Sięgnęłam po kolejny reportażowy tom z Ameryki, wydany w serii "Zachód z bliska" w 1981 roku. Są to reminiscencje Jana Zakrzewskiego z pobytu w USA w latach siedemdziesiątych.
Kim był (zmarł w 2007 roku) Jan Zakrzewski?
Tłumaczył też literaturę amerykańską, wspomina zresztą w tym tomie o Nagich i martwych Normana Mailera, szczególnie mu bliskich ze względu na tematykę wojenną - Zakrzewski walczył w czasie II wojny światowej, a w 1944 roku paradował nowojorskimi ulicami w mundurze, mogąc być pewnym, że w ciągu kilkunastu minut będzie parokrotnie zaproszony na kieliszek do baru lub na kolację do jakiegoś domu. To a' propos obecnej niechęci Amerykanów do munduru, co zaczęło się w latach wojny koreańskiej, a osiągnęło apogeum podczas wojny w Wietnamie.
Mamy tu więc do czynienia z powrotem do Stanów po trzydziestu latach.
Tradycyjnie zamieszczam spis treści:
Po części pokrywa się to z tematami omawianymi przez Ewę Krasnodębską w książce Jak odkrywałam Amerykę.
Naturalnie Zakrzewski jako oficjalnie działający dziennikarz miał więcej możliwości dotarcia do różnych miejsc niż miała ich Krasnodębska, będąca wówczas żoną swojego męża (choć dyplomaty).
Oczywiście dziś już to wszystko jest dla nas doskonale znane. Ba! Przerabiamy amerykanizację na własnej skórze, raz z lepszym skutkiem (supermarkety pełne towarów), raz z gorszym - tu mam zwłaszcza na myśli telewizję, świat reklamy, public relations nazywane przez Zakrzewskiego "antyprasą", ale przede wszystkim sytuację służby zdrowia.
Czy nam to niczego nie przypomina?
Czy nie mamy już Ameryki w Polsce? Ówczesny czytelnik (z 1981 roku) postrzegał te rewelacje jako rodzaj bajki o żelaznym wilku... no i doczekaliśmy się.
To właśnie jest najciekawsze w lekturze reportaży po latach: nie tyle próba zrozumienia, co się w międzyczasie zmieniło (brak mi porównania, bo przecież Stany aktualne znam tyle co z filmów, czyli nic), co wyszukiwanie odniesień do nas, do Polski początku XXI wieku. Na ile to, o czym pisze autor w kontekście amerykańskim, dotyczy i nas dzisiaj.
Przeczytałam 7 grudnia 2012.
Nowe nabytki
Najpierw wstąpiłam do Księgarni Akademickiej, rezultat widoczny poniżej:
Rozmowy z prof. Chwalbą, autorem dwóch świetnych tomów Dziejów Krakowa: z czasów II wojny światowej i powojennych.
No a następnego dnia pojechałam do hurtowni taniej jatki szukać prezentów pod choinkę:
Dla Taty Stefek pod choinkę i trzeci tom Dzienników Iwaszkiewicza na imieniny (bo ma tego samego dnia), a dla Mamy wspominki z PRL-u czyli Prezenterki. Mama była wielką fanką Edyty Wojtczak.
Nie przepuściłam okazji, by i dla siebie czegoś nie wziąć. Znalazłam Politkowską przecenioną z 52 zł na 12,90:
Czas na nastrój świąteczny, więc obejrzałam... nie, nie Kevina, włoską baśń Marcellino pane e vino (Marcellino chleb i wino) z 1991 roku, reż. Luigi Comencini.
Jest to remake obrazu z 1955 roku, w reż. Ladislao Vajdy, który - mimo swojsko brzmiącego nazwiska, nie był Polakiem, lecz Węgrem. Ale nie o nim tu dziś mowa, tylko o Comencinim, ojcu włoskiej komedii, Złoty Lew w Wenecji w 1987 za całokształt kariery.
Bracia (w domyśle franciszkanie) znajdują - nota bene na polu kapusty - porzucone niemowlę.
Z wielkim entuzjazmem postanawiają się nim zaopiekować. Przeor co prawda każe dwóm z nich udać się z niemowlęciem do wioski i poszukać rodziców lub kogoś, kto chciałby ich zastąpić, ale sprytni braciszkowie zniechęcają ewentualnych kandydatów, posuwając się nawet do kłamstwa, że to dziewczynka (potem zresztą skrupulatnie się z tego kłamstwa spowiadają przed sobą wzajemnie).
Chłopczyk rośnie w klasztorze, otoczonymi kochającymi go zakonnikami.
Mija kilka lat, Marcellino pobiera pierwsze nauki, ale większość czasu spędza na zabawie i psotach, na przykład wiąże rozmawiającym braciom sznury od habitów, co powoduje ich wywrotkę przy próbie rozejścia się albo podrzuca bratu kucharzowi do kuchennego naczynia żywe żaby.
Wielkim przeżyciem dla małego łobuziaka jest jarmark w miasteczku, dostał wtedy od chłopca, który wdrapał się na namydlony słup, szynkę, którą tamten wygrał:
Czegoś jednak brakuje chłopcu - jest to oczywiście matka. Bracia wyjaśniają mu, że Matka Boża jest matką wszystkich dzieci na świecie.
Któregoś dnia w klasztorze pojawia się hrabia ze swą świtą i zobaczywszy malca, stwierdza, że ma delikatne rysy twarzy. Hrabia każe wymalować w kościele wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem. Maryja ma rysy jego zaginionej pierwszej żony.
Hrabia dochodzi do wniosku, że Marcellino jest jego synem (żona była w ciąży) i wymusza na zakonnikach oddanie go do zamku.
Wydawałoby się raj na ziemi: chłopiec dostaje piękne szaty, wspaniałą komnatę, własnego preceptora... cóż kiedy wolał mały habicik i ukochanych braci, a także warzywa na obiad zamiast mięsa. Najpierw zostaje ukarany, bo nie chce pocałować nowej żony hrabiego, krzycząc, że to nie jego mama.
Po okrutnym polowaniu na jelenia hrabia chce zmusić Marcellino do zjedzenia jego mięsa i wtedy malec ucieka. Z Bożą pomocą odnajduje braci i zostaje przez nich ukryty na wieży kościoła, gdzie w kurzu i poniewierce stoi oparty o belkę stary krucyfiks.
Marcellino zaczyna z nim "rozmawiać", a przede wszystkim stwierdza, że Chrystus jest bardzo chudy, więc ukradkiem wynosi z klasztornej kuchni chleb i wino i zanosi je Ukrzyżowanemu na strych.
Tymczasem hrabia nie rezygnuje ze swych praw do domniemanego syna i żądając wydania chłopca posuwa się do podpalenia klasztoru. Marcellino prosi o interwencję swojego Chrystusa, ten rozpętuje straszną burzę, która gasi pożar... ale Marcellino znika. Chrystus zabrał go do jego Matki.
piątek, 7 grudnia 2012
wtorek, 4 grudnia 2012
Aleksander Minkowski - Madonna w lustrze
I znów okazało się, że to nie powieść, tylko zbiór opowiadań. Coś mam do nich ostatnio szczęście :) Wszystkie są reminiscencją z pobytów w Ameryce.
Część z nich znałam, przejrzałam swoje posty tutaj na blogu, oznaczone tagiem MINKOWSKI i wyszło na to, że musiały być opublikowane w tomie W niełasce u Pana Boga. Mam tu na myśli szczególnie Requiem dla dwojga i Kiereńskiego.
Opowiadania Minkowskiego traktują o trudnym losie emigrantów. Także i autochtonów, ale nie przystających mentalnością do obowiązującego wzorca.
Requiem dla dwojga jest przejmujące, dołujące, prowokujące tyle myśli o bezsensie życia. Pisarz przyjeżdża do Stanów mając zarezerwowaną gościnę u dwojga emigrantów z Polski. On, bliski już emerytury, ścigany ciągłymi listami od rodziny w kraju, żeby przysłać 20 dolarów na ciepły płaszcz; ona, o wiele młodsza od męża, żyjąca w nieustannym stresie, co się z nią stanie, gdy on umrze. Życie to ciągłe ściubolenie każdego grosza, bo trzeba odłożyć na domek, w którym spędzą starość. Nie mają przyjaciół, bo żeby ich podjąć trzeba by było wydać parędziesiąt dolarów na jedzenie i trunki. Nie mają rodziny, bo cała została w Polsce. Mają tylko siebie. Mieszkają w dziurze z jednym oknem i wanną przykrywaną blatem stołu, bo niskie komorne. Nudna, monotonna, nisko płatna praca. W niedzielę rano on wyciąga samochód z garażu i robi rundkę po pustym mieście, ona w tym czasie sprząta. Jedyna rozrywka to spacer z psem i obejrzenie kolejnego kryminału w telewizji. Pisarz namawia ich na powrót do kraju, gdy on przejdzie na emeryturę. Nie, trudno w tym wieku zaczynać życie od nowa. To już tak zostanie.
Więc będą sobie żyli cichutko w Connecticut, jedząc steki na obiad, patrząc w telewizor i usiłując nie myśleć o kataklizmach: chorobie, zwyżce podatków, inflacji, wojnie atomowej. On będzie wspominał łąkę za wsią, gdzie pasał krowy ze starszym bratem Jankiem, i ulicę Miedzianą w Warszawie, na której mieszkał przed wojną. Ona będzie się modlić, żeby żył najdłużej.
I jakoś przeleci.
Czy i moje życie też tak z boku wygląda? Miewam nieraz momenty, gdy wyraźnie sobie uświadamiam, że jestem szczęśliwa - ale to chwile. Niby to jestem ze swego życia zadowolona: robię to, co lubię, mam swoje pasje i zainteresowania i dzięki Bogu mogę je realizować... ale może ktoś patrząc na mnie beznamiętnym okiem widzi to zupełnie inaczej. Szare życie w kieracie tych samych czynności, codzienna droga do tramwaju rano i powrót z pracy po południu... Maleńczuk kiedyś powiedział, że dla niego symbolem szarości życia jest posiadanie karty tramwajowej :) no to mam tę kartę od lat...
Ogólnie z lektury wyniosłam wrażenie jak z piosenki (a właściwie wiersza Aragona) francuskiej: il n'y a pas d'amour heuereux, trawestując to w niektórych przypadkach na: il n'y a pas d'histoire heureuse... Smutne są wszystkie te historie, jeśli nie wręcz tragiczne. Czego nie można Minkowskiemu odmówić, to lekkości pióra. Wartko toczy się akcja, autor ma zresztą ogromne doświadczenie, pisał całe życie, publikował jedną książkę za drugą, nic dziwnego, że nabrał biegłości. Czasem jedynie coś mi zazgrzyta, jakaś pompatyczna fraza, jakieś kiczowate wyrażenie, no ale.
Przeczytałam 3 grudnia 2012.
Inne książki polskich autorów wydane przez PIW w 1983 roku:
W blogowych już czasach czytałam z tego tylko Lot srebrnej kuli. A kiedyś, pamiętam, w tej serii wyszła Ballada o Januszku, chciałam ją znowu przeczytać, gdy mi córunia dawała popalić :) (naturalnie toutes proportions gardées), ale książka wyparowała z domu.
Część z nich znałam, przejrzałam swoje posty tutaj na blogu, oznaczone tagiem MINKOWSKI i wyszło na to, że musiały być opublikowane w tomie W niełasce u Pana Boga. Mam tu na myśli szczególnie Requiem dla dwojga i Kiereńskiego.
Opowiadania Minkowskiego traktują o trudnym losie emigrantów. Także i autochtonów, ale nie przystających mentalnością do obowiązującego wzorca.
Requiem dla dwojga jest przejmujące, dołujące, prowokujące tyle myśli o bezsensie życia. Pisarz przyjeżdża do Stanów mając zarezerwowaną gościnę u dwojga emigrantów z Polski. On, bliski już emerytury, ścigany ciągłymi listami od rodziny w kraju, żeby przysłać 20 dolarów na ciepły płaszcz; ona, o wiele młodsza od męża, żyjąca w nieustannym stresie, co się z nią stanie, gdy on umrze. Życie to ciągłe ściubolenie każdego grosza, bo trzeba odłożyć na domek, w którym spędzą starość. Nie mają przyjaciół, bo żeby ich podjąć trzeba by było wydać parędziesiąt dolarów na jedzenie i trunki. Nie mają rodziny, bo cała została w Polsce. Mają tylko siebie. Mieszkają w dziurze z jednym oknem i wanną przykrywaną blatem stołu, bo niskie komorne. Nudna, monotonna, nisko płatna praca. W niedzielę rano on wyciąga samochód z garażu i robi rundkę po pustym mieście, ona w tym czasie sprząta. Jedyna rozrywka to spacer z psem i obejrzenie kolejnego kryminału w telewizji. Pisarz namawia ich na powrót do kraju, gdy on przejdzie na emeryturę. Nie, trudno w tym wieku zaczynać życie od nowa. To już tak zostanie.
Więc będą sobie żyli cichutko w Connecticut, jedząc steki na obiad, patrząc w telewizor i usiłując nie myśleć o kataklizmach: chorobie, zwyżce podatków, inflacji, wojnie atomowej. On będzie wspominał łąkę za wsią, gdzie pasał krowy ze starszym bratem Jankiem, i ulicę Miedzianą w Warszawie, na której mieszkał przed wojną. Ona będzie się modlić, żeby żył najdłużej.
I jakoś przeleci.
Czy i moje życie też tak z boku wygląda? Miewam nieraz momenty, gdy wyraźnie sobie uświadamiam, że jestem szczęśliwa - ale to chwile. Niby to jestem ze swego życia zadowolona: robię to, co lubię, mam swoje pasje i zainteresowania i dzięki Bogu mogę je realizować... ale może ktoś patrząc na mnie beznamiętnym okiem widzi to zupełnie inaczej. Szare życie w kieracie tych samych czynności, codzienna droga do tramwaju rano i powrót z pracy po południu... Maleńczuk kiedyś powiedział, że dla niego symbolem szarości życia jest posiadanie karty tramwajowej :) no to mam tę kartę od lat...
Ogólnie z lektury wyniosłam wrażenie jak z piosenki (a właściwie wiersza Aragona) francuskiej: il n'y a pas d'amour heuereux, trawestując to w niektórych przypadkach na: il n'y a pas d'histoire heureuse... Smutne są wszystkie te historie, jeśli nie wręcz tragiczne. Czego nie można Minkowskiemu odmówić, to lekkości pióra. Wartko toczy się akcja, autor ma zresztą ogromne doświadczenie, pisał całe życie, publikował jedną książkę za drugą, nic dziwnego, że nabrał biegłości. Czasem jedynie coś mi zazgrzyta, jakaś pompatyczna fraza, jakieś kiczowate wyrażenie, no ale.
Przeczytałam 3 grudnia 2012.
Inne książki polskich autorów wydane przez PIW w 1983 roku:
W blogowych już czasach czytałam z tego tylko Lot srebrnej kuli. A kiedyś, pamiętam, w tej serii wyszła Ballada o Januszku, chciałam ją znowu przeczytać, gdy mi córunia dawała popalić :) (naturalnie toutes proportions gardées), ale książka wyparowała z domu.
poniedziałek, 3 grudnia 2012
Maciej Gutowski - O Paniach, Panach i zdarzeniach
Zabrałam się za świeży nabytek (rzecz wyszła w tym roku), uznawszy, że popołudnie niedzielne to idealna pora na trochę facecji. O autorze nic nie wiedziałam.
Podczas lektury zdziwiłam się zdaniem o Panku jako jednym z największych ŻYJĄCYCH grafików. No, przecież to już ładnych parę lat minęło od jego śmierci. Zaniepokojona wreszcie zerknęłam na skrzydełko (dwa zdjęcia niżej) - a tam data śmierci Gutowskiego (1998). Bardzo jestem naprawdę uważna czytelniczka... W książce nie ma jednak żadnej wzmianki o tym, że to jakieś drugie wydanie. Pomyślałam, że może złożono ją z papierów, które po Gutowskim zostały i dopiero teraz wydano. W końcu patrzę na Wikipedię, a tam jak byk:
O Panach, Paniach i zdarzeniach (1998)
Lubię takie numery ze strony wydawnictw, nie ma co. Ktoś mało uważny czy o słabej pamięci ma wszelkie szanse kupić kolejne wydanie. Nie wspominając już o praktyce wydawania tej samej książki pod innym tytułem...
Co napisało wydawnictwo Wysoki Zamek na okładce?
A na skrzydełku dodało krótką informację na temat autora.
Dla wygody osób zastanawiających się, czy zamówić sobie tę pozycję, zamieszczam też spis treści:
A więc zbiór facecji dotyczących środowiska artystów i naukowców. Nie tylko krakowskich - a nawet, muszę się przyznać, że miałam pewien niedosyt spraw i nazwisk właśnie krakowskich. Autor będąc związanym przez długie lata z uczelniami warszawskimi i białostockimi siłą rzeczy zapisał sporo wspomnień ich dotyczących, i tu często pojawiały się nazwiska niewiele mi mówiące. Zapadł jednak w pamięć ten pociąg "Lenyngrad-Berlyn", który stał się Gutowskiego drugim domem, gdy dojeżdżał z Warszawy na białostocką uczelnię. Do składu rosyjskich wagonów międzynarodowych dołączano jeden wagon na trasę Warszawa-Białystok. I ten to wagon był pełen... nie, nie grubasów... wyłącznie pracowników naukowych z Warszawy, doborowe towarzystwo. Nic też dziwnego, że rozmowy w tym "klubie międzyuczelnianym" były fascynujące.
Ale nie zapominajmy, że Gutowski był rodowitym krakusem i to przede wszystkim to miasto jest bohaterem wspomnień.
W historiach szkolnych powraca Gimnazjum Sobieskiego i pracujący tam niegdyś Leon Chwistek - cytowałam tu już kiedyś jedną o nim anegdotę z tego szkolnego okresu, przy okazji wspomnień prof. Władysława Siedleckiego. Tym razem inna: Leon Chwistek miał zwyczaj mówić, gdy widział kogoś szybko biegnącego:
- Panie kolego, niech się pan tak nie spieszy, oś ziemska i tak nie pęknie.
Biorę to sobie do serca, choć i tak już od jakiegoś czasu staram się nie spieszyć :)
Zeskanowałam kilka opowiastek. Jedna z nich mówi o wspomnianym wcześniej Jerzym Panku:
Ach, ta nostalgia, ten spleen krakowski :)
Inna przywołuje postać malarza Kazimierza Mikulskiego:
Do dziś pamiętam, jak po zamieszkaniu w Krakowie chodziłam do Muzeum Narodowego i tam po raz pierwszy zetknęłam się z jego obrazami. Pamiętam nawet ścianę i układ na niej płócien... dziś już nieistniejący... tak wielkie zrobiły na mnie wrażenie.
Z historii rodzinnych wspomnienie o Babci-pianistce, a więc przy okazji anegdota o jej nauczycielu Władysławie Żeleńskim.
Nawiasem mówiąc, w tym przykładzie francuskiego zwrotu nic nie gra, bo ani POT LE GRAS nie oznacza garnek tłustego mleka, ani nie wymawia się tego tak, by brzmiało podle gra, tak że dosyć to naciągane, no ale koncepcję oddaje. Natomiast bo ty tak wszystko na ostatnią chwilę jest cudne!
I piękna historia o plamach, które się miały przyczyniać do charytatywnych fundacji:
Ot, co znaczy przytomność umysłu, zwłaszcza w obronie kieszeni :)
Historie Igolowe to opowieść o Igorze Trybowskim, po śmierci prof. Estreichera prezesie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. Nic o nim w internecie nie znajdziecie, okazuje się, że nie ma nawet notki na Wikipedii, a ja sama - aczkolwiek nazwisko znałam i z funkcją kojarzyłam - do tej pory miałam jakieś mgliste wyobrażenie, że popychadłem Estreichera był - nie wiem nawet, skąd mi się to wzięło. Tymczasem Gutowski poświęcając mu osobny rozdział ukazał mi go w innym świetle. Przede wszystkim jako niezwykle sympatyczną postać, snującą wspaniałe opowieści. Po wielekroć namawiany do ich spisania, nie zrobił tego - nie zdążył? Zmarł nagle w zawiadowanym przez siebie Pałacu Sztuki, gdzie również mieszkał. O północy jeszcze był w pionie, a rano już w poziomie (zwykł mawiać, że dobrze jest, bo jeszcze jesteśmy w pionie, a nie w poziomie).
Piękne są również wspomnienia o historykach sztuki jak Wojsław Molè czy artystach tej miary co Jonasz Stern. Postaci wręcz pomnikowe stają się dzięki temu bliższe i bardziej ludzkie.
Jedyne, co mi przeszkadzało w odbiorze, zwłaszcza pierwszej części książki (może potem się przyzwyczaiłam?), to te zachwalane na okładce "zaskakujące połączenia i głębokie refleksje" między anegdotami. Jakieś takie na siłę mi się wydały i męczące w odbiorze.
Przeczytałam 2 grudnia 2012.
Podczas lektury zdziwiłam się zdaniem o Panku jako jednym z największych ŻYJĄCYCH grafików. No, przecież to już ładnych parę lat minęło od jego śmierci. Zaniepokojona wreszcie zerknęłam na skrzydełko (dwa zdjęcia niżej) - a tam data śmierci Gutowskiego (1998). Bardzo jestem naprawdę uważna czytelniczka... W książce nie ma jednak żadnej wzmianki o tym, że to jakieś drugie wydanie. Pomyślałam, że może złożono ją z papierów, które po Gutowskim zostały i dopiero teraz wydano. W końcu patrzę na Wikipedię, a tam jak byk:
O Panach, Paniach i zdarzeniach (1998)
Lubię takie numery ze strony wydawnictw, nie ma co. Ktoś mało uważny czy o słabej pamięci ma wszelkie szanse kupić kolejne wydanie. Nie wspominając już o praktyce wydawania tej samej książki pod innym tytułem...
Co napisało wydawnictwo Wysoki Zamek na okładce?
A na skrzydełku dodało krótką informację na temat autora.
Dla wygody osób zastanawiających się, czy zamówić sobie tę pozycję, zamieszczam też spis treści:
A więc zbiór facecji dotyczących środowiska artystów i naukowców. Nie tylko krakowskich - a nawet, muszę się przyznać, że miałam pewien niedosyt spraw i nazwisk właśnie krakowskich. Autor będąc związanym przez długie lata z uczelniami warszawskimi i białostockimi siłą rzeczy zapisał sporo wspomnień ich dotyczących, i tu często pojawiały się nazwiska niewiele mi mówiące. Zapadł jednak w pamięć ten pociąg "Lenyngrad-Berlyn", który stał się Gutowskiego drugim domem, gdy dojeżdżał z Warszawy na białostocką uczelnię. Do składu rosyjskich wagonów międzynarodowych dołączano jeden wagon na trasę Warszawa-Białystok. I ten to wagon był pełen... nie, nie grubasów... wyłącznie pracowników naukowych z Warszawy, doborowe towarzystwo. Nic też dziwnego, że rozmowy w tym "klubie międzyuczelnianym" były fascynujące.
Ale nie zapominajmy, że Gutowski był rodowitym krakusem i to przede wszystkim to miasto jest bohaterem wspomnień.
W historiach szkolnych powraca Gimnazjum Sobieskiego i pracujący tam niegdyś Leon Chwistek - cytowałam tu już kiedyś jedną o nim anegdotę z tego szkolnego okresu, przy okazji wspomnień prof. Władysława Siedleckiego. Tym razem inna: Leon Chwistek miał zwyczaj mówić, gdy widział kogoś szybko biegnącego:
- Panie kolego, niech się pan tak nie spieszy, oś ziemska i tak nie pęknie.
Biorę to sobie do serca, choć i tak już od jakiegoś czasu staram się nie spieszyć :)
Zeskanowałam kilka opowiastek. Jedna z nich mówi o wspomnianym wcześniej Jerzym Panku:
Ach, ta nostalgia, ten spleen krakowski :)
Inna przywołuje postać malarza Kazimierza Mikulskiego:
Do dziś pamiętam, jak po zamieszkaniu w Krakowie chodziłam do Muzeum Narodowego i tam po raz pierwszy zetknęłam się z jego obrazami. Pamiętam nawet ścianę i układ na niej płócien... dziś już nieistniejący... tak wielkie zrobiły na mnie wrażenie.
Z historii rodzinnych wspomnienie o Babci-pianistce, a więc przy okazji anegdota o jej nauczycielu Władysławie Żeleńskim.
Nawiasem mówiąc, w tym przykładzie francuskiego zwrotu nic nie gra, bo ani POT LE GRAS nie oznacza garnek tłustego mleka, ani nie wymawia się tego tak, by brzmiało podle gra, tak że dosyć to naciągane, no ale koncepcję oddaje. Natomiast bo ty tak wszystko na ostatnią chwilę jest cudne!
I piękna historia o plamach, które się miały przyczyniać do charytatywnych fundacji:
Ot, co znaczy przytomność umysłu, zwłaszcza w obronie kieszeni :)
Historie Igolowe to opowieść o Igorze Trybowskim, po śmierci prof. Estreichera prezesie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. Nic o nim w internecie nie znajdziecie, okazuje się, że nie ma nawet notki na Wikipedii, a ja sama - aczkolwiek nazwisko znałam i z funkcją kojarzyłam - do tej pory miałam jakieś mgliste wyobrażenie, że popychadłem Estreichera był - nie wiem nawet, skąd mi się to wzięło. Tymczasem Gutowski poświęcając mu osobny rozdział ukazał mi go w innym świetle. Przede wszystkim jako niezwykle sympatyczną postać, snującą wspaniałe opowieści. Po wielekroć namawiany do ich spisania, nie zrobił tego - nie zdążył? Zmarł nagle w zawiadowanym przez siebie Pałacu Sztuki, gdzie również mieszkał. O północy jeszcze był w pionie, a rano już w poziomie (zwykł mawiać, że dobrze jest, bo jeszcze jesteśmy w pionie, a nie w poziomie).
Piękne są również wspomnienia o historykach sztuki jak Wojsław Molè czy artystach tej miary co Jonasz Stern. Postaci wręcz pomnikowe stają się dzięki temu bliższe i bardziej ludzkie.
Jedyne, co mi przeszkadzało w odbiorze, zwłaszcza pierwszej części książki (może potem się przyzwyczaiłam?), to te zachwalane na okładce "zaskakujące połączenia i głębokie refleksje" między anegdotami. Jakieś takie na siłę mi się wydały i męczące w odbiorze.
Przeczytałam 2 grudnia 2012.
niedziela, 2 grudnia 2012
Siergiej Antonow - Kolorowe kamyczki
Druga to moja przymiarka do Antonowa dwojga imion: raz występuje jako Sergiusz (patrz tutaj), a raz jako Siergiej. Zapewniam jednak, że chodzi o tę samą osobę.
Książkę nabyłam za tradycyjną złotóweczkę na allegro, a gdy nadeszła, przekonałam się ze smutkiem (takim małym smuteczkiem), że to zbiór opowiadań. Preferuję większe formy, bo lubię się zaprzyjaźniać z bohaterami czytanych książek na dłużej... ale ostatnio przekonuję się i do opowiadań :)
Skan tyłu okładki:
I o samej książce:
Strona tytułowa:
I jej tył:
Oraz spis treści:
Wybór 10 opowiadań z całej twórczości Antonowa. Zgodnie z opisem na okładce, cóż dodać jeszcze. Może to, co podobało mi się najbardziej. Przywiązałam się do bohaterów dwóch opowiadań: Dziadunio i tytułowych Kolorowych kamyczków. Pierwsze to opowieść o tym, jak starzec żyjący samotnie nie chce przyjąć do wiadomości konieczności przeprowadzki (miejscowość ma zostać zalana). Ciagle czeka na odpowiedź od synów, którzy od lat już nie pojawiają się w rodzinnej wsi. Prokofij zwleka z wyprowadzką, choć po wsi zaczynają już krążyć plotki o tym, że winko hoduje, a synków nie umiał wyhodować. Rzeczywiście synowie nie dają znaku życia i w końcu stary opuszcza wieś i zostaje kolejarzem: cała robota to opuszczanie szlabanu na przejeździe i opowiadanie nowym kolegom, dlaczego przycina się winorośl. Któregoś dnia przy szlabanie zatrzymuje się samochód z kimś z kierownictwa. Okazuje się, że to syn starego, Kolka, który nie miał pojęcia, że ojciec jest teraz jego podwładnym. Na listy nie odpisywał, bo do niego nie dotarły. Chce zabrać ojca do siebie, ale już prezentu dla wnuka - starej bałałajki, na której sam grał w dzieciństwie - nie.
- Zabiorę ją innym razem... Niezręcznie mi jakoś, wiesz... W samochodzie są ludzie... A tu ta wstążka...
Staremu zdawało się, że do budki wszedł przypadkowo jakiś obcy, dobrze wygolony mężczyzna, obraził jego, bałałajkę, małego Kolkę i pobiegł z powrotem do samochodu.
Chodzi mi po głowie, że jest jakaś radziecka powieść, też traktująca o zalaniu wsi i losach jej mieszkańców. Może to ta z Matiorą w tytule?
(tak, to Pożegnanie z Matiorą Rasputina, znalazłam)
W Kolorowych kamyczkach mamy Grigorija Afanasjewicza, który już drugi rok z rzędu przyjeżdża do domu wypoczynkowego na Krymie. Był tu w gorące dni wojny, sam mało nie zginął, ale uratował życie małej 5-letniej dziewczynce Ninie, która straciła wówczas rodziców. I oto spotkał tę Ninę, już dorosłą, pracującą jako kelnerka w jadalni domu wypoczynkowego. Żywi do niej ojcowskie uczucia, namawia, by się dalej kształciła, motywuje do podjęcia studiów. Tymczasem w ośrodku pojawia się Pasza, typ: bożyszcze kobiet, hobby: zbieranie kolorowych kamyków (zabiera na ich poszukiwania kolejne dziewczęta, wymyślając dla kamyków nieistniejące nazwy). Nina traci głowę, nie ona jedna zresztą. Grigorij przed odjazdem zdobywa się na szczerą rozmowę z Paszą, chcąc mu wyperswadować podrywanie Niny.
I jeszcze Waza, piękny opis nagle rozkwitłej pod wpływem miłości skromnej i nie wierzącej we własne możliwości dziewczyny. Równie szybko Waria przekwitła, gdy zorientowała się, że była dla niego przelotną zabawką.
Kącik cytatów czyli rozwijamy się
Oto już drugi rok Waria pracuje w artystycznym artelu. Już drugi rok ozdabia drewniane łyżki starym chochłomskim wzorem, tak jak uczoną ją w zawodowej szkole w Siemionowie - pod trawkę. Inne malarki wolą malować drewniane wazy i podstawki, wymyślając coraz to nowe, przemyślne wzory. Waria nie bierze jednak roboty wyżej trzeciego stopnia. Boi się.
Cóż to te chochłomskie malunki?
Na stronie Mała Rosja wyjaśnienie: drewniane wyroby specjalną techniką zabarwione na złoto.
Było też jasne, że są całkiem różni. Nie rozumiał słowa "bolerko", a ona nie wiedziała, co to jest lejcuch.
Znaczy ona z miasta, a on ze wsi.
Niestety ja też nie wiem. A oryginału opowiadania "Waza", gdzie o lejcuchu mowa, znaleźć nie umiem. Z treści wynika, że pies na wsi zwija się na lejcuchu, ale przecież ŁAŃCUCH to za proste wytłumaczenie?
:)
Do kurenia Prokofija Nikiticza przyszła w dzień komisja. Kołchoźnicy już dawno gadali, że stanica zostanie objęta strefą zatopienia i trzeba będzie się przenieść na górę, ale Prokofij nie wierzył, że to rychło nastąpi. Zdawało mu się, że do tego czasu zemrze tam, gdzie się urodził.
A więc kureń. Wiejski drewniany dom. Czasem także jako kurna chata. Tutaj na rosyjskiej Wiki jako kozacki dom.
Przeczytałam 1 grudnia 2012 (kradnąc czas przeznaczony na pracę, ale nie mogłam przecież tak całej soboty zmarnować).
Stempel biblioteczny. Nie lubię mieć takich książek, bo ma się wrażenie, że ukradzione z biblioteki :) Z drugiej strony jest poczucie, że przeszły może przez wiele rąk, były czytane przez różne osoby...
Stempel niewyraźny, ale wyśledziłam w internecie, że chodzi o miejscowość Kaski. A oto piękny budynek biblioteki w Kaskach (zdjęcie z Wiki):
Tam to ongiś stała moja książka :)
Weszłam na stronę Księgarni Rosyjskiej internetowej, bo zorientowałam się, że nie posiadam Marininy przypadającej za 2 miesiące. A tu ZONK. Księgarnię likwidują :( Najpierw skasowali stacjonarną w Krakowie... a teraz to.
Za to jest wyprzedaż okolicznościowa, więc zanabyłam to i owo. A tej potrzebnej Marininy i tak nie było.
Za to każda kolejna powieść jest już 2-tomowa. Zauważyłam zresztą u niej tę tendencję do rozbudowywania wątków. Kryminał powoli stał się pretekstem do snucia opowieści psychologicznych.
A teraz wreszcie jestem WOLNYM CZŁOWIEKIEM, hura! Zrobiłam, co do mnie należało i w końcu mam dużo wolnego czasu dla siebie, jeszcze dzisiaj skończę kolejną ksiażkę. Jaka ulga.
Tylko teraz jeszcze obiad, ale to chwila moment :)
Książkę nabyłam za tradycyjną złotóweczkę na allegro, a gdy nadeszła, przekonałam się ze smutkiem (takim małym smuteczkiem), że to zbiór opowiadań. Preferuję większe formy, bo lubię się zaprzyjaźniać z bohaterami czytanych książek na dłużej... ale ostatnio przekonuję się i do opowiadań :)
Skan tyłu okładki:
I o samej książce:
Strona tytułowa:
I jej tył:
Oraz spis treści:
Wybór 10 opowiadań z całej twórczości Antonowa. Zgodnie z opisem na okładce, cóż dodać jeszcze. Może to, co podobało mi się najbardziej. Przywiązałam się do bohaterów dwóch opowiadań: Dziadunio i tytułowych Kolorowych kamyczków. Pierwsze to opowieść o tym, jak starzec żyjący samotnie nie chce przyjąć do wiadomości konieczności przeprowadzki (miejscowość ma zostać zalana). Ciagle czeka na odpowiedź od synów, którzy od lat już nie pojawiają się w rodzinnej wsi. Prokofij zwleka z wyprowadzką, choć po wsi zaczynają już krążyć plotki o tym, że winko hoduje, a synków nie umiał wyhodować. Rzeczywiście synowie nie dają znaku życia i w końcu stary opuszcza wieś i zostaje kolejarzem: cała robota to opuszczanie szlabanu na przejeździe i opowiadanie nowym kolegom, dlaczego przycina się winorośl. Któregoś dnia przy szlabanie zatrzymuje się samochód z kimś z kierownictwa. Okazuje się, że to syn starego, Kolka, który nie miał pojęcia, że ojciec jest teraz jego podwładnym. Na listy nie odpisywał, bo do niego nie dotarły. Chce zabrać ojca do siebie, ale już prezentu dla wnuka - starej bałałajki, na której sam grał w dzieciństwie - nie.
- Zabiorę ją innym razem... Niezręcznie mi jakoś, wiesz... W samochodzie są ludzie... A tu ta wstążka...
Staremu zdawało się, że do budki wszedł przypadkowo jakiś obcy, dobrze wygolony mężczyzna, obraził jego, bałałajkę, małego Kolkę i pobiegł z powrotem do samochodu.
Chodzi mi po głowie, że jest jakaś radziecka powieść, też traktująca o zalaniu wsi i losach jej mieszkańców. Może to ta z Matiorą w tytule?
(tak, to Pożegnanie z Matiorą Rasputina, znalazłam)
W Kolorowych kamyczkach mamy Grigorija Afanasjewicza, który już drugi rok z rzędu przyjeżdża do domu wypoczynkowego na Krymie. Był tu w gorące dni wojny, sam mało nie zginął, ale uratował życie małej 5-letniej dziewczynce Ninie, która straciła wówczas rodziców. I oto spotkał tę Ninę, już dorosłą, pracującą jako kelnerka w jadalni domu wypoczynkowego. Żywi do niej ojcowskie uczucia, namawia, by się dalej kształciła, motywuje do podjęcia studiów. Tymczasem w ośrodku pojawia się Pasza, typ: bożyszcze kobiet, hobby: zbieranie kolorowych kamyków (zabiera na ich poszukiwania kolejne dziewczęta, wymyślając dla kamyków nieistniejące nazwy). Nina traci głowę, nie ona jedna zresztą. Grigorij przed odjazdem zdobywa się na szczerą rozmowę z Paszą, chcąc mu wyperswadować podrywanie Niny.
I jeszcze Waza, piękny opis nagle rozkwitłej pod wpływem miłości skromnej i nie wierzącej we własne możliwości dziewczyny. Równie szybko Waria przekwitła, gdy zorientowała się, że była dla niego przelotną zabawką.
Kącik cytatów czyli rozwijamy się
Oto już drugi rok Waria pracuje w artystycznym artelu. Już drugi rok ozdabia drewniane łyżki starym chochłomskim wzorem, tak jak uczoną ją w zawodowej szkole w Siemionowie - pod trawkę. Inne malarki wolą malować drewniane wazy i podstawki, wymyślając coraz to nowe, przemyślne wzory. Waria nie bierze jednak roboty wyżej trzeciego stopnia. Boi się.
Cóż to te chochłomskie malunki?
Na stronie Mała Rosja wyjaśnienie: drewniane wyroby specjalną techniką zabarwione na złoto.
Było też jasne, że są całkiem różni. Nie rozumiał słowa "bolerko", a ona nie wiedziała, co to jest lejcuch.
Znaczy ona z miasta, a on ze wsi.
Niestety ja też nie wiem. A oryginału opowiadania "Waza", gdzie o lejcuchu mowa, znaleźć nie umiem. Z treści wynika, że pies na wsi zwija się na lejcuchu, ale przecież ŁAŃCUCH to za proste wytłumaczenie?
:)
Do kurenia Prokofija Nikiticza przyszła w dzień komisja. Kołchoźnicy już dawno gadali, że stanica zostanie objęta strefą zatopienia i trzeba będzie się przenieść na górę, ale Prokofij nie wierzył, że to rychło nastąpi. Zdawało mu się, że do tego czasu zemrze tam, gdzie się urodził.
A więc kureń. Wiejski drewniany dom. Czasem także jako kurna chata. Tutaj na rosyjskiej Wiki jako kozacki dom.
Przeczytałam 1 grudnia 2012 (kradnąc czas przeznaczony na pracę, ale nie mogłam przecież tak całej soboty zmarnować).
Stempel biblioteczny. Nie lubię mieć takich książek, bo ma się wrażenie, że ukradzione z biblioteki :) Z drugiej strony jest poczucie, że przeszły może przez wiele rąk, były czytane przez różne osoby...
Stempel niewyraźny, ale wyśledziłam w internecie, że chodzi o miejscowość Kaski. A oto piękny budynek biblioteki w Kaskach (zdjęcie z Wiki):
Tam to ongiś stała moja książka :)
Weszłam na stronę Księgarni Rosyjskiej internetowej, bo zorientowałam się, że nie posiadam Marininy przypadającej za 2 miesiące. A tu ZONK. Księgarnię likwidują :( Najpierw skasowali stacjonarną w Krakowie... a teraz to.
Za to jest wyprzedaż okolicznościowa, więc zanabyłam to i owo. A tej potrzebnej Marininy i tak nie było.
Za to każda kolejna powieść jest już 2-tomowa. Zauważyłam zresztą u niej tę tendencję do rozbudowywania wątków. Kryminał powoli stał się pretekstem do snucia opowieści psychologicznych.
A teraz wreszcie jestem WOLNYM CZŁOWIEKIEM, hura! Zrobiłam, co do mnie należało i w końcu mam dużo wolnego czasu dla siebie, jeszcze dzisiaj skończę kolejną ksiażkę. Jaka ulga.
Tylko teraz jeszcze obiad, ale to chwila moment :)
piątek, 30 listopada 2012
Anatolij Aleksin - Trzeci w piątym rzędzie
Anatolij Aleksin napisał jedną z ulubionych książek mojej córki - Bardzo straszną historię.
Ma swoje hasło na polskiej Wiki, ale trochę więcej informacji jest na wersji rosyjskiej.
Niedawno znalazłam też na allegro Mój brat gra na klarnecie, będzie się czytać :)
Najpierw tradycyjnie opisy z okładki:
I strona tytułowa. Egzemplarz pochodzi z Biblioteki Dziecięcej na warszawskiej Woli...
choć ja mam opory przed zaklasyfikowaniem książki do kategorii dziecięcej czy młodzieżowej.
Jeszcze może oryginalne tytuły:
i przechodzimy ad rem.
Jest to nie powieść, jak już wiemy, ale zbiorek trzech opowiadań.
Opowiadanie pierwsze
Tutaj można znaleźć oryginalny tekst. Ja wiem, że to mało kogo interesuje, ale proszę wziąć pod uwagę, drodzy Czytelnicy, że to jest mój pamiętnik książkowy - i jak sobie coś gdzieś znajdę, to notuję (może kiedyś będę chciała wrócić). No!
Dima jest już dawno dorosły, ale gdy wraca do miasta, w którym spędził z mamą część wojny, wszystkie ówczesne wydarzenia stają mu przed oczami. Wsiada do taksówki i prosi kierowcę, by zatrzymywał się w miejscach, z którymi Dima był związany w owych odległych czasach. Ojca powołano do wojska, odjechał na front, gdy Dima miał 11 lat. W wyniku ewakuacji Moskwy matka z synem w październiku 1941 roku trafili na Ural. Towarzyszył im w podróży eszelonem "Podrzutek" - kolega mamy z pracy, Nikołaj, o którego ojciec był zawsze zazdrosny, a mama trochę podbijała bębenek, będąc osobą niezależną. Teraz, gdy mąż jest na wojnie i nie wiadomo, czy z niej wróci, żałuje swego postępowania, przykro jej, że nie mówiła mu o swojej miłości do niego.
Matka pogrąża się po uszy w pracy, jak wszyscy dorośli w tych ciężkich czasach, a Dima codziennie chodzi na pocztę do okienka poste restante w oczekiwaniu na wiadomości od ojca. Pewnego dnia list wreszcie nadchodzi, ale jego nadawcą nie jest ojciec, lecz władze, które zawiadamiają, że ojciec zaginął bez wieści. Nowy przyjaciel Dimy namawia go, by list schował i matce nie pokazywał...
Opowiadanie drugie
Tutaj oryginał.
Bohaterka kolejnego opowiadania przez wiele lat była pedagogiem. Teraz - już na emeryturze - opiekuje się kilkuletnią wnuczką Lizą, której rodzice wyjechali z ekspedycją na wykopaliska. Liza uwielbia oglądać zbiorowe fotografie klas, których wychowawcą była jej babcia, i słuchać opowieści o dawnych uczniach. Najciekawszym z nich wydaje się Wania Biełow, trzeci w piątym rzędzie na zdjeciu, bohater wielu dykteryjek, młody człowiek bardzo niezależny, o zdecydowanym sposobie bycia, wykrystalizowanym poczuciu sprawiedliwości i kategorycznych sądach. Gdy na przykład uważał, że nauczycielka postawiła koledze niesprawiedliwie dwójkę, w celu wymuszenia na niej lepszej oceny podjął głodówkę. Dla nauczycielki sytuacja była tym trudniejsza, że tym skrzywdzonym kolegą był jej własny syn. Już od dłuższego czasu borykała się z niepewnością co do zasad postępowania wobec ucznia-własnego dziecka. W końcu zdecydowała się na ucieczkę przed Wanią: przeniosła syna i siebie do innej szkoły. I oto po latach widmo Wani Biełowa znów staje przed nią: wnuczka jest operowana przez chirurga o nazwisku Iwan Biełow...
Opowiadanie trzecie
Tutaj oryginał.
Ostatnie opowiadanie spodobało mi się najbardziej. MOże dlatego, że snuje je dziecko, a nie dorosły.
Misza Kutusow ma uzdolnioną matkę. Pracuje ona co prawda jako księgowa, ale dysponuje rozlicznymi talentami, jest urodzoną artystką: śpiewa, tańczy, pisze wiersze. Rodzina często się przeprowadza, bo ojciec jest inżynierem, którego zadaniem jest "zwiększać moce" różnych zakładów. Przyjeżdżamy gdzieś, zwiększamy moce i jedziemy dalej. Najpierw jednak tatuś Miszy dowiaduje się, czy w nowym miejscu jest dom kultury - pole działalności mamy. W kolejnym mieście mama prowadzi Miszę do klubu, by zapisać go do chóru. Najwyższy to czas zetknąć się ze światem piękna! Tak poznają Wiktora Makarowicza, dyrygenta miejscowego chóru, znakomitego pedagoga, który wykształcił niejedno pokolenie śpiewaków. Niestety okazuje się, że Misza ani głosu ani słuchu nie ma i do chóru się nie nadaje. Kierownikowi chóru zrobiło się jednak żal chłopca, więc stwierdza, że za to będzie świetnym "zapowiadajłą". Misza rzeczywiście wprawia się w konferansjerkę, co i jego ambitnej matce przypada do gustu. Chłopiec postanawia też przyjść z pomocą sąsiadowi, zwanemu "Mandoliną", niewątpliwie utalentowanemu muzycznie, ale niedopuszczonemu do kółek zainteresowań przez dyrektora domu kultury - z powodu kiepskich wyników w nauce. Misza knuje plan mający doprowadzić do występu "Mandoliny" w czasie publicznego koncertu. Wszyscy usłyszą, jak on gra i zachwycą się! Niestety okazuje się jednocześnie, że dyrektor (zwany Dyrdomem) odpuszcza na emeryturę Wiktora Makarowicza, na jego miejsce przyjmując jego dotychczasową asystentkę/akompaniatorkę, niezbyt przez dzieci lubianą Margaritę Wasiliewnę. Tak być nie może!
Książkę postanowiłam jednak opatrzyć etykietą DLA DZIECI I MŁODZIEŻY, choć sądzę, że więcej z jej lektury wyniesie dorosły... to często o jego rozterkach mowa. Jeśli miałby ją czytać młody człowiek, niech to będzie ktoś o refleksyjnej naturze... choć może nie doceniam współczesnej młodzieży?
Kącik cytatów czyli rozwijamy się
Maszynę do pisania wydali na kwit. Myślicie, że sowieckie władze w którymś momencie skonfiskowały społeczeństwu maszyny do pisania, jak nam Niemcy radia?
Czyżby między Moskwą a (dawnym) Leningradem istniał taki antagonizm, jak nie przymierzając między Krakowem a Warszawą? Na razie się z tym nie zetknęłam.
Co to czecharda?
Oto zdjęcie z rosyjskiej Wiki.
I wszystko jasne.
Seria z kogutem
Przeczytałam 29 listopada 2012.
ŚLEDZTWO W SPRAWIE TRÓJKĄTNYCH LISTÓW
Zastanowił mnie ten trójkątny list. Nagle wydało mi się, że taki kiedyś widziałam. Skojarzyłam to z "przymusową" korespondencją z sowieckimi druzjami za szkolnych czasów. Ale zaczęłam szukać w internecie. Najpierw znalazłam piosenkę Wysockiego - Pismo przed bojem:
Pół godziny do ataku,
potem znowu pod czołgi!
Znowu słychać odłamków świst.
Nagle chłopcu młodemu,
...Wysłali z domu rodzinnego
Nieduży, trójkątny list.
Był też podany tekst oryginału:
Полчаса до атаки.
Скоро снова под танки,
Снова слышать разрывов концерт...
А бойцу молодому
Передали из дома
Небольшой голубой треугольный конверт.
Miałam więc już rosyjską nazwę i mogłam poszukać obrazków w rosyjskim internecie.
A nawet instrukcję, jak taki list złożyć:
Wydaje się, że trójkątne listy związane były wyłącznie z czasami II wojny światowej i pocztą polową. Żołnierz ruszający na front rzadko wiózł ze sobą papeterię. Gdy zdobył kartkę papieru pisał na niej list do domu, składał w trójkąt i wysyłał.
В жизни каждой женщины были «треугольники». Их читали не «к чаю». И ждали по-другому. «Так писем не ждут, так ждут — письма», — сказала Цветаева.
/W życiu każdej kobiety były takie trójkątne listy. Czytało się je nie "do herbaty". I czekało się na nie inaczej. "Tak nie czeka się na listy, tak się czeka na - list", powiedziała Cwietajewa/
Dla ponimajuszczich russkuju riecz dokument zatytułowany właśnie tak, Trójkątny list. Dwanaście minut spędzonych z żołnierzem, który na froncie stracił prawą rękę, a miał wówczas 17 lat.
Tu spróbuję wstawić:
Wniosek nasuwa się taki, że trójkątnego listu raczej nie mogłam dostać... a jednak! Znalazłam forum poświęcone przedmiotom związanym z sowieckim życiem, gdzie jeden z dyskutantów wspomina, że w latach 60-tych wysyłał takie listy. Więc może jednak dostałam? Kiedyś tam w 70-tych? Kto wie?
Pod zdjęciem na tym forum jest też osobny link do instrukcji składania listu. Nauczyłam się i planuję taki wysłać, ciekawą będąc, czy poczta to przepuści (te unijne normy...).
A na koniec plany na grudzień.
1/ Literatura dla dzieci i młodzieży: cykl Jerzego Szczygła, złożony z 4 powieści: Tarnina, Ziemia bez słońca, Nigdy cię nie opuszczę, Po kocich łbach (muszę szybko czytać, bo trzy z nich z bibliotek)
2/ Literatura polska: Michał Bałucki - Błyszczące nędze
3/ Cracoviana: Maciej Gutowski - O Paniach, Panach i zdarzeniach
4/ Reportaż: Jan Zakrzewski - Ameryka z pasją
5/ Literatura radziecka: Siergiej Antonow - Kolorowe kamyczki
6/ Projekt MARININA: Czornyj spisok
7/ Projekt SIMENON: Maigret se trompe
8/ Seria NIKE: Francis S.Fitzgerald - Odwiedziny w Babilonie
9/ Seria KIK: Wil Lipatow - Lato zielonej gwiazdy (też do oddania w bibliotece)
No i zapowiada się, że w styczniu dużo poczytam. Mianowicie kończy mi się w grudniu umowa na zakładzie, a nie ma dyrektora/osoby decyzyjnej, która mogłaby podpisać ze mną nową. Prawdopodobnie wrócę do pracy dopiero w lutym (daj Boże w każdym razie). Nie miałam ani jednego dnia wolnego w tym roku, przepracowałam całe wakacje, a tu w styczniu siedź człowieku w chałupie. Sportów zimowych nie uprawiam, temperatur niskich nie znoszę, od nicnierobienia dostaję migreny... nie zapowiada się to dobrze, ale cóż, c'est la vie. Pan z ochrony mi podpowiada, żebym skończyła uzupełniać swój katalog książek i nawet powzięłam takie postanowienie, że niby jedną półkę dziennie będę sprawdzać, czy wpisana i ewentualnie uzupełniać... ale znam ja swoją systematyczność (i słomiany zapał)! Obaczym.
PS. Ze wstydem muszę wyznać, że nie doczytałam jednej pozycji z planu listopadowego - wspomnień Fiszerowej. Wszystko przez nadmiar roboty w końcówce listopada. Na szczęście książka pochodzi z biblioteki na Rajskiej, a tam można prolongować trzy razy :)
Ma swoje hasło na polskiej Wiki, ale trochę więcej informacji jest na wersji rosyjskiej.
Niedawno znalazłam też na allegro Mój brat gra na klarnecie, będzie się czytać :)
Najpierw tradycyjnie opisy z okładki:
I strona tytułowa. Egzemplarz pochodzi z Biblioteki Dziecięcej na warszawskiej Woli...
choć ja mam opory przed zaklasyfikowaniem książki do kategorii dziecięcej czy młodzieżowej.
Jeszcze może oryginalne tytuły:
i przechodzimy ad rem.
Jest to nie powieść, jak już wiemy, ale zbiorek trzech opowiadań.
Opowiadanie pierwsze
Tutaj można znaleźć oryginalny tekst. Ja wiem, że to mało kogo interesuje, ale proszę wziąć pod uwagę, drodzy Czytelnicy, że to jest mój pamiętnik książkowy - i jak sobie coś gdzieś znajdę, to notuję (może kiedyś będę chciała wrócić). No!
Dima jest już dawno dorosły, ale gdy wraca do miasta, w którym spędził z mamą część wojny, wszystkie ówczesne wydarzenia stają mu przed oczami. Wsiada do taksówki i prosi kierowcę, by zatrzymywał się w miejscach, z którymi Dima był związany w owych odległych czasach. Ojca powołano do wojska, odjechał na front, gdy Dima miał 11 lat. W wyniku ewakuacji Moskwy matka z synem w październiku 1941 roku trafili na Ural. Towarzyszył im w podróży eszelonem "Podrzutek" - kolega mamy z pracy, Nikołaj, o którego ojciec był zawsze zazdrosny, a mama trochę podbijała bębenek, będąc osobą niezależną. Teraz, gdy mąż jest na wojnie i nie wiadomo, czy z niej wróci, żałuje swego postępowania, przykro jej, że nie mówiła mu o swojej miłości do niego.
Matka pogrąża się po uszy w pracy, jak wszyscy dorośli w tych ciężkich czasach, a Dima codziennie chodzi na pocztę do okienka poste restante w oczekiwaniu na wiadomości od ojca. Pewnego dnia list wreszcie nadchodzi, ale jego nadawcą nie jest ojciec, lecz władze, które zawiadamiają, że ojciec zaginął bez wieści. Nowy przyjaciel Dimy namawia go, by list schował i matce nie pokazywał...
Opowiadanie drugie
Tutaj oryginał.
Bohaterka kolejnego opowiadania przez wiele lat była pedagogiem. Teraz - już na emeryturze - opiekuje się kilkuletnią wnuczką Lizą, której rodzice wyjechali z ekspedycją na wykopaliska. Liza uwielbia oglądać zbiorowe fotografie klas, których wychowawcą była jej babcia, i słuchać opowieści o dawnych uczniach. Najciekawszym z nich wydaje się Wania Biełow, trzeci w piątym rzędzie na zdjeciu, bohater wielu dykteryjek, młody człowiek bardzo niezależny, o zdecydowanym sposobie bycia, wykrystalizowanym poczuciu sprawiedliwości i kategorycznych sądach. Gdy na przykład uważał, że nauczycielka postawiła koledze niesprawiedliwie dwójkę, w celu wymuszenia na niej lepszej oceny podjął głodówkę. Dla nauczycielki sytuacja była tym trudniejsza, że tym skrzywdzonym kolegą był jej własny syn. Już od dłuższego czasu borykała się z niepewnością co do zasad postępowania wobec ucznia-własnego dziecka. W końcu zdecydowała się na ucieczkę przed Wanią: przeniosła syna i siebie do innej szkoły. I oto po latach widmo Wani Biełowa znów staje przed nią: wnuczka jest operowana przez chirurga o nazwisku Iwan Biełow...
Opowiadanie trzecie
Tutaj oryginał.
Ostatnie opowiadanie spodobało mi się najbardziej. MOże dlatego, że snuje je dziecko, a nie dorosły.
Misza Kutusow ma uzdolnioną matkę. Pracuje ona co prawda jako księgowa, ale dysponuje rozlicznymi talentami, jest urodzoną artystką: śpiewa, tańczy, pisze wiersze. Rodzina często się przeprowadza, bo ojciec jest inżynierem, którego zadaniem jest "zwiększać moce" różnych zakładów. Przyjeżdżamy gdzieś, zwiększamy moce i jedziemy dalej. Najpierw jednak tatuś Miszy dowiaduje się, czy w nowym miejscu jest dom kultury - pole działalności mamy. W kolejnym mieście mama prowadzi Miszę do klubu, by zapisać go do chóru. Najwyższy to czas zetknąć się ze światem piękna! Tak poznają Wiktora Makarowicza, dyrygenta miejscowego chóru, znakomitego pedagoga, który wykształcił niejedno pokolenie śpiewaków. Niestety okazuje się, że Misza ani głosu ani słuchu nie ma i do chóru się nie nadaje. Kierownikowi chóru zrobiło się jednak żal chłopca, więc stwierdza, że za to będzie świetnym "zapowiadajłą". Misza rzeczywiście wprawia się w konferansjerkę, co i jego ambitnej matce przypada do gustu. Chłopiec postanawia też przyjść z pomocą sąsiadowi, zwanemu "Mandoliną", niewątpliwie utalentowanemu muzycznie, ale niedopuszczonemu do kółek zainteresowań przez dyrektora domu kultury - z powodu kiepskich wyników w nauce. Misza knuje plan mający doprowadzić do występu "Mandoliny" w czasie publicznego koncertu. Wszyscy usłyszą, jak on gra i zachwycą się! Niestety okazuje się jednocześnie, że dyrektor (zwany Dyrdomem) odpuszcza na emeryturę Wiktora Makarowicza, na jego miejsce przyjmując jego dotychczasową asystentkę/akompaniatorkę, niezbyt przez dzieci lubianą Margaritę Wasiliewnę. Tak być nie może!
Książkę postanowiłam jednak opatrzyć etykietą DLA DZIECI I MŁODZIEŻY, choć sądzę, że więcej z jej lektury wyniesie dorosły... to często o jego rozterkach mowa. Jeśli miałby ją czytać młody człowiek, niech to będzie ktoś o refleksyjnej naturze... choć może nie doceniam współczesnej młodzieży?
Kącik cytatów czyli rozwijamy się
Maszynę do pisania wydali na kwit. Myślicie, że sowieckie władze w którymś momencie skonfiskowały społeczeństwu maszyny do pisania, jak nam Niemcy radia?
Czyżby między Moskwą a (dawnym) Leningradem istniał taki antagonizm, jak nie przymierzając między Krakowem a Warszawą? Na razie się z tym nie zetknęłam.
Co to czecharda?
Oto zdjęcie z rosyjskiej Wiki.
I wszystko jasne.
Seria z kogutem
Przeczytałam 29 listopada 2012.
ŚLEDZTWO W SPRAWIE TRÓJKĄTNYCH LISTÓW
Zastanowił mnie ten trójkątny list. Nagle wydało mi się, że taki kiedyś widziałam. Skojarzyłam to z "przymusową" korespondencją z sowieckimi druzjami za szkolnych czasów. Ale zaczęłam szukać w internecie. Najpierw znalazłam piosenkę Wysockiego - Pismo przed bojem:
Pół godziny do ataku,
potem znowu pod czołgi!
Znowu słychać odłamków świst.
Nagle chłopcu młodemu,
...Wysłali z domu rodzinnego
Nieduży, trójkątny list.
Był też podany tekst oryginału:
Полчаса до атаки.
Скоро снова под танки,
Снова слышать разрывов концерт...
А бойцу молодому
Передали из дома
Небольшой голубой треугольный конверт.
Miałam więc już rosyjską nazwę i mogłam poszukać obrazków w rosyjskim internecie.
A nawet instrukcję, jak taki list złożyć:
Wydaje się, że trójkątne listy związane były wyłącznie z czasami II wojny światowej i pocztą polową. Żołnierz ruszający na front rzadko wiózł ze sobą papeterię. Gdy zdobył kartkę papieru pisał na niej list do domu, składał w trójkąt i wysyłał.
В жизни каждой женщины были «треугольники». Их читали не «к чаю». И ждали по-другому. «Так писем не ждут, так ждут — письма», — сказала Цветаева.
/W życiu każdej kobiety były takie trójkątne listy. Czytało się je nie "do herbaty". I czekało się na nie inaczej. "Tak nie czeka się na listy, tak się czeka na - list", powiedziała Cwietajewa/
Dla ponimajuszczich russkuju riecz dokument zatytułowany właśnie tak, Trójkątny list. Dwanaście minut spędzonych z żołnierzem, który na froncie stracił prawą rękę, a miał wówczas 17 lat.
Tu spróbuję wstawić:
Wniosek nasuwa się taki, że trójkątnego listu raczej nie mogłam dostać... a jednak! Znalazłam forum poświęcone przedmiotom związanym z sowieckim życiem, gdzie jeden z dyskutantów wspomina, że w latach 60-tych wysyłał takie listy. Więc może jednak dostałam? Kiedyś tam w 70-tych? Kto wie?
Pod zdjęciem na tym forum jest też osobny link do instrukcji składania listu. Nauczyłam się i planuję taki wysłać, ciekawą będąc, czy poczta to przepuści (te unijne normy...).
A na koniec plany na grudzień.
1/ Literatura dla dzieci i młodzieży: cykl Jerzego Szczygła, złożony z 4 powieści: Tarnina, Ziemia bez słońca, Nigdy cię nie opuszczę, Po kocich łbach (muszę szybko czytać, bo trzy z nich z bibliotek)
2/ Literatura polska: Michał Bałucki - Błyszczące nędze
3/ Cracoviana: Maciej Gutowski - O Paniach, Panach i zdarzeniach
4/ Reportaż: Jan Zakrzewski - Ameryka z pasją
5/ Literatura radziecka: Siergiej Antonow - Kolorowe kamyczki
6/ Projekt MARININA: Czornyj spisok
7/ Projekt SIMENON: Maigret se trompe
8/ Seria NIKE: Francis S.Fitzgerald - Odwiedziny w Babilonie
9/ Seria KIK: Wil Lipatow - Lato zielonej gwiazdy (też do oddania w bibliotece)
No i zapowiada się, że w styczniu dużo poczytam. Mianowicie kończy mi się w grudniu umowa na zakładzie, a nie ma dyrektora/osoby decyzyjnej, która mogłaby podpisać ze mną nową. Prawdopodobnie wrócę do pracy dopiero w lutym (daj Boże w każdym razie). Nie miałam ani jednego dnia wolnego w tym roku, przepracowałam całe wakacje, a tu w styczniu siedź człowieku w chałupie. Sportów zimowych nie uprawiam, temperatur niskich nie znoszę, od nicnierobienia dostaję migreny... nie zapowiada się to dobrze, ale cóż, c'est la vie. Pan z ochrony mi podpowiada, żebym skończyła uzupełniać swój katalog książek i nawet powzięłam takie postanowienie, że niby jedną półkę dziennie będę sprawdzać, czy wpisana i ewentualnie uzupełniać... ale znam ja swoją systematyczność (i słomiany zapał)! Obaczym.
PS. Ze wstydem muszę wyznać, że nie doczytałam jednej pozycji z planu listopadowego - wspomnień Fiszerowej. Wszystko przez nadmiar roboty w końcówce listopada. Na szczęście książka pochodzi z biblioteki na Rajskiej, a tam można prolongować trzy razy :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)





















































