. Dušan Hanák, 1980
Znów tylko fragment:


Nie wiem, o czym, za to wiem, że z naszym Romanem Kłosowskim. W zeszłym tygodniu oglądałam z kolei czeski film sensacyjny z Markiem Perepeczko w roli głównej...

4/ ostatni film wietnamskiego reżysera Tran Anh Hung - NORWEGIAN WOOD z 2010 roku
Na YT cały, po angielsku:


Akcja filmu dzieje się w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku. Para znajomych - Toru Watanabe i Naoko zbliżają się do siebie po samobójczej śmierci wspólnego przyjaciela. Ich relacja pogłębia się, ale Naoko, dziewczyna o słabej konstrukcji psychicznej, opuszcza Toru. Chłopak zaczyna spotykać się z koleżanką ze studiów - Midori i jej barwna osobowość zaczyna coraz bardziej go fascynować...
Ekranizacja powieści Haruki Murakami.

5/ dodatkowo w ramach dnia filmu radzieckiego - PROISSZESTWIE, KOTOROGO NIKTO NIE ZAMIETIŁ - ZDARZENIE, KTÓREGO NIKT NIE ZAUWAŻYŁ (Происшествие, которого никто не заметил), reż. Aleksandr Wołodin, 1967
Do obejrzenia w całości:


Baśń o Kopciuszku w realiach lat sześćdziesiątych. Nastia pracuje jako sprzedawczyni w sklepie i mieszka z matką, która nieustannie nagabuje ją o chłopców.Pewnego popołudnia Nastia wychodzi zatelefonować do znajomego, żeby go przyprowadzić do domu i uspokoić matkę. Rozpaczliwe usiłowania znalezienia adoratora kończą się spotkaniem Toli, który - choć pijany - potrafił wypowiedzieć słowa zdolne zmienić jej życie... W głównej roli fantastyczna Żanna Prochorenko.