Drobiażdżek taki, choć mocno naładowany emocjami. Kiedyś zobaczyłam ten tytuł na skrzydełku jakiejś innej radzieckiej książki i wpisałam do "listy marzeń" na allegro - szybko się pokazała i to w odpowiedniej cenie (czyli za złotówkę). Dłużej trwało zabranie się za nią... ale tak to już jest przecież, że jak coś mamy na własność, to nie spieszymy się z konsumpcją :)
Książka z jednej z półek "kołołóżkowych":
Zdjęcie już archiwalne, bo wczoraj nieco przemeblowałam przy odkurzaniu :)
Szukałam tego tytułu w rosyjskim internecie - żeby zerknąć na oryginał - ale jakoś nie znalazłam. Autor zresztą niedługo cieszył się swymi publikacjami, po drugiej powieści, która wyszła w 1967 roku (ta pochodzi z 1962), znalazł się na czarnej liście w związku ze swymi wystąpieniami w obronie dwóch aresztowanych dysydentów i następna jego książka mogła się ukazać dopiero w 1989 roku. Ostatnia wyszła w 2006 roku rzecz nazwana "Żit dołgo" (Długo żyć) - może to wspomnienia? Ilja Krupnik ma dziś 89 lat.
Na skrzydełku napisano:
Te osobiste doświadczenia pisarza widać, słychać i czuć w jego opowiadaniach. Laik nie potrafiłby tak oddać atmosfery, klimatu wydarzeń, rozgrywających się gdzieś w tajdze czy na morzu. Dramatyczne wypadki opisane są w bardzo sugestywny sposób i czytelnik ma pełne prawo poczuć się jednocześnie uczestnikiem. Bardzo spodobało mi się zakończenie opowiadania "Papierosy", o pożarze tajgi wywołanym nieostrożnie rzuconym niedopałkiem - wywracające do góry nogami to, cośmy wcześniej przeczytali. Zaparło mi dech!
Ale nie namawiam Was, drodzy moi czytelnicy, do natychmiastowego rzucenia się na poszukiwania tego tomiku opowiadań. Spokojnie przeżyjecie bez tej lektury :) Owszem, kto chce poznać życie na Północy, znajdzie tu coś dla siebie - ale będzie to życie nie zwykłych mieszkańców, tylko przybyszów z zewnątrz, coś tymczasowego, przemijającego, nie wrośniętego w pejzaż. Miejscowych - należy szukać u Szukszyna, oczywiście.
Spis treści:
Inne tytuły polecane przez wydawnictwo (niekoniecznie radzieckie) z drugiego skrzydełka (Czutak i szary koń zaliczony!):
Początek:
i koniec:
Wyd. ISKRY Warszawa 1964, 194 strony
Tytuł oryginalny: Snieżnyj zariad /Снежный заряд
Tłumaczyła: Irena Piotrowska
Z własnej półki (kupione na allegro 20 października 2012 roku za 1 zł)
Przeczytałam 20 grudnia 2014
NAJNOWSZE NABYTKI
Niedzielnym porankiem wybrałam się na Grzegórzki po kolejną dostawę wnętrzarskich czasopism:
Teraz po obiedzie zabieramy się obie z córką za ich przeglądanie :)
Dodatkowo jeszcze trafiłam na stroik na wigilijny stół. Wybierałam się po niego jutro na Kleparz, ale z pewną taką nieśmiałością, bo przypuszczając, że zajmie on dużo miejsca - a tego na stole mało, bowiem mój brat (50-letni zatwardziały kawaler) nagle oznajmił, że zjawi się z Damą Serca jakowąś, będzie nas więc sześcioro, a stół okrągły nierozkładany :(
Tymczasem na Grzegórzkach odkryłam dziewczynę sprzedającą coś, co idzie raczej w górę niż wszerz:
Ledwo się powstrzymuję, by nie rozłożyć już teraz obrusa, naczyń, sztućców :)
Firanki uprane, dywany wytrzepane. Choinka też już ubrana (ależ była kłująca!) i cieszy oczy lampkami. Ale ja tu jeszcze przed Świętami przyjdę!
Duże nadzieje wiązałam z tym tomem wspomnień, gdy go odkryłam w bibliotece i potem przeglądałam w drodze do domu. Może zbyt duże? Trochę się zawiodłam. Zwłaszcza wobec zachwytów z okładki (który to już raz daję się na nie nabrać)...
Czego się spodziewałam? Skoro to wspomnienia pisarki, to może historii dochodzenia do pisania, kształtowania się powołania, drogi artystycznej, okoliczności, które spowodowały wydanie pierwszej książki, znajomości z innymi literatami... Tymczasem książka dotyczy pierwszych dwudziestu lat życia i całej historii rodzinnej przed pojawieniem się na świat autorki. Od razu powiem: historia rodziny nie zostawiła we mnie najmniejszego śladu, nic interesującego w niej dla siebie nie znalazłam. No taka jakaś nieczuła jestem i niewrażliwa na cudze losy, czy co. Żeby nie było, że to dlatego, że z Krakowem nie ma nic wspólnego! Nie nie. Nie jestem aż tak ograniczona :)
Zasugerowałam się jakąś wzmianką odkrytą podczas pobieżnego przeglądania książki o rozwodzie rodziców i rozdźwięku, jaki on spowodował w młodej osobie autorki, automatycznym opowiedzeniu się za matką i odkryciu dopiero po latach racji ojca. I ten temat mocno mnie zaintrygował, na niego czekałam - przez prawie całą książkę - właściwie na próżno. Bowiem okazało się, że Jurgielewiczowa postanowiła przerwać (czy zakończyć) swe wspomnienia w momencie, gdy wchodzi w dorosłość, gdy zakochuje się z wzajemnością - uważając, że teraz to już byłyby wspomnienia Ich Dwojga - a więc nadużycie z jej strony. Czyli cała "afera" rozwodowa rodziców tak naprawdę dopiero jeszcze przed nią. Poczułam się jak dziecko, któremu zabrano wręczony przed chwilą prezent!
Co mi też przeszkadzało w lekturze, to nieustanne analizy dokonywane przez autorkę, dzielenie włosa na czworo. Za dużo też w niej polityki, jak na moje nerwy. Ale to świadczy o tych różnicach międzypokoleniowych, o których sama Jurgielewiczowa wspomina. Świadczy na moją niekorzyść oczywiście. Jedną z immanentnych cech inteligencji, o których pisze autorka, jest zainteresowanie dla spraw kraju, państwa. Kolejny raz się potwierdziło, że należę do ćwierćinteligencji (pracującej), niestety. Dla własnego lepszego samopoczucia wmawiam sobie, że to dlatego, iż nie mam i nie mogę mieć wpływu na to, co się dzieje, na ludzi, którzy znajdują się przy korycie u steru władzy... zresztą Jurgielewiczowa sama zauważa olbrzymi rozziew między poziomem polityków (administracji) międzywojennych a późniejszych, i to nie tylko PRL-u, bo to wiadomo, ale również już z czasów III Rzeczypospolitej.
Najwyraźniej jednak nie jesteśmy z Ireną Jurgielewiczową z jednej bajki i muszę się z tym pogodzić, choć mi przykro, bo naprawdę myślałam, że może będzie to jedna z ulubionych książek, że rozejrzę się za tym, by mieć własny egzemplarz. Cóż, tak się nie stało, trudno.
Autorka z bratem Stanisławem
Początek:
i koniec:
Wyd. Akapit Press, Łódź BEZ DATY!!! 267 stron + ilustracje
Z biblioteki na Rajskiej
Przeczytałam 16 grudnia 2014 roku
W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
1/ dwudziesty czwarty film ze Stanisławem Lubszinem - NIE STRIELIAJTIE W BIEŁYCH LIEBIEDIEJ (Не стреляйте в белых лебедей - Nie strzelajcie do białych łabędzi), reż. Rodion Nachapietow, 1980
Na YT jest pierwsza część filmu, ale nie znajduję kolejnych :(
Z rosyjskiej Wikipedii dowiedziałam się, że to ekranizacja powieści Borysa Wasiliewa (ze Smoleńska), ale chyba nie tłumaczonej na język polski. To również autor "Tak tu cicho o zmierzchu". Film ma na Filmwebie zaledwie jedną ocenę, ale dość wysoką - 7/10 - zresztą z rosyjskiego streszczenia widzę, że mi się spodoba. Bohaterem jest Jegor Połuszkin, zwany w swej wiosce Biedonoscem - za co by się nie wziął, wyjdzie jakaś bieda. Obdarzony talentem prawdziwego artysty, nie przystaje do praktycznych wieśniaków. Wreszcie jednak znajduje pracę swych marzeń - zostaje leśniczym.
2/ następny film polski z okresu powojennego - CZARCI ŻLEB, reż. Tadeusz Kański, Aldo Vergano, 1949
Na YT, jak większość starych polskich filmów - w całości:
Dramat sensacyjny osnuty wokół udaremnionej akcji przemytu dzieł sztuki przez granicę polsko-czechosłowacką na zachód. Góral Jasiek (Tadeusz Schmidt) był kiedyś przemytnikiem, teraz jest żołnierzem Wojsk Ochrony Pogranicza, odbywającym służbę w swych rodzinnych stronach, w Tatrach.
3/ film czeski - jeden z najukochańszych, bo połączenie cudownej prozy Hrabala z maestrią Menzla - ŚWIĘTO PRZEBIŚNIEGU (Slavnosti sněženek), reż. Jiří Menzel, 1983
Na YT w całości - po czesku:
Mozaika krótkich opowieści o mieszkańcach Kerska, małej miejscowości niedaleko Pragi. Ze scenek codziennego życia niezwykłych i momentami groteskowych postaci wyłania się portret epoki socjalizmu.
Dziś rano stoczyłam na allegro zawziętą walkę o kolejną książkę Wiery Panowej - walkę wygraną! - i zajrzałam, co tam jeszcze sprzedawca ma w ofercie - a tu właśnie "Święto przebiśniegu" w mojej ulubionej serii literatury czeskiej i słowackiej - więc natychmiast nabyłam, jak fajnie jak fajnie jak fajnie!
4/ z Orientu znów film japoński - TOKYO FAMILY (Tokyo kazoku) - reż. Yôji Yamada, 2013
To remake filmu "Tokijska opowieść" z 1953 roku, na którym byłam kilka lat temu w kinie.
Na YT w całości z angielskimi napisami:
Starzejące się małżeństwo Hirayama, Shukichi i jego żona Tomiko wyruszają ze swojej wysepki na
Morzu Wewnętrznym do Tokio, aby odwiedzić swoje dorosłe już dzieci. Najstarszy syn Koichi prowadzi gabinet lekarski, córka Shigeko jest właścicielką salonu piękności, a najmłodszy syn Shoji pracuje w teatrze. Dzieci zajęte swoim życiem nie mają jednak czasu dla rodziców, a sami rodzice z nutą goryczy obserwują swe wyrosłe dzieci. Szczególnie relacje pomiędzy Shukichim a jego najmłodszym synem nie układają się najlepiej.
5/ i żeby w miarę być na bieżąco - MÓW MI VINCENT (St. Vincent), reż. Theodore Melfi, USA 2014
Na YT trailer, ale bez problemu znajdziecie cały film z polskimi napisami:
Vincent (Bill Murray) to zgryźliwy mizantrop, któremu dni upływają na wyścigach konnych, w ulubionym barze i w towarzystwie zaprzyjaźnionej nocnej damy (Naomi Watts). Pewnego dnia do domu obok wprowadza się Maggie (Melissa McCarthy) z synem Oliverem. Powitanie nowych sąsiadów odbywa się bez ciepłych słów i nie zapowiada początku pięknej przyjaźni. Jednak wiecznie spłukany Vin dostrzega szansę na podratowanie swego opłakanego budżetu. Zostaje może nie najtańszą, ale na pewno najbardziej ekscentryczną niańką w mieście.
Słowo daję, ja mogę te książki o Krakowie czytać w nieskończoność! Ta jest dziewięćdziesiąta siódma, odkąd prowadzę blog czyli od pięciu lat i nawet się dziwię, że nie sto dziewięćdziesiąta siódma. Wypada zaledwie dwadzieścia na rok. Chyba obawa przed monotematycznością mną kieruje i wstrzymuje mnie przed pożeraniem kolejnych cracovianów w szybszym tempie. Przy czym ja mogę do nich wracać wielokrotnie, co zresztą uczynię niebawem, bo lektura najnowszej książki Katarzyny Siwiec wywołała we mnie gwałtowne pragnienie powrotu do Przylądka Dobrej Nadziei Zygmunta Nowakowskiego. A przede wszystkim - chęć na nowe spacery po Zwierzyńcu, który nie od dziś jest moją miłością!
Idze idze bajoku to nowość sprzed 2 tygodni na mojej półce:
Z racji nieco większego formatu musi spoczywać na leżąco, co może sobie nawet chwali :)
Do przeczytania zachęca na okładce aktor Starego Teatru Leszek Piskorz, sam będący autorem wspomnień z innej dzielnicy Krakowa zatytułowanych Ja, kinder z Grzegórzek (trzeba by o nich też napisać):
Mottem książki jest fragment wodewilu innego krakowskiego autora wspomnień, Tadeusza Kwiatkowskiego:
Książka jest skonstruowana następująco: ma formę kalendarium, poczynając od 38 000 lat p.n.e. (łowcy mamutów na Zwierzyńcu), a kończąc na 29 marca 2014 roku (otwarcie wystawy "Świat Lajkonika" w Domu Zwierzynieckim), przetykanego rozdziałami o postaciach związanych ze Zwierzyńcem (Konstanty Krumłowski i jego piękna Mańka, Jacek Malczewski, ks. Ferdynand Machay, Gustaw Holoubek i inni).
Spis treści poniżej:
Całość okraszona licznymi zdjęciami oraz słownikiem andrusowsko-zwierzynieckim:
Nie mogę powiedzieć, że Idze idze bajoku to dla mnie odkrycie, bo za dużo już o Krakowie czytałam... ale bardzo się cieszę, że taka pozycja powstała, bo autorka zebrała w jednym miejscu mnóstwo informacji o Zwierzyńcu, podając je w lekkiej, przyjemnej formie. Jak sama pisze we wstępie, niestety nie przyszła na świat w tym miejscu, ale usilną pracą wyrobiła sobie pozycję Panny Zwierzynieckiej:
Mimo że książka ma kształt kalendarium, czyta się ją z zapartym tchem, jedne smaczki przypominając sobie z poprzednich lektur, inne odkrywając i delektując się nimi. I chociaż jestem kobietą, zniosłam cierpliwie nawet liczne wzmianki o klubach piłkarskich, rozumiejąc, że w dużej mierze decydują one o klimacie dzielnicy.
Nie wiem, jaki ma nakład Rzecz o krakowskim Zwierzyńcu, ale uważam, że powinna się ona znaleźć w każdym zwierzynieckim domu. Dzielnica ma 20 tysięcy mieszkańców, przyjmijmy, że 5 tysięcy "dymów" - to dla mnie minimum nakładu :) a gdzie tu dopiero mówić o wielbicielach Zwierzyńca zamieszkałych, niestety, na Krowodrzy czy w Podgórzu!
Początek:
i koniec:
Wyd. Księgarnia Akademicka Kraków 2014, 241 stron
Z własnej półki (kupione 4 grudnia 2014 roku za 30 zł w Księgarni Akademickiej)
Przeczytałam 12 grudnia 2014
Ups... teraz dopiero widzę, że jeden z tomów postawiłam do góry nogami :)
Międliłam tego Dostojewskiego długo, za długo. W przerwach zapominałam, co było wcześniej :) Jak widać, lektura nie wywarła na mnie wstrząsającego wrażenia.
Na półce z Dostojewskim stoi jeszcze kilka do przeczytania, mam nadzieję, że będę bardziej usatysfakcjonowana:
Nawiasem mówiąc, cóż to za biała plama na Biesach, muszę spróbować to sczyścić.
A gdy już książkę z półki zdejmiemy, cóż to się ukaże naszym pięknym oczom? Drugi rząd, oczywiście :)
Regał z emeryckim tiwisetem:
Zdjęciami odwlekam moment przystąpienia do rzeczy... bo też mi się wcale przystąpić nie chce. Czuję się jak Natanna, która często narzeka, że brak jej weny do napisania notki. Tyle, że jak się już za nią weźmie, to porządnie, nakreśli, opisze, oceni... a ja cóż? Wrzucam jedynie (na ruszt) zarys tematu i znikam. Czasem się spotykam z zarzutem, że co to ma być. Chyba powinnam gdzieś na samej górze napisać TO NIE JEST BLOG Z RECENZJAMI, żeby było wiadomo, czego się spodziewać - a raczej, czego się nie spodziewać czyli porządnej, jak Bóg przykazał recenzji, ze wstępem, rozwinięciem i zakończeniem :)
Tymczasem u mnie dowolność zupełna: albo napiszę coś, cokolwiek o książce - albo nie! Dziś właśnie mam chęć olać temat... więc tylko w dwóch zdaniach, O CZYM TO JEST.
W Młodziku pojawia się temat zagadki człowieka, nie nowy w twórczości Dostojewskiego. Główny bohater to młody człowiek, który ledwie ukończywszy szkoły postanawia wcielić w życie swą "ideę", wypracowaną przez kilka lat samotnego życia - w wyniku skomplikowanej sytuacji życiowej: nazywa się Dołgoruki po chłopie dworskim, ale tak naprawdę jest synem żony tego chłopa i pana - dziedzica - szlachcica. Wkrótce po urodzeniu zostaje oddany na wychowanie, potem do pensjonatu w Moskwie, gdzie jest sekowany jako nieprawy syn (zresztą z upodobaniem się tak przedstawia). Nie ma zamiaru iść na uniwersytet, ale przed rozpoczęciem wcielania w życie "idei" chce wyjaśnić wreszcie swe stosunki rodzinne i w tym celu jedzie do Petersburga, gdzie mieszka jego matka (którą wcześniej widział ledwie raz w życiu) i gdzie przebywa również ten prawdziwy ojciec. Powieść jest rodzajem spowiedzi młodzika z tych miesięcy pobytu w Petersburgu, nabrzmiałych wydarzeniami, a nacechowanych głównie usiłowaniami zrozumienia psychiki ojca. To jednocześnie próba naszkicowania charakterystyki rosyjskiej szlacheckiej duszy. Zaś sama "idea" to idea rotszyldowska - podporządkować sobie świat za pomocą pieniądza.
Chłopak jest egzaltowany, pozbawiony życiowego doświadczenia, za to z upodobaniem wszędzie wtryniający swój nos. Cała intryga kręci się wokół pewnego dokumentu - jest to list, w którym jedna z bohaterek powieści usiłuje ustalić warunki ubezwłasnowolnienia bogatego ojca - przechowywanego pewnym zrządzeniem losu właśnie przez młodzika, który chce za jego pomocą pokierować losami innych. Knowania wokół tego dokumentu wypełniają większość powieści, a młody bohater bezustannie informuje czytelnika, że oto za chwilę nastąpi opis katastrofy lub wielkiej tragedii. Istotnie wydarzenia mnożą się jak króliki, a cały świat zdaje się kręcić wokół tej sprawy. Szczęśliwi ludzie, którzy nie muszą myśleć o zarabianiu na kawałek chleba i mogą całą swą egzystencję poświęcić na intrygi, można powiedzieć. Ale problem w tym, że to ludzie jednak nieszczęśliwi! I tymi ich nieszczęściami wymęczyli mnie do imentu.
Chyba już do Młodzika nigdy nie zajrzę (choć - nigdy nie mów nigdy)...
Tomy pierwszy i drugi
Początek:
i koniec:
Tom trzeci
Początek:
i koniec:
Wyd. PIW Warszawa 1956, wyd.I, cz.1+2 - 379 stron, cz.3 - 239 stron
Tytuł oryginalny: Podrostok /Подросток
Przełożyli: Maria Bogdaniowa i Kazimierz Błeszyński
Z własnej półki
Przeczytałam 9 grudnia 2014 roku
Powieść została zekranizowana w 1983 roku jako 6-odcinkowy serial w reż. Jewgienija Taszkowa:
Matko Boska, kiedyż ja to obejrzę!?
WSPOMNIEŃ CZAR
Znów zajrzałam do starych kalendarzy, pod datę 10 grudnia.
W zeszłym roku był fatalny dla mnie dzień, okropna migrena, przez którą nawet nie poszłam do pracy, za to miałam wszystkie przynależne temu stanowi sensacje. Zapisałam, że wzięłam NA PRÓŻNO dwie Sumigry. To był chyba początek ich stosowania przeze mnie, neurolog zapisał mi pięćdziesiątki i one na mnie nie działały, dopiero kolejne setki dokonywały cudu. Dziś już mi się nie zdarza nie pójść do pracy z tego powodu, za to zauważyłam u siebie taką reakcję: Sumigra przesuwa mi atak migreny na następny dzień, więc idzie kolejna tabletka. A tabletki są na wagę złota, bo Pan Dochtór przepisuje mi ich jedynie 12 sztuk do kolejnej wizyty za 3-4 miesiące. Muszę się wspomagać wizytami "w rejonie" w celu wyżebrania recepty.
Dwa lata temu też była środa, jak dziś, do pracy na popołudnie, pojechałam więc rano do skarbówki płacić podatek, gdzie dowiedziałam się, że już nie trzeba w grudniu płacić podwójnie, jak było przez lata całe - wiecznie się robiło koszty w listopadzie, żeby tego podatku jak najmniej wyszło :)
W 2011 roku była sobota i odznaczyła się jedynie tym, że obejrzałam na fali nostalgii "Absolwenta" z Dustinem Hoffmanem.
Za to w 2010 dzień był pełen przygód. Po pracy byłam umówiona u przyjaciółki wynajmującej mieszkanie - po raz pierwszy w tym miejscu. Zaczęło się od tego, że rano obtarł mnie but, więc z pracy szłam już w różowych zamszowych kamaszkach (przechowywanych w służbowym biurku) zamiast w kozakach - a był śnieg i pośniegowe błotko. Gdy czekałam na zielone światło na przejściu przez Aleje Trzech Wieszczów, obok mnie stał facet palący papierosa. Co zrobił z tym petem, dowiedziałam się dopiero u koleżanki - otóż niosłam ciastka z cukierni owiązane sznureczkiem - po rozpakowaniu okazało się, że jest w nich popiół i sam pet - jakimś cudem ten papieros wślizgnął się między papier! Ale samo dotarcie na miejsce nie było łatwe. Okazało się, że nie zapisałam sobie numeru mieszkania - do domofonu - ale z jakiejś tam opowieści wiedziałam, który to balkon - na pierwszym piętrze. Rzucałam śniegiem, ale nic to nie dawało. Na dole był salon kosmetyczny - poszłam pożyczyć szczotkę na długim kiju - musiałam oczywiście opowiedzieć cała historię ku rozrywce obecnych pań - i wreszcie tą szczotką dostukałam się :)
Roku 2009 lepiej nie wspominać! O 15.45 (musiałam wyjść wcześniej z pracy) moja córka miała wizytę w Instytucie Psychoterapii gdzieś na obrzeżach miasta, w Nowej Hucie. Nienawidziłam tych jazd, które powtarzały się regularnie co tydzień i które nic nikomu nie dawały, ale nazywało się, że córka jest "pod opieką". Miałam z nią wtedy problemy - opuszczała szkołę nagminnie, a mnie groziło, że będę bulić jakieś kary wręcz! Boże, jak to dobrze, że WSZYSTKO mija!
Pozostał rok 2008: znowu środa, znowu wizyta w Skarbówce i na przystanku tramwajowym zauważona nowość w Krakowie - elektroniczna tablica wyświetlająca, ile czasu pozostało do przyjazdu tramwaju. Dziś to już standard, ale wtedy zapisałam - "całkiem jak w Wiedniu", gdzie zdaje się rok wcześniej byłam zachwycona takim wynalazkiem. Tego dnia byłam też na pierwszych zabiegach rehabilitacyjnych w życiu: polu magnetycznym i laserze. Tak się zaczęła starość :) oczywiście chodziło o kręgosłup, tyle że na zabiegi doczekałam się, gdy już mi przeszły dolegliwości na skutek jakichś cudownych medykamentów. Chodziłam, bo chodziłam, ale śmieszyły mnie panie, dopytujące się, "czy pomaga".
NAJNOWSZE NABYTKI
Przypadkiem zupełnym gdzieś w internetach trafiłam na informację, że wyszła nowa biografia księżnej Izabeli Czartoryskiej, szybciutko się za nią rozejrzałam, mam nadzieję, że będzie się dobrze czytać:
W Księgarni Akademickiej musiałam domówić, bo chwilowo wyszło:
Już czytam!
A to wzięłam przy okazji, materiały z sesji naukowej PAU:
Pod wpływem jednego z czytelników, wielce zafascynowanego Czechowem, sprężyłam się i wyszukałam na allegro brakujący mi czwarty tom Dzieł. Był bez obwoluty, ale ta się u mnie zachowała:
Teraz pytanie, czy uda mi się go upchnąć we właściwe miejsce...
W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
1/ następny film radziecki ze Stanisławem Lubszinem - TIEMA (Тема), reż. Gleb Panfiłow, 1979
To już 23-ci z jego udziałem, jaki oglądam. Co z tego, gdy zostało jeszcze czterdzieści! Prawie rok oglądania!
O dziwo, nie znalazłam na YT nic, co by się wiązało z tym filmem, więc daję wywiad z reżyserem:
Popularny dramaturg Kim Jesienin przyjeżdża do Suzdala z kochanką i przyjacielem, w poszukiwaniu tematu na kolejną sztukę. Przeżywa kryzys duchowy.
2/ kolejny film polski - SKARB, reż. Leonard Buczkowski, 1948
Na YT jest w całości, polecam seans:
Akcja filmu rozgrywa się w Warszawie, na tle odbudowującego się po wojnie miasta. Witek i Krysia są młodym małżeństwem. Nie mają gdzie mieszkać, więc wynajmują pokój u pani Malikowej. Mieszka tu już aktor radiowy Fredek Ziółko, kelnerka Basia i radca Sass-Gromowicz. Witek rysuje plan wymarzonego mieszkania, które ma z żoną otrzymać, i wpisuje słowo "skarb" w miejscu, gdzie będzie spać jego ukochana Krysia. Plan znajduje Fredek Ziółko. Sądzi, że w mieszkaniu Malikowej są ukryte skarby i rozpoczyna poszukiwania.
3/ film czeski JARA CIMRMAN ŚPI (Jára Cimrman ležící, spící), reż. Ladislav Smoljak, 1983
Na YT całość w oryginale:
Największym na świecie pisarzem, wynalazcą, malarzem, fizykiem, narciarzem i filozofem był czeski
geniusz Jára Cimrman. Możemy się o to spierać, możemy się z tym nie zgadzać, ale nic więcej
przeciw owym faktom zdziałać się nie da.
4/ film japoński JAK OJCIEC I SYN (Soshite chichi ni naru), reż. Hirokazu Koreeda, 2013
Na YT trailer:
Ryota dowiaduje się, że jego sześcioletni syn został zamieniony w szpitalu tuż po narodzinach. Mężczyzna musi wybrać między biologicznym dzieckiem a tym, które dotąd wychowywał. Nagroda Jury w Cannes za najlepszy film w zeszłym roku.
Poza tym w tym tygodniu lata Sputnik nad Krakowem. Z tej okazji może uda mi się coś dodatkowo obejrzeć. Może będzie to JA NIE WRACAM /JA NIE WIERNUS (Я не вернусь) Ilmara Raaga:
Ania – piękna i ambitna wychowanka domu dziecka jest kobietą sukcesu. Pisze doktorat, prowadzi na uczelni wykłady na temat twórczości Byrona, ma romans z profesorem. Jednak pewnego dnia jej życie zmienia się diametralnie. Przez kontakty z dawnym znajomym z domu dziecka zaczyna mieć problemy z policją i, aby uniknąć fałszywych oskarżeń, ukrywa się, udając bezdomną nastolatkę. Kostium nastolatki i znajomość z tak samo zdesperowaną, ale naprawdę miłą Kristiną modyfikuje charakter ucieczki Ani: kobieta ponownie przeżywa lata młodzieńcze, tworząc od nowa historię swojego życia.
albo SYN (Сын) Arsenija Gonczukowa:
Andriej mieszka ze swoją chorą matką, która cierpi na schizofrenię. Ich bliscy są zmęczeni walką z chorobą: ojciec dawno odszedł, ma nową rodzinę, z kolei siostra wyjechała i od kilku lat nie ma od niej żadnych wiadomości. Tylko uparty Andriej się nie poddaje – codziennie opiekuje się matką, załatwia dokumenty i zbiera pieniądze na wyjazd na leczenie do Niemiec. Jednak los jest wobec głównego bohatera bezlitosny – dzień przed planowanym wyjazdem matka umiera. Świat Andrieja wywraca się do góry nogami… Mężczyzna wyrusza więc w podróż – chce się spotkać z siostrą, spojrzeć w oczy ojcu, zrozumieć samego siebie... Syn to opowieść o skomplikowanych relacjach syna ze swoimi rodzicami i – co najważniejsze – z sobą samym. O relacjach, które będą przyczyną tragicznego zakończenia.
Na fali wspomnień z poprzedniego postu wyciągnęłam z półki Timura i szybko sobie machnęłam, jako przerywnik od Dostojewskiego. Czytałam go już trzy lata temu, ale dobrego nigdy za wiele :) kto mi zresztą zabroni :)
Wśród książek, które kiedyś miałam, a potem w różnych okolicznościach się ich pozbyłam, jest jedna jedyna, którą doskonale pamiętam i przede wszystkim żałuję - to właśnie Тимур и его команда, kupiona w Księgarni Wydawnictw Radzieckich w Kielcach w czasach szkolnych. Jeszcze widzę jej twarde okładki w niebieskim kolorycie i taki miły śliski papier... diabli wzięli! podejrzewam, że zrobiła z nią porządek moja Mum, gdy ja już byłam na studiach. Szkoda, byłaby to jedyna sowiecka książka w moim posiadaniu, teraz mam już tylko rosyjskie...
A więc, jak poprzednim razem wspomniałam, Timura nabyłam sobie jako zadośćuczynienie za ciężki dzień w pracy. Znalazł miejsce wśród Doncowych i Marinin:
Na półce koło kanapy rozsiadły się też kryminały, ulubiona seria Nepomuckiej, a niżej trochę dużych formatów:
Kiedyś na tej kanapie spałam (a właściwie na jej poprzedniczce), ale przyszły straszliwe bóle pleców i zamieniłam się z córką na łóżka - jej ma twardy materac - i tak już zostało, choć bóle przeszły, jak ręką odjął. Ona śpi teraz na kanapie i w nocy ogląda coś tam sobie na DVD (przed kanapą jest telewizor), a ja zaanektowałam jej pokój, tylko musiałam zainwestować w mały odtwarzacz DVD, żeby móc oglądać filmy również w łóżku. Takie już z nas nałogi :) Żal mi tylko, że córcia rzadko się daje skusić na klasykę kina, preferuje film amerykański, a już najbardziej z lat 90-tych - jako wtedy urodzona ma sentyment do tych czasów. Natomiast gdy słyszy na przykład film francuski - błeeee. Jedyny, który jej się podobał, to Osiem kobiet. Szczególnie Fanny Ardant:
Ten film obejrzałyśmy razem chyba ze trzy razy, więc zasadniczo uważa, że swój obowiązek wobec kina europejskiego wypełniła.
No ale trochę odbiegłam od tematu :) Dziś przecież na tapecie Timur. Mój idol z dzieciństwa (oczywiście nie jedyny). Tajemniczy chłopiec pojawiający się w życiu sióstr Żeni i Olgi, które właśnie przyjechały z Moskwy na daczę, trzpiotowata Żenia oczywiście nie bez przygód, w których wziął udział pies owczarek niemiecki i pewien stary rewolwer. Timur niestety, wskutek pewnych niesprzyjających okoliczności, zrobił na starszej Oldze niekorzystne wrażenie: został wzięty za chuligana, obrabiającego cudze sady - on, który z tymi chuliganami właśnie walczy, a otacza dyskretną pomocą domy, z których mężczyźni poszli na wojnę! Zresztą rodzony wujek też go nie wybronił. Perypetie dzieciaków wypełniają karty powieści, która stała się kultowa, wychowały się na niej całe pokolenia nie tylko w Związku Radzieckim i bez względu na propagandowy wydźwięk MÓWIĘ JEJ TAK! Postawa pomocy słabszym, walki z niesprawiedliwością, ze złem, duma, honor - to zawsze będą cechy, które warto propagować wśród dzieci.
Książka zawiera jeszcze dwa inne opowiadania Gajdara: Błękitna filiżanka i Czuk i Hek.
Początek:
i koniec:
Swoją drogą, zastanawiająca ta data 1940 rok... z kimże toczą wojnę Sowieci...
Wyd. PLANETA DIETSTWA Władimir 2009, 138 stron
Tytuł oryginalny: Тимур и его команда
Z własnej półki (kupione w Księgarni Rosyjskiej 30 listopada 2010 roku za 20 zł)
Przeczytałam 1 grudnia 2014 roku
W TYM TYGODNIU OGLĄDAM
Zamierzam się na pięć filmów:
1/ następny film radziecki ze Stanisławem Lubszinem - PIAT WIECZEROW (Пять вечеров), reż. Nikita Michałkow, 1978
O dziwo, nie ma go całego na YT:
"Pięć wieczorów" to dramat kameralny, zrealizowany podczas przerwy w kręceniu zdjęć do "Kilku dni Obłomowa". W niespełna 3 miesiące Nikita Michałkow niezwykle sugestywnie odmalował zagmatwane relacje między dwojgiem zagubionych ludzi, którzy na swój sposób próbują naprawić błędy młodości. Aleksandr Ilijn i Tamara poznali się prawie 20 lat wcześniej, jednak rozdzieliła ich wojna. Jest rok 1957, Aleksandr przyjeżdża do Moskwy na 5 dni, i tam przez przypadek rozpoznaje dom, w którym kiedyś mieszkała jego dawna miłość. Bez wahania udaje się do niej z wizytą. Czy Tamara jeszcze go pamięta? I czy 5 wieczorów wystarczy, by wyjaśnić sobie wszystkie nieporozumienia i kłamstwa?
2/ polska ULICA GRANICZNA, reż. Aleksander Ford, 1948
Na YT w całości:
Dramat wojenny, ukazujący tragedię ludności żydowskiej w okupowanej Warszawie. Bohaterami są mieszkańcy warszawskiej kamienicy - dzieci i dorośli. Wybucha wojna, Niemcy zajmują Warszawę, tworzą getto. Rodzice Fredka przyjmują wolkslistę, współpracują z hitlerowcami, ujawniają żydowskie pochodzenie doktora Białka, po czym zajmują jego mieszkanie.
3/ film czeski TRZECH WETERANÓW (Tři veteráni), reż. Oldřich Lipský, 1983
Na YT w całości:
Jedna z lepszych baśniowych opowieści sfilmowanych w Czechosłowacji. Trzech wiarusów po latach zostaje zwolnionych z armii - artylerzysta Pankracy, dragon Bimbacy i kucharz Serwacy.
Pewnej nocy elfy dają każdemu z nich po czarodziejskim przedmiocie: Jeden dostaje magiczną harfę wzywającą sługi, drugi: bezdenną sakiewkę złota, trzeci: magiczny kapelusz, który wyczaruje wszystko prócz ludzi i pieniędzy. Obdarowani wyruszają z magiczną misją do królestwa Monte Albo, gdzie Bimbacy zakochuje się w królewnie Bosanie...
4/ chińsko-hongkoński film THE POSTMODERN LIFE OF MY AUNT (Yi ma de hou xian dai sheng huo), reż. Ann Hui, 2006
Na YT trailer:
Na stronach rosyjskich taki oto znalazłam opis: Йе Рутанг, небогатая пожилая женщина, живет в старенькой квартирке в стремительно растущем современном Шанхае. Люди ее поколения выросли совершенно в другом Китае, который растил их добрыми, участливыми и ответственными людьми. Сейчас же она еле-еле сводит концы с концами, но не может работать, потому, что ее представления о жизни слишком старомодны. Её взгляды и мироощущение претерпят серьезные изменения после нескольких встреч с разными людьми: с хитрым 12-летним племянником, с опытным ловеласом — певцом и поэтом, и безработной авантюристкой, которую она нанимает домработницей.
Za to w The New York Times napisali: An elderly woman discovers her trusting nature is a severe disadvantage in the 21st century in this comedy drama from Chinese filmmaker Ann Hui. Ye Rutang was born and raised in Manchuria, but came to Shanghai to seek her fortune years ago. Now in her early sixties and once again single, Ye is uncomfortably aware that the China she knew as a young woman is changing radically, and she senses she's fallen behind the times when she loses a position as a tutor because her English doesn't sound "American" enough. As Ye looks for work, she begins to fall victim to a series of con artists, including a Chinese opera singer who uses his charm to pull her into a scheme selling futures on funeral plots; a neighbor fallen on hard times (Shi Ke) who isn't as bad off as she claims; and even her own 12-year-old nephew, who fakes a broken leg to get after her savings. Ye's misadventures leave her penniless, and she is somehow implicated in the grim fate of a local busybody, forcing Ye's daughter to come to a reluctant rescue.
5/ węgierski DUŻY ZESZYT (A nagy füzet), reż. János Szász, 2013
Trailer:
II wojna światowa. Ojciec przed rozstaniem z dwoma trzynastoletnimi synami daje im zeszyt przykazując, aby zapisywali w nim codzienne doświadczenia. Chłopcy mają znaleźć schronienie na wsi, u babci. Jednak kobietę bardziej interesuje zawartość butelki niż jej własne wnuki. Zamiast azylu chłopców czeka brak miłości, walka o przetrwanie i doświadczenie w pełni okrucieństw wojny. Koszmarna rzeczywistość znajduje odzwierciedlenie w rzeczowych, pozbawionych uczuć wpisach w zeszycie. Film pokazuje drastyczny obraz wojny widzianej oczami dziecka, choć nieco inny niż kino zdążyło nas przyzwyczaić. Obserwujemy proces utraty złudzeń i wymuszone, przyspieszone przejście głównych bohaterów w dorosłość.
Kryminału mi się zachciało. Nie byle jakiego, jak to ostatnio z włoskimi bywało, ale solidnego, wciągającego. Takie było dwie książki Arnaldura Indriðasona, które już kiedyś przeczytałam - a więc gwarancja sukcesu. I rzeczywiście! Głos mnie tak wciągnął, że zarwałam kawałek nocy, co NIGDY mi się nie zdarza (nie z braku chęci, jeno ze strachu przed migreną następnego dnia)!
Głos nabyłam razem z inną powieścią Jezioro tego islandzkiego autora kryminałów. Obie zostały wydane w serii LATO Z KRYMINAŁEM Polityki, a te regularnie pojawiają się w Taniej Jatce.
O autorze napisano"
A o książce na okładce zachwyty Cobena"
I nie bez kozery, bo warta tego. Ten schemat skandynawskich kryminałów, wydawałoby się oklepany, ciągle na jedno kopyto - ponure pejzaże, paskudna mroczna pogoda, nieuregulowane życie policjanta, problemy z dorosłymi dziećmi, narkotyki i alkohol, problemy z przeszłości - a jednak to zdaje egzamin.
Natomiast tych, którzy by się spodziewali egzotycznych realiów Reykjaviku, muszę rozczarować - cała akcja dzieje się praktycznie w hotelu, Erlendur nawet w nim zamieszkał na czas prowadzenia śledztwa.
Co mnie uderza, to bezceremonialność obywateli w stosunku do policji - tam widać, że jest to SŁUŻBA, a nie PAŃSTWO :)
Nic więcej nie piszę, żeby nie spoilerować i udaję się doglądać kurczaka w piecu:)
Początek:
i koniec:
Wyd. WAB Warszawa 2012, wyd.II, 337 stron
Tytuł oryginalny: Röddin
Przełożył: Jacek Godek
Z własnej półki (kupione w Taniej Jatce za 7 zł)
Przeczytałam 25 listopada 2014
NAJNOWSZE NABYTKI
Z tego tygodnia. Najpierw przyszły z allegro wspomnienia Lanckorońskiej z okresu II wojny światowej, nabyte za 12 zł:
A potem odwiedziłam Księgarnię Akademicką:
Niestety, nieco się rozczarowałam po pobieżnym przeglądzie - rzecz jest ściśle naukowa i zabrakło zwykłych ludzkich historii, za to nie brak wypisów z przepisów...
WSPOMNIEŃ CZAR
W niedzielne wyjątkowe ponure południe zajrzałam do starych kalendarzy... nie tak bardzo starych, bo z ostatnich pięciu lat, tych, które stoją przy łóżku. Interesowała mnie jedynie dzisiejsza data - 30 listopada. I tak dowiedziałam się, że w 2009 roku tego dnia kupiłam trzy cracoviana, z których jedno pozostaje jeszcze nie przeczytane - Żydzi w Krakowie. Studium o elicie miasta 1850-1918.
W 2010 roku był wtorek, bardzo pracowity dzień w robocie, więc żeby się pocieszyć, wpadłam do istniejącej wówczas jeszcze Księgarni Rosyjskiej przy ul. Św. Krzyża i kupiłam sobie mały prezent - Timura i jego drużynę w oryginale :) Wstąpiłam też do antykwariatu przy Szpitalnej (dziś również go już nie ma) i zakupiłam leksykon biograficzny Królowie elekcyjni. Był to błąd, jak się później okazało, bowiem pozycję tę już miałam, tylko w innym wydaniu, taka zmyłka. Dzień na tym się nie zakończył, bo był to wtorek, a we wtorki chodzi się na odczyty do Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. Tego dnia "dawano" Edukację krakowskich Żydów w połowie XIX wieku. A po odczycie musiałam jeszcze pojechać do odległego sklepu meblowego - właśnie kupowałam nową kanapę i zawiadomili mnie, że nie będzie wybranego przeze mnie koloru obicia i trzeba się zjawić wybrać inny. Zanotowałam, że był "straszny mróz" - minus 10 stopni.
W 2011 roku nic ciekawego się nie wydarzyło, poza nabytymi trzema cracovianami w Krzysztoforach i trzema radzieckimi filmami na allegro, które pojechałam odebrać u sprzedawcy na ul. Pszona. Ech, ileż to jednak wspomnień wywołuje! Byłam ich stałą klientką i ciągle w środy jeździłam przed pracą (popołudniową) ucinać sobie pogawędki. Mam nadzieję, że interes tych miłych państwa nadal funkcjonuje :)
W roku 2012 odwiedził mnie miły kolega-przewodnik, z nieodłączną torbą śliwek w czekoladzie, które zawsze mi przynosi. Dziś dieta nie pozwala mi ich jeść, więc i tu zaszła zmiana... Za to popołudniu nadeszła przesyłka z wygraną z Qry - był taki wspaniały blog z zagadkami, gdzie nieraz udało mi się trafić w dziesiątkę. Tym razem otrzymałam nagrodę w postaci pięciu książeczek-miniaturek, między innymi z Piórkami Sztaudyngera. Tego samego dnia udałam się na pocztę, by wysłać dwa trójkątne listy - pisałam o nich tutaj - oba szczęśliwie dotarły do adresatek, a więc poczta nie zawiodła, mimo wcześniejszych obaw!
Natomiast w zeszłym roku 30 listopada to była sobota, nie ruszyłam się z domu, za to obejrzałam sobie po wielu latach ulubiony film z gangiem Olsena - Wielki skok gangu Olsena - ten z kaczuszkami, pamiętacie?
Kto nie zna charakterystycznego intro z całej serii:
Co innego w tytule postu, a co innego na okładce książki? Wytłumaczenie jest proste, przeczytałam tylko jedno z zawartych w niej opowiadań. A było to tak: w zeszłym tygodniu obejrzałam film "z przydziału" Lubszinowego Wezwij mnie w świetlistą dal
Wiedziałam, że to rzecz Szukszynowska, że nie zdążył jej sam zrealizować... sięgnęłam na półkę po tom opowiadań, których wcześniej nie musnęło moje oko :) tak tylko, kontrolnie... a tu okazuje się, że jest to opowiadanie, pod zmienionym tytułem Matka i syn!
No to zabrałam się za czytanie i wiele w głowie mi się rozjaśniło, bo muszę przyznać, że zwłaszcza jak dziadek Naum mówił w filmie, to częściowo nie rozumiałam, niewyraźnie było. A tu wszystko podane na tacy!
Historia Gruszy, żyjącej z synem Witką po tym, jak mąż opuścił ją "dla szerokich dróg". Matce i synowi dobrze jest razem, ale gdy brat Gruszy namawia ją na zapoznanie się z ewentualnym kandydatek do żeniaczki, kobieta nie odmawia - chciałaby sobie ułożyć życie, samotnej kobiecie ciężko, a i chłopak bez męskiej reki nieco się rozpuścił. I oto wujek Władimir zaczyna bywać u Wiesiołowów, przychodzi regularnie z butelką szampana (sowietskoje igristoje), którą właściwie sam wypija, rozprawia z wielkim nabożeństwem o pogodzie i o tym, jak kiedyś nadużywał, ale od dwóch lat nie pije, chwali się kupowanymi do swego kawalerskiego mieszkania meblami, po czym żegna się, bo "pójdzie do domu, włączy telewizor, sztukę jakąś obejrzy". Witka nie zapałał gorącym uczuciem do fatyganta matki, zresztą oboje wyśmiewają się z jego długaśnego nosa - ale brat Gruszy postanawia zabrać chłopaka do siebie na jakiś czas - postara się podciągnąć go w szkole, a i matka będzie miała więcej czasu dla siebie i może jakoś się ułożą stosunki między nią a Władimirem... Gruszy jednak "nie ciągnie serce i już".
Piękna opowieść o miłości, o stosunkach między ludźmi, o tej głębokim porozumieniu, jakie może być między matką a synem, o zwykłych mieszkańcach głubinki.
Kiedyś już tomik opowiadań Szukszyna przeczytałam, nazywało się to Rozmowy przy jasnym księżycu - i zachwyciłam się. Okazuje się, że Nocne dumania część z tych opowiadań przedrukowują.
Początek:
i koniec:
Wyd. CZYTELNIK Warszawa - PROGRESS Moskwa - ale hm hm bez podania daty, roku wydania!!! ani nakładu ani drukarni, no nic! kompletna tajemnica!
Tytuł oryginalny: całego tomu - nie podany, tego konkretnego opowiadania - Pozowi mienia w dal swietłuju /Позови меня в даль светлую
Przełożyła: Irena Bajkowska
Z własnej półki
Przeczytałam 24 listopada 2014
